II Ka 415/20 · Sąd powszechny

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 lipca 2022 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 168/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 kwietnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Łukasza Witowskiego po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2023 r. sprawy K. P. oskarżonej z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżoną od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 września 2022 r. sygn. akt II K 147/21 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonej K. P. na rzecz Skarbu Państwa 520 złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 168/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 września 2022 r., sygn. II K 147/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Oskarżona w apelacji wniesionej osobiście nie podniosła skonkretyzowanych zarzutów odwoławczych z zakresu względnych (art. 438 pkt 1-4 kpk) i bezwzględnych (art. 439 § 1 pkt 14-11 kpk) przesłanek odwoławczych. Jako podmiot nieprofesjonalny nie miała jednak takiego obowiązku (art. 427 § 2 kpk a contrario). Aby wystrzec się nadinterpretacji i wyprowadzenia zarzutów, które wcale z wniesionego środka odwoławczego nie wynikały, Sąd Okręgowy na potrzeby niniejszego uzasadnienia, przytoczy poniżej krótką apelację oskarżonej w całości w formie cytatu, nie zmieniając w niej absolutnie niczego, łącznie z interpunkcją. „Zaskarżenie wyroku I instancji jest zasadny i podlega rozpatrzeniu ponownie. W wyroku I instancji sędzia orzekając wyrok nie uwzględnił dokumentów przedłożonych jako środki dowodowe., ani również nie przesłuchał oskarżonej, jak również poza oskarżoną zakończył rozprawę. 1) Sędzia powołuje się , iż faktura (...) została zapłacona (Karta 136). Zapłacona na inne konto niż wskazane na fakturze. Fakt iż były zmieniane nr kont do przelewów nie uprawnia kontrahenta do wysyłania wpłaty za fakturę niegodnego z nr konta wskazanego na fakturze. Zapłatę za fakturę w formie przelewowej płaci się na konto wskazane w fakturze .W dniu 23-07-2018 roku napisałam email z zapytaniem „czy faktura (...) dotarła do Państwa”. (Karta nr 138). Dostałam odpowiedź w dniu 24-07.2018, „Tak dotarła I I .07. została zapłacona”(Karta nr 142). Po chwili zadzwoniła p. K. R. z zapytaniem , czy mam możliwość odzyskania należności ponieważ wysłała na inne konto niż wskazane na fakturze. Odpowiedziałam, że nie ponieważ nie wiem do kogo został wysłany przelew i nie mam możliwości cofnąć przelewu w banku kontrahenta. Jedynie właściciel rachunku może cofnąć przelew wysłany na niewłaściwe konto. Po stwierdzeniu przez p. K. R. ,iž przelew został wysłany na inne konto niż wskazane na fakturze zobowiązała się naprawić błąd. Do dnia dzisiejszego firma (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna nie poczyniła żadnych starań aby odzyskać pieniądze błędnie wysłane. Tym samym nie rozliczyła się z firmą PHU (...). Błędnie wysłany przelew zobowiązuje właściciela rachunku do anulowania transakcji. Sędzia stwierdził , iż „nr rachunku bankowego firma (...) nie miała skąd powziąć na innej drodze niż podanie tego rachunku do rozliczeń przez oskarżoną i jej męża D. P.. W tym momencie Sędzia sam sobie zaprzecza ponieważ do dokumentów była załączona faktura (...) z numerem konta (karta nr 133). Więc pomyłki firma (...) nie powinna zrobić, a skoro dowiedziała się o błędzie powinna w trybie pilnym interweniować. 2) Sędzia w uzasadnieniu powołuje się na stronie 3 pkt 6 na fakturę (...). Nie mogę odnieść się do tej faktury ponieważ nie jest przedmiotem sporu,, ani nie została podana do BIG. 3) Sporna faktura (...) jest zasadnie wystawiona i zgłoszona do BIG. Usługę dla firmy (...) świadczyliśmy do 06/02/2019 roku włącznie od 07-02-2019 roku nie przyjmowaliśmy transportu. W dniu 13-02-2019 roku otrzymałam informację od p. B. K. :”iż rozliczenie za styczeń zostanie do Państwa wysłane po przekazaniu B. oraz (...) (karta nr 146). Jednoznacznie treść email wskazuje na uznanie długu przez p. B. K.. Moja odpowiedź do p. K. (karta nr 148). Według Sędziego nie świadczyliśmy usługi w okresie 01/2019 i 02/2019 i zasadnie N. 24 nie wypłacił nam pieniędzy. Otóż świadczyliśmy usługi do 06/02/2019 roku. Sędzia nie zapoznał się z dokumentami przedłożonymi do Prokuratury wskazującymi na wykonywanie usług. Jako świadek została przesłuchana p. M. W. (1) z którą nie miałam kontaktu i nie wiem kim jest dla firmy (...) . Natomiast osoby , które przesyłały zlecenia t. p. K. K. (2) jak i p. K. K. (3) nie zostały przesłuchane. Od karty 1 do karty 134 ) Jasno vvnika, iż zlecenia były wysłane do nas , były kłótnie odnośnie stawek za usługę. Jak i prośby o wysłąnie raporów zaległych (karta 123 do 134). Nadmieniam również , iż problemy z rozliczeniem były już wcześniej i za firmę (...) wpłacał należności p. R. S. szybkim przelewem ponieważ nie chcieliśmy przyjąć transporu.(karta 53-64, 71-77, 78-83,9096,) wskazują na kontrole w spornym okresie, karta 99-107-112) wskazują na konflikt odnośnie stawek. W związku z powyższym wnoszę o ponowne rozpatrzenie sprawy IIK147/21. Rzetelne przeanalizowanie dokumentów na zasadność świadczenia usług 01/2019 i 02/2019 roku. Jak również zajęcie stanowiska kto jest odpowiedzialny za przelanie pieniędzy na inny nr rachunku bankowego niż wykazany na fakturze. Kto powinien anulować transakcję. Ponownie przedkładam dokumenty potwierdzające zlecenia wysyłane od stycznia do lutego 2019 roku strony od I do 148”. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wniesiona przez oskarżoną osobiście była bezzasadna i na uwzględnienie nie zasługiwała. Argumenty wykorzystane przez jej autorkę nie przekonały Sądu Okręgowego do tego, że zaskarżony wyrok jest wadliwy i wymaga jakiejkolwiek ingerencji w postępowaniu odwoławczym. Granice rozpoznania apelacji wyznacza przepis art. 433 § 1 kpk, zgodnie z którym sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w graniach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzutu stawiane rozstrzygnięciu – również w granicach poniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art., 439 § 1, at. 440 i art. 455 kpk. Wobec braku konkretyzacji zarzutów, Sąd Okręgowy rozpoznając przedmiotową sprawę w II instancji w następstwie środka odwoławczego wniesionego osobiście przez oskarżoną w kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku kierował się przytoczonym powyżej art. 433 § 1 kpk i nie stwierdził w postępowaniu apelacyjnym uchybień, które mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i cofnięciem sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji. Przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2020 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz.U.2023.528 t.j. z dnia 2023.03.21) rozszerzają zakres ustaw, które tworzą tzw. pozakodeksowe prawo karne polskiego systemu prawnego. Penalizacja wskazanych w tejże ustawie czynów jest dowodem na to, że ustawodawca wymaga skrupulatności, rzetelności i prawdziwości systemu wymiany informacji gospodarczych, zdając sobie sprawę jakie zagrożenia i doniosłe skutki mogą płynąć dla poszczególnych podmiotów z danych w KRD odbiegających od rzeczywistości. To akurat było bezdyskusyjne. Wniesiony środek odwoławczy nie zawierał niczego nowego w stosunku do linii obrony prezentowanej przez oskarżoną w postępowaniu przygotowawczym i pierwszoinstancyjnym w fazie jurysdykcyjnej, ograniczając się do rozbudowanej, ale w dalszym ciągu polemiki, a nie merytorycznego i skutecznego podważenia faktów prawidłowo ustalonych przez Sąd Rejonowy. Osią apelacji oskarżonej były kwestie, do których Sąd I instancji już się odniósł formułując uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Brak było przy tym racjonalnych kontr-argumentów ze strony skarżącej w stosunku do wywodu Sądu Rejonowego. Przechodząc do meritum, jeżeli strona nie wykazuje inicjatywy dowodowej, nie może czynić Sądowi merytorycznemu zarzutu, że określone dowody z dokumentów nie były uwzględnione przy wyrokowaniu. Sąd I instancji nie narusza art. 167 kpk, gdy nie podejmuje czy to z urzędu, czy na wniosek strony inicjatywy dowodowej, uznając zebrany w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do sprawiedliwego wyrokowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. II KK 466/18, Prok. i Pr. 2019 nr 5, poz. 8, Legalis Numer 1872509). Przestawiona przez oskarżoną korespondencja e-mail nie zawierała bowiem żadnych okoliczności, których Sąd a quo nie mógł wyprowadzić z przeprowadzonych dotychczas dowodów o charakterze osobowym, a dotyczących szczegółów współpracy między firmami PHU (...) a (...) Sp. z o.o. W korespondencji tej oskarżona K. P. również spierała się ze swoim kontrahentem, negując wyniki przeprowadzonej kontroli, od której uzależnione były niższe stawki. Doskonałym przykładem w tym względzie jest e-mail z karty 380 akt sprawy. Odnosząc się do kwestii obecności oskarżonej (a właściwie braku tejże na co wskazywała skarżąca) na rozprawie i wydania wyroku pod jej nieobecność, podkreślić należy, iż oskarżona stawiła się przed Sądem I instancji jedynie raz, w dniu 25 sierpnia 2022 r. (k. 326 i nast.) emocjonalnie wyrażając niezadowolenie z doprowadzenia jej męża (który również się nie stawiał na wezwania) do budynku Sądu przez Policję. Zgodnie z art. 177 § 1 kpk każda osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania. Mężowi/żonie osoby oskarżonej co prawda przysługuje prawo do odmowy składania zeznań, jednak dana osoba mogła z niego skorzystać, musi najpierw stawić się przed Sądem, aby złożyć stosowne oświadczenie. Skoro mąż oskarżonej uchylał się od stawienia się na rozprawie i złożenia zeznań, to jego zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie stanowiło jedyną możliwość spowodowania, by ten obowiązek wykonał. Idąc dalej, obecne brzmienie art. 374 § 1 kpk nie postawia wątpliwości co do tego, że udział oskarżonego w rozprawie głównej jest co do zasady jego prawem, a nie obowiązkiem, chyba że Przewodniczący lub Sąd uzna obecność oskarżonego za obowiązkową lub jeśli chodzi o wyjątki wskazane w ustawie (art. 374 § 1a kpk.). Uznanie obecności oskarżonego za obowiązkową musi natomiast wynikać z decyzji procesowej i wskazywać na konkretne czynności, podczas których udział oskarżonego jest niezbędny, gdyż takiej decyzji nie można domniemywać. Samo wysłanie do oskarżonego wezwania do stawiennictwa na rozprawie, nie oznacza jeszcze wydania w sposób niewątpliwy decyzji o uznaniu obecności oskarżonego za obowiązkową w rozumieniu art. 374 § 1 zdanie drugie kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21.09.2022 r., sygn. V KK 94/22, LEX nr 3455744). Przepisy KPK określają standardy, które pozwalały oskarżonej na realizację jej prawa do obrony materialnej, z czego nie skorzystała, gdyż bez należytego usprawiedliwienia, dobrowolnie na kolejne terminy wyznaczone przez Sąd Rejonowy się nie stawiała, będąc jednocześnie zawiadomioną prawidłowo. Powyższy stan rzeczy uprawniał, a nawet obligował Sąd Rejonowy do otwarcia przewodu sądowego na rozprawie i prowadzenia postępowania pod nieobecność oskarżonej, a w efekcie tego wydania wyroku, skoro nie zaistniały żadne ku temu przeszkody procesowe. W świetle art. 117 § 2a kpk właściwym usprawiedliwieniem niestawiennictwa z powodu choroby jest zaświadczenie od lekarza sądowego. Przepis ten zawiera normę mającą na celu dyscyplinowanie stron procesu w celu zapobieżenia wykorzystywania przez nie powodów zdrowotnych do stosowania swoistej taktyki procesowej o znamionach obstrukcji. Jak już wskazano, zwrócić należało uwagę, iż oskarżona stawiła się do Sądu Rejonowego dopiero i wyłącznie wtedy, gdy na rozprawę główną za pośrednictwem Policji doprowadzono jej męża. W kontekście przedstawionych przez oskarżoną zwolnień ZUS-ZLA, dodać można, iż nie każde badanie lekarskie, choroba, a nawet nie każda hospitalizacja uzasadniają usprawiedliwienie niestawiennictwa na wezwanie, ale takie tylko, które stanowią chorobę obłożną bądź wynikającą z nagłego i poważnego pogorszenia zdrowia, wymagającego niezwłocznego poddania się leczeniu szpitalnemu (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17.11.1993 r., II AKz 318/93, KZS 1993, Nr 11, poz. 20). Zaświadczenie lekarskie sąd ocenia w kontekście innych dowodów zgromadzonych w sprawie, jak też dotychczasowej postawy oskarżonego, w ramach przestrzegania przepisów statuujących jego dyspozycyjność wobec organów procesowych (wyrok Sądu Najwyższego z 27.01.2016 r., V KK 321/15, LEX nr 2007809). Postawa oskarżonej i jej dyspozycyjność dla organów ścigania w sprawie niniejszej była wysoce dyskusyjna. Oskarżona powołując się na chorobę swoją lub dzieci nie wytłumaczyła dlaczego z jej dziećmi (i w jakim są wieku) nie mogła zostać inna, aniżeli ona, osoba. Nie wskazała również, aby jej stan zdrowia uniemożliwiał jej poruszanie się i wstawanie z łózka. Wszakże niezdolność do pracy w standardowym wymiarze godzin nie równa się niemożności stawienia się w Sądzie na kilka godzin lub kilkadziesiąt minut. Nie należy to do zadań wyczerpujących fizycznie. Nie jest także wystarczające wyłącznie usprawiedliwienie rozumiane jako podanie jakiejkolwiek, nawet najbardziej błahej przyczyny utrudniającej lub uniemożlwiającej udział w czynności, lecz musi on obejmować wskazanie okoliczności, które w ujęciu obiektywnym, a nie tylko subiektywnym przekonaniu danej osoby są na tyle ważkie, że uzasadniają odstąpienie od przeprowadzenia czynności. Niestawiennictwo oskarżonego po zamknięciu przewodu sądowego (a tak dokładnie było w tej sprawie, tj. oskarżona była obecna na rozprawie, na której na podstawie art. 411 § 1 kpk odroczono wydanie wyroku) nie stanowi przeszkody w ogłoszeniu wyroku niezależnie od przyczyny, która do tego doprowadziła. Reasumując ten wątek rozważań, Sąd Okręgowy nie stwierdził naruszenia prawa do obrony oskarżonej w powyższych aspektach uwypuklanych we wniesionym środku odwoławczym. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości wynikało, że oskarżona sama podawała swoim kontrahentom rachunek bankowy M. W. (2) – pracownika PHU (...), domagając się od niej karty bankomatowej i wypłacając środki, gdy tylko pojawiły się na jej koncie. Sąd Rejonowy zeznaniom tegoż świadka przypisał właściwe znaczenie w kontekście stawianego oskarżonej zarzutu, ocenił je w sposób zgodny z art. 7 kpk i wyprowadził z nich prawidłowe wnioski. Nie było tutaj pola do nadinterpretacji. Pieniądze za wykonane usługi, wynikające z faktury (...) dotarły do K. P. i to powinno stanowić punkt wyjścia przez pryzmat którego należało ocenić linię obrony oskarżonej, sprowadzającą się do prostego zaprzeczenia mimo stanu dowodów zgromadzonych w tej sprawie, opierającą się na wykrętnym przedstawieniu fragmentów rzeczywistości. To oskarżona nadinterpretowała we wniesionej apelacji znaczenie numeru rachunku bankowego jako ciągu cyfr, mimo tego, że jej kontrahenci posiadali numer rachunku M. W. (2) i nastąpiło to wyłącznie wskutek dążeń nikogo innego, tylko oskarżonej. A zatem mówić najprościej i odpowiadając na pytanie czy ze zgromadzonych dowodów wynikało, że K. P. dostała finalnie pieniądze za wykonaną usługę, należało udzielić odpowiedzi twierdzącej - tak, jak najbardziej. Czy sama oskarżona, a nie firma windykacyjna K. (...) wyszła z inicjatywą wpisu roszczeń do Krajowego Rejestru Długów? Na to pytanie także należało odpowiedzieć twierdząco. Przeciwwagą dla twierdzeń oskarżonej z rozprawy odwoławczej były zeznania M. W. (1) „Z naszej strony wierzytelność nie była wpisana do KRD” (k. 234v). Nie było racjonalnych powodów, aby wątpić w ich szczerość. Autorka apelacji w żaden sposób się do nich nie odniosła, a być może nawet nie zapoznała z nimi lub uczyniła to dawno i zapomniała o szczegółach, które zawierały. Obowiązek uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) obciążał jednak Sąd merytoryczny. Oczywiście, prawem oskarżonej było jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznawała za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony. Oskarżona odnosząc się do stawianego jej zarzutu mogła uciec przed nim nawet w świat fikcji. Tak długo jednak oskarżona może skutecznie w ten sposób realizować swoje uprawnienia procesowe, a Sąd a quo zobowiązany jest interpretować wątpliwości na jej korzyść, jak długo oskarżona nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi faktami, których źródłem były wiarygodne dowody. Oskarżona wskazała we wniesionej apelacji, iż „ Sędzia w uzasadnieniu powołuje się na stronie 3 pkt 6 na fakturę (...). Nie mogę odnieść się do tej faktury ponieważ nie jest przedmiotem sporu,, ani nie została podana do BIG”, na co należało odpowiedzieć krótko – ależ została zgłoszona. Ani Sąd I, ani II instancji nie musiał w tym względzie opierać się na relacjach osobowych. Wystarczającym było sięgnięcie do wpisu z Krajowego Rejestru Długów (k. 25), znajdującego się już w pierwszym tomie akt. Literówka w numerze faktury ( (...) w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji zamiast 8/03/2019), jako oczywista omyłka pisarska mająca miejsce już po wydaniu wyroku, nie była obecna ani w akcie oskarżenia, ani w samym wyroku. Tego rodzaju uchybienie, niedokładność redakcyjną po stronie Sądu ad quo występującą jedynie w uzasadnieniu a nie wyroku , Sąd ad quem ocenił zatem zgodnie z art. 455a kpk. Zgodnie z tym przepisem, nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424. Sąd Okręgowy podkreśla także, iż pkt 3 apelacji to przykład ponownego twierdzenia, że firma oskarżonej zasadnie wystawiła fakturę (...) mimo tego, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że nie powinna ona być wystawiona z uwagi na warunki umowy, określające sposób naliczenia roszczenia ze ściśle określonymi obwarowaniami. Tego rodzaju zarzut sprowadzał się zatem do prostego „pójścia w zaparte”. K. P. nie wstąpiła na drogę cywilną sporu, lecz od razu zgłosiła osobiście roszczenie (jej i tylko jej zdaniem wymagalne) do Krajowego Rejestru Długów, co wskazuje na celowe dokuczenie kontrahentowi biznesowemu, szarganie jego dobrej opinii jako partnera biznesowego, narażenie na utratę zaufania w branży i możliwość nieuzyskania w przyszłości kredytu. Zresztą w treści e-maila wskazanego przez oskarżoną Sąd Okręgowy wcale nie stwierdził uznania długu, na co bezzasadnie się powoływała. Oskarżona na rozprawie Sądu Rejonowego oświadczyła, że wyrok jest prawdopodobnie kupiony i jest to sąd złodziei i oszustów (k. 326v). Bynajmniej nie była to ocena retoryki argumentów wykorzystanych przez przeciwnika procesowego lub Sąd Rejonowy. Oskarżona formułując atakującą Sąd I instancji wypowiedz, nie skonkretyzowała dlaczego tak uważa, odreagowując w ten sposób swoje niezadowolenie ze sposobu procedowania Sądu Rejonowego, do którego Sąd Odwoławczy nie miał zastrzeżeń. Wyroków nie wydaje się, aby zadowolić stronę głośniej i dobitniej wyrażającą swoje niezadowolenie, lecz obiektywnie w stosunku do obu stron rozpatrując zachowania osób oskarżonych w oparciu o znamiona zarzucanych im przestępstw. We wniesionej apelacji oskarżona również nie wykazała, aby sposób procedowania Sądu I instancji przekroczył granice ustawowych uprawnień i obowiązków wynikających ze sprawowania urzędu sędziego i art. 366 § 1 kpk. Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż w przypadku oskarżonej prognoza kryminologiczna jest negatywna i w tym względzie wystarczy dokonać analizy wyjaśnień oskarżonej w ich sferze językowej, jak też analizy prowadzonej przez nią korespondencji e-mail z k. 125. Wynika z tego, że oskarżona ma problem z wypowiedzeniem się na jakikolwiek temat w sposób powściągliwy i ów brak powściągliwości dotyczy także sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. Spór cywilny o określonej wartości przedmiotu sporu i próba górowania nad przeciwnikiem owego sporu poprzez celowe wpisanie sporej wierzytelności do Krajowego Rejestru Długów implikowały zdaniem Sądu Okręgowego wniosek o wysokim stopniu winy oskarżonej. Zagrożeniem ustawowym czynu przypisanego oskarżonej jest jedynie kara grzywny do 30.000 (trzydziestu tysięcy) złotych. Oskarżonej w I instancji wymierzono grzywnę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy), a zatem w zdecydowanie dolnych granicach. Sąd Odwoławczy nie widział żadnych podstaw do jej złagodzenia zgodnie z kierunkiem wniesionej apelacji, z uwagi na konieczność położenia nacisku na prewencję w aspekcie indywidualnym. Wniosek - o ponowne rozpatrzenie sprawy; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 2 ust.2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżoną kosztami sądowymi za II instancję (500 zł opłaty od kary, tj. 10 % kary grzywny wymierzonej w I instancji oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżona Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Sygn. akt II Ka 809/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: sekr. sądowy Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy L. R. oskarżonego z art. 157 §3 k.k. w zw. z art. 157 §1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II K 95/25 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 809/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 05 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 95/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ----------------- ---------------------------------------------------------------------- -------------------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ----------------- ---------------------------------------------------------------------- -------------------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia tj.: a. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez: — bezzasadną odmowę uznania wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim wyjaśniał o przebiegu wypadku w tym, że nie pomagał pokrzywdzonemu napinać maty przy jednoczesnym włączaniu napędu maszyny oraz że do napięcia maty wystarczy jedna osoba; - niesłuszne uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego pomimo braku spójności jego relacji z zeznaniami świadków C. B., M. M., a także zapisem wyjaśnień pokrzywdzonego z grudnia 2017 r. oraz zaniechanie dokonania wszechstronnej, kompleksowej oceny zeznań pokrzywdzonego i oparcie się na jego zeznaniach w sposób bezkrytyczny, - poprzez niewyciągnięcie prawidłowych wniosków z zeznań wiarygodnych świadków: C. B., M. M. oraz B. L., o braku udziału oskarżonego w napinaniu maty, a jak się zdaje uznanie, iż zeznania w/w można uzupełnić zeznaniami pokrzywdzonego skoro sami na udział pokrzywdzonego nie wskazują, co jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy żaden z w/w świadków relacjonując przebieg zdarzenia nie wskazuje na współdziałanie pokrzywdzonego z oskarżonym przy napinaniu maty, przy jednoczesnym włączaniu napędu, ale wskazują na samodzielne działanie pokrzywdzonego w momencie gdy napęd wałka zwijającego był już uruchomiony, co najkrócej opisał świadek B. L. zeznając: „Ja stałem po drugiej strony taśmociągu niż V.. Nagle zobaczyłem, że on się schylił włożył rękę pod taśmociąg, a następnie zaczął krzyczeć”. b. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie dokumentu w postaci „Zapisu wyjaśnień poszkodowanego w wypadku zaistniałym w dniu 20.11.2017 r.”, pochodzącego z dnia 07.12.2017 r., za niewiarygodny w części w jakiej pokrzywdzony stwierdza: „wydaje mi się że operator nie widział i włączył szybkie obroty” momentu gdy pokrzywdzony schylił się by naciągnąć matę, wskazując m.in. na: pochodzenie dokumentu od pracodawcy, podczas gdy z doświadczenia życiowego wiadomym jest, że pracodawca nie miał żadnego interesu w ekskulpowaniu operatora, a wręcz w jego interesie byłoby obciążenie operatora winą za zaistnienie zdarzenia, a nadto pokrzywdzony nie miał żadnego interesu w tym aby nie obciążać oskarżonego, nadto Sąd wskazał na brak wystarczającej znajomości języka polskiego przez pokrzywdzonego, podczas gdy wedle C. B. pokrzywdzony językiem polskim posługiwał się bardzo dobrze, a nadto treść spisanych wyjaśnień została przetłumaczona na język ojczysty pokrzywdzonego i przedstawiona mu;. 2. błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyjęcie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości świadczy o tym, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu, w tym zwłaszcza, że: a. do zdarzenia doszło w trakcie zakładania maty na wałek nawijający matę, podczas gdy do zdarzenia doszło po założeniu maty na wałek, zaryglowaniu ramy prowadzące - napinającej matę i po uruchomieniu napędu wałka nawijającego matę podczas próby napięcia maty przez pokrzywdzonego - próba poprawienia maty gdy maszyna jest uruchomiona nie jest etapem zakładania maty na wałek zwijający, b. oskarżony pomagał pokrzywdzonemu napinać matę i jednocześnie uruchamiał wał napędowy, podczas gdy na udział oskarżonego w napinaniu maty nie wskazuje żaden inny świadek poza pokrzywdzonym, a sam pokrzywdzony początkowo opisując zdarzenie wskazywał: „wydaje mi się że operator nie widział i włączył szybkie obroty”, a nadto wszyscy świadkowie wskazują na podjęcie czynności przez pokrzywdzonego w momencie gdy wałek nawijający matę był już w ruchu; c. nie jest możliwe napięcie maty przez jedną osobę, podczas gdy jak wynika z zeznań świadka C. B., partner pokrzywdzonego B. J. nakazał pokrzywdzonemu poprawę maty, a zatem uważał, że jest to możliwe do wykonania przez pokrzywdzonego w pojedynkę; d. oskarżony przystąpił do pomocy pokrzywdzonemu przy napięciu maty, postępując jak pokrzywdzony - jako typowego zachowania przy obsłudze, podczas gdy działanie pokrzywdzonego było jego błędem i nie można przypisać mu żadnej logiki, pokrzywdzony podjął działanie bez zastanowienia, próbował napiąć matę na polecenie B. J., uchwycił tkaninę bezpośrednio przy wałku nawijającym matę bez potrzeby po uruchomieniu wału napinającego, co nie mogło zakończyć się inaczej aniżeli wciągnięciem ręki przez wał nawijający; d. przed próbą napięcia maty doszło do jej zerwania, podczas gdy sam pokrzywdzony ani razu nie wskazuje na zerwanie maty, a następnie jej połączenie, jako okoliczność mającą wpływ na zaistnienie zdarzenia; co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyrażone w niej zarzuty były nietrafne, a przywołana na ich poparcie argumentacja nie uzyskała aprobaty. Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby zaskarżony wyrok skazujący za przestępstwo z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. był efektem obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k oraz wynikających z tejże obrazy błędów w ustaleniach faktycznych. Na wstępie rozważań podkreślenia wymaga, iż zarzuty podnoszone przez obrońcę miały charakter czysto polemiczny, sprowadzający się do negowania sprawstwa oskarżonego i oparte były jedynie na wyrywkowych, wyrwanych z kontekstu całości materiału dowodowego, fragmentach wypowiedzi - wyjaśnień oskarżonego i zeznań poszczególnych świadków, co jednak było niewystarczające do stwierdzenia zasadności tych zarzutów. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził w sprawie wszystkie niezbędne dowody i w sposób wyczerpujący odniósł się do nich w treści uzasadnienia, w którym Sąd meriti w sposób zwięzły, lecz precyzyjny i rzeczowy przeanalizował treść wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym i w postępowaniu sądowym, zwracając przy tym uwagę na zasadnicze sprzeczności wewnętrze oraz zewnętrze ujawniające się w zestawieniu tych depozycji z zeznaniami pozostałych świadków i treścią dokumentów zebranych w sprawie. Sąd meriti dokonując oceny dowodów, wyraźnie wskazał, na jakich dowodach oparł poszczególne ustalenia oraz dlaczego nie dał wiary części wyjaśnień oskarżonego. Odnosząc się do oceny tego źródła dowodowego należy wskazać, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie uznał wyjaśnienia L. R. za niewiarygodne i wbrew twierdzeniom obrońcy, ocena ta nie jawi się jako bezzasadna. Jak wynika z uważnej lektury uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, na ocenę wiarygodności twierdzeń oskarżonego miały wpływ takie okoliczności, jak to, iż relacja L. R. była sprzeczna z zeznaniami pokrzywdzonego O. Z. oraz technicznymi informacjami związanymi z budową maszyny (...) i warunkami jej działania. Po rozważeniu okoliczności przedstawianych przez oskarżonego, w kontekście całokształtu materiału dowodowego, Sąd meriti trafnie wskazał, że rozmiar maszyny i szerokość maty nawijanej na rurkę, która wciągnęła rękę O. Z. wskazują, że aby skutecznie poprawić materiał konieczne jest jednoczesne działanie dwóch osób. Jak wynika z materiału dowodowego, po drugiej stronie maszyny stał pierwotnie B. J., jednak z uwagi na niespodziewany problem z okiem, mężczyzna ten odszedł na chwilę od maszyny i jego miejsce zajął L. R., który posiadał przy sobie przenośny kontroler urządzenia. Poprawności wysuniętych wniosków, wynikających wprost z materiału dowodowego nie zdołała podważyć argumentacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego w treści apelacji oraz zdjęcia tam zawarte. W ocenie Sądu Okręgowego, twierdzenia L. R. co do mechanizmu powstania wypadku są sprzeczne z zasadami logicznego myślenia i zasadami doświadczenia życiowego. Na marginesie należy wskazać, że wiarygodność wyjaśnień oskarżonego była przedmiotem rozważań nie tylko Sądu Rejonowego w przedmiotowej sprawie, lecz także Sądu Okręgowego w Siedlcach w sprawie II Ka 883/23. Zasada swobodnej oceny dowodów nie wyklucza przyznania wiarygodności jedynie części depozycji danego osobowego źródła dowodowego oraz dyskwalifikacji pozostałego zakresu jego wypowiedzi, pod warunkiem, że wyprowadzone wnioskowanie, będzie uwzględniało treść dowodu, tak w aspekcie jego cech wewnętrznych, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów, a zarazem będzie logiczne, oparte na wiedzy i wskazaniach doświadczenia życiowego i w rezultacie zamykające pole dla ocen alternatywnych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 marca 2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Odnosząc się do zarzutu 1. a. w części dotyczącej kwestionowania przez obronę wiarygodności zeznań pokrzywdzonego należy wskazać, że „brak spójności” tejże relacji, podkreślany przez autora apelacji jest jedynie pozorny, wywołany analizowaniem przez obronę jedynie fragmentów wypowiedzi świadków, które akurat odpowiadają podnoszonej argumentacji, jednak analiza całych treści zeznań cytowanych świadków nie pozostawia wątpliwości, że relacja O. Z. jest w rzeczywistości spójna z zeznaniami świadków C. B. i M. M.. Świadek M. M. wprost zeznał, że podczas pracy maszyny, przy każdej taśmie stoją po dwie osoby oraz operator, ponieważ dwie osoby są niezbędne do nałożenia rury z taśmą. Jednocześnie, jak wynika z relacji świadka, sterowniki, które obsługuje operator są przenośne, można się z nimi poruszać przy maszynie. Sterowniki te m.in. regulują prędkość maszyny. Natomiast jak wynika z zeznań C. B., B. J. – pracujący w dniu zdarzenia przy jednej taśmie z pokrzywdzonym, zasygnalizował O. Z. konieczność poprawy taśmy i odsunął się na chwilę od maszyny z uwagi na problem z okiem, wówczas to do maszyny podszedł oskarżony – po to, aby pomóc, co wprost świadczy o tym, że L. R. w chwili zdarzenia znajdował się przy taśmie i pomagał ją poprawić. Tym samym, treść pierwszego dokumentu i przebieg zdarzenia w nim opisany został skutecznie zakwestionowany w toku procesu. Wobec takiej treści zeznań świadków, nielogicznym byłoby uporczywe przypisywanie wiarygodności dokumentowi z grudnia 2017 roku, jeśli osobowy materiał dowodowy przedstawia inną, bardziej logiczną i spójną wersję wydarzeń. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony podczas wykonywania pracy miał obowiązek przestrzegania zasad jej bezpieczeństwa i higieny. Jak wskazał świadek M. M., oskarżony jako operator miał obowiązek obserwowania maszyny i sprawdzania, czy działa ona prawidłowo, a także kontrolowanie pracy silnika odpowiednio do sytuacji. Błędem oskarżonego było niewłaściwe operowanie panelem kontrolnym podczas wspólnego poprawiania materiału, co sprawiło, że maszyna złapała szybsze obroty sprawiając, że doszło do wciągnięcia do maszyny rękawicy wraz z lewą ręką O. Z.. Okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej wskazują jednoznacznie, że oskarżony działał nieumyślnie. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu Okręgowego, ocena dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa i zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a swoje stanowisko Sąd I instancji dogłębnie uzasadnił. Należy pokreślić, że w ocenie Sądu Okręgowego, postępowanie pierwszoinstancyjne jest wolne od błędów. Rzetelne przeprowadzenie postępowania skutkowało przyjęciem prawidłowej podstawy prawnej wyroku. Przypisanie sprawstwa oskarżonemu zostało wyczerpująco wyjaśnione w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd meriti wyciągnął prawidłowe wnioski z pozbawionej błędów oceny materiału dowodowego w postaci zeznań świadków C. B., M. M. oraz B. L.. O faktach wynikających z zeznań świadków, a dotyczących zachowania oskarżonego w chwilach poprzedzających wypadek Sąd Okręgowy wypowiadał się już we wcześniejszej części uzasadnienia. Zbędnym jest powtarzanie tych samych okoliczności, bowiem każdy z elementów zarzutu naruszenia art. 7 kpk sprowadza się zasadniczo do tych samych kwestii. Ocena dokumentu w postaci zapisu wyjaśnień poszkodowanego w wypadku zaistniałym w dniu 20.11.2017 r. dokonana przez Sąd meriti nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego. W świetle całości okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, dokument ten jest niewiarygodny w zakresie, w jakim miał odzwierciedlać przebieg zdarzenia z udziałem O. Z.. Sąd Rejonowy w sposób niezwykle szczegółowy uzasadnił swoją ocenę wskazując na zasadnicze ubytki w zapisie wyjaśnień, które zostały ujawnione już w toku procesu. Sąd Okręgowy w całości podziela ocenę dokonaną przez Sąd meriti, a szeroka argumentacja poprowadzona przez obrońcę oskarżonego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu meriti. Na marginesie należy wskazać, że kwestia wiarygodności tego dokumentu była również przedmiotem szerokich rozważań Sądu Okręgowego w sprawie II Ka 883/23, którą Sąd Okręgowy w tym składzie osobowym w całości podziela. Obrońca oskarżonego kwestionując ocenę wskazanego dowodu argumentował swoje stanowisko tym, iż w ocenie świadka C. B., pokrzywdzony bardzo dobrze posługuje się językiem polskim w mowie. Niemniej jednak, co zdaje się ignorować obrońca, świadek ten zastrzegł, iż nabywanie języka mówionego nie równa się językowi pisanemu i czytanemu. Jak wynika z treści zeznań, świadek C. B. wypowiadał się jedynie co do umiejętności językowych pokrzywdzonego w słowie mówionym wskazując, że do dnia składania zeznań na rozprawie, świadek wraz z O. Z. komunikuje się w piśmie za pomocą cyrylicy. (k. 858v-859) Zważając na wykazaną powyżej prawidłową ocenę materiału dowodowego i tym samym bezzasadność podnoszonych zarzutów w tym zakresie, Sąd Okręgowy nie dostrzegł także błędów w ustaleniach faktycznych, które miałyby być oparte na tymże materiale dowodowym i wynikać z podnoszonej przez skarżącego jego niewłaściwej oceny. Ustalony w sprawie stan faktyczny, uwzględniający wszystkie ujawnione okoliczności na rozprawie, przemawiał za sprawstwem oskarżonego. Zarzut obrońcy oskarżonego, dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych opierał się jedynie na ponownym negowaniu ustaleń, które skarżący podważał we wcześniejszych zarzutach i ponownym przytaczaniu własnej oceny materiału dowodowego i wynikającej z tego hipotezy, iż oskarżony nie brał udziału w przedmiotowym zdarzeniu, a ono samo było wynikiem wyłącznego błędu pokrzywdzonego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie. Wniosek 1. o uniewinnienie L. R. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie 2. o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 05 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 95/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Zgodnie z zasadą z art. 636 § 1 kpk wobec braku zasadności apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, to właśnie oskarżony ponosi koszty procesu. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (200 złotych opłaty od kary, 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana

Sygn. akt II Ka 702/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk (spr.) Sędziowie: SO Dariusz Półtorak SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Łukasza Bańkowskiego po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy skazanego K. K. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt II K 613/22 wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 702/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 28 czerwca 2023r. w sprawie II K 613/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ----------------- ---------------------------------------------------------- ------------ ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ --------------------- ---------------------------------------------------------- ------------ ----------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ---------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 Obrońca skazanego zaskarżył wyrok na korzyść skazanego w części orzeczenia o karze, zarzucając mu: błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na lakonicznym przytoczeniu opinii o skazanym - pominięciu wielu pozytywnych aspektów w postawie skazanego i w procesie resocjalizacji oraz okoliczności dotyczących dobrych relacji z obecną konkubiną i ojcem, a nadto deklaracji co do podjęcia zatrudnienia; rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności w skutek nadmiernej jej wysokości i niezastosowaniu przy łączeniu kar zasady absorpcji, co stoi w sprzeczności z dyrektywami sądowego wymiaru kary określonymi w art.53 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew stanowisku obrońcy skazanego Sąd Odwoławczy podzielił w całej rozciągłości stanowisko Sądu I instancji co do kwestii wymiaru kary łącznej orzeczonej wobec skazanego K. K. zaskarżonym wyrokiem łącznym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż z rażącą niewspółmiernością kary, o jakiej stanowi art. 438 pkt 4 kpk, mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, w rozważanym przypadku kary łącznej, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna dysproporcja pomiędzy sumą kar zasadniczych, wymierzonych w poszczególnych wyrokach podlegających łączeniu, a dolegliwością jaką należałoby skazanemu wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania sądowych reguł kształtowania kary łącznej. Zmiana wysokości orzeczonej kary może w postępowaniu odwoławczym nastąpić jedynie wówczas, gdy kara jawi się jako „rażąco niesprawiedliwa”. Owa niewspółmierność poprzedzona została w ustawie określeniem „rażąca”, co wyraźnie zaostrza kryterium zmiany wyroku w orzeczeniu reformatoryjnym z powodu czwartej względnej przyczyny odwoławczej. Określenie „rażąca” należy bowiem odczytywać dosłownie i jednoznacznie jako cechę kary, która istotnie bije w oczy, oślepia (wyrok SA w Krakowie z 02.06.2016r., II AKa 70/16, LEX nr 2079199). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż kara łączna orzeczona w zaskarżonym wyroku tego kryterium nie spełnia. W przedmiotowej sprawie połączeniu podlegały bezwzględne kary pozbawienia wolności orzeczone w stosunku do skazanego w sprawach Sądu Rejonowego w Lubartowie o sygn. akt II K 5/19 - w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sądu Rejonowego w Łukowie o sygn. akt II K 189/21 - w wymiarze 9 miesięcy oraz Sądu Rejonowego we Włodawie o sygn. akt II K 483/20 - w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (kara łączna). Sąd Rejonowy w Łukowie wyroki połączył stosując przepisy obowiązujące przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 19.06.2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętych skutkami (… ) 19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (…) 19 (Dz. U. z 2020r. poz. 1086), dlatego zgodnie z treścią art. 81 ust. 1 miały do nich zastosowanie przepisy w brzmieniu dotychczasowym, co nie jest kwestionowane przez skarżącego i wymierzył K. K. karę łączną w wymiarze 3 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności. W błędzie pozostaje apelujący twierdząc, iż Sąd Rejonowy określając wymiar kary łącznej wymierzonej w niniejszej sprawie w niewystarczający sposób uwzględnił opinię skazanego z jednostki penitencjarnej tj. Zakładu Karnego we W., w której to skazany odbywa karę izolacyjną kolejny raz. Jest zatem dostosowany do warunków więziennych. Podkreślenia w tym miejscu wymaga zaś, iż poprawne zachowanie skazanego przestrzegającego zasad regulaminu i porządku wewnętrznego, realizującego w ten sposób wymogi obowiązujące go w trakcie odbywania kary, nie musi stanowić wyrazu przewartościowania jego postawy, co znalazło swój wyraz w opinii. Skazany od początku swojego pobytu w jednostce penitencjarnej był 6 razy nagradzany regulaminowo, co nie stanowi jednak tak wielkiego osiągnięcia w sytuacji, gdy nie po raz pierwszy odbywa karę pozbawienia wolności. Zachowanie zostało ocenione jako poprawne, stabilne i właściwe, a nie bardzo dobre, czy też wzorowe. Zachowanie skazanego przebywającego w warunkach izolacji penitencjarnej podlega ocenie według wielu kryteriów, a takie poprawne zachowanie należy przyjąć raczej za pożądaną normę niż za niezwykłe osiągnięcie. Twierdzenie zatem ferowane przez obrońcę, iż na tej podstawie przyjąć można pozytywne zmiany w postawie skazanego, uznać należy w kontekście powyższego za zbyt daleko idące, a jako takie nie mogły mieć tak znaczącego wpływu na wymiar orzeczonej wobec skazanego kary łącznej. Nie ulega także wątpliwości, iż przy ustalaniu wysokości kary łącznej sąd musi mieć na uwadze, zarówno warunki i właściwości osobiste skazanego, jak i rodzaj oraz ilość popełnionych przez niego przestępstw. Jest bowiem oczywistym, że to właśnie na podstawie tych uwarunkowań możliwe jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy konkretnie orzeczona kara łączna spełni te cele, o których mowa w przepisie art. 85 kk. Wskazać jednak także należy, iż kara łączna powinna być postrzegana jako swoiste podsumowanie działalności przestępczej sprawcy. Stanowi ona wyraz potępienia w stosunku do postępowania sprawcy, jak również podkreśla nieopłacalność przestępczej działalności. Z drugiej strony, orzeczona kara łączna powinna być niezbędna dla osiągnięcia celów indywidualnego oddziaływania. W procesie orzekania kary łącznej sąd powinien opierać się na dyrektywach określonych w art. 85a kk, jednakże wspartych na dyrektywach pomocniczych, tak aby możliwa stała się odpowiedź na pytanie czy w danym przypadku zachodzą okoliczności, które przemawiają za zsumowaniem dolegliwości, czy też przeciwnie w imię racjonalizacji karania, wskazują na konieczność pochłonięcia części kar. Stosowanie zatem kumulacji albo absorpcji, jako że są to rozwiązania skrajne, wymaga istnienia szczególnych przesłanek przemawiających za jednym albo drugim rozstrzygnięciem ( wyrok SA w Szczecinie z 30.06.2016r., II AKa 93/16, LEX nr 2231373). Po stronie skazanego w niniejszej sprawie nie ujawniono żadnych szczególnych okoliczności przemawiających za wyraźnym przechyleniem szali w zakresie kształtowania kary łącznej w niniejszej sprawie co do którejś z w/w dwóch zasad, opierając się na tym polu na zasadzie asperacji. W opozycji do siebie w tym zakresie stanęły okoliczności niekorzystne dla skazanego w postaci wielości jego skazań, uprzedniego odbywania kar izolacyjnych za popełnianie przestępstw naruszających różne dobra prawne. Decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej nade wszystko winien mieć wzgląd na prewencyjne odziaływanie kary w znaczeniu prewencji indywidulanej i ogólnej. W odniesieniu do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić także należy, iż Sąd Rejonowy przy wymiarze kary łącznej orzeczonej w stosunku do skazanego w dostatecznym stopniu uwzględnił okoliczności przemawiające na jego korzyść i niekorzyść. Nie ulega wątpliwości, iż kara łączna jest swego rodzaju podsumowaniem działalności przestępczej danej osoby w okresie objętym prawomocnymi skazaniami, nie jest to jednak sposób na premiowanie sprawcy większej ilości przestępstw i w ten sposób instytucja kary łącznej nie powinna być postrzegana przez samych skazanych i społeczeństwo. W kontekście powyższego stwierdzenia wymaga, iż na ogół nie ma powodu, by orzekać kary łączne w dolnych granicach tj. w wysokości najsurowszej ze zbiegających się kar. Popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno raczej skłaniać do odstępstwa od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności w stosunku do innych, penalizowanych przez Kodeks Karny, a prawomocnie osądzonych zachowań skazanego. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Wniosek Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 2 Zaakcentowany w uzupełnieniu apelacji zarzut niewłaściwego zaliczenia okresu odbytych kar może się nawet okazać słuszny, ale wymaga szczegółowych ustaleń, które przekraczają ramy postępowania odwoławczego. Szereg informacji co do wprowadzenia kar do wykonania i kar odbytych pozostaje ze sobą sprzecznych, a dołączone świadectwo zwolnienia ich nie usuwa. Kwestia ta może być rozstrzygnięta postanowieniem w postępowaniu wykonawczym i nie wymaga wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Powyższa kwestia pozostaje w decyzji Sądu Rejonowego w Łukowie. Wniosek J/w. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok w zaskarżonej części utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów powodowała bezzasadność wniosku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. ------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. ------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Odwoławczy na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił skazanego od wydatków za II instancję stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. PODPIS

Sygn. akt II Ka 602/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Iwony Filimoniuk po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy D. P. oskarżonego o czyny z art. 178a § 4 kk i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 1136/23 I. w zaskarżonej części wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. rozwiązuje karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną w pkt VII wyroku oraz łączny środek karny orzeczony w pkt VIII wyroku, 2. uniewinnia D. P. od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku; II. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. W. kwotę 1.033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa; V. określa, że wydatki związane z czynem zarzuconym oskarżonemu w pkt II aktu oskarżenia ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 602/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 1136/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- --------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut w zakresie czynu z pkt I wyroku 3.1 1. zarzut obrazy prawa materialnego, tj. art. 42 § 3 kk poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie wobec oskarżonego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, podczas gdy wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024r. w sprawie o sygn. akt SK 22/21 przedmiotowa norma prawna została uznana za niezgodną z konstytucją w zakresie w jakim obliguje Sąd do orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; 2. rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego D. P. kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy, podczas gdy Sąd pominął lub nienależycie ocenił szereg istniejących okoliczności łagodzących dotyczących osoby oskarżonego, takich jak: stosunkowo młody wiek, przyznanie się do winy, złożenie wyjaśnień, wyrażenie skruchy, ustabilizowana sytuacja życiowa, krótka odległość jaką miał do pokonania oskarżony, podjęcie terapii w związku z problemem alkoholowym, co doprowadziło błędnie do orzeczenia rażąco surowej kary w stosunku do oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzuty dotyczące czynu z pkt I skarżonego wyroku sformułowane w apelacji jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. - wbrew twierdzeniom skarżącego, stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w przywołanym w apelacji wyroku z dnia 4 czerwca 2024 r. o sygn. akt SK 22/21 nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Stosownie bowiem do treści przywołanego wyroku, stanowisko Trybunału Konstytucyjnego dotyczy zgodności z Konstytucją RP normy prawnej określonej w art. 42 §3 kk, natomiast jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego z dnia 25 kwietnia 2024 roku, sygn. akt II K 1136/23, podstawę prawną orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio stanowi art. 42 § 4 kk, którego zgodność z Konstytucją RP nie została podważona w przywołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Mając na względzie powyższe rozważania, zarzut sformułowany w apelacji, dotyczący potencjalnej niekonstytucyjności zastosowania dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na podstawie art. 42 § 4 kk należało uznać za bezzasadny. - odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego należy podkreślić, że Sąd I instancji orzekając w zakresie kary i środków karnych wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności i dokonał ich prawidłowej oceny. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. - tymczasem, wbrew odmiennym wywodom apelacji, ferując rozstrzygnięcie w tym zakresie, Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie ustawowe dyrektywy płynące z treści art. 53 kk, właściwie zważył stopień winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, obiektywnie bacząc przy tym na wszelkie okoliczności dotyczące stricte osoby sprawcy, a zatem zarówno te przemawiające na korzyść D. P., jak też te obciążające go. Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd meriti odniósł się do stosunkowo niedużego stopnia nietrzeźwości oskarżonego oraz jego przyznania się do winy. Jak wynika z rozbudowanego uzasadnienia wymiaru kary, Sąd I instancji zważył, że w przypadku oskarżonego okoliczności obciążające zdecydowanie przeważają te łagodzące, mając na względzie postawę D. P. wobec porządku prawnego, która – jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy – jest rażąco lekceważąca. Oskarżony bowiem, pomimo uprzedniej karalności, konsekwentnie łamie obowiązujące przepisy oraz nałożone na niego zakazy prowadzenia pojazdów. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w sposób przekonujący uzasadnił wymiar kary wskazując dokładnie jakie przesłanki przemówiły za właściwością, celowością i współmiernością wymierzenia wobec podsądnego mieszczącej się w podstawowych granicach ustawowego zagrożenia czynu z art. 178a § 4 kk kary o charakterze izolacyjnym, dlatego zarzut apelacji dotyczący niewspółmierności orzeczonej kary należało uznać za bezzasadny. Wniosek w zakresie czynu z pkt I wyroku wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wydatne złagodzenie orzeczonej w stosunku do D. P. kary i wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków apelacji Lp. Zarzut w zakresie czynu z punktu II Wyroku 3.2 1. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadków A. P. i J. P. i odebranie im waloru wiarygodności (jedynie z uwagi na fakt, że świadkowie są najbliższą rodziną oskarżonego), w zakresie w jakim świadkowie potwierdzili wyjaśnienia oskarżonego dotyczące sprzedaży samochodu marki F. (...); - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego D. P. i odebranie im waloru wiarygodności w zakresie, w jakim oskarżony nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dacie 20 stycznia 2022r. nie był właścicielem ani użytkownikiem pojazdu F. (...) nr rej. (...), podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego korelują z innymi pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w szczególności z zeznaniami A. P. i J. P., którzy w swoich zeznaniach potwierdzili fakt sprzedaży samochodu przez oskarżonego i co wobec jednoznacznych dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego winno skutkować jego uniewinnieniem; 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a wyrażającego się wadliwym ustaleniem, iż oskarżony w dniu 20 stycznia 2022r. w miejscowości S. prowadził pojazd mechaniczny marki F. (...) o nr rej. (...), co przy prawidłowej ocenie zeznań A. P. i J. P. oraz wyjaśnień oskarżonego winno skutkować uniewinnieniem D. P.; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzuty sformułowane przez skarżącego w apelacji, dotyczące czynu z punku II wyroku, jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie, a przywołana na ich poparcie argumentacja nie stanowiła podstawy do zmiany skarżonego wyroku. - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 kpk, Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny wyjaśnień oskarżonego, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, ocena ta nie posiadała przymiotu dowolności. Dodać przy tym należy, że obrona oskarżonego od początku polegała na twierdzeniu, iż w dniu 20 stycznia 2022 roku nie mógł prowadzić pojazdu mechanicznego marki F. (...) o nr rej. (...), bowiem samochód ten w dniu 8 stycznia 2022 roku został sprzedany innej osobie, przekładając przy tym umowę sprzedaży. Sąd Okręgowy podziela zdanie Sądu meriti, który stwierdził, że autentyczność przedłożonej umowy jest wątpliwa. Sąd Rejonowy uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie dokonał rozbudowanej analizy kluczowych elementów przedłożonej umowy, zwracając szczególną uwagę na dane osoby oznaczonej jako kupujący, które były niewątpliwie błędne. - Sąd Rejonowy dokonując oceny zeznań świadków A. P. i J. P., a także wyjaśnień oskarżonego, trafnie zauważył szereg zawartych w nich i pomiędzy nimi sprzeczności i nieścisłości omawiając je szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego, świadek A. P. i J. P. ewidentnie składali depozycje mające na celu wspieranie linii obrony oskarżonego. Jednocześnie, między treścią zeznań wyżej wspomnianych świadków, a pozostałym materiałem dowodowym istniały znaczące różnice. Skarżący lakoniczne depozycje świadków usprawiedliwia upływem czasu, natomiast w ocenie Sądu Okręgowego, nie można w ten sposób wyjaśnić pominięcia przez J. P., obecności K. P. przy sporządzaniu przedłożonej umowy, skoro to jej podpis widnieje na dokumencie. Tak samo trafnie Sąd meriti zauważył i ocenił kolejną sprzeczność, a mianowicie to, iż matka oskarżonego wprost zeznała, że jej syn ma orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów, natomiast J. P. – ojciec oskarżonego o takowym nie wiedział, co byłoby nielogiczne wobec treści zeznań A. P., która wskazała, że oskarżony mieszkał w domu świadków. Wobec powyższego, nie można zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd Rejonowy oceniając depozycje świadków jako niewiarygodne kierował się jedynie tym, iż są to osoby najbliższe oskarżonemu. - Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w dokonanej przez Sąd Rejonowy ocenie wyjaśnień oskarżonego i świadków A. P. i J. P. naruszenia zasad zawartych w art. 7 kpk podzielając pogląd, iż rozbieżności w depozycjach tych osób, a także wątpliwa autentyczność przedłożonej umowy nie pozwala na dokonanie odmiennej niż Sąd meriti oceny. Wniosek w zakresie czynu z pkt II wyroku wniosek o zmianę wyroku poprzez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Pomimo niezasadności zarzutów podniesionych w apelacji, wniosek sformułowany w zakresie czynu z pkt II wyroku jest zasadny, bowiem niezależnie od argumentacji obrony, Sąd Okręgowy prezentuje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie brak jest dowodu winy oskarżonego w zakresie czynu z pkt II wyroku. Szersze rozważania w tym zakresie zostały podjęte w rubryce 4.1 tabelarycznego uzasadnienia. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. - poza granicami rozważań zaprezentowanymi w apelacji obrońcy oskarżonego należy wskazać, że – wbrew stanowisku Sądu I instancji – ukaranie D. P. wyrokiem nakazowym w sprawie II W 974/22, skuteczne doręczenie oskarżonemu odpisu wyroku nakazowego oraz zapłata przez niego grzywny orzeczonej w/w wyrokiem nie mogło stanowić źródła ustaleń faktycznych, a w efekcie nie mogło stanowić podstawy w przedmiotowej sprawie do uznania oskarżonego D. P. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku. - wobec powyższego, Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że rozwiązał karę łączną pozbawienia wolności oraz łączny środek karny, a następnie uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności - jak wynika z uzasadnienia skarżonego wyroku, Sąd Rejonowy przy zastosowaniu zasady z art. 8 § 2 kpk uznał, iż wyrok w sprawie II W 974/22 jest dla niego wiążący i stanowi dowód tego, iż oskarżony D. P. w dniu 20 stycznia 2022 roku prowadził pojazd mechaniczny marki F. (...) o nr rej. (...) nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti niezasadnie oparł się na treści prawomocnego wyroku nakazowego i arbitralnie przyjął jako wiążące ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd w wyroku w sprawie II W 974/22 bez ich samodzielnego dokonania. W tej kwestii doktryna prawa karnego procesowego niemal zgodnie przyjmuje, że prawomocność (materialna), a więc w konsekwencji powaga rzeczy osądzonej rozciąga się wyłącznie na rozstrzygnięcie, natomiast nie korzystają z niej chociażby ustalenia faktyczne stanowiące jego podstawę, nie stanowi więc ona przeszkody w czynieniu w innej sprawie odmiennych ustaleń faktycznych. Również z faktu, że prawomocne orzeczenie sądu musi być respektowane przez każdy organ i każdego obywatela (tzw. ogólna moc wiążąca) nie wynikają jeszcze dalsze skutki, zwłaszcza związanie ustaleniami faktycznymi. Chodzi tu bowiem wyłącznie o respektowanie faktu wydania orzeczenia. - trafnie zauważa się, że prawomocność nie jest cechą nadawaną orzeczeniom ze względu na ich słuszność lub prawdziwość ustaleń dotyczących podstawy faktycznej, na której się opierają, lecz z uwagi na dążenie ustawodawcy do osiągnięcia pewności prawnej i ochrony praw jednostki. Wobec powyższego, ukaranie D. P. wyrokiem nakazowym za naruszenia z art. 86 § 1 kw nie stanowi dowodu jego winy w przedmiotowej sprawie. W szczególności mając na względzie fakt, iż wbrew twierdzeniom Sądu meriti, oskarżony również w postępowaniu II W 974/22 nie przyznawał się do winy, a takiego przyznania nie można wywodzić z faktu, iż nie skarżył orzeczenia i zapłacił wymierzoną grzywnę (do czego został nadto przymuszony perspektywą wykonania kary zastępczej). - z uwagi na fakt, iż w toku postępowania jurysdykcyjnego K. P. skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań, w sprawie niniejszej zabrakło podstawowych dowodów o charakterze osobowym, które zezwoliłyby na dokonanie precyzyjnego ustalenia, że to właśnie D. P. w dniu 20 stycznia 2022 roku prowadził pojazd mechaniczny. Tej swoistej luki dowodowej, wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, nie zdołały wypełnić ustalenia faktyczne zaczerpnięte z treści wyroku wydanego w sprawie II W 974/22. - uznanie kwestii sprzedania samochodu za niewiarygodną, nie jest wystarczające do przypisania sprawstwa oskarżonemu, bowiem jak wynika z treści zeznań W. A. (k. 4-5), w chwili zdarzenia samochodem F. (...) podróżowało 2 lub 3 mężczyzn i on nie wie, który z nich kierował oraz nie byłby w stanie ich rozpoznać. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti związując się w przedmiotowej sprawie ustaleniami faktycznymi ze sprawy II W 974/22, ograniczył sobie możliwość dotarcia do prawdy materialnej. Tymczasem sąd w jej poszukiwaniu powinien być samodzielny. - Sąd Okręgowy prezentuje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie zabrakło dowodu winy, który wskazywałby jednoznacznie i nie pozostawiał wątpliwości, że to właśnie D. P. w dniu 20 stycznia 2022 roku w miejscowości S. kierował pojazdem mechanicznym marki F. (...) o nr rej. (...) czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Dlatego też wobec braku dowodu winy koniecznym stało się uniewinnienie oskarżonego D. P. od popełnionego czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku, a co za tym idzie również rozwiązanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt VII wyroku oraz łącznego środka karnego orzeczonego w pkt VIII wyroku. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2024 roku w sprawie II K 1136/23 w części niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok - jako słuszny i odpowiadający prawu - należało utrzymać w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2024 roku w sprawie II K 1136/23 w ten sposób, że rozwiązał karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną w pkt VII wyroku oraz łączny środek karny orzeczony w pkt VIII wyroku oraz uniewinnił oskarżonego D. P. od popełnionego czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku Zwięźle o powodach zmiany Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w opisanej wyżej części z powodów wskazanych w rubryce 4.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III, IV,V. - z uwagi na to, że oskarżony D. P. reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. W. kwotę 1033,20 złotych (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. - w zakresie tej części wyroku, która została zaskarżona apelacją obrońcy i utrzymana w mocy na podstawie wyroku Sądu Okręgowego, oskarżony został zwolniony od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze z uwagi na jego sytuację materialną i konieczność odbycia kary pozbawienia wolności; - Sąd Okręgowy na podstawie art. 632 pkt 2 kpk ustalił natomiast, że koszty procesu, w części dotyczącej czynu, od którego D. P. został uniewinniony, ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana