IV Kz 288/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt IV Kz 288/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 sierpnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący : SSO Paweł Pratkowiecki Protokolant : stażysta Wiktoria Olecka Przy udziale Prokuratora Małgorzaty Halikowskiej po rozpoznaniu w sprawie Ł. T. oskarżonego o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 lipca 2020 r. w przedmiocie przedłużenia stosowania środka zapobiegawczego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 lipca 2020 r. Sąd Rejonowy w Legnicy na podstawie art. 275a § 4 k.p.k. (w postanowieniu omyłkowo wskazano art. 275 § 4 k.p.k.) przedłużył o 3 miesiące stosowanie wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci nakazu opuszczenia miejsca zamieszkania. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie stosowanego środka zapobiegawczego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom obrońcy, zgromadzone dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu. Inicjatywa dowodowa oskarżonego, której w zażaleniu poświęcono tak dużo miejsca, może być powtórzona w toku postępowania jurysdykcyjnego. Sposób zachowania się oskarżonego wskazuje natomiast na obawę, że w przyszłości mógłby on ponownie popełnić przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę pokrzywdzonej. Co istotne, popełnieniem takiego przestępstwa oskarżony miał grozić.

Te okoliczności uzasadniają decyzję o nakazie opuszczenia lokalu. Nie bez znaczenia jest również, że oskarżony dysponuje odrębnym mieszkaniem, w którym może swobodnie przebywać. Na marginesie sąd odwoławczy pragnie zaznaczyć, że nie stracił z pola widzenia faktu, że oskarżonemu postawiono zarzut jedynie psychicznego znęcania się nad pokrzywdzoną. Tymczasem art. 275a § 1 k.p.k. stanowi, że orzeczenie okresowego opuszczenia lokalu możliwe jest wyłącznie wobec oskarżonego pozostającego pod zarzutem popełnienia przestępstwa z użyciem przemocy.

Gdyby zatem poprzestać na lekturze zarzutu z aktu oskarżenia, wówczas brak byłoby podstaw do orzeczenia obowiązku opuszczenia lokalu. Literalne brzmienie omawianego przepisu oraz zakaz dokonywania wykładni rozszerzającej na niekorzyść oskarżonego prowadzi bowiem do wniosku, że środka zapobiegawczego, o którym mowa w art. 275a § 1 k.p.k. nie można zastosować jeśli oskarżony popełniając przestępstwo jedynie groził użyciem przemocy. Ale z zeznań pokrzywdzonej wynika, że znęcanie polegać miało także na użyciu przez oskarżonego przemocy (k- 7).

Jeśli sąd uzna te zeznania za wiarygodne, nie będzie przeszkód, by opis czynu, którym nie jest przecież związany, uzupełnić o fakt fizycznego znęcania się nad pokrzywdzoną. Taka ewentualna decyzja nie będzie stanowić wyjścia poza granice oskarżenia. Reasumując, w sprawie z dużym prawdopodobieństwem udowodniono, że oskarżony popełniając przestępstwo użył przemocy wobec pokrzywdzonej, a to pozwalało na zastosowanie środka zapobiegawczego z art. 275a § 1 k.p.k. Orzeczono więc jak na wstępie.