II Ka 383/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 686/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Sędziowie: SO Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Małgorzaty Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy D. Z. (1) oskarżonego z art. 160 §2 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 487/24 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniża do 5 (pięć) lat wymiar środka karnego orzeczonego w pkt II wyroku; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 686/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 487/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut z apelacji obrońcy 1. I. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie m.in. 9 § 2 kk, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przypisaniu oskarżonemu winy nieumyślnej w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy, oceniany zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie dawał podstaw do obiektywnego stwierdzenia, że oskarżony, jako doświadczony ratownik medyczny, mógł i powinien był przewidzieć wystąpienie tak gwałtownego i tragicznego w skutkach pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania, podczas gdy oskarżony powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu; II. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. m.in. art. 7 kpk w zw. z m.in. art. 410 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, opartej na wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Naruszenie to polegało w szczególności na: - bezkrytycznym i całkowitym oparciu ustaleń faktycznych na opinii biegłych, przy jednoczesnym zignorowaniu fundamentalnych sprzeczności pomiędzy wnioskami tej opinii a zeznaniami naocznego świadka zdarzenia – B. T. (1). Sąd pominął kategoryczne stwierdzenie świadka, że w domu „ leków żadnych nie było”, co podważa kluczowe dla opinii założenie, iż to oskarżony był dysponentem i podał pokrzywdzonemu wszystkie wykryte w jego organizmie substancje. - błędnej interpretacji zeznań B. T. (1), w których Sąd dopatrzył się rzekomego zaprzeczenia wersji oskarżonego, podczas gdy świadek na kluczowe pytanie o leki pozostawione po poprzednich detoksykacjach odpowiedziała „ nie pamiętam”, co nie jest zaprzeczeniem, a jedynie wyrazem naturalnej w tych okolicznościach niepamięci. Sąd dokonał niedopuszczalnej nadinterpretacji tego dowodu na niekorzyść oskarżonego. - odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w sposób apodyktyczny, bez pogłębionej analizy ich spójności z historią choroby pokrzywdzonego, który jako osoba wieloletnio i głęboko uzależniona, wielokrotnie przechodząca detoksykacje, z wysokim prawdopodobieństwem mogła dysponować własnymi lekami uspokajającymi, 2. m.in. art. 5 § 2 kpk (zasada in dubio pro reo), poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Wątpliwości te, wynikające wprost z opisanej wyżej sprzeczności między opinią biegłych a zeznaniami kluczowego świadka, powinny były doprowadzić do przyjęcia wersji korzystniejszej dla oskarżonego, tj. że nie podał on leków z grupy benzodiazepin, 3. m.in. art. 424 § 1 pkt 1 kpk, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy, który nie wyjaśnia w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, na jakiej podstawie Sąd dokonał tak kategorycznych ustaleń faktycznych, pomijając przy tym istotne dowody i okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego. III. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który był bezpośrednią konsekwencją powyższych uchybień procesowych i miał wpływ na treść wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że: - oskarżony podał pokrzywdzonemu wszystkie cztery wymienione w zarzucie leki, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na takie jednoznaczne ustalenie, - działanie oskarżonego nosiło znamiona rażącego naruszenia zasad ostrożności, podczas gdy Sąd pominął jego wieloletnie doświadczenie zawodowe, nienaganną opinię oraz fakt, że podjął on natychmiastową akcję reanimacyjną. IV. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i środka karnego, polegającej na wymierzeniu kary bezwzględnego pozbawienia wolności oraz długoterminowego zakazu wykonywania zawodu osobie niekaranej, o nienagannej opinii, w sytuacji, gdy czyn miał charakter nieumyślny, a Sąd całkowicie pominął szereg okoliczności łagodzących, a ponadto wewnętrzną sprzeczność rozstrzygnięcia o karze i środkach o charakterze finansowym. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - analiza akt sprawy, w świetle środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego, nie dała podstaw do uznania podniesionych w nim zarzutów za trafne. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti nie dopuścił się uchybień, na jakie wskazuje skarżąca, bowiem Sąd procedował właściwie, trafnie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie poczynił prawidłowe ustalenia, które doprowadziły do bezspornego uznania, że oskarżony swym zachowaniem dopuścił się czynu kwalifikowanego z m.in. 160 § 2 kk w zb. z art. 155 kk. - podnosząc zarzut naruszenia art. 9 § 2 kk, obrońca starała się wykazać, że oskarżony jako doświadczony ratownik medyczny z wieloletnim doświadczeniem nie mógł, bądź nawet nie powinien był przewidzieć wystąpienia zaburzeń oddychania i krążenia w konsekwencji podania w krótkim czasie dwóch różnych leków należących do grupy benzodiazepin o depresyjnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy. W konsekwencji, zdaniem obrońcy, oskarżony powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu wobec niemożności przypisania mu winy nieumyślnej. Argumentacja zawarta w apelacji na poparcie tego zarzutu jest nielogiczna i wewnętrznie sprzeczna. Jak wynika z materiału dowodowego, w dniu zdarzenia pokrzywdzony czuł się dobrze, nie skarżył się na dolegliwości bólowe, natomiast spożywał on alkohol w ilości około 0,5 litra wódki, zgodnie z relacją świadka B. T. (2), i chciał przerwać ciąg alkoholowy, w którym znajdował się od kilku tygodni. W tym celu, oskarżony udał się do domu pokrzywdzonego. Po zebraniu niezbyt obszernego wywiadu, w krótkim czasie (niespełna godziny), oskarżony założył J. T. wkucie i zaczął podawać płyny oraz witaminę C, witaminę D, magnez, relanium 10 mg dożylnie oraz 10 mg domięśniowo, a także dormicum 1 tabletkę i klemastynę (lek przeciwhistaminowy, antyalergiczny). Podaż ww. leków przez oskarżonego wynika nie tylko z kartki przez niego sporządzonej, lecz także z zeznań naocznego świadka B. T. (1) oraz zeznań świadków – ratowników medycznych wezwanych na miejsce zdarzenia, którzy zebrali od oskarżonego oświadczenie co do podanych przez niego leków pokrzywdzonemu. Jak wynika z opinii biegłych, zarówno relanium jak i dormicum są lekami z grupy benzodiazepin, które mają działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy. Jednoczesne ich podanie oraz dołączenie innych leków wywołujących depresję ośrodkowego układu nerwowego (np. klemastyna) z dużym prawdopodobieństwem prowadzi do wzmożonego efektu sedacyjnego i depresji oddechowej, która wystąpiła u pokrzywdzonego niedługo po podaży przez oskarżonego leków i była przyczyną nagłego zatrzymania krążenia i śmierci pokrzywdzonego. - niewątpliwie, postępowanie medyczne oskarżonego nie było zgodne z zasadami wiedzy i praktyki medycznej, co wprost wynika z opinii biegłych, w której specjaliści z zakresu medycyny sądowej, medycyny ratunkowej i toksykologii klinicznej, kompleksowo przeanalizowali czynności podjęte przez oskarżonego i stwierdzili, że postępowanie to było nieprawidłowe i nieadekwatne do stanu zdrowia pokrzywdzonego. D. Z. (1) w krótkim czasie podał pokrzywdzonemu bez wskazań medycznych dwa silnie działające leki z grupy benzodiazepin oraz klemastyne, nieustalając wcześniej stanu nietrzeźwości J. T., lecz wiedząc, że tego dnia spożywał on alkohol, a w ciągu alkoholowym był już trzeci tydzień. Niemalże jednoczesna podaż siarczanu magnezu oraz kilku leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy znacząco zwiększała ryzyko depresji oddechowej, którą oskarżony jako ratownik medyczny z wieloletnim doświadczeniem powinien był przewidzieć. - wobec powyższych rozważań, Sąd Okręgowy nie podziela zarzutu naruszenia art. 9 § 2 kk. Sąd Rejonowy słusznie zważył, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn zabroniony nieumyślnie, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu mógł przewidzieć. Jak wynika z akt sprawy, D. Z. (2) przed zdarzeniem wykonywał zawód ratownika medycznego, do którego kwalifikacje zdobył w 2016 roku. Jako absolwent studiów oraz wieloletni pracownik Zespołu (...) oraz oddziałów SOR oskarżony znał podstawowe zasady farmakoterapii, poszczególne grupy produktów leczniczych, główne mechanizmy ich działania w organizmie i działania niepożądane a także pochodzenie, rodzaje i drogi podawania produktów leczniczych, mechanizm i efekty ich działania oraz procesy jakim podlegają produkty lecznicze w organizmie, a nawet ich interakcje wzajemne oraz z alkoholem. Wobec powyższego, niezasadne są twierdzenia obrońcy, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do obiektywnego stwierdzenia, że oskarżony jako doświadczony ratownik medyczny, mógł i powinien był przewidzieć wystąpienie tak gwałtownego i tragicznego w skutkach pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. - niezasadne są także zarzuty kwestionujące ocenę opinii biegłych oraz zeznań świadka B. T. (1). Jak wynika z depozycji świadka, matka pokrzywdzonego była cały czas obecna podczas podaży leków przez oskarżonego, nie wychodziła ona z pomieszczenia i była w stanie kategorycznie stwierdzić, że pokrzywdzony tego dnia, ani przed przyjazdem D. Z. (1), ani w trakcie jego pobytu, nie przyjmował leków innych, niż podawane przez oskarżonego. Argumentacja obrony dąży do wykazania, że pokrzywdzony sam we własnym zakresie, lecz w obecności oskarżonego, przyjął lek uspokajający i to właśnie ten lek spowodował rekcję organizmu J. T., którą D. Z. (1) nie przewidywał i nie mógł przewidzieć. Niemniej jednak, ta wersja wydarzeń nie została potwierdzona jakimkolwiek materiałem dowodowym i jak słusznie ocenił Sąd Rejonowy, stanowi jedynie linie obrony oskarżonego. W tym miejscu należy również wskazać, że jak wynika z opinii biegłych, w przedmiotowej sprawie, to nie dawki benzodiazepin wpłynęły negatywnie na stan zdrowia pokrzywdzonego, lecz interakcja benzodiazepin, klemastyny oraz siarczanu magnezu z alkoholem etylowym powodująca depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy u osoby z zaawansowanym stłuszczeniem wątroby. Ponadto oskarżony, działając w warunkach domowych, bez wyposażenia jakim dysponuje standardowy 2 lub 3-osobowy zespół ratownictwa medycznego nie mógł samodzielnie i skutecznie odwrócić wywołanego przez siebie skutku dla zdrowia pokrzywdzonego. Pomimo tej świadomości oraz wiedząc, że pokrzywdzony tego dnia spożywał alkohol i znajduje się w 3 tygodniowym ciągu alkoholowym, oskarżony zdecydował się na podaż produktów leczniczych znając efekty ich działania oraz ich interakcje z alkoholem. - analiza akt sprawy oraz treści pierwszoinstancyjnego uzasadnienia prowadzi do wniosku, iż Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka B. T. (1) i opinii biegłych zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 7 i art. 410 kpk. Argumentacja obrony nie zdołała podważyć zasadności ocen dokonanych przez Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie. Podniesiony przez skarżącą zarzut obrazy m.in. art. 7 kpk nie ma swego odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena dowodów przeprowadzona w sposób na jaki wskazuje skarżąca, byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tezy zawarte w środku odwoławczym nie zostały wiarygodnie uargumentowane i nie zasłużyły na ich uwzględnienie, bowiem mają one jedynie za zadanie wykreować i poprzeć przyjętą przez oskarżonego linię obrony. - odnosząc się do zarzutu z pkt II.2 apelacji należy wskazać, że dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. W postępowaniu karnym rzeczą naturalną jest występowanie dowodów wskazujących na sprzeczne wersje wydarzeń, lecz to właśnie obowiązkiem sądu jest dokonanie rzetelnej oceny materiału dowodowego i wyeliminowanie mogących się prima facie pojawić wątpliwości. Dopiero, jeśli nie można ich rozwiać, zastosowanie znajdzie art. 5 § 2 kpk. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie, zarówno Sąd meriti jak i Sąd odwoławczy badający sprawę nie powziął jakichkolwiek wątpliwości co do treści opinii biegłych ani co do treści zeznań świadka B. T. (1). - niezasadny był również zarzut naruszenia art. 424 § 1 pkt 1 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w tabelarycznym uzasadnieniu wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sposób redakcji uzasadnienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, umożliwił Sądowi odwoławczemu dokonanie kontroli instancyjnej. - odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. - w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II Aka 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. - po dokonaniu analizy akt sprawy związanej z rozpoznaniem wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy uznał, iż wymierzona w pierwszoinstancyjnym wyroku kara nie cechuje się rażącą niewspółmiernością. Sąd meriti ustalając wymiar kary wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, w tym dotychczasową niekaralność. Tych samych okoliczności nie wzięto pod uwagę przy wymiarze orzeczonego środka karnego. W aktach sprawy znajdują się listy rekomendacyjne, z których wynika, iż oskarżony w swojej pracy wyróżniał się m.in. wybitną starannością, dokładnością i rzetelnością. Jako osoba, D. Z. (1) jest zaangażowany, posiada wysoko rozwinięte poczucie empatii i świetnie współpracował z innymi członkami zespołu (k. 627-629). Ponadto w czasie wykonywania zawodu, nie odnotowano jakichkolwiek skarg na działanie oskarżonego. Wobec tego, w ocenie Sądu, środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu ratownika medycznego oraz nakaz powstrzymywania się od prowadzenia działalności związanej z udzielaniem świadczeń zdrowotnych na okres 5 lat jest wystarczające do osiągnięcia celu tego środka karnego. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. Z. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wolny od uchybień; ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary o charakterze wolnościowym oraz o znaczące złagodzenie orzeczonego środka karnego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego była podstawą do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego w tej części. Bezzasadność pozostałych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków ich dotyczących. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 487/24 w zakresie niewymienionym w części 5.2 tabelarycznego uzasadnienia Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wyrok w tej części jako słuszny i odpowiadający prawu utrzymano w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył do 5 lat wymiar środka karnego orzeczonego w pkt II wyroku Zwięźle o powodach zmiany zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego była podstawą do zmiany zaskarżonego wyroku. Szerzej o powodach zmiany w rubryce 3.1 tabelarycznego uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 w zw. art. 634 kpk w zw. z art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (300 złotych opłaty od kary i 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt II Ka 706/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: p. o. sekr. sąd. Olga Wojtczuk przy udziale Prokuratora Joanny Zaniewicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy G. P. s. H. oskarżonego z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 sierpnia 2022 r. sygn. akt II K 230/20 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. z opisu czynu eliminuje stwierdzenie „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne”, a z kwalifikacji prawnej czynu eliminuje art. 64 § 1 kk, 2. za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, a za podstawę wymiaru kary art. 244 kk i orzeczoną karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S. 516,60 złotych (w tym 96,60 złotych podatku VAT) za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem opłaty za obie instancje i 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego; V. zwalnia oskarżonego od pozostałych wydatków stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 706/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. II K 230/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza art. 7 kpk, polegająca na niewłaściwej ocenia materiału dowodowego poprzez przyjęcie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego i oparcie się przez Sąd w znacznej mierze na zeznaniach M. P.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy nie stwierdził obrazy przepisu art. 7 kpk. Argumenty skarżącego mające poprzeć podniesiony zarzut były wyłącznie polemiczne, pozbawione rzeczowego punktu zaczepienia, który wskazywałby na wadliwość rozumowania Sądu I instancji w ocenie dowodów, naruszenie zasad logiki i doświadczenia życiowego. Autor apelacji zredagował ją dodatkowo w takich czasownikowych formach gramatycznych, z których wynikałoby, że konflikt między stronami nadal istnieje i jest dość żywy, podczas gdy świadek M. P. zmarła niemal 2 lata temu (8 grudnia 2020 r., k. 128 akt zgonu). Wbrew sugestiom obrońcy, sam fakt pokrewieństwa i relacje na linii matka-syn nie odbierał odgórnie waloru wiarygodności relacji pokrzywdzonej, lecz implikował jedynie wnikliwszą analizę tegoż dowodu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że odrzucenie wyjaśnień oskarżonego G. P. nastąpiło niejako a contrario, stanowiąc konsekwencję obdarzenia wiarą relacji M. P.. Wiarygodność i moc poszczególnych dowodów nie podlega klasyfikacji parametrycznej, stąd przekonania i twierdzenia obrony mogą być odmienne od przekonań i wniosków Sądu ferującego wyrok. Rozwiązanie pozornej sprzeczności istnienia dwóch wersji tego samego zdarzenia tkwi w ustawowym przyznaniu kompetencji Sądowi, a nie obrońcy, ustalenia według swobodnego uznania, którą spośród prawdopodobnych wersji uznaje za prawdziwą. W sprawie niniejszej Sąd a quo dokonał tego w granicach art. 7 kpk, do czego Sąd ad quem nie miał zastrzeżeń. Wyrok skazujący wydany w tej sprawie nie opierał się na zeznaniach jednego świadka M. P., czego w złożonej apelacji skarżący wydawał się nie dostrzegać. Za stwierdzeniem winy oskarżonego przemawiały także inne dowody, wspierające relację pokrzywdzonej, wymienione i omówione w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym. Brak precyzji w zeznaniach interweniujących funkcjonariuszy Policji i członków rodziny P., dotyczący konkretnych dat, w których oskarżony miał naruszać zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej, nie był konieczny w sytuacji, w której oskarżonego skazano nie za jednostkowe naruszenie zakazu, lecz nierespektowanie go w określonym przedziale czasowym (od 27 grudnia 2018 r. do 31 stycznia 2019 r.), co skutkowało zastosowaniem art. 12 § 1 kk. Puentując, Sąd Rejonowy z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wyciągnął prawidłowe wnioski, zgodne z przepisem art. 7 kpk i to na ich podstawie poczynił ustalenia faktyczne, rzutujące na kształt zaskarżonego wyroku. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o winie oskarżonego za przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, polegające na niestosowaniu się do zakazu zbliżania się do M. P., orzeczonego uprzednio prawomocnym wyrokiem. Zwięźle o powodach utrzymania Bezzasadność wniesionej apelacji, w której negowano winę oskarżonego. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Wyeliminowanie recydywy i złagodzenie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że: 1. z opisu czynu wyeliminował stwierdzenie „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne”, a z kwalifikacji prawnej czynu wyeliminował art. 64 § 1 kk; 2. za podstawę prawną skazania przyjął art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, a za podstawę wymiaru kary art. 244 kk i orzeczoną karę pozbawienia wolności obniżył do 6 (sześciu) miesięcy. Zwięźle o powodach zmiany Na rozprawie apelacyjnej zarówno obrońca, jak i prokurator wnieśli o wyeliminowanie działania oskarżonego w warunkach recydywy, z uwagi na dane zawarte w Karcie Karnej oskarżonego. Wnioski te były słuszne i należało je uwzględnić. Zgodnie z art. 64 § 1 kk, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Aby możliwym było przypisanie sprawcy działania w warunkach recydywy w typie podstawowym, wszystkie przesłanki wskazane w przepisie art. 64 § 1 kk muszą zostać spełnione kumulatywnie. W sprawie niniejszej recydywę należało wyeliminować z trzech powodów. Po pierwsze - w dacie czynu z aktu oskarżenia (czasookres od 27 grudnia 2018 r. do 31 stycznia 2019 r). nie został spełniony warunek odbycia przez G. P. co najmniej 6 miesięcy kary za przestępstwo podobne ze sprawy II K 437/18. Kara pozbawienia wolności ze sprawy II K 437/18 została podsądnemu wprowadzona do wykonania dopiero po tym, gdy tenże wyrok stał się prawomocny – czyli po 27 grudnia 2018 r. Bez 6 miesięcy odbycia kary pozbawienia wolności z w/w sprawy w dacie czynu z a/o, odpadła jedna z koniecznych przesłanek z art. 64 § 1 kk, które jak już wskazano musiały być spełnione łącznie. Po drugie – w ocenie Sądu Okręgowego, w składzie orzekającym w tej sprawie, nie został spełniony warunek podobieństwa między przestępstwami, za które G. P. został skazany w powyższych sprawach, tj. art. 207 § 1 kk i art. 244 kk. Przestępstwo znęcania się należy do kategorii przestępstw przeciwko rodzinie i opiece, zaś naruszenie zakazu orzeczonego prawomocnym wyrokiem do kategorii przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 października 2011 r., sygn. V KK 320/11, w przypadku przestępstw określonych w art. 244 kk oraz 178a § 1 kk nie jest spełniony warunek jednorodzajowości pozwalający na przyjęcie, że mają one podobny charakter (art. 115 § 3 kk). Przestępstwa te skierowane są bowiem przeciwko odmiennym dobrom prawnym. Czyn zabroniony naruszenia orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (art. 244 kk) skierowany jest przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, w szczególności zaś przeciwko autorytetowi prawomocnych orzeczeń sądowych ustanawiających zakazy określonego postępowania (w tym przypadku prowadzenia pojazdów mechanicznych), co jest warunkiem przestrzegania i wykonywania tych orzeczeń. Z kolei przedmiotem ochrony typu czynu karalnego z art. 178a § 1 kk jest bezpieczeństwo uczestników ruchu komunikacyjnego. Nie są to dobra tego samego rodzaju, co wyklucza przyjęcie podobieństwa pomiędzy przestępstwem z art. 244 oraz 178a § 1 kk (OSNwSK 2011 nr 1, poz. 1908, Legalis nr 499580). Powyższe orzeczenie SN dotyczy art. 244 kk w relacji do art. 178a § 1 kk, w przedmiotowej sprawie zaś do czynienia mieliśmy z art. 244 kk w relacji do art. 207 § 1 kk, aczkolwiek per analogiam, zasada jest ta sama. W obu rozważanych przypadkach chodzi o autorytet prawomocnych orzeczeń sądowych ustanawiających zakaz określonego zachowania w kontraście do czynu penalizowanego w innym rozdziale Kodeksu Karnego. Co prawda, w ostatnim czasie poglądy prezentowane w judykaturze ewoluowały. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że podobieństwo przestępstw w rozumieniu art. 115 § 3 kk oceniać należy według każdego z atakowanych nimi dóbr niezależnie od tego czy pozostaje ono głównym czy ubocznym przedmiotem ochrony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. IV KK 369/17, Prok. i Pr. 2018 nr 12, poz. 3 i 8, KZS 2019 nr 12, Legalis nr 1828069, bardzo podobnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. III KK 405/20, LEX nr 3120272). W sprawie niniejszej, podsądny najpierw został skazany w sprawach II K 303/12 i II K 437/18 za znęcanie się nad matką (art. 207 § 1 kk), później zaś przypisano mu niestosowania się do zakazu zbliżania się do niej (art. 244 kk). Ubocznie drugie z tychże przestępstw chroniło zatem bezpieczeństwo pokrzywdzonej i jej wolność od stwarzania oskarżonemu sytuacji, a których mogły jej ponownie zagrażać. Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 maja 2020 r., sygn. IV KK 737/19, przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 in fine kk jest przestępstwem podobnym w rozumieniu art. 115 § 3 kk do występku niezastosowania się do zakazu prowadzenia pojazdów, o którym mowa w art. 244 kk i może stanowić podstawę przypisania oskarżonemu tego ostatniego przestępstwa jako popełnionego w warunkach recydywy (OSNKW 2020, nr 8, poz. 32, LEX). Niemniej jednak, dostrzegając opisaną powyżej niespójność w orzecznictwie, Sąd Okręgowy, w składzie orzekającym w tej sprawie, opowiada się za pierwszą ze wskazanych linii orzeczniczych SN, zgodnie z którą decydujący w aspekcie podobieństwa jest główny przedmiot ochrony jaki penalizują rozważane przepisy części szczególnej Kodeksu Karnego. Po trzecie zaś – Sąd nie przyjął recydywy w oparciu o skazanie G. P. ze sprawy II K 303/12. Podsądny odbywał karę pozbawienia wolności z tej sprawy w okresie od 31.08.2012 r. do 29.08.2014 r., czyli ponad 6 miesięcy. Nie dlatego, że naruszałoby to zasadę skargowości i wyjście poza granice czynu z a/o, bo akurat to nie stanowiło problemu (por. postanowienie SN z 10.03.2022 r., III KK 44/22, LEX nr 3362151). W akcie oskarżenia wniesionym w tej sprawie recydywa była ujęta. Polskiej procedurze karnej obce są rozwiązania przyjęte w przeszłości w cywilnym, formułkowym postępowaniu sądowym w prawie rzymskim, w którym niezwykle istotne znaczenie miało wypowiadanie ściśle określonych prawem formuł, przy czym jakikolwiek błąd w tym zakresie skutkował odmową udzielenia określonej osobie ochrony procesowej. Sąd Okręgowy, nie przyjął recydywy w oparciu o uprzednie skazanie II K 303/12 dlatego, że również w tej sprawie brak było podobieństwa przestępstw, za które został podsądny ten został skazany, co omówiono już powyżej. Złagodzenie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W wyroku Sądu Rejonowego G. P. wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy złagodził ją do 6 miesięcy. Było to następstwem wyeliminowania działania oskarżonego w warunkach recydywy. Ponadto, czyn z art. 244 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, a miarą surowości był również stopień wykorzystania tychże tzw. widełek, czyli zagrożenia ustawowego. Obecnie kara ta będzie stanowić dwukrotność dolnego zagrożenia ustawowego, będzie zatem uwzględniać rozciągnięcie w czasie przypisanego mu przestępstwa. Bilans okoliczności łagodzących i obciążających oskarżonego, występujących w sprawie niniejszej, z których jedną z najbardziej obciążających wyeliminowano w II instancji, co omówiono powyżej, przemawiał za uznaniem, iż 6 miesięcy izolacji więziennej będzie dla podsądnego wystarczającą represją karną, która spełni cele prewencji tak ogólnej, jak i indywidualnej, dając oskarżonemu do myślenia nad skutkami swojego bezprawnego działania. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tj. z dnia 29 lipca 2019 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 1513) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. z dnia 30 listopada 2018 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 18). III i IV. Na podstawie art. 634 w zw. z art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem opłaty od kary oraz 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego. Jednocześnie, Sąd na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od pozostałych wydatków stwierdzając, że poniesie je Skarb Państwa. Tego rodzaju finalne rozstrzygnięcia stanowiły konsekwencję złagodzenia orzeczenia o karze. Sąd Okręgowy orzekł o opłacie za obie instancje wg kary przez siebie orzeczonej. Uwzględniało także sytuację rodziną, majątkową i osobistą oskarżonego oraz jego możliwości zarobkowe, które poprzez wprowadzenie mu do wykonania kary więziennej zostaną nader ograniczone. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 258/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 917/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.