Legislator Case Law & Legislation
XIV K 641/18 AI generated

XIV K 641/18 · Sąd powszechny

Case Number XIV K 641/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

Sygn. akt: XIV K 641/18 Uzasadnienie wyroku z dnia 15 listopada 2019 r. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 20 października 2017 r. Prezydent (...) W. cofnął M. L. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B w związku z przekroczeniem dopuszczalnej ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzję tę M. L. otrzymał w dniu 16 listopada 2017 r. Do dnia 2 kwietnia 2018r. M. L. nie nabył ponownie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B.

Legislator headnote

AI generated

art. 26 § 1 k.k, art. 1 § 2 k.k, art. 115 § 2 k.k; XIV K 641/18 · Sąd powszechny: W myśl art. 180a k.k., karze podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Oskarżonego obowiązywała decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, czego oskarżony miał świadomość albowiem prawidłowo otrzymał odpis decyzji. Kodeks karny nie definiuje pojęcia pojazdu mechanicznego, jednak przyjąć należy, iż jest to każdy środek transportu (maszyna lub urządzenie), służący do przewozu osób lub towarów, napędzany w sposób mechaniczny – przy użyciu silnika spalinowego, elektrycznego lub parowego.

Keywords

AI generated
fitness to drive driving without authorization withdrawal of driving license aggravated offence minor traffic violation aggravated drunk driving

Cited Legislation

AI generated
art. 26 § 1 k.k
W szczególności oskarżony nie działał w stanie wyższej konieczności w rozumieniu art. 26 § 1 k.k.
art. 1 § 2 k.k
Zgodnie z art. 1 § 2 k.k.
art. 115 § 2 k.k
Na ocenę tego stopnia, po myśli art. 115 § 2 k.k.
AI generated
II K 362/22
Sygn. akt II K 362/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2023 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant: st. sekr. sądowy Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ----------- po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 roku sprawy M. L. syna C. i R. z domu H. urodz. (...) w C. oskarżonego o to, że: w dniu 07 października 2022 roku w miejscowości M., gm. K., pow. g. (...), woj. (...)- (...) kierował po drodze publicznej pojazdem mechanicznym samochodem osobowym marki C. (...) nr rej. (...) wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu II Wydział Karny, sygn. akt II K 1326/19 z dnia 04 listopada 2019 roku zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznym w ruchu lądowym na okres trzech lat, obowiązującego od dnia 13 listopada 2019 roku i wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu II Wydział Karny, sygn. akt IIK 98/22 z dnia 21 lipca 2022 roku zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat, obowiązującego od 27 września 2022 roku oraz wbrew decyzji Starosty (...) o cofnięciu uprawnień kat. B z dnia 17.03.2020 roku nr KD.5430.10.12.2020.IA oraz z dnia 15.09.2022 roku nr KD.5430.10.172.2022.IA., tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego M. L. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, tj. przestępstwa z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 §2 kk i za to po myśli art. 11 §3 kk na mocy art. 244 kk wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby; III. na mocy art. 71 § 1 kk w zw. z art. 33 §1 i 3 kk wymierza oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 40,00 (czterdziestu) złotych; IV. na mocy art. 72 §1 pkt 5 kk zobowiązuje oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu; V. na mocy art. 73 § 1 kk oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; VI. na mocy art. 42 § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; VII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 580 (pięciuset osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty sądowej oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w wysokości 70 (siedemdziesięciu) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 362/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. L. Art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk - kierowanie po drodze publicznej pojazdem mechanicznym, samochodem osobowym, wbrew orzeczonym prawomocnymi wyrokami sądów zakazom prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz wbrew decyzjom Starosty (...) o cofnięciu uprawnień kategorii B. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Prowadzenie przez oskarżonego M. L. pojazdu mechanicznego wbrew zakazom oraz wbrew decyzjom właściwego Starosty o cofnięciu uprawnień. wyjaśnienia oskarżonego M. L. k. 53 odpisy wyroków: - II K 98/22 SR Toruń - II K 1326/19 SR Toruń k. 18 k. 27 pismo Starosty (...) z 9 listopada 2022 roku oraz odpisy decyzji starosty wraz z poświadczeniem ich odbioru k. 21-25 2. Uprzednia karalność oskarżonego karta karna k. 39 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 wyjaśnienia oskarżonego M. L. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał, iż jazda samochodem była związana z koniecznością poszukiwania matki, która zgubiła się w lesie podczas grzybobrania (k. 53). Sąd zważył, iż w istocie oskarżony nie kwestionował przedstawionego mu zarzutu. Miał przy tym świadomość obowiązywania zakazów prowadzenia pojazdów orzeczonych prawomocnymi wyrokami. Wiedział także o decyzjach Starosty (...) o cofnięciu uprawnień, które zostały mu doręczone (k. 23, k. 25). Oczywiście, relacja przedstawiona przez oskarżonego nie mogła stanowić podstawy do uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności. Zważyć przy tym trzeba, iż po zatrzymaniu oskarżonego, wkrótce na miejsce zdarzenia przyjechała jego siostra, której przekazano pojazd prowadzony przez M. L.. Na poszukiwania matki oskarżony mógł być zatem podwieziony przez inne osoby. Absolutnie nie można w tym przypadku mówić o jakiejkolwiek postaci stanu wyższej konieczności. Nie kwestionując wyjaśnień oskarżonego, sąd dał im wiarę. Są one zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie. odpisy wyroków: - II K 98/22 SR Toruń - II K 1326/19 SR Toruń Przedłożone do akt sprawy wyroki wskazują na uprzednią karalność oskarżonego za czyny z art. 244 kk oraz art. 178a § 1 kk. W obu przypadkach orzekano w związku z tym wobec oskarżonego środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zakazy te obowiązywały w momencie zdarzenia, o czym wiedział oskarżony. Sąd nie znalazł podstaw, aby orzeczenia te zakwestionować. pismo Starosty (...) z 9 listopada 2022 roku oraz odpisy decyzji starosty wraz z poświadczeniem ich odbioru Pokłosiem wyroków skazujących, zawierających orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych było wydanie przez Starostę (...) dwóch decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Decyzje te zostały doręczone oskarżonemu, wobec czego wiedział on o cofnięciu uprawnień (k. 23, k. 25). Przedłożonym do akt sprawy decyzjom towarzyszy również pismo Starosty (...), wskazujące na sekwencję wydarzeń prowadzących do wydania obu decyzji. Prawidłowość i zasadność wydania obu decyzji nie budzi w tak przedstawionej perspektywie żadnych wątpliwości. 2. karta karna Jak już wskazano, oskarżony był dotychczas dwukrotnie karany za czyny z art. 178a § 1 kk i art. 244 kk. W niniejszej sprawie działał zatem w warunkach powrotności do przestępstwa. Okoliczność ta musiała zostać wzięta pod uwagę przy orzeczeniu kary. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I M. L. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W przedmiotowej sprawie fakt popełnienia przestępstwa nie stanowił przedmiotu sporu. Należy w związku z tym wskazać na dwie okoliczności, które uzasadniają pociągnięcie oskarżonego do odpowiedzialności karnej. Otóż w dniu 7 października 2022 roku na oskarżonym ciążyły orzeczone prawomocnymi wyrokami zakazy prowadzenia pojazdów. Oskarżony miał tego świadomość. Wiedział również, iż w związku z zapadłymi wyrokami właściwy starosta cofnął mu uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Prowadząc zatem pojazd mechaniczny w dniu zdarzenia, oskarżony wypełnił znamiona czynów spenalizowanych w art. 244 kk (prowadzenie pojazdu wbrew orzeczonemu przez sąd zakazowi) oraz 180a kk (prowadzenie pojazdu wbrew decyzji starosty o cofnięciu uprawnień). ☐ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.6. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.7. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. L. I I Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, sąd po myśli art. 11 § 3 kk na mocy art. 244 kk orzekł wobec M. L. kare 10 miesięcy pozbawienia wolności. W przekonaniu sądu kara ta - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - trafnie oddaje stopień winy i społecznej szkodliwości czynu. zważyć trzeba przy tym, iż oskarżony w 2019 i 2022 roku był już dwukrotnie karany, w tym za czyny z art. 244 kk. Obecna sytuacja jest zatem kolejnym wypadkiem, w którym oskarżony nie potrafił uszanować porządku prawnego oraz prawomocnych rozstrzygnięć sądu. Uprzednio były wobec niego orzekane kary o charakterze wolnościowym. Jak widać, nie przyniosły one skutku w postaci odstąpienia od przestępczego procederu. Należy zatem wskazać, iż nie odniosły swego skutku z zakresu prewencji indywidualnej. Wobec tego kolejne orzeczenie wobec oskarżonego kary wolnościowej byłoby niczym nieuzasadnioną gratyfikacją. Utwierdzałoby oskarżonego w poczuciu bezkarności. Obecnie tylko kara pozbawienia wolności jest w stanie spełnić cele z zakresu prewencji. M. L. II I Na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata. W przekonaniu sądu sama groźba możliwości zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności będzie stanowiła dostateczną tamę przed dalszym popełnianiem przestępstw. Pomimo uprzedniej dwukrotnej karalności, sąd zdecydował o postawieniu wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje zawodowo. Wobec tego należy przyjąć, iż zawieszenie wykonania kary na okres próby odniesie swój skutek indywidualnoprewencyjny. W okresie próby oskarżony winien nabrać krytycznego stosunku do swojego dotychczasowego postępowania oraz dowieść, iż pozytywna prognoza kryminologiczna była zasadna. M. L. III I Na podstawie art. 71 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i § 3 kk sąd orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 40 złotych stawka. Orzeczenie kary grzywny ma na celu zatarcie wrażenia poczucia bezkarności w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Stanowi poza tym realną, ekonomiczną dolegliwość związaną z popełnieniem po raz kolejny przestępstwa. Oskarżony musi zrozumieć, iż popełnianie przestępstw się nie opłaca i prowadzi do konsekwencji również na płaszczyźnie ekonomicznej. Wymiar kary oddaje zawartość kryminalną czynu, wysokość stawki dziennej jest zaś wynikiem wglądu w sytuację majątkową oskarżonego. M. L. deklarował zarobki na poziomie 15 tysięcy złotych miesięcznie. Zapłata grzywny w kwocie 4 tysięcy złotych nie będzie zatem prowadziła do istotnego uszczerbku w jego utrzymaniu. M. L. IV I Decydując o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, sąd na mocy art. 72 § 1 pkt 5 kk zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Orzeczenie w tym zakresie uwzględnia fakt, iż poprzednie problemy oskarżonego z prawem były związane z nadużyciem alkoholu. Stąd też skazanie z art. 178a § 1 kk. W ocenie sądu zachowanie trzeźwości przez oskarżonego stanowi jeden z istotnych warunków życia zgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym. M. L. V I Jak już wskazano powyżej, oskarżony jest obecnie karany po raz trzeci. Działając w warunkach powrotności do przestępstwa, dowiódł, iż nadal obce są mu reguły porządku prawnego. Jego zachowanie musi zatem - przy orzeczeniu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem - podlegać wzmożonemu nadzorowi. Oskarżony musi zrozumieć naganność swojego zachowania i nabyć wzorce, które utrwalą właściwą postawę wobec prawa. Temu będzie sprzyjał dozór kuratora sądowego. Oskarżony musi wiedzieć, iż jego zachowanie będzie podlegało kontroli i bieżącej ocenie kuratora, który będzie miał możliwość szybkiej reakcji na ewentualne negatywne zjawiska zachodzące w życiu oskarżonego (art. 73§ 1 kk). M. L. VI I Na mocy art. 42 § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny. Sąd nie ma w tym przypadku żadnego luzu decyzyjnego co do możliwości odstąpienia od orzeczenia tego typu środka karnego. Nie ma tez i ku temu żadnych powodów. Oskarżony po raz kolejny złamał prawomocny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych i nie jako na własne życzenie wywołał konieczność ponownego orzeczenia takiego zakazu. Lekceważenia porządku prawnego i orzeczenia sądów nie można zatem w żaden sposób promować. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 § 1 kpk, zasądzając od oskarżonego kwotę 580 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 70 złotych. Orzeczenie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony pracuje, osiąga stały, comiesięczny dochód. Zapłata kosztów nie będzie stanowiła zatem problemu i nie będzie prowadziła do jego niedostatku. 1Podpis
IX Ka 269/14
w dniu 20 grudnia 2013 r. w T. przy ul. (...) nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w T.(sygn. akt (...)) zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat w ten sposób, że poruszał się jako kierujący po drodze publicznej pojazdem marki V. (...) nr rej. (...), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 26 stycznia 2011 r. do dnia 29 lutego 2012 r. części kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem SR w T.z dnia (...) sygn. akt (...)orzeczonej za przestępstwo z art. 178a § 1 kk i art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk
II K 339/21
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
VI W 6238/14
W nocy z 18 na 19 lipca 2014 roku funkcjonariusze Oddziału Prewencji Policji we W.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: XIV K 641/18 Uzasadnienie wyroku z dnia 15 listopada 2019 r. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 20 października 2017 r. Prezydent (...) W. cofnął M. L. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B w związku z przekroczeniem dopuszczalnej ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzję tę M. L. otrzymał w dniu 16 listopada 2017 r. Do dnia 2 kwietnia 2018r. M. L. nie nabył ponownie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B.

W dniu 2 kwietnia 2018 r. M. L. był wraz ze swoją narzeczoną zaproszony na godzinę 11:00 na świąteczną uroczystość do swojego ojca, który mieszka w J.. Ponieważ był już spóźniony godzinę, a czas oczekiwania na taksówkę z uwagi na okres świąteczny wynosił ponad godzinę, M. L. na uroczystość postanowił udać się swoim samochodem marki S. o numerze rejestracyjnym (...). Samochód stał wówczas zaparkowany na miejscu parkingowym przypisanym do lokalu znajdującego się na ul. (...) w W.. Około godziny 12:20 podczas jazdy ww. pojazdem M.

L. został zatrzymany do kontroli drogowej przez patrol Policji w składzie st. asp. M. K. i st. sierż. E. S.. Do zatrzymania doszło na ulicy (...) na wysokości ulicy (...) w W.. W trakcie kontroli M. L. nie posiadał przy sobie dokumentu prawa jazdy, a po sprawdzeniu w bazie danych, policjanci ustalili, że w stosunku do M. L. wydana została decyzja o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów. (wyjaśnienia oskarżonego – k. 30-31, 97, zeznania świadka M. K. – k. 10-11, informacja z (...) W. – k. 15, fotokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 20 października 2017 r.) M.

L. był uprzednio prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne. Oskarżony ma 27 lat i osiąga dochody w wysokości około 5.000 zł miesięcznie z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. (karta karna – k.

72) Oskarżony M. L. przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia odnośnie okoliczności popełnienia czynu. Wyjaśnieniom oskarżonego Sąd dał wiarę w całości albowiem z pozostałymi dowodami tworzą spójny i wiarygodny obraz wydarzeń. Pozostałe dowody w postaci zeznań świadka, który zatrzymał oskarżonego oraz dokumentów wymienionych w części uzasadnienia przedstawiającej stan faktyczny, Sąd uznał za wiarygodne. Sąd nie znalazł powodu by odmówić tym dowodom wiary.

Sąd zważył, co następuje:

W myśl art. 180a k.k., karze podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Oskarżonego obowiązywała decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, czego oskarżony miał świadomość albowiem prawidłowo otrzymał odpis decyzji. Kodeks karny nie definiuje pojęcia pojazdu mechanicznego, jednak przyjąć należy, iż jest to każdy środek transportu (maszyna lub urządzenie), służący do przewozu osób lub towarów, napędzany w sposób mechaniczny – przy użyciu silnika spalinowego, elektrycznego lub parowego.

Definicja ta obejmuje zatem samochód osobowy. Oskarżony, mimo świadomości, że może popełnić przestępstwo świadomie wsiadł do samochodu, godząc się na popełnienia czynu z art. 180a k.k. Tym samym stwierdzić należy, że oskarżony działał umyślnie. Okoliczności popełnienia czynu, tj. fakt spieszenia się przez oskarżonego na uroczystość rodzinną nie stanowiły okoliczności wyłączającej karalność czynu oskarżonego. W szczególności oskarżony nie działał w stanie wyższej konieczności w rozumieniu art. 26 § 1 k.k. albowiem w niniejszej sprawie nie doszło do zagrożenia dóbr prawem chronionych, które oskarżony mógłby ratować poświęcając inne dobro.

Wskazać bowiem należy, że nie jest dobrem prawnie chronionym przybycie na czas na uroczystość rodzinną. Zgodnie z art. 1 § 2 k.k. dla przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa, czyn zabroniony charakteryzować się musi społeczną szkodliwością wyższą niż w stopniu znikomym. Na ocenę tego stopnia, po myśli art. 115 § 2 k.k. wpływ mają: rodzaj naruszonego obowiązku, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, waga naruszonych obowiązków, okoliczności czynu. Przepisy o nadawaniu i cofaniu uprawnień do kierowania pojazdami mają na celu zapewnienie porządku w ruchu w ten sposób, że do kierowania pojazdami dopuszczone zostaną tylko te osoby, które nabyły praktyczne umiejętności kierowania pojazdem i znajomość przepisów ustanawiających obowiązujące zasady ruchu – złożenie egzaminu ma te przymioty potwierdzać, natomiast cofniecie uprawnień do kierowania pojazdami ma na celu wyeliminowanie z ruchu osoby, która pomimo tego, że posiadła wiedzę i umiejętności, to wykorzystuje je w sposób niewłaściwy – jeżdżąc w sposób niezgodny z przepisami (tak, jak czynił to oskarżony – cofnięcie uprawnień nastąpiło z uwagi na wcześniejsze naruszenia przepisów ruchu drogowego), grożący w bezpieczeństwo ruchu albo też nie wykazała, ze jej stan zdrowia umożliwia dalsze prowadzenie pojazdów.

W interesie każdego kierującego jest to, by spotykać na drodze tylko takich uczestników ruchu, którzy ze względu na swoje właściwości dają gwarancję umiejętności bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Dlatego istotnym jest, by kierowca posiadał odpowiednie właściwości fizyczne i psychiczne oraz kwalifikacje fachowe, co potwierdza posiadanie prawa jazdy. Kierowanie pojazdem mimo braku stosownych uprawnień niweczy tego rodzaju gwarancję, tym samym zaś naraża na szwank interes innych uczestników ruchu i dlatego jest społecznie szkodliwe.

Wszystko to sprawia, że jego czyn uznać należy za szkodliwy społecznie w stopniu o wiele wyższym niż znikomy, co czyni go przestępstwem. W toku postępowania obrońca oskarżonego wnosił o warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego. Na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku obrońcy stała uprzednia karalność oskarżonego za przestępstwo umyślne. Jak wynika bowiem z karty karnej oskarżony był uprzednio karany na karę grzywny za przestępstwo umyślne przez sąd niemiecki. Zgodnie z przepisem art. 114a § 1 k.k., co do zasady, wyrokiem skazującym jest również wyrok wydany w innym państwie UE, chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie.

W niniejszej sprawie nie spełnione zostały negatywne przesłanki uznania wyroku sądu niemieckiego za „wyrok skazujący” w rozumieniu kodeksu karnego. Według opisu wyroku sądu niemieckiego znajdującego się w karcie karnej oskarżony skazany został za przestępstwo kradzieży na karę grzywny. Czyn ten jest karalny również w prawie polskim, a polski porządek prawny zna karę grzywny. Sądowi z urzędu również wiadomo, że czyn opisany w § 242 ust. 1 niemieckiej ustawy karnej (S.), tj. przestępstwo kradzieży ma charakter umyślny.

Poza tym oskarżony był karany za przestępstwo umyślne z art. 54 § 2 kks. Niezależnie od powyższego Sąd doszedł do przekonania, że przeszkodą do warunkowego umorzenia postępowania był stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Na znaczny stopień winy wpływ miała okoliczność, że oskarżony umyślnie zdecydował się na kierowanie pojazdem z błahego powodu, mimo tego że był doskonale świadomy, że nie posiada uprawnień do prowadzenia pojazdu. Na stopień społecznej szkodliwości, który Sąd ocenił jako znaczny wpływ miała okoliczność, że oskarżony prowadził bez uprawnień pojazd na ruchliwej drodze, po głównych ulicach miasta, miał zamiar dojechać aż do J..

Wymierzając karę, sąd miał na uwadze stopień winy oraz znaczny stopień społecznej szkodliwości oraz okoliczności towarzyszące jego jeździe, świadczące o lekceważeniu porządku prawnego, o których była mowa wyżej. Za adekwatne do wagi czynu uznano wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych i ustalenie wysokości jednej stawki na kwotę 30 zł. Oskarżony jest osobą pracującą i osiągającą z tego tytułu wynagrodzenie, a zatem orzeczenie wobec niego kary grzywny będzie właściwą reakcją karną na popełniony czyn.

Zgodnie z art. 42 § 1a pkt 1 k.k., sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazanie za przestępstwo określone w art. 180a k.k. Orzeczenie zakazu jest obowiązkiem sądu, do którego uznania pozostaje jedynie długość zakazu. Jeżeli zaś chodzi o rodzaj pojazdu, to nie ma tu możliwości wyboru i zakaz powinien obejmować wszelkie pojazdy mechaniczne (jeżdżące po lądzie, latające i pływające). Okres zakazu ustalono na jeden rok. Przez ten czas oskarżony powinien wyciągnąć wnioski z niewłaściwości swojego postępowania i zmienić podejście do przestrzegania zasad porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym – o ile po odbyciu zakazu podejmie starania o odzyskanie uprawnień i stanie się pełnoprawnym uczestnikiem ruchu.

Konsekwencją skazania jest obciążenie M. L. kosztami sądowymi i wymierzenie mu opłaty. W ocenie Sądu uiszczenie niewielkich kosztów wygenerowanych przez postępowanie karne, wywołane wszak jego naruszającym prawo zachowaniem, nie będzie stanowiło nadmiernego obciążenia. Na koszty składają się poniesione w postępowaniu wydatki i opłata w kwocie 300 zł ustalona na podstawie art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.