IV Ka 235/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 34/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Sędziowie: SO Agnieszka Karłowicz SO Karol Troć (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Sylwii Kiersnowskiej po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy S. Z. (1) oskarżonego z art. 177 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionych przez obrońcę oskarżonego i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 października 2023 r. sygn. akt II K 247/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. w opisie przypisanego oskarżonemu czynu w miejsce sformułowania o poruszaniu się przez niego z prędkością niedostosowaną do warunków panujących na drodze przyjmuje, że oskarżony wjeżdżając na skrzyżowanie nienależycie obserwował drogę po swojej prawej stronie oraz stwierdza, że naruszył on zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w sposób nieumyślny, 2. z uzasadnienia zaskarżonego wyroku eliminuje stwierdzenia, iż wady kierowanego przez pokrzywdzonego motocykla mogły mieć wpływ na przebieg zdarzenia drogowego oraz iż pokrzywdzony przyczynił się do jego zaistnienia, poruszając się motocyklem z niesprawnym układem hamulcowym oraz z niedozwoloną prędkością, 3. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka od oskarżonego S. Z. (1) na rzecz E. W. (1) zadośćuczynienie w kwocie 20 000 (dwadzieścia tysięcy) zł, II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego S. Z. (1) na rzecz E. W. (1) kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych na ustanowienie pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 560 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 34/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 października 2023 r. w sprawie II K 247/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny – pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Z apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej: - naruszenia prawa materialnego tj. art. 46 kk - poprzez brak orzeczenia nawiązki lub zadośćuczynienia, mimo wniosku złożonego na rozprawie w dniu 4 października 2023 r. - błędu w ustaleniach faktycznych sprawy poprzez przyjęcie, że zmarły M. W. (1) przyczynił się do wypadku, poprzez jazdę prędkością niedozwoloną, z niesprawnym układem hamulcowym, przez co Sąd I instancji zmniejszył zakres zawinienia oskarżonego, wynikający głównie z wymuszenia pierwszeństwa -rażącą niewspółmierność kary i środków karnych poprzez nieorzeczenie wobec sprawcy S. Z. (1) środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności sprawy uzasadnia jego orzeczenie co najmniej na okres 2 lat ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej okazała się zasadna i zasługiwała na uwzględnienie jednakże tylko we wskazanym w dalszej części zakresie. Jak słusznie wskazał pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 46 § 1 kk poprzez brak orzeczenia nawiązki lub zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonej. Zgodnie z art. 46 § 1 kk sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W konsekwencji złożenie przez pokrzywdzonego wniosku o naprawienie szkody zobowiązuje sąd do wydania orzeczenia w tym przedmiocie. Sąd nie może zatem odmówić nałożenia obowiązku naprawienia szkody, gdy udowodniono zarówno winę jak i konkretną szkodę (krzywdę), a pokrzywdzony złożył wniosek o takie orzeczenie, może również orzec w tym przedmiocie działając z urzędu. Wskazać należy, że na rozprawie w dniu 04 października 2022 r. pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej złożył wniosek o zasądzenie od oskarżonego S. Z. (1) na rzecz oskarżycielki posiłkowej zadośćuczynienia w wysokości 20.000 złotych. Niewątpliwie utrata syna na progu dorosłego życia kardynalnie zaburzyła życie rodzinne oskarżycielki posiłkowej, pozbawiając ją jego wsparcia osobistego i być może finansowego w jesieni życia. Tym samym Sąd Rejonowy był zobowiązany do orzeczenia na podstawie art. 46 § 1 kk zadośćuczynienia czego nie uczynił, a zatem zarzut pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej okazał się zasadny. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok ze względu na to, że z wiarygodnej opinii biegłego P. S. (1) jednoznacznie wynika, że pokrzywdzony nie przyczynił się do przedmiotowego wypadku. Biegły wskazał, że czas jakim mógł dysponować pokrzywdzony, aby uniknąć zdarzenia był albo krótszy niż średniostatystyczny czas reakcji na zagrożenie, albo porównywalny do tego czasu co oznacza, że w zaistniałej sytuacji pokrzywdzony, nawet posiadając w pełni sprawny układ hamulcowy, nie miał możliwości uniknięcia wypadku. W związku z tym Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej i wyeliminował z uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdzenia, iż wady kierowanego przez pokrzywdzonego motocykla (tym bardziej te, nie mające żadnego związku ze zdarzeniem) mogły mieć wpływ na zaistnienie i przebieg zdarzenia drogowego oraz iż pokrzywdzony przyczynił się do jego zaistnienia, poruszając się motocyklem z niesprawnym układem hamulcowym oraz z niedozwoloną prędkością. Niezasadny okazał się natomiast zarzut pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej dotyczący braku orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Wskazać należy, że orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów nie było w tym przypadku obligatoryjne. Mając na uwadze uprzednią niekaralność oskarżonego, jego warunki osobiste oraz to, że popełnił czyn nieumyślnie, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do czasowego nawet wykluczenia oskarżonego z ruchu drogowego w charakterze kierowcy. Jego styl jazdy ani sposób naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym nie uzasadniają obaw, że może on ponownie dopuścić się podobnego zachowania i popełnić kolejne przestępstwo na drodze. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - orzeczenie zadośćuczynienia na rzecz E. W. (1) w kwocie 20.000,00 zł, ewentualnie nawiązki. - orzeczenie wobec oskarżonego S. Z. (1) zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, -wykluczenie z opisu stanu faktycznego (uzasadnienie wyroku) stwierdzenia, że zmarły przyczynił się do wypadku poprzez jazdę z prędkością niedozwoloną i z niesprawnym układem hamulcowym, czym zmniejszył stopień zawinienia oskarżonego - okoliczność łagodząca dla oskarżonego ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Częściowa zasadność zarzutów pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej warunkowała uwzględnienie wniosku apelacyjnego we wskazanym zakresie – jak wyżej. Lp. Zarzut Z apelacji obrońcy: 1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: a. brak poczynienia przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych (brak jest opisu tego co zdaniem Sądu I instancji zaszło, to jest konkretnych zdarzeń i faktów - zachowania oskarżonego, zachowania M. W. (1), itp.), Sąd Rejonowy ustalając ramy faktograficzne zdarzenia historycznego podlegającego jego ocenie ograniczył się wyłącznie do powtórzenia w niemal niezmodyfikowany sposób, opisu czynu zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia, a co w istocie prowadzi, do konstatacji, iż zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i jego pisemne uzasadnienie - uniemożliwiają jego prawidłową kontrolę instancyjną i już z tych przyczyny winno skutkować uchyleniem orzeczenia i skierowania sprawy do jego ponownego rozpoznania, gdyż brak jest wskazania przez Sąd I instancji - ustaleń faktów uznanych za udowodnione lub nieudowodnione, do czego Sąd Rejonowy był dodatkowo obowiązany w oparciu o treść art. 424 § 1 ust. 1 kpk i tym samym wskazane rażące naruszenie prawa miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary; b. błędnego ustalenia ograniczającego się do powtórzenia, w niemal niezmodyfikowany sposób, opisu czynu zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia jako stanu faktycznego sprawy, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary, to jest błędnego powtórzenia w ślad za opisem czynu, że: i) poruszał się z prędkością niedostosowaną do warunków panujących na drodze; ii) nie zachował szczególnej ostrożności podczas zbliżania się, a następnie przejazdu na wprost przez skrzyżowanie równorzędne dróg nieutwardzonych; iii) nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu wjeżdżającemu na to skrzyżowanie z jego prawej strony motocyklowi H. kierowanemu przez M. W. (1), zajeżdżając mu drogę i doprowadzając do zderzenia pojazdów — w wyniku czego M. W. (1) doznał rozległych obrażeń i skutkowało jego zgonem w dniu 9 lipca 2021 r. (...) w W. - bez szczegółowego ustalenia przez Sąd Rejonowy co zaszło w tej sprawie, to jest konkretnych zdarzeń i faktów - zachowania oskarżonego, zachowania M. W. (1), itp.; 2. obrazy przepisów postępowania mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: a. art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 5 § 2 kpk, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie całości materiału dowodowego, prowadzącej Sąd Rejonowy do nieustalenia stanu faktycznego sprawy (brak jest oceny a jednocześnie opisu tego co zdaniem Sądu I instancji zaszło, to jest konkretnych zdarzeń i faktów - zachowania oskarżonego, zachowania M. W. (1), itp.), a jedynie organicznie swojej oceny zebranych dowodów, do ustalenia ograniczającego się jedynie do powtórzenia, w niemal niezmodyfikowany sposób, opisu czynu zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia jako stanu faktycznego sprawy, tym samym Sąd Rejonowy nie dokonał swobodnej oceny: i. dowodu z wyjaśnień oskarżonego - jedynego bezpośredniego świadka zdarzenia; ii. dowodu z protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego wraz ze szkicem i dokumentacją fotograficzną (k. 8-9, k.92-95, k.288-312) - a więc wadliwie sporządzonych czynności dowodowych, na co wskazywali obaj biegli z zakresu kryminalistycznych badań i rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych, dokumentacja o takiej treści była w toku całości sprawy konsekwentnie kwestionowana, w tym poprzez brak opisania, odzwierciedlenia przebiegu drogi po której poruszał się motocyklista (łuku drogi i innych utrudnień), a co nie zostało wyjaśnione w toku sprawy, m.in. z uwagi na brak zabezpieczenia prawidłowych oględzin miejsca zdarzenia; iii. dowodu z ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań i rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych (k. 229-253); iv. dowodu z przesłuchania biegłego E. K. (1) (k.349-351, k.424-425v); v. dowodu z obu opinii biegłego P. S. (1) z zakresu badań wypadków drogowych (k.459-523, k.552-564); vi. dowodu z zeznań świadka E. W. (k.80v, k.423-423v); vii. dowodu z zeznań świadka M. Z. (k.257v, k.423v-424); viii. dowodu z zeznań świadka K. T. (k.261v, k.424); — co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary; b. art 5 § 2 kpk, poprzez brak rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, w sytuacji w której S. Z. (1) był jedynym bezpośrednim świadkiem zdarzenia, a dowody mogące stanowić podstawę pełnej i jasnej kryminalistycznej rekonstrukcji wypadku drogowego, a więc dowód z protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego wraz ze szkicem i dokumentacją fotograficzną - zostały bezspornie wykonane co najmniej niedokładnie, a obaj biegli powołani w toku tej sprawy wskazywali na „wadliwość” tego dowodu, jak również na przemieszczenie powypadkowe motocykla, tym samym bezspornie w sprawie zaistniały wątpliwości, których z uwagi na braki dowodowe oględzin nie dało się obiektywnie usunąć w toku przedmiotowej sprawy, gdyż brak jest danych (dowodów) dających możliwość pełnej i jasnej rekonstrukcji zdarzenia i jednocześnie podważenia jedynego bezspornego dowodu w sprawie, a więc wyjaśnień S. Z. jedynego bezpośredniego świadka zdarzenia - co winno skutkować rozstrzygnięciem w zakresie przebiegu zdarzenia na korzyść oskarżonego (jedynego świadka zdarzenia), a taka obraza przepisów postępowania miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary; c. art. 424 § 1 kpk, poprzez brak wskazania przez Sąd Rejonowy, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione (brak jest ustaleń faktycznych, to jest brak jest opisu tego co zdaniem Sądu I instancji zaszło, to jest konkretnych zdarzeń i faktów — zachowania oskarżonego, zachowania M. W. (1), itp.) - na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, co doprowadziło do tego, że Sąd Rejonowy ograniczył się wyłącznie do powtórzenia w niemal niezmodyfikowany sposób, opisu czynu zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia, a co w istocie prowadzi, do konstatacji, iż zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i jego pisemne uzasadnienie - uniemożliwiają jego prawidłową kontrolę instancyjną i już z tych przyczyny winno skutkować uchyleniem orzeczenia i skierowania sprawy do jego ponownego rozpoznania, a co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary; d. art. 410 kpk, art. 405 § 2 i 3 kpk, art. 7 kpk, art. 5 § 2 kpk, poprzez brak oceny wszystkich dowodów ujawnionych w toku sprawy i brak czynienia na ich podstawie ustaleń faktycznych, to jest pominięcie w swojej ocenie całości dowodów wskazanych przez oskarżyciela w akcie oskarżenia, a więc brak oceny dowodów znajdujących się na k. 1, 3; 13-14; 15-16; 319; 321-322; 320; 339; 343; choćby w zakresie właściwości i warunków osobistych M. W. - jego karalności, prowadzenia motocykla bez uprawnień i z orzeczonym zakazem sądowym, motocykla bez hamulców i niedopuszczonego do ruchu drogowego; e. art. 170 § 3 kpk, art. 167 kpk, art. 6 kpk, art. 201 kpk, poprzez brak pełnego rozpoznania wniosku dowodowego złożonego w piśmie z dnia 6 czerwca 2023 r„ w trakcie rozprawy w dniu 6 czerwca 2023 r., to jest brak zajęcia w procesowej formie stanowiska przez Sąd odnośnie całości wskazanego wniosku dowodowego, gdyż nie przekazano biegłemu treści pisemnego wniosku dowodowym z dnia 6 czerwca 2023 r. (vide: k. 547, k. 548, k. 549), celem wypowiedzenia się przez biegłego w zakresie istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, a ujętych w tym piśmie z jednoczesnym brakiem w tym przedmiocie decyzji procesowej Sądu, ponieważ postanowienie dowodowe wydane w toku rozprawy w dniu 6 czerwca 2023 r. - stanowi, iż Sąd z jednej strony uwzględnił wniosek dowodowy obrońcy, lecz w istocie nie dopuścił go w całości i w pozostałym zakresie Sąd nie wypowiedział się o przyczynach dopuszczenia lub niedopuszczenia tego wniosku dowodowego w całości, a wydane postanowienie dowodowe tylko wyłącznie dopuszcza dowód z uzupełniającej opinii biegłego, na okoliczność przebiegu przedmiotowego zdarzenia uwzględniając treść wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku postępowania przygotowawczego, czy będą one miały, ewentualny wpływ na wnioski końcowe zawarte w wydanej opinii pisemnej (vide: k. 544v), a w tym stanie rzeczy nie można tracić z pola widzenia faktu, że pisemny wniosek dowodowy z dnia 6 czerwca 2023 r., wskazywał — co do zasady, na dwie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, niepełności i niejasności wydanej przez biegłego opinii, tj.: 1) brak przekazania biegłemu wyjaśnień S. Z. (1) (jedynego świadka zdarzenia) - z postępowania przygotowawczego; 2) posługiwanie się przez biegłego w wydanej opinii „dodatkowymi materiałami” - nie stanowiącymi materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, co jest bezspornie niedopuszczalne, a taka obraza przepisów postępowania miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary, a bezspornie każde nierozpoznanie wniosku dowodowego jest uchybieniem procesowym, istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności, iż dotyczy ono istotnego dowodu w sprawie i okoliczności umożliwiających jego prawidłową ocenę na etapie wyrokowania; f. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk, art. 167 kpk, poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 11 października 2023 r., wniosku dowodowego - o zwrócenie się do Urzędu Gminy W., o wskazanie przyczyn przebudowy przedmiotowego skrzyżowania (po tym zdarzeniu), jak również o udzielenie informacji o organizacji ruchu na tym skrzyżowaniu w chwili zdarzenia, jak również na chwilę obecną, a co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary, gdyż nie ustalono bezspornie w toku przedmiotowej sprawy jaka organizacja ruchu obowiązywała na przedmiotowym skrzyżowaniu, gdyż po przebudowie tego skrzyżowania (vide: wniosek dowodowy - pismo z dnia 3 października 2023 r. wraz z wydrukiem zdjęć) uwidocznione jest, że droga którą poruszał się S. Z. jest obecnie oznakowana jako droga z pierwszeństwem przejazdu, tym samym istotne jest wyjaśnienie takiej okoliczności w toku tej sprawy, a co zostało pominięte przez Sąd Rejonowy, a miałoby wpływ na treść zapadłego wyroku - niezależnie od innych ustaleń faktycznych sprawy; g. art. 170 § 1 pkt 5 kpk, art. 170 § la kpk, art. 167 kpk, poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 11 października 2023 r., pisemnego wniosku dowodowego z dnia 2 października 2023 r., o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego w zakresie kryminalistycznych badań i rekonstrukcji wypadków drogowych, a co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary, gdyż wydana opinia biegłego P. S. (1) jest niepełna i niejasna, w szczególności biegły nie wyjaśnił w toku opiniowania, czy wyłącznie w oparciu o zebrany i zabezpieczony materiał dowodowy w aktach sprawy (bez nieuprawnionego uzupełnienia przez biegłego „materiału”) a) możliwa jest rekonstrukcja przedmiotowego wypadku? b) możliwe jest ustalenie położenia obu pojazdów w chwili zderzenia? c) możliwe jest ustalenie prędkości obu pojazdów w chwili zdarzenia? d) możliwe jest wskazanie czy była możliwość uniknięcia wypadku przez uczestników tego zdarzenia? (wyłącznie w oparciu o zebrany i zabezpieczony materiał dowodowy w aktach sprawy) oraz czy z uwagi na przyjęcie, że w jednym z założeń możliwego przebiegu zdarzenia (vide: k. 556) w chwili zderzenia przód samochodu oskarżonego znajdował się już za prawą krawędzią drogi z Z. do M., a więc drogi, którą poruszał się motocyklista (czyli znajdował się już za skrzyżowaniem dróg) - czy w tych okolicznościach przestała już „obowiązywać” oskarżonego tzw. „zasada prawej ręki”, a do wypadku doszło wyłącznie z winy kierującego motocyklem, gdyż nie zachował on szczególnej ostrożności zbliżając się do skrzyżowania, gdyż w chwili zdarzenia oskarżony opuszczał już skrzyżowanie? - tym samvm okoliczności powyższe maja istotne znaczenie dla ustalenia czy został popełniony czyn zabroniony zarzucony oskarżonemu, a wiec nie można było oddalić przedmiotowego dowodu uzasadniając, że dowód ten zmierza do przedłużenia postponowania; h. art. 170 § 3 kpk, art. 167 kpk, poprzez brak pełnego i jasnego wypowiedzenia się przez Sąd Rejonowy (brak wydania w tym przedmiocie postanowienia), czy na rozprawie w dniu 11 października 2023 r., został oddalony pisemny wniosek dowodowy z dnia 2 października 2023 r„ o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego w zakresie kryminalistycznych badań i rekonstrukcji wypadków drogowych, wyłącznie w zakresie dowodu z uzupełniającej pisemnej opinii biegłego czy też w zakresie uzupełniającej ustnej opinii biegłego, a co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary, gdyż wydana opinia biegłego P. S. (1) jest niepełna i niejasna; i. art. 201 kpk, art. 193 § 1 kpk, art. 167 kpk, poprzez brak dopuszczenia dowodu z uzupełniającej (pisemnej lub ustnej) opinii biegłego w zakresie kryminalistycznych badań i rekonstrukcji wypadków drogowych, a więc wypowiedzenie się przez biegłego P. S. (1) - czy wyłącznie w oparciu o zebrany i zabezpieczony materiał dowodowy w aktach sprawy (bez nieuprawnionego uzupełnienia przez biegłego „materiału”), możliwa jest wypowiedzenie się przez biegłego na pytania ujęte w treści wniosku dowodowego z dnia 2 października 2023 r., gdyż wydana opinia biegłego P. S. (1) jest niepełna i niejasna w zakresie tych okoliczności, a brak ich wyjaśnienia miał istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary; j. art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk, art. 167 kpk, art. 201 kpk, art. 193 § 1 kpk, poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 11 października 2023 r., wniosku dowodowego o dopuszczenie opinii biegłego chirurga lub lekarza medycyny sądowej, celem wypowiedzenia się - czy powstałe u kierującego motocyklem obrażenia (opisane na k. 114-115) mogły powstać przy prędkości wskazanej przez biegłego w zakresie kryminalistycznych badań i rekonstrukcji wypadków drogowych P. S. (1) w opinii z dnia 29.04.22 i opinii z dnia 20.08.23 r. a jeżeli nie, to przy jakiej prędkości motocykla jego kierujący mógł odnieść obrażenia wskazane w zarzucie i opinii na k. 114-115, a co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary, gdyż wydane w przedmiotowej sprawie opinie biegłych w zakresie kryminalistycznych badań i rekonstrukcji wypadków drogowych, są sprzeczne w zakresie możliwości lub braku możliwości ustalenia prędkości obu pojazdów w tym zdarzeniu, co jak wskazywał biegły E. K. jest również istotne w zakresie ustalenia pozycji początkowej obu pojazdów przed przedmiotowym zdarzeniem, co dało by możliwość bezspornego ustalenia przebiegu zdarzenia, tym samym z uwagi na sprzeczności w zakresie ustaleń obu powyżej wskazanych biegłych, konieczna była weryfikacja ustaleń biegłych z zakresu kryminalistycznych badań i rekonstrukcji wypadków drogowych, poprzez ustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy za pośrednictwem biegłego lekarza posiadającego w tym przedmiocie wiadomości specjalne; k. art. 167 kpk, art. 172 kpk, art. 201 kpk, art. 193 § 1 kpk, poprzez brak przeprowadzenia konfrontacji biegłych E. K. i P. S., z uwagi na fakt, że biegli ci wydają wzajemnie sprzeczne opinie w zakresie możliwości lub braku możliwości ustalenia prędkości obu pojazdów a tym samym początkowej i powypadkowej pozycji obu pojazdów w trakcie przedmiotowego zdarzenia, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie winy oskarżonego S. Z. i orzeczenia wobec niego surowej kary, gdyż okoliczności te mają istotne znaczenie dla ustalenia, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy nie dopuścił się zarzucanych uchybień proceduralnych, zaś będące podstawą orzeczenia ustalenia faktyczne poczynione zostały na podstawie kompleksowej i należytej oceny dowodów, dokonanej z zachwianiem reguł określonych w art. 7 kpk, a więc mieszczącej się w granicach swobody zakreślonej tym przepisem. Wskazać należy, że apelujący formułuje szereg pozornie oddzielnych zarzutów, które jednak de facto sprowadzają się do oceny wyjaśnień oskarżonego i opinii biegłych z zakresu badań i rekonstrukcji wypadków drogowych. Nadmienić należy, że w sprawie zostały wywołane opinie dwóch takich biegłych. Z opinii zasadniczej oraz uzupełniającej biegłego E. K. (1) wynika, że najbardziej prawdopodobną bezpośrednią przyczyną zdarzenia drogowego było niezachowanie szczególnej ostrożności przez kierującego samochodem marki V. (...) oskarżonego S. Z. (1), do której był zobowiązany podczas zbliżania się do skrzyżowania i nieustąpienie pierwszeństwa motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego M. W. (1) wjeżdżającemu na skrzyżowanie z prawej strony. Biegły ponadto wskazał, że na drogach, po których poruszały się pojazdy nie było problemu widoczności, a gdyby oskarżony zatrzymał się przed skrzyżowaniem, do wypadku by nie doszło. Ponadto biegły ten wskazał, że pomimo tego, że materiał dowodowy był ubogi, był wystarczający do wydania opinii i ustalenia przebiegu zdarzenia. Ze względu na zarzuty obrońcy oskarżonego co do tej opinii, która w jego ocenie była niepełna i niejasna, a więc jako taka nie mogła stanowić dowodu w sprawie i być podstawą ustaleń faktycznych, została wywołana na jego wniosek opinia innego biegłego - P. S. (1), która w dużej mierze, zwłaszcza w zasadniczej kwestii przyczyny zdarzenia, potwierdziła okoliczności wskazane przez poprzedniego biegłego. Nie sposób zgodzić się z obrońcą, że biegły posługiwał się „dodatkowym materiałem” przez co jego opinia jest nierzetelna. Biegły sporządził opinię w sposób jasny, pełny i rzetelny, korzystając nie tylko z posiadanej wiedzy specjalnej, ale i wspomagając się przeznaczonymi do tego fachowymi programami - oraz informacjami ogólnodostępnymi w internecie i był w stanie jak najdokładniej odwzorować przebieg zdarzenia. Nie można tak czynić zarzutu, że biegły uwzględnił np. zdjęcia satelitarne miejsca zdarzenia, na podstawie których poczynił część wyliczeń, nawet jeśli sąd procesowo zdjęć tych osobno jako dowody nie dopuszczał ani formalnie biegłego do ich wykorzystywania nie upoważniał, tak jak nie musiał go upoważniać do wykorzystywania np. wzorów na prędkość. Z opinii biegłego wynika, że bezpośrednio przed wypadkiem motocyklista mógł się poruszać z prędkością około 25 km/h, a prędkość pojazdu oskarżonego również była niewielka. Biegły wskazał, że prędkość, z jaką motocykl uderzył w bok samochodu V. można było oszacować na podstawie rozmiaru jego uszkodzeń oraz uszkodzeń samochodu (przy czym metal, muszący spełniać ściśle określone normy techniczne, daje ku temu znacznie większe podstawy niż ludzkie ciało, wobec czego ewentualna opinia sądowo-lekarska w tym zakresie nie byłaby przydatna dla ustaleń w sprawie, bo prędkość zderzeniową, przy jakiej mogłoby dojść do doznania określonych urazów, zwłaszcza gdy wg oskarżonego kask ochronny pokrzywdzonego był w nieustalony sposób wcześniej uszkodzony, biegły lekarz mógłby oszacować jedynie w dużym przybliżeniu). Ponadto biegły wskazał, że bezpośrednią przyczyną wypadku było nieprawidłowo zachowanie się kierującego samochodem V. - nieustąpienie pierwszeństwa nadjeżdżającemu z jego prawnej strony motocykliście. Sposób jazdy oskarżonego wynikał z niezachowania szczególnej ostrożności, z niewłaściwej obserwacji drogi, a gdyby oskarżony zatrzymał się przy krawędzi drogi, po której w bliskiej odległości i z niedużą prędkością poruszał się motocyklista, byłby w stanie go dostrzec i ustąpiłby mu pierwszeństwa przejazdu. Z opinii wynika ponadto, że motocyklista nawet poruszając się w pełni sprawnym pojazdem, nie byłby w stanie uniknąć wypadku. Wskazać ponadto należy, że jeśli dowód z opinii biegłych jest przekonujący i zrozumiały dla sądu (organu procesowego), który to stanowisko odpowiednio uzasadnił, to fakt, iż dowód ten nie jest przekonujący dla strony, nie może stwarzać podstawy do ponownego powoływania biegłych lub zasięgania opinii nowych biegłych (por. wyrok SA w Poznaniu z 22.05.2023 r., II AKa 187/22, LEX nr 3610865). Wbrew twierdzeniom obrońcy, opinia biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych P. S. (1) słusznie została uznana przez Sąd Rejonowy za w pełni miarodajną i rzetelną. Biegły wskazał metodologię badań, precyzyjnie omówił i uzasadnił swoje wnioski, ponadto opinia w pełni odpowiada wymogom z art. 200 §1 kpk. Nie było więc podstaw by opinię te uzupełniać bądź nawet dopuszczać dopwód z innego biegłego, który prócz dokumentów z akt sprawy nie korzystałby z żadnych innych powszechnie dostępnych narzędzi czy materiałów. Niezasadny był również zarzut obrońcy dotyczący braku przeprowadzenia konfrontacji biegłych E. K. (1) i P. S. (1). Wskazać należy, że opinie biegłych nie są w zasadniczych kwestiach sprzeczne, a tezy pierwszego z biegłych, że nawet minimalna prędkość może być uznana za nadmierną, jeśli kierujący nie jest w stanie zahamować przed przeszkodą, która nagle znajdzie się na jego torze ruchu, jest nieakceptowalna. zostały Brak sprzeczności powodował więc stanu, gdy koniecznym byłoby „stawienie sobie biegłych do oczu”, by sprzeczności takie wyjaśniać. Odnosząc się do zarzutu obrońcy dotyczącego naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk w zw. z art. 167 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego o zwrócenia się do Urzędu Gminy W. o wskazanie przyczyn przebudowy przedmiotowego skrzyżowania, jak również o udzielenie informacji o organizacji ruchu na tym skrzyżowaniu w chwili zdarzenia, jak również na chwilę obecną stwierdzić należy, że w ocenie Sądu Okręgowego już Sąd Rejonowy słusznie wskazał, iż dowód ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że w dniu zdarzenia na drodze brak było oznaczenia zarówno poziomego jak i pionowego, dotyczącego pierwszeństwa przejazdu, co z kolei jednoznacznie wskazywało na pierwszeństwo pojazdów nadjeżdżających z prawej strony. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest zatem obecne oznakowanie drogi, którą poruszał się oskarżony oraz pokrzywdzony. Sąd Rejonowy ocenił przedmiotowy wpadek w konkretnym miejscu i czasie, natomiast zmiany poprawiające bezpieczeństwo, które powstały już po zdarzeniu, nie miały wpływu na ocenę zachowania oskarżonego. Tym samym zarzut obrońcy był niezasadny, że oskarżony jest niewinny, bo w dniu zdarzenia miał podstawy sądzić, że reguły pierwszeństwa w tym miejscu kiedyś ulegną zmianie. Niezasadny okazał się również (z przyczyn już po części wskazanych wyżej) zarzut obrońcy dotyczący oddalenia wniosku dowodowego o dopuszczenia opinii biegłego chirurga lub lekarza medycyny sądowej. Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk. Wskazać należy, że obrażenia pokrzywdzonego, które odniósł, zostały dokładnie sprecyzowane w opinii z dnia 14 lipca 2021 r. Próba ustalenia kwestii, o których wypowiada się obrońca w związku z niniejszym wnioskiem dowodowym nie mogłaby doprowadzić do rzetelnych wniosków. Ludzkie ciało nie spełnia ścisłych norm, z których dałoby się wywnioskować, jakich obrażeń doznał pokrzywdzony jadąc z prędkością „x”, a jakich jadąc z prędkością „y”. Zdarza się, że przy zderzeniu z dużą prędkością ktoś nie odnosi poważniejszych obrażeń, ale i odwrotnie. Prędkość, z jaką poruszał się oskarżony oraz pokrzywdzony została w oparciu o mierzalne komponenty wyliczona w opinii biegłego P. S. (1), którą Sąd uznał za rzetelną i kompleksową i kolejna opinia – biegłego lekarza była w sprawie zbędna. Argumentacja Sądu Rejonowego przedstawiona w pisemnych motywach wyroku była przekonująca i pozbawiona sprzeczności. Sąd Odwoławczy nie stwierdził obrazy art. 7 kpk w procesie wydawania przez Sąd Rejonowy zaskarżonego wyroku, który przy ocenie dowodów wystrzegał się generalizacji i wszelkich uproszczeń, konkretyzując swoje rozważania i odnosząc je do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Ocena zeznań świadków oraz dowodów z dokumentów oraz opinii biegłych zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nie budzi istotnych zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego obrońca oskarżonego, nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Sąd Rejonowy odniósł się do depozycji świadków w sposób szczegółowy, dogłębnie je analizując. Wskazać należy, że świadkowie zeznawali na okoliczności, o których mieli wiedzę. Są one spójne co do zasadniczych faktów, nie można w nich dostrzec wewnętrznych sprzeczności, wzajemnie się uzupełniają, nadto znajdują odzwierciedlenie w pozostałym, uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Sąd Rejonowy słusznie uznał również nawet obie opinie biegłych za obiektywne (poza wskazaną wyżej kwestią prędkości bezpiecznej u biegłego K.), albowiem wzajemnie się one uzupełniają. Tak dokonana ocena jest przekonująca i zgodna z zasadami określonymi w art. 7 kpk, zaś apelujący obrońca nie zdołał wykazać, aby była ona sprzeczna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego bądź też była dowolna. Obrońca oskarżonego nie wskazał żadnych okoliczności, które skutecznie podważyłyby ocenę także zeznań pokrzywdzonej oraz świadków i wskazały na ich nieprawdziwość. Sąd Rejonowy słusznie również uznał wyjaśnienia oskarżonego S. Z. (1) za wiarygodne jedynie w części, a mianowicie w jakim przyznał, iż doszło do wypadku kierowanego przez niego w dniu zdarzenia auta z kierowcą motocykla, który wjechał na skrzyżowanie z jego prawej strony. Wyjaśnienia oskarżonego w pozostałym tym zakresie pozostają w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonej oraz świadków, jak również przede wszystkim z obdukcją, kartą informacyjną SPZOZ w W., opinią lekarską oraz opinią lekarza M. R. oraz opinią P. S. (1). Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś niezadowolenia obrońcy oskarżonego co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Decyzja Sądu Rejonowego o niedaniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na k. 618 była zasadną, wobec sprzeczności z materiałem dowodowym, któremu Sąd I instancji dał wiarę. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje poczynione na łamach pisemnych motywów zaskarżonego wyroku rozważania. Tak dokonana ocena jest przekonująca i zgodna z zasadami określony w art. 7 kpk, zaś apelujący obrońca nie zdołał wykazać, aby była ona sprzeczna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego, bądź też była dowolna. Na tle opinii biegłego S. nie można było w szczególności uznać za wiarygodne twierdzeń oskarżonego, że na skrzyżowaniu należycie obserwował drogę po swojej prawej stronie – skoro jak podał, w ogóle nie zobaczył pokrzywdzonego, który nadjeżdżał z niewielką prędkością, być może całkiem głośnym motocyklem i w czasie, gdy oskarżony przecinał skrzyżowanie na wprost, musiał być dla niego widoczny. Sam fakt, że oskarżony pokrzywdzonego nie zauważył przez prawą boczną szybę aż do chwili, gdy uderzył on w jego samochód właśnie w tę szybę, dowodzi, że oskarżony nie obserwował drogi i to nie prędkość, ale brak obserwacji stały się powodem, dla którego oskarżony nie ustąpił pokrzywdzonemu pierwszeństwa, czym doprowadził do zderzenia się pojazdów. W tym miejscu odnieść się można do zarzutu apelacji z tezą, że gdy oskarżony wbrew regule prawej ręki wymusił pierwszeństwo na pokrzywdzonym, to miał prawo kontynuować jazdę już z pierwszeństwem, jeśli przód samochodu przekroczył krawędź jezdni. Przepisy ruchu drogowego nie przewidują prawa silniejszego i nie sprawiają, że reguła pierwszeństwa przestaje obowiązywać w trakcie manewrów, ani przez to że oskarżony, który zajechał drogę motocykliście, miałby okazać się nie być winnym tego, że motocyklista nie mając szans na podjęcie manewrów obronnych jak hamowanie, w niego uderzył – i że była to już wina tegoż motocyklisty. Podobnie winy motocyklisty nie wywołuje jego sposób życia sprzed zdarzenia, wobec czego i zarzut apelacji w tym zakresie jawi się jako wręcz absurdalny.1 Wbrew zarzutowi naruszenia art. 410 kpk, Sąd Rejonowy oparł ustalenia faktyczne niniejszej sprawy o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, w szczególności o wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków wskazanych w uzasadnieniu wyroku oraz dowody z dokumentów dokonując ich analizy zgodnie ze wskazaniami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 kpk należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuję ocenę dowodów, co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć - wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości. W świetle okoliczności wyłaniających się z akt sprawy Sąd Okręgowy również nie dostrzega, żeby takie wątpliwości występowały. W związku z czym należało w pełni zaaprobować stanowisko Sądu Rejonowego, a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów art. 424 §1 kpk wskazać należy, że Sąd nie jest zobowiązany do przedstawiania całego ciągu zdarzeń w najmniejszych detalach, zarówno w opisie czynu, jak i pisemnym uzasadnienie wyroku, tak jakby sobie życzył obrońca oskarżonego. Pamiętać należy, że uzasadnienie wyroku powinno być sporządzone w sposób zwięzły, czytelny, przy jednoczesnym zachowaniu istotnych jego elementów, tak aby można było odtworzyć, na jakiej podstawie Sąd podjął taką a nie inną decyzję, w tym przypadku uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Podobnie należy się odnieść do opisu czynu, który powinien być sformułowany tak, by określenie przypisanego czynu było dokładne i by nie pozostawało wątpliwym, jaki czyn oskarżony popełnił, a kwalifikacja prawna była efektem subsumcji ustalonych faktów pod właściwy przepis prawa materialnego, co też Sąd Rejonowy uczynił. W tym miejscu na przytoczenie zasługuje stanowisko powszechnie obecne w orzecznictwie, które wskazuje, iż opis czynu przypisanego w wyroku skazującym powinien zawierać dokładne określenie czasu, miejsca, sposobu i okoliczności popełnienia przestępstwa oraz jego skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody. Z punktu widzenia znamion strony przedmiotowej przestępstwa dokładne określenie sposobu i okoliczności jego popełnienia wymaga wskazania w opisie czynu tych elementów przebiegu zdarzenia, które wypełniają te znamiona. Opis czynu powinien w związku z tym zawierać komplet znamion, które zostały wypełnione ustalonym zachowaniem sprawcy (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2012 r., IV KK 375/11). Odnosząc się do poruszonej problematyki opisu czynu wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie analizując opinię biegłego Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w sposób nieumyślny i tym, że wjeżdżając na skrzyżowanie nienależycie obserwował drogę po swojej prawej stronie, a więc był zobligowany do zmiany opisu czynu w tym zakresie. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu prawa procesowego. Tym samym, niezasadność zarzutu związanego z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji (poza elementami zmienionymi i już omówionymi) są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego S. Z. (1), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 października 2023 r. w sprawie II K 247/22 w części niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok - jako słuszny i odpowiadający prawu - należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 4. w opisie przypisanego oskarżonemu czynu w miejsce sformułowania o poruszaniu się przez niego z prędkością niedostosowaną do warunków panujących na drodze przyjął, że oskarżony wjeżdżając na skrzyżowanie nienależycie obserwował drogę po swojej prawej stronie oraz stwierdził, że naruszył on zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w sposób nieumyślny, 5. z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyeliminował stwierdzenia, iż wady kierowanego przez pokrzywdzonego motocykla mogły mieć wpływ na przebieg zdarzenia drogowego oraz iż pokrzywdzony przyczynił się do jego zaistnienia, poruszając się motocyklem z niesprawnym układem hamulcowym oraz z niedozwoloną prędkością, 6. na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł od oskarżonego S. Z. (1) na rzecz E. W. (1) zadośćuczynienie w kwocie 20 000 (dwadzieścia tysięcy) zł, Zwięźle o powodach zmiany Szerzej o powodach w rubryce 3.1 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. W. (1) kwotę 840 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tych kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023, poz. 1935). IV. Na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 560 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (opłatę od kary pozbawienia wolności 180 zł i od grzywny 360 zł oraz ryczałt za doręczenia w kwocie 20 zł). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

zmianę zaskarżonego wyroku w pkt.

wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 09 października 2020 r.

Sygn. akt II Ka 268/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Sędziowie: SO Agata Kowalska SO Agnieszka Karłowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Pawła Denickiego po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. sprawy Ł. G. (1) i D. D. (1) oskarżonych z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2050 z późn. zm.) i in. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. akt II K 344/22 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. zmienia opis czynu przypisanego oskarżonym w punkcie I wyroku w ten sposób, że uznaje ich za winnych tego, że w okresie od 1 grudnia 2019 roku do 30 czerwca 2020 roku w bliżej nieustalonym miejscu, w woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom zawartym w art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (tj Dz.U. z 2020r., poz. 2050 z późn. zm.) wzięli udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że nabyli od R. R. 8 kilogramów amfetaminy za łączną kwotę 72.000 zł, a następnie zbyli ją bliżej nieustalonym osobom, przy czym z popełnienia tego przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, tj. o czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2022r.) w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i przyjmuje za podstawę wymiaru kar pozbawienia wolności i kar grzywny art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2022r.) w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 57b k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 2. zmienia opis czynu przypisanego oskarżonemu Ł. G. (1) w punkcie II wyroku w ten sposób, że przyjmuje, iż w dniu 13 czerwca 2022 roku w m. P. gm. S., woj. (...) działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał w miejscu swego zamieszkania znaczne ilości narkotyków w postaci konopi innych niż włókniste w ilości 11,04 gramów brutto oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 64,70 gramów brutto, tj. czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2022r.) w zw. z art. 4 § 1 kk, 3. uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt V wyroku wobec oskarżonego D. D. (1) o zaliczeniu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet kary pozbawienia wolności; II. w pozostałej części wyroku utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego D. D. (1) na rzecz Skarbu Państwa 4400 zł opłaty za II instancję i obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego 10 zł oraz zasądza od oskarżonego Ł. G. (1) na rzecz Skarbu Państwa 2100 zł opłaty za II instancję oraz 3003,55 zł wydatków za obie instancje. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 268/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. II K 344/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -- ---------- -------------------------------------------------------------- ------------ -------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. zarzuty obrońcy oskarżonego D. D. (1) obraza przepisów postępowania, a mianowicie: ■ art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., oraz art. 7 k.p.k. polegającą na niewłaściwej i nieobiektywnej ocenie dowodów, dokonanej w sposób sprzeczny z zasadą ich swobodnej oceny, w szczególności poprzez: - bezkrytyczne obdarzenie walorem wiarygodności całości zeznań świadka R. R., w sytuacji gdy żaden z innych przeprowadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził sprawstwa oskarżonego, zaś twierdzenia świadka, zaprezentowane w toku postępowania przygotowawczego pozostają odmienne od tych przedstawionych już na rozprawie głównej, w odniesieniu do okoliczności istotnych do rozpoznania niniejszej sprawy, w tym m.in. co do ilości przeprowadzonych z oskarżonymi transakcji, ilości sprzedanych narkotyków czy ceny uzyskanej ze sprzedaży, przy jednoczesnym niezasadnym pominięciu przez Sąd okoliczności, iż świadek od wielu lat zażywał substancje odurzające oraz miał interes prawny by składać obciążające oskarżonego wyjaśnienia i zeznania, - nieuprawnionym uznaniu, iż zeznania złożone przez świadka A. B. nie miały zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podczas gdy świadek potwierdziła, iż R. R. przez wiele lat był uzależniony od narkotyków i zażywał je do czasu osadzenia go w zakładzie karnym w związku z tymczasowym aresztowaniem, ■ art. 167 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. polegająca na nieprzesłuchaniu świadka R. R. z udziałem biegłego psychologa i niewywołaniu opinii biegłego odnośnie zdolności postrzegania i odtwarzania przez niego postrzeżeń, w sytuacji gdy świadek był przez wiele lat osobą uzależnioną od narkotyków, zaś w toku procesu pojawiły się w zeznaniach świadka liczne rozbieżności, których nie był w stanie rozsądnie wytłumaczyć, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Jednocześnie w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów, z ostrożności procesowej, na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: ■ art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez błędną wykładnię znamion strony przedmiotowej przypisanego oskarżonemu czynu zabronionego, polegające na przyjęciu, iż D. D. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamię uczestniczenia w obrocie substancjami psychotropowymi, pomimo, że ustalenia faktyczne mogą wskazywać jedynie na fakt nabycia i posiadania przez oskarżonego środków odurzających, a nadto nie zawierają jakichkolwiek stwierdzeń w zakresie podjęcia przez oskarżonego czynności wskazujących na przestępstwo uczestniczenia w obrocie z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. dokonywania odsprzedaży lub bezpłatnego udostępniania narkotyków w ilości hurtowej dalszym odbiorcom - nie będącym konsumentami, podczas gdy przy takich ustaleniach faktycznych Sądu możliwe było wyłącznie przypisanie oskarżonemu występku z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zarzuty obrońcy oskarżonego Ł. G. (1) obraza przepisów postępowania, a mianowicie: ■ art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., oraz art. 7 k.p.k. polegającą na niewłaściwej i nieobiektywnej ocenie dowodów, dokonanej w sposób sprzeczny z zasadą ich , swobodnej oceny, w szczególności poprzez: - bezkrytyczne obdarzenie walorem wiarygodności całości zeznań świadka R. R., w sytuacji gdy żaden z innych przeprowadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził sprawstwa oskarżonego, zaś twierdzenia świadka, zaprezentowane w toku postępowania przygotowawczego pozostają odmienne od tych przedstawionych już i na rozprawie głównej, w odniesieniu do okoliczności istotnych do rozpoznania niniejszej sprawy w tym m.in. co do ilości przeprowadzonych z oskarżonymi transakcji, ilości sprzedanych narkotyków czy ceny uzyskanej ze sprzedaży, przy jednoczesnym niezasadnym pominięciu przez Sąd okoliczności, iż świadek od wielu lat zażywał substancje odurzające i był od nich uzależniony oraz miał interes prawny by składać obciążające oskarżonego wyjaśnienia i zeznania, - nieuprawnionym uznaniu, iż zeznania złożone przez świadka A. B. nie miały zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podczas gdy świadek potwierdziła, iż R. R. przez wiele lat był uzależniony od narkotyków i zażywał je do czasu osadzenia go w zakładzie karnym w związku z tymczasowym aresztowaniem, - odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w których wskazywał, iż nigdy nie brał udziału w nabywaniu narkotyków od R. R., - odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego Ł. G. (1), w których wskazywał, iż amfetamina i marihuana zabezpieczone w jego domu rodzinnym nie stanowią jego własności, a ponadto, że nie mógł być ich posiadaczem, gdyż w domu rodzinnym nie mieszka, a jedynie przebywa sporadycznie, - odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom Ł. G. (1) i zeznaniom J. G. w zakresie w jakim wskazywali, iż jeden z pokoi, w którym ujawniono susz konopi i amfetaminę nie był zajmowany przez Ł. G. (1), a był pokojem dla gości, - odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego Ł. G. (1) w zakresie w jakim stwierdził, iż amfetamina i marihuana ujawnione w pokoju gościnnym jego rodziców zostały pozostawione przez R. R. podczas ostatniej jego bytności w P., ■ art. 167 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. polegająca na nieprzesłuchaniu świadka R. R. z udziałem biegłego psychologa i niewywołaniu opinii biegłego odnośnie zdolności postrzegania i odtwarzania przez niego postrzeżeń w sytuacji gdy świadek był przez wiele lat osobą uzależnioną od narkotyków, zaś w toku procesu pojawiły się w zeznaniach świadka liczne rozbieżności, których nie był w stanie rozsądnie wytłumaczyć, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Jednocześnie w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów, z ostrożności procesowej, na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: ■ art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez błędną wykładnię znamion strony przedmiotowej przypisanego oskarżonemu czynu zabronionego, polegające na przyjęciu, iż Ł. G. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamię uczestniczenia w obrocie substancjami psychotropowymi, pomimo, że ustalenia faktyczne mogą wskazywać jedynie na fakt nabycia i posiadania przez oskarżonego środków odurzających, a nadto nie zawierają jakichkolwiek stwierdzeń w zakresie podjęcia przez oskarżonego czynności wskazujących na przestępstwo uczestniczenia w obrocie z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. dokonywania odsprzedaży łub bezpłatnego udostępniania narkotyków w ilości hurtowej dalszym odbiorcom - nie będącym konsumentami, podczas gdy przy takich ustaleniach faktycznych Sądu możliwe było . wyłącznie przypisanie oskarżonemu występku z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacjach obrońców oskarżonych, wyjaśnić należy, że wobec ich tożsamości zostały one omówione łącznie. Kontrola odwoławcza przeprowadzona przez Sąd Okręgowy nie potwierdziła zasadności zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, przeprowadził dowody i je ocenił (poza okolicznościami, które spowodowały zmianę zaskarżonego orzeczenia). Zarówno przebieg rozprawy, jak i treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku sporządzonego zgodnie z wymogami zawartymi w art. 424 k.p.k., wskazują, że Sąd I instancji po ujawnieniu całokształtu okoliczności faktycznych, jak wymaga art. 410 k.p.k., rozważył zarówno te przemawiające na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych, respektując naczelną zasadę wyrażoną w art. 4 k.p.k., zgodnie z zasadą prawdy materialnej - art. 2 § 2 k.p.k. Wbrew temu co wynika z wniesionych apelacji dowody, które podlegały weryfikacji Sądu Rejonowego, ocenione zostały zgodnie z regułami określonymi w art. 7 k.p.k. Zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. nie może ograniczać się do odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, a oczekiwanie uznania go za skuteczny warunkuje konieczność wykazania, jakich konkretnie uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. Tymczasem takich argumentów skarżący nie przedstawili. Nie mogą nimi być przecież twierdzenia kwestionujące trafność oceny Sądu tylko na podstawie selektywnie wybranych fragmentów materiału dowodowego, jak to uczynili obrońcy oskarżonych. Taka argumentacja pozbawiona jest waloru kompleksowości, przeciwnie do oceny Sądu, który dowody ocenił według reguł art. 7 k.p.k. z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w powiązaniu ze sobą i uwzględniając istotę czynów przypisanych oskarżonemu. Natomiast skarżący uczynili to prezentując dowody i ich ocenę, w szczególności w odniesieniu do zeznań R. R. w izolacji od siebie i w oderwaniu od pełnego kontekstu dowodowego i istoty przestępstw przypisanych oskarżonym. Sąd odwoławczy za bezzasadną uznał ocenę obrońców oskarżonych, że Sąd Rejonowy dokonał dowolnego, wybiórczego i nieobiektywnego wartościowania dowodu z zeznań świadka R. R.. Faktem jest, że zeznania świadka R. R. są dowodem kluczowym w niniejszej sprawie i były przez niego sukcesywnie składane na kolejnych etapach postępowania. Obrońcy oskarżonych w swych apelacjach zgodnie podnoszą, że świadek R. R. ze względu na swoją własną sytuację procesową, toczące się przeciwko niemu postępowania miał interes w tym, aby fałszywie pomawiać oskarżonych. Zdaniem Sądu Odwoławczego sam fakt przeszłości kryminalnej świadka czy też toczące się przeciwko niemu inne postępowania karne, w żadnym wypadku nie dyskredytują relacji świadka R. R., natomiast okoliczności te nałożyły na Sąd I instancji obowiązek poddania zeznań takiego świadka dokładnej i wszechstronnej analizie, czemu Sąd I instancji w niniejszej sprawie sprostał. Rozbicie przestępczej wewnętrznej solidarności jest jedną z metod osiągania prawdy materialnej zmierzającej do ustalenia okoliczności czynu, sprawców i finalnie pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej. Taka taktyka sama w sobie nie może automatycznie przemawiać za przyjęciem, że materiał dowodowy od tak skruszonego przestępcy jest materiałem niewiarygodnym, wątpliwym, mało wartościowym. Świadek R. R. w toku całego postępowania był przesłuchiwany kilkukrotnie. Świadek ten obszernie i szczegółowo zrelacjonował okoliczności popełnienia różnych czynów przez różne osoby, wskazał jaka była rola każdego z oskarżonych w dokonywaniu przestępstwa. Przy czym gdy nie był czegoś pewien od razu sygnalizował to w swoich zeznaniach. Nadto R. R. zdarzenia które relacjonował, opisywał tak jak je zapamiętał na daną chwilę, nie starał się na siłę kreować relacjonowanych faktów i zdarzeń tak aby pasowały do przyjętych wcześniej założeń czy też dopasowywać je na bieżąco, aby uzyskać z nich spójną i wiarygodną opowieść o przestępczej działalności oskarżonych. Niewątpliwie czas jaki upłynął od zaistnienia zdarzeń objętych zarzutami aktu oskarżenia, miał wpływ na treść zeznań złożonych przez R. R. w postępowaniu sądowym, okoliczność ta jednak nie pozbawia całości jego relacji waloru wiarygodności, zaś pojawiające się w zeznaniach świadka sprzeczności, nieścisłości czy pomyłki np. co do ilości transakcji czy ilości zakupionych narkotyków, nie oznaczają, że świadek w swych zeznaniach świadomie i celowo podawał nieprawdę, aby obciążyć oskarżonych. Świadek zeznając w postępowaniu sądowym podkreślał, że o okolicznościach, o których zeznawał w toku całego postępowania mówił tak, jak je zapamiętał na daną chwilę mając jednocześnie świadomość, że podawane przez niego informacje mogą być niewygodne dla oskarżonych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w trakcie pierwszego przesłuchania R. R. relacjonował okoliczności, które nie były wówczas znane organom ścigania w tym osobie, która wówczas go przesłuchiwała, a na podstawie uzyskanych informacji podjęto czynności procesowe wobec Ł. G. (1). Nie bez znaczenia dla procesu przypominania sobie o kolejnych transakcjach, miał upływ czas, wielość czynów nie objętych tym postępowaniem o których mówił świadek. Należy również wskazać, że R. R. relacjonując poszczególne przestępstwa opisywał również jaką rolę on sam w nich odegrał, jego relacja nie obejmuje tylko i wyłącznie zachowań oskarżonych, a świadek w tym zakresie również miał postawione zarzuty. Nadto R. R. nie podważał faktu, iż osoby te są mu znane. Sąd nie znalazł żadnych argumentów przemawiających za tym, że świadek R. R. celowo fałszywie pomówił oskarżonych o coś czego nie zrobili, gdyż nie pozostawali ze sobą w konflikcie, a Ł. G. (1) pozostawał z nim w relacjach towarzyskich. Niewielkie różnice w zeznaniach świadka R. R. składanych na przestrzeni całego postępowania czy też pomyłki, nie podważają wartości dowodowej jego zeznań, nie czynią jego relacji niewiarygodną, nieprawdziwą i zmierzającą wyłącznie do fałszywego pomówienia oskarżonych, a wręcz przeciwnie dodatkowo ją uwiarygodniają oraz umacniają jej wartość dowodową. Wspomniane różnice i pomyłki są konsekwencją upływu czasu oraz wielości i różnorodności zdarzeń opisywanych przez świadka, nadto są konsekwencją i tego, że uwaga świadka była skupiona nie tylko na zdarzeniach objętych postępowaniem w niniejszej sprawie, ale również i na innej sprawie toczącej się z jego udziałem, w której był przesłuchiwany. Świadek nie upierał się, że ilość transakcji czy ich wartość była wyższa niż ta podana w postępowaniu przygotowawczym i to te początkowe zeznania potwierdził i na ich podstawie Sąd dokonał ustaleń faktycznych. Jak wynika z zeznań R. R. po raz ostatni był w miejscu zamieszania Ł. G. (1) w lipcu lub sierpniu 2021 roku. Czynności przeszukania zostały przeprowadzone w dniu 13 czerwca 2022 roku i wtedy to znaleziono środki odurzające i psychotropowe w miejscu zamieszania oskarżonego Ł. G. (1). Wyjaśnienia złożone przez oskarżonego w dniu 24 listopada 2022 roku są całkowicie nielogiczne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Trudno przyjąć, że oskarżony Ł. G. (1) mając świadomość posiadania narkotyków w swoim sejfie nie zwrócił ich skutecznie, poprzestając na telefonach czy też nie powiadomił policji. Oskarżony podczas czynności przeszukania nie wskazywał, że narkotyki nie należą do niego, nie wskazywał, że są własnością R. R. i w jaki sposób znalazły się sejfie. Wersja przedstawiona na rozprawie jest jedynie nieudolną linią obrony, dostosowana do okoliczności pobytu R. R. w miejscu zamieszania oskarżonego. Zaskakujące jest, że oskarżony znając stosunek swojego ojca do narkotyków miał pozostawić na wiele miesięcy narkotyki w domu, w którym mieszkali jego rodzice, a klucz miał znajdować się w zamku sejfu, jak twierdził ojciec oskarżonego. Podczas przeszukania, w obecności R. A. oskarżony wprost wskazywał, że znalezione narkotyki należały do niego. Wobec znalezienia znacznej ilości narkotyków trudno przyjąć, że oskarżony nie miał do czynienia z przestępstwami narkotykowymi, jeżeli wcześniej już kupował je od R. R.. Tym bardziej, że D. D. (1) był już karany za sprzedaż narkotyków Ł. G. (1), co najmniej 4 razy w ilościach nawet po 10 gram, nie był to więc pierwszy kontakt oskarżonego Ł. G. (1) z narkotykami, a z akt nie wynika, aby był osobą uzależnioną od narkotyków czy je zażywał, a więc nie były przeznaczone dla oskarżonego. Odnosząc się do zarzutów apelacji obrońców oskarżonych, iż w niniejszej sprawie Sąd I instancji winien był dopuścić dowód z pisemnej opinii biegłego psychologa celem ustalenia zdolności do spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń przez świadka R. R., należy wskazać, iż tego rodzaju zarzuty są chybione. Potrzebę i zasadność przesłuchania świadka w obecności psychologa i ewentualnie przeprowadzenie badań psychologicznych świadka reguluje przepis art. 192 kpk. Zgodnie z art. 192 § 2 kpk sąd może zarządzić przesłuchanie świadka z udziałem biegłego psychologa, jeżeli istnieje wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 192 § 2 kpk, która obligowałaby Sąd I instancji czy też Sąd Odwoławczy do przesłuchania świadka R. R. z udziałem biegłego psychologa, przebadania go przez psychologa, a następnie sporządzenia przez tego biegłego opinii sądowo – psychologicznej dot. w/w świadka. U świadka R. R. w toku całego postępowania nie ujawniły się jakiekolwiek wątpliwości co do jego stanu psychicznego, rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń które nakazywałyby Sądowi sięgnięcie do instytucji przewidzianej w art. 192 § 2 kpk. Samo przekonanie obrońców o niewiarygodności zeznań świadka R. R., nie jest wystarczającym argumentem przemawiającym za koniecznością dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa dotyczącej tego świadka. Aby możliwe było sięgnięcie przez Sąd do przepisu art. 192 § 2 kpk, musi zachodzić co najmniej jedna z wymienionych w nim przesłanek i musi być ona uprawdopodobniona. Podkreślić należy, iż ocena wiarygodności zeznań świadka w procesie karnym, jest domeną Sądu a nie biegłego psychologa. Biegły psycholog nie może zastępować Sądu rozpoznającego daną sprawę w ocenie zeznań świadków, opinia biegłego ma charakter pomocniczy i nie może przesądzać o tym, czy świadek jest wiarygodny, czy też nie, w oderwaniu od pozostałych dowodów zebranych w sprawie. Opinia psychologiczna może wykazywać nieprawidłowości bądź normę w sferze poznawczej świadka, w sferze spostrzegania i odtwarzania spostrzeżeń, a przez to - mieć znaczenie dla oceny dowodów, jednak nie jest dopuszczalne czynienie wyłącznie na jej podstawie ustaleń faktycznych co do przebiegu samego zdarzenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2016r., IV KK 404/16, Lex nr 2188231). Przepis art. 192 § 2 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. W procesie karnym, zasadą jest przesłuchiwanie świadków bez udziału biegłego lekarza lub biegłego psychologa. Dlatego wymieniony przepis nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, zaś przesłuchanie świadka z udziałem wskazach biegłych nie może być przeprowadzane dla wygody organów postępowania bądź stron. Z wymienionego względu, niedopuszczalne jest przesłuchanie świadka z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa, jeżeli nie istnieją wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2017r., II AKa 90/17, Lex nr 2317709). Stosowanie art. 192 § 2 kpk wymaga uprawdopodobnienia wątpliwości, co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Innymi słowy, chodzi o powstanie rozsądnych w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości, czy wymienione stany psychiczne nie rzutują ujemnie na treść zeznań świadka. Wątpliwości te muszą być rzeczywiste i wynikać z konkretnych faktów. Nie stanowi ich natomiast przekonanie strony o niezgodności zeznań z rzeczywistością. To bowiem organ procesowy sąd i prokurator podejmują, w tym względzie, decyzję w oparciu o analizowany przepis, po powzięciu omówionych wątpliwości (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 października 2016r. II AKa 307/16, LEX nr 2174845). Podstawą zastosowania przepisu art. 192 § 2 kpk nie jest jedynie waga zeznań świadka, a przekonanie sądu orzekającego, że istnieje wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń, nie zaś jedynie różnice w jego kolejno składanych depozycjach procesowych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 lipca 2015r. II Aka 235/15, Lex nr 1929204). W przedmiotowej sprawie, Sąd nie powziął wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Biorący udział w przesłuchaniu świadka obrońca nie podnosił podczas rozprawy okoliczności, które uzasadniałyby przesłuchanie świadka w obecności psychologa i które uzasadniałyby potrzebę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa. Obrońca oskarżonego Ł. G. (1) nie składał takiego wniosku, zadawał świadkowi pytania i otrzymał logiczne odpowiedzi. Również Sąd mając świadomość zażywania przez R. R. narkotyków we wcześniejszym okresie, nie dostrzegł w trakcie przesłuchania świadka okoliczności, które by nakazywały przesłuchanie go w obecności psychologa. Oceniając znaczenie dowodu z zeznań świadka A. B., to R. R. nigdy nie negował, że zażywał narkotyki w okresie objętym aktem oskarżenia, ale to do Sądu należała ocena, po ewentualnym rozważeniu wniosków stron w tym zakresie czy świadka należy przesłuchać w obecności psychologa. Sąd, ale również obrońcy min. na rozprawie dniu 11 stycznia 2023 roku nie widzieli takiej potrzeby, gdyż przesłuchanie świadka odbywało się bez zastrzeżeń do jego zdolności postrzegania i odtwarzania zdarzeń. Sąd Okręgowy, w pełni aprobuje ocenę wiarygodności zeznań J. G., zaprezentowaną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Świadek niewątpliwie chciał poprawić sytuację procesową syna wskazując, że „w kasetce nigdy nic się nie znajdowało” jeżeli ujawniono tam narkotyki i wskazał bliższy czas ostatniego pobytu R. R. niż podał to oskarżony Ł. G. (1). Niewątpliwie już z samych wyjaśnień tego oskarżonego wynika, że gdy przebywał w domu rodzinnym nocował właśnie w pokoju, gdzie znajdowała się kasetka, a klucz od kasetki schował przed rodzicami, aby go nie znaleźli (odmienne okoliczności wskazał J. G.). Nie jest prawdą, że sytuacja materialna oskarżonego Ł. G. (1) nie pozwalała mu na zakup narkotyków, jeżeli już wcześniej oskarżony kupował narkotyki od D. D. (1), a w chwili przeszukania znaleziono w kasetce kwotę 3100 zł. Tym bardziej, że z zeznań R. R. wynika, że za narkotyki miał płacić D. D. (1), zaś od niego Ł. G. (1) odkupował pewną część. Nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się oskarżonego do winy, ale mogą wynikać także z nieodpartej logiki sytuacji oraz jednoznacznego kontekstu ustalonej sekwencji faktów ubocznych, na podstawie których doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktyczna istotnie wystąpiła. Oskarżeni od grudnia 2019 roku do czerwca 2020 roku dokonywali systematycznych zakupów narkotyków w postaci amfetaminy, po zakupie jednej partii umawiali po pewnym czasie się na zakup kolejnej. Z zeznań R. R. wynika, że po prawie całkowitej sprzedaży jednej partii kupowali następną, aby zachować ciągłość. Odpowiadała im jakość narkotyków, sprawdzali jakość na bieżąco, choć domagali się obniżenia ceny. Narkotykami dzielili się pomiędzy sobą, choć większa część należała do D. D. (1). Wersję Sądu Rejonowego, że oskarżeni uczestniczyli w obrocie amfetaminą, a nie byli jedynie jej posiadaczami, Sąd Okręgowy uznaje za znajdującą pełne oparcie w zgromadzonym i prawidłowo, tj. zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k. ocenionym materiale dowodowym. Uczestnictwem w obrocie jest więc zachowanie każdego, kto ma odegrać pewną rolę w procesie wprowadzenia do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 maja 2020 r., III KK 64/20, LEX nr 3207840; z dnia 18 listopada 2015 r., V KK 341/15, LEX nr 1923856). W doktrynie wyraża się pogląd, iż powiązanie czasownika <<uczestniczyć>> o szerokim znaczeniu ogólnym z pojęciem <<obrót>> pozwala stwierdzić, że w analizowanym kontekście normatywnym (obrót nielegalnymi środkami i substancjami) czynność ta nie ogranicza się jedynie do sformalizowanych czynności kupna czy sprzedaży określonych środków i substancji (wymiana towaru za cenę), ale obejmuje także niesformalizowane (w tym, rzecz jasna, bezprawne) sposoby przekazywania, nabywania czy dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej (tak: M. Małecki, (w:) W. Górowski, D. Zając (red.), Komentarz do wybranych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. (w:) Przestępstwa narkotykowe i dopalacze. Komentarz, KIPK 2019, LEX). Ilość pozyskiwanych narkotyków wskazuje na przeznaczenie ich na cele związane ze sprzedażą, a z zeznań R. R. wynika wprost, że po sprzedaży jednej partii kupowali następną partię amfetaminy. Z uzyskanego obrazu wydarzeń nie może wynikać inna ocena, niż ta, że oskarżeni zajmowali się uczestniczeniem w obrocie - a więc nie ma podstaw do przyjęcia innej kwalifikacji prawnej przypisanych im przestępstw. Dla bytu przestępstwa z art. 56 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nie ma znaczenia ustalanie, czy i komu konkretnie sprawcy przekazali uzyskane narkotyki. Niezbędne jest natomiast wykazanie, że zostały one uzyskane w celu późniejszego ich przekazania kolejnej osobie niebędącej konsumentem. Zdaniem Sądu Odwoławczego, zasady logiki i doświadczenia życiowego pozwalają przyjąć (co sygnalizował również Sąd I instancji), że posiadacze tak znacznej ilości amfetaminy nie są ostatnim dystrybutorem, udzielającym następnie tej substancji konsumentowi, a posiadają w celu przekazania osobom prowadzącym dopiero dalszą jej sprzedaż konsumentom. Korzystając z zasad doświadczenia życiowego i logiki, trudno uznać, aby osoby mające możliwość zakupu tak znacznej ilości narkotyków liczonej w kilogramach, kupowali je niejako na zapas celem podzielenia na porcje i sprzedaży detalicznej, ryzykując w ten sposób chociażby utratę ich właściwości. Wniosek zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzuconych im czynów, ewentualnie: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzuty oskarżyciela publicznego 2. 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na przyjęciu, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie było możliwe ustalenie kwoty za jaką Ł. G. (1) i D. D. (1) działając wspólnie i w porozumieniu w ramach zarzucanego im w punkcie I czynu, nabyli substancję psychotropową w postaci 8 kg amfetaminy, w sytuacji gdy prawidłowa ocena tego materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadka R. R. pozwalała na wskazanie, iż kwota ta opiewała na 72.000zł, a także polegający na nieprzyjęciu w ramach tego czynu, pomimo istnienia takiej możliwości w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, iż zakupioną od R. R. amfetaminę, następnie zbyli oni bliżej nieustalonym osobom za nieustaloną kwotę, przy czym z popełnienia tego przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, co winno skutkować zmianą opisu przypisanego im w punkcie I czynu przyjęciem w kwalifikacji prawnej tego czynu również art. 65 § 1 k.k., a następnie wymierzeniem surowszej kary, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na wskazaniu w zakresie przypisanego Ł. G. (1) w punkcie II wyroku błędnych ilości posiadanych przez niego środków odurzających w postaci konopi innych niż włókniste oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, brak określenia w treści orzeczenia czy chodziło o wartości brutto czy też netto wagi oraz polegający na nieprzyjęciu w ramach tego czynu, pomimo istnienia takiej możliwości w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, iż posiadając w miejscu swego zamieszkania znaczne ilości częściowo poporcjowanych środków odurzających w postaci konopi innych niż włókniste oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w zamiarze popełnienia czynu zabronionego polegającego na uczestnictwie w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowej, które zamierzał zbyć odpłatnie innym osobom, bezpośrednio zmierzając do dokonania tego czynu, które jednak nie nastąpiło z uwagi na interwencję Policji, przy czym z popełnienia tego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, co winno skutkować przyjęciem w kwalifikacji prawnej tego czynu (poza art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii) również art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 w/w ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a następnie wymierzeniem surowszej kary, 3) obrazę przepisów prawa karnego materialnego w zakresie nie dotyczącym kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym Ł. G. (1) i D. D. (1), przy czym zapadłe rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu, a mianowicie art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k., polegającego na braku wskazania w/w przepisów w podstawie wymiaru kary grzywny orzeczonej w punkcie I wyroku wobec oskarżonych Ł. G. (1) i D. D. (1), pomimo przyjęcia, iż czynu tego dopuścili się oni działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, 4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zawartego w punkcie VI wyroku, a polegający na przyjęciu, iż Ł. G. (1) nie jest w stanie ponieść kosztów procesu, co skutkowało bezzasadnym zwolnieniem go od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, iż przed zatrzymaniem posiadał on pracę, zabezpieczono u niego nawet kwotę 3.100 zł, która miała pochodzić z wypłaty, a zatem ponad wszelką wątpliwość posiada on możliwości pozwalające mu na uregulowanie kosztów sądowych, 5) obrazę przepisu prawa karnego materialnego w zakresie nie dotyczącym kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu D. D. (1), przy czym zapadłe rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu, a mianowicie art. 63 § 1 k.k., polegające na zaliczeniu na podstawie tego przepisu w/w oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 13 czerwca 2022r. godz. 13:30 do dnia 8 lutego 2023r. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadne ☐niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty apelacji prokuratora okazały się częściowo zasadne. Słusznie wskazał prokurator, że przyjmując prawdziwość relacji R. R. co do ilości sprzedanych narkotyków, nic nie stało na przeszkodzie, aby przyjąć również wskazywaną wartość, jaką zapłacili oskarżeni. Świadek wskazał, że składając pierwsze zeznania lepiej pamiętał okoliczności transakcji narkotykowych, a więc zeznania złożone w dniu 18 stycznia 2021 roku należało przyjąć za miarodajne i wiarygodne. Pojawiające się rozbieżności były już przedmiotem analizy Sądu Okręgowego w ramach apelacji złożonych przez obrońców i nadal pozostają aktualne. Należało uznać, że zasadność zarzutu wskazującego na konieczność przypisania oskarżonym działania w warunkach art. 65 § 1 kk wynikała z: - długiego okresu przestępczej działalności (od 1 grudnia 2019 roku do 30 czerwca 2020 roku); - znacznej łącznej ilości nabytych narkotyków (łącznie 8 kg amfetaminy), - duża jednorazowa ilość nabywanego narkotyku (po 1 kg lub 2 kg), - regularność podjętych działań przestępczych; - znaczna wartość transakcji w związku z obrotem narkotykami. Zwrot "sprawca, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu" charakteryzuje nie tylko sposób oraz skutek działania sprawcy, lecz także jego zamysł (cel) rzec by nawet można - przede wszystkim ten ostatni czynnik. Chodzi nie tyle o sytuacje, w których prowadzenie procederu przestępnego faktycznie przynosi sprawcy w miarę regularne dochody przez relatywnie długi czas, ile o sytuacje, w których sprawca, popełniając przestępstwo lub przestępstwa, zakłada (przyjmuje), że proceder przestępny będzie dla niego źródłem tego rodzaju dochodu. Wówczas zatem gdy sprawca bądź to w ogóle nie zakłada żadnej cezury czasowej, do której będzie czerpał dochód z procederu przestępnego (zamierza czerpać te dochody przez cały czas, bezterminowo), bądź to wprawdzie taką cezurę zakłada, ale jest ona odpowiednio odległa" - wolno uważać, że popełnienie przestępstwa lub przestępstw jest dla sprawcy odpowiednio trwałym źródłem dochodu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2015 r., V KK165/14, OSNKW 2015, Nr 6, poz. 49); Jarosław Majewski: Komentarz do art. 65 kk WK 2016, LEX. W realiach niniejszej sprawy dochód osiągany przez oskarżonych z transakcji narkotykowych bez wątpienia był w miarę regularny, po sprzedaży jednej transzy uzgadniali kolejny termin dostawy, sprawdzali jakość narkotyku, negocjowali cenę, po to, aby mieć z tego procederu regularny zysk. Niewątpliwie wobec oskarżonego D. D. (1) brak było podstaw do zaliczenia tymczasowego aresztowania stosowanego w przedmiotowej sprawie na poczet kary pozbawienia wolności, gdyż oskarżony w okresie od 8 czerwca 2022 roku do 3 kwietnia 2024 roku odbywa karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności w sprawie II K 272/15 Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim (k.118), a ten sam okres pozbawienia wolności nie może być zaliczony dwukrotnie. Ponadto zasadnie wskazano w apelacji prokuratora, że należało przyjąć wagę posiadanych przez oskarżonego Ł. G. (1) środków odurzających i substancji psychotropowych zgodnie z treścią protokołu komisyjnego ważenia z dnia 13 czerwca 2022 roku i przyjąć wagę brutto, gdyż z tej ilości pobrano dwukrotnie próbki do badań, a wartości netto podane w opinii biegłego nie obejmowały ilości pobranej wcześniej do badań za pomocą testera znajdującego się na wyposażeniu policji (k.43-50). Słusznie Sąd Rejonowy przyjął, że brak było dowodów na zmianę kwalifikacji prawnej czynu z pkt II wyroku i przyjęcie dodatkowo art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 w/w ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Zeznania świadka R. R. nie obejmowały tego elementu, a przyjęcie z samego faktu posiadania narkotyków tak odmiennej kwalifikacji prawnej byłoby zbyt daleko idące i nieoparte na materiale dowodowym. Wnioskowanie o zamiarze popełnienia czynu zabronionego polegającego na uczestnictwie w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowej, które Ł. G. (1) zamierzał zbyć odpłatnie innym osobom, bezpośrednio zmierzając do dokonania tego czynu, które jednak nie nastąpiło z uwagi na interwencję Policji nie było zasadne, gdyż sposób zabezpieczenia części narkotyków mógł wskazywać na możliwości ich przekazania czy sprzedaży bezpośrednim konsumentom. Uczestniczenie w obrocie, o jakim mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, polega na przyjęciu odpłatnie bądź nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej przez osobę niebędącą konsumentem w celu późniejszego ich przekazania innej osobie - także nie konsumentowi. Brak możliwości jednoznacznego ustalenia kto był odbiorcą czy nabywcą środków narkotycznych. W ocenie Sądu Okręgowego brak było przesłanek do zmiany orzeczenia w zakresie podstawy prawnej orzeczonej kary grzywny wobec obu oskarżonych, gdyż w przypadku orzeczenia kary grzywny za czyn z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii to właśnie ten przepis stanowi podstawę orzeczenia kary grzywny, jako orzekanej obligatoryjnie i obok wymierzonej kary pozbawienia wolności. Z przepisów kodeksu postępowania karnego wynika, że regułą powinno być obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi, zaś czymś wyjątkowym – zwolnienie z ponoszenia tych kosztów. Zwolnienie takie może nastąpić jedynie przy zaistnieniu przesłanek wskazanych w art. 624 § 1 kpk, gdy istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie tych kosztów byłoby zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności (por. wyrok SA we Wrocławiu z 28.06.2012 r., II AKa 98/12, LEX nr 1217813). Oskarżony Ł. G. (1) przed zatrzymaniem pracował, posiadał samochód, jest kawalerem i nie posiada nikogo na utrzymaniu, co uzasadniało obciążenie go wydatkami za obie instancje oraz opłatą za II instancję. We wniesionych środkach odwoławczych brak było zarzutu dotyczącego niewspółmierności pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W ocenie Sądu Okręgowego nie zaistniały także przesłanki z art. 440 kpk które uprawniałyby do ingerencji w tą cześć wyroku. Dlatego też, przy wyczerpującym wywodzie Sądu Rejowego w części dotyczącej kary, odstąpiono od zupełnie abstrakcyjnego omawiania tej kwestii w niniejszych rozważaniach, podzielając w tym względzie stanowisko proceduralne Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17 (Legalis Numer 1728581). Tytułem jedynie uzupełnienia należy wskazać, że nawet przyjęcie odpowiedzialności w ramach art. 65 § 1 kk nie nakazywało zmiany wysokości kar wobec oskarżonych. Wymierzone przez Sąd I instancji kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz kara łączna pozbawienia wolności są nadal, nawet po dokonanych zmianach, odpowiednie do stopnia winy oskarżonych oraz stopnia społecznej szkodliwości czynów, a także czynią zadość wymogom prewencji generalnej. Orzeczone kary spełnią także swe cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonych. Z pewnością bowiem, okoliczności czynów (obrót znaczną ilością narkotyków i posiadania znacznej ilości narkotyków, niskie pobudki kierujące oskarżonymi i motywy ich działania, chęć osiągnięcia korzyści majątkowej, rodzaj naruszonego dobra - nakazują przyjęcie znacznej szkodliwości czynów. Sąd Rejonowy wymierzając karę uwzględnił dotychczasową karalność oskarżonego D. D. (1) za przestępstwa (w tym fakt karalności za czyny z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Wniosek zmiana zaskarżonego wyroku wobec obu oskarżonych w zakresie wskazanym w treści apelacji ☐ zasadny ☒ częściowo zasadne ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. częściowa zasadność zarzutów warunkowała częściową zasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wina oskarżonych, wymierzone kary jednostkowe oraz kara łączna wobec Ł. G. (1), rozstrzygnięcia o: przepadku dowodów rzeczowych, zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności okresu zatrzymania oskarżonego Ł. G. (1) oraz o kosztach postępowania przed Sądem I instancji wobec D. D. (1). Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sprawstwo oskarżonych i wina, wraz z dokonaną modyfikacją w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie budzą wątpliwości Sądu odwoławczego w odniesieniu do każdego z czynów przypisanych oskarżonemu. Sąd Okręgowy nie doparzył się uchybień w rozstrzygnięć o przepadku dowodów rzeczowych, zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności okresu zatrzymania oskarżonego Ł. G. oraz o kosztach postępowania przed Sądem I instancji wobec D. D.. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany W wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej, na skutek uwzględnienia apelacji wniesionej przez prokuratora, Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok uwzględniając zarzuty z pkt 1., częściowo 2., w całości 4., 5. Zwięźle o powodach zmiany Powodem zmiany jest uwzględnienie części zarzutów zawartych w apelacji wniesionej przez prokuratora. Sąd odwoławczy uznał za zasadne podniesione przez oskarżyciela publicznego zarzuty: częściowego błędu w ustaleniach faktycznych, naruszenia prawa materialnego, tj. art. 65 § 1 kk i art. 63 § 1 kk i podzielając we wskazanym wyżej zakresie argumentację zawartą w uzasadnieniu apelacji, zmienił wyrok Sądu I instancji w kierunku wnioskowanym przez prokuratora. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.) zasądzono od oskarżonych Ł. G. (1) i D. D. (1) przypadające od nich wydatki za postępowanie odwoławcze tj.1/2 ryczałtu za doręczenia pism w sprawie oraz opłaty. Koszty opinii sporządzonej w toku postępowania przygotowawczego, koszty przechowywania, uzyskania kart karnych i połowa ryczałtu za doręczenia na I instancję zostały uznane jako należne od Ł. G. (1) i zostały zasądzone na skutek podniesionego zarzutu . 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 8 lutego 2023r. sygn. akt II K 344/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego D. D. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 8 lutego 2023r. sygn. akt II K 344/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn.