IV Ka 172/20 · Sąd powszechny

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 6/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 283/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze Mariusza Dudkowskiego po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025r. sprawy A. B. (B.) ur. (...) w K. s. M., R. z domu S. oskarżonego z art. 191 § 1 kk w zw. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 17 marca 2025 r. sygn. akt II K 426/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. B.; II. zasądza od oskarżonego A. B. na rzecz oskarżyciela posiłkowego B. K. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 283/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 17 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 426/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanego orzeczenia a sprawozdający się do uwzględnienia jako determinanty stanowiącej okoliczność obciążającą uprzedniej karalności podsądnego mającego w przeszłości być karanym „za różne rodzajowo przestępstwa” w sytuacji, gdy wobec zatarcia uprzednio orzeczonych prawomocny wyroków skazujących, w aktualnej informacji o karalności A. B. widnieć winno wyłącznie jedno prawomocne skazanie, a które to nieprawidłowe ustalenie faktyczne miało znaczący wpływ na zniekształcenie okoliczności warunkujących rodzaj i dolegliwość reakcji penalnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu oraz stopnia jego winy sprowadzają się do zignorowania perspektywicznego, zapobiegawczego i wychowawczego celu kary w stosunku do sprawcy (który przyznał się do zarzucanego mu czynu) oraz w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa jak i do błędnej oceny uprzedniej karalności podsądnego (w karcie karnej widnieje aktualnie jedynie jeden wyrok skazujący) a także sprowadzają się do nadania zbyt małej wagi okolicznościom przedmiotowym i podmiotowy czynu, a to motywacji podsądnego, który działał w stanie silnego wzbudzenia, po powzięciu informacji o możliwej zdarzenie jego partnerki, z którą pozostawał w związku, a które to okoliczności oceniane kompleksowo i we wzajemnej kontaminacji z okolicznościami zdarzenia i treścią wyjaśnień samego oskarżonego co do krytycznego zdarzenia, winny prowadzić do wymierzenia podsądnemu ostatecznie kary pozbawienia wolności istotnie niższym wymiarze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości zarówno sprawstwo, jak i wina oskarżonego, ustalenia te nie były kwestionowane w toku postępowania, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym o jednoznacznej wymowie w tym również w wyjaśnieniach oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Apelację od wyroku sądu rejonowego wniósł obrońca oskarżonego ograniczając jej zakres do zakwestionowania prawidłowości orzeczenia o karze, podnosząc przy tym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na treść wyroku, jak i zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Zarzuty te niezależnie od sposobu sformułowania odnoszą się do tożsamego zagadnienia, obrońca oskarżonego zmierzał bowiem do podważenia stanowiska sądu I instancja w zakresie w jakim orzekł o karze eksponując błędne ustalenia w zakresie uprzedniej karalności oskarżonego. Stosownym jest zatem odnieść się do nich łącznie. Na wstępie zaznaczyć należy, że ustalenia sądu rejonowego w zakresie uprzedniej karalności oskarżonego pozostawały w pełni prawidłowe, bowiem z danych o karalności oskarżonego jednoznacznie wynika, że zapadł wobec niego szereg wyroków skazujących za czyny godzące w różne dobra prawnie chronione. Bezpodstawnie apelujący przyjmuje, że w danych o karalności oskarżonego widnieć powinien jedynie wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 22 listopada 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 349/23 w którym wymierzono karę roku pozbawienia wolności. Analiza danych o karalności prowadzi do wniosku, że wobec skazanego wydane zostały również inne wyroki, w których to orzekano kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Co prawda stosownie do treści art. 76 k.k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem roku od zakończenia okresu próby, jednak nie można tracić z pola widzenia, że przepis ten stanowi lex specialis do ogólnej zasady wyrażonej w art. 108 k.k. stanowiącej o jednoczesności zatarcia wszystkich skazań, którą należy każdorazowo stosować. Zauważyć należy, że oskarżony będąc skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 31 sierpnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K 290/20 na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz na karę grzywny i który to wyrok uprawomocnił się dnia 29 września 2020 r., został następnie skazany wyrokiem tego samego sądu z dnia2 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K 564/19 na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zwieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, a orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 10 grudnia 2020 r. Następnie wobec oskarżonego zapadł kolejny wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 29 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II K 622/21 w którym został skazany na karę grzywny i który to uprawomocnił się dnia 7 maja 2022 r. Stosownie do art. 107 § 4a k.k. w przypadku skazania na karę grzywny, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Ostatnia z wymienionych kara została wykonana 11 marca 2025 r., a zatem później niż zapadł wspominany przez apelującego wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 22 listopada 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 349/23. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że żadne ze wskazanych skazań nie uległo zatarciu z mocy prawa, zatem w pełni trafne pozostają ustalenia sądu rejonowego odnośnie licznej uprzedniej karalności oskarżonego. Chybiony pozostawał pierwszy z podniesionych zarzutów apelującego. Zaznaczyć należy, że rażąca niewspółmierność kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzi wówczas, gdy orzeczona kara bądź suma zastosowanych kar zasadniczych i środków karnych wymierzonych przez sąd za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia szkodliwości społecznej czynów oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma uczynić w stosunku do osoby skazanej. Innymi słowy, tylko wtedy można uznać, że przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona, jeśli z punktu widzenia nie tylko sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość. Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt WA 19/09, OSNwSK 2009/1/1255). W innym swoim wyroku Sąd Najwyższy stwierdza, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2007 r. sygn. akt SNO 75/07, LEX nr 569073). Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż zmiana kary w instancji odwoławczej nie może następować w każdym przypadku, lecz wyłącznie wówczas, gdy kara orzeczona nie daje się akceptować z powodu różnicy między nią a kara sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej rażącej. Taka sytuacja w ocenie sądu okręgowego w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca w niniejszej sprawie, co czyni niezasadnym podniesiony w apelacji przez jej autora zarzut rozpatrywany w kontekście wspomnianego art. 438 pkt 4 k.p.k. W ocenie sądu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie trafnie sąd rejonowy przeanalizował oraz wyeksponował wszystkie istotne okoliczności wpływające na wymiar orzeczonej kary. Słuszne pozostaje ustalenie odnośnie znacznego stopnia winy jak i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Podkreślić należy, że oskarżony wyrządził dotkliwą krzywdę pokrzywdzonemu, obrażenia były poważne i pokrzywdzony wymagał natychmiastowej hospitalizacji. Pokrzywdzony w toku procesu wskazywał ponadto, że w dalszym ciągu zmaga się z problemami zdrowotnymi będącymi następstwem przeprowadzonego ataku. Okolicznością istotnie obciążającą w rozpoznawanej spawie pozostawała naganna postawa oskarżonego przed popełnieniem przypisanego oskarżonego czynu wyrażająca się jego uprzednią wielokrotną karalnością w tym również za przestępstwa podobne. Nie stracił również z pola widzenia sąd rejonowy okoliczności łagodzących. Przyznanie się do winy oskarżonego jak i przeproszenie pokrzywdzonego zostały dostrzeżone przez sąd rejonowy i trafnie również sąd ten dostrzegł, że w niniejszej sprawie nie mogły one prowadzić do odmiennych ustaleń w zakresie doboru rodzaju i wymiaru kary. Nie można zgodzić się z obrońcą, że w rozpoznawanej sprawie zachowanie oskarżonego było spowodowane usprawiedliwionymi okolicznościami związanymi z podejrzeniem zdrady ze strony swojej partnerki, bowiem pozostawały one nieuzasadnione, atak został przeprowadzony po uprzedniej chęci przejrzenia korespondencji na urządzeniu pokrzywdzonego, który miał pełne prawo zatrzymać ją w tajemnicy. Przytoczona okoliczność w żadnym stopniu nie usprawiedliwia wzburzenia po stronie oskarżonego, który nie miał realnych powodów do zaatakowania pokrzywdzonego z ujawnioną w toku procesu intensywnością. Powyższa okoliczność w kontekście licznych skazań dobitnie pokazuje na wysoki stopień demoralizacji oskarżonego, słusznie zatem sąd rejonowy dostrzegł konieczność wymierzania w rozpoznawanej sprawie kary 3 lat pozbawienia wolności. Oczywistym jest, że cele prewencji indywidualnej - wychowawcze i zapobiegawcze - które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego mają zwykle prymat przed innymi, zwłaszcza negatywną prewencją generalną polegającą na wymierzaniu nadmiernie surowych sankcji. Sankcja sprawiedliwa nie powinna zatem wykraczać poza rzeczywistą potrzebę, właściwa reakcja karna to reakcja celowa, uwzględniająca wszystkie elementy decydujące o jej rodzaju i wymiarze, sprawiedliwa i akceptowana społecznie. Orzeczoną karę postrzegać należy jako surową, ale jednocześnie konieczną względem ustawowych celów kary i spełniającą wymogi określone w art. 53 k.k. Dotychczasowe wolnościowe środki represji karnej były niewystraczające do wdrożenia oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego i po raz kolejny godził on w istotne dobra prawnie chronione jakimi są wolność oraz zdrowie innej osoby. Orzeczona kara z pewnością nie jest jednak surowa w rażącym stopniu i nie uzasadnia postulowanej przez apelującego konieczności obniżenia jej wymiaru. Słusznie sąd meriti w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wyeksponował okoliczności leżące po stronie oskarżonego, które musiały spowodować odpowiednio surowe jego ukaranie, zatem należało je w pełni zaaprobować, co jednoznacznie prowadzi do wniosku o niezasadności również drugiego z zarzutów apelacyjnych. Wniosek O zmianę wyroku w pkt 1 jego części dyspozytywnej poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolno. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec nietrafności zarzutów apelującego oraz uwzględniając argumentację wyrażoną wpoprzedniej części uzasadnienia wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie łagodniejszej kary uznać należało za niezasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok wobec oskarżonego A. B. w całości utrzymany w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego oraz zastrzeżeń nie budzą pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniu, zaskarżony wyrok jako prawidłowy i słuszny należało w myśl art. 437 § 1 k.p.k. należało utrzymać w mocy. Ponadto, w sprawie brak jest okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 840 złotych, stanowiącą zwrot kosztów działania ustanowionego pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. III. Uwzględniając sytuację materialną oskarżonego jak również orzeczenie wobec niego kary pozbawienia wolności sąd okręgowy kierując się względami słuszności na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k zwolnił A. B. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rażąco surowe orzeczenie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 4/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

a) punkcie 1 rozstrzygnięcie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec F.

Sygn. akt II Ka 582/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2022 r. sprawy M. T. oskarżonego o czyn z art. 177 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 maja 2022 r. sygn. akt II K 406/19 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 545 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 582/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 maja 2022 roku wydany w sprawie II K 406/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------- ------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ------------------- ------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez ustalenie, że oskarżony M. T. w dniu 15 września 2018 r. w miejscowości S. gm. L. pow. (...) nie upewnił się rozpoczęciem wykonywania manewru wyprzedzania poprzedzającego go pojazdu, czy sam nie jest wyprzedzany przez inny pojazd, zjechał na lewy pas ruchu, którym już wtedy poruszał się wyprzedzający go motocykl H. nr rej. (...) kierowany przez P. K., podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne świadczą o tym, że oskarżony upewnił się w lusterku wstecznym, że jadące za nim pojazdy nie sygnalizują manewru wyprzedzania, zasygnalizował zamiar wyprzedzania, a następnie rozpoczął jego wykonywanie, po czym na torze jego ruchu pojawił się motocykl marki H., którego kierowca podczas manewru wyprzedzania doprowadził do zderzenia obydwu pojazdów; 2. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia poprzez nieuwzględnienie treści art. 4, 7 i 410 kpk w trakcie przewodu sądowego, oraz podczas wyrokowania poprzez: a) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego sprzecznie z zasadami logicznego rozumowania, poprzez uznanie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa poprzez niezachowanie należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, w postaci wyjaśnień M. T., zeznań D. Ł., zeznań świadka S. B., prywatnej opinii eksperta M. K., prowadzi do wniosku, że oskarżony upewnił się przed podjęciem manewru wyprzedzania czy sam nie jest wyprzedzany przez inny pojazd, zaś suma naruszeń przepisów prawa ruchu drogowego przez P. K. była bezpośrednią przyczyną wypadku drogowego; b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie zeznań M. P. i P. K. za wiarygodny materiał dowodowy pomimo niespójności zeznań i wewnętrznej ich sprzeczności w postaci: określenia kolejności pojazdów jadących przed kierującym samochodem marki B., przekroczenia podwójnej linii ciągłej przez P. K., prędkością z jaką poruszał się motocyklista, a także w zakresie techniki wyprzedzania kolumny pojazdów przez motocyklistę; c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnienie ekspertyzy prywatnej M. K. jedynie ze względu na fakt, że jest ona sprzeczna z opinią powołanego w sprawie biegłego J. S., podczas gdy ekspertyza M. K. stanowi wiarygodny materiał dowodowy, zaś wnioski opinii są spójne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym; d) przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie opinii biegłego z zakresu ruchu i rekonstrukcji wypadków J. S. za wiarygodny materiał dowodowy podczas gdy opinia ta jest niepełna albowiem nie udziela odpowiedzi na wszystkie postawione pytania, nie uwzględnia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia badanej kwestii oraz posługuje się nielogicznymi argumentami; e) oparcie podstawy wyroku jedynie na części materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej z pominięciem zeznań D. Ł. i oskarżonego w zakresie znacznej prędkości z jaką poruszał się motocyklista oraz upewnienia się przez oskarżonego przed podjęciem manewru wyprzedzania, że nie jest wyprzedzany przez inny pojazd; opinii prywatnej eksperta M. K. w zakresie dopuszczenia się przez kierującego motocyklem marki H. naruszenia dyspozycji art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozbawiając się przy tym możliwości upewnienia, czy kierujący jadący przed nim na tym samym pasie ruchu nie zasygnalizował zamiaru wyprzedzania innego pojazdu, a także znacznej prędkości z jaką poruszał się motocyklista; 3. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. art. 201 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o powołanie innego biegłego w sprawie w sytuacji gdy opinia złożona w sprawie jest niepełna, niejasna i wewnętrznie sprzeczna ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty wywiedzione przez skarżącego okazały się pozbawione zasadności. Na wstępie wskazać należy, iż pomimo że skarżący pozornie zarzucił orzeczeniu Sądu merytorycznego szereg naruszeń (niekiedy nawet błędnie łącząc ze sobą poszczególne przepisy proceduralne – art. 7 kpk i art. 410 kpk) to całość jego wywodów tak naprawdę krążyła wokół pierwszoinstancyjnej oceny dowodów i miała na celu zdyskredytowanie tych źródeł dowodowych, które wyraźnie przemawiały za uznaniem winy jego klienta i jednocześnie wyeksponowanie pozostałych - których wydźwięk był korzystny dla M. T.. Tutaj jasno zasygnalizować należy, że dla skuteczności zarzutu obrazy art. 7 kpk konieczne jest wykazanie przez skarżącego jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd meriti. Omawiany zarzut nie może sprowadzać się tylko do tego, że autor apelacji zakwestionuje sposób oceny określonych dowodów tylko dlatego, że wynik tej oceny nie jest korzystny dla strony skarżącej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2019 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II AKa 8/19). Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej nie dopatrzył się uchybień ze strony Sądu Rejonowego w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych oraz oceny poszczególnych dowodów. Procedując w sprawie niniejszej, organ niższego rzędu wykazał się przede wszystkim obiektywizmem i bezstronnością. Rzecz jasna, na kanwie przedmiotowej sprawy zasadniczo wyłoniły się dwie rozbieżne wersje zdarzeń, z których pierwsza wskazywała na winę oskarżonego, druga zaś, pochodząca głównie od samego zainteresowanego i wywołanej ekspertyzy prywatnej – na brak jego sprawstwa. Fakt, iż poszczególni uczestnicy postępowania byli mniej lub bardziej zainteresowani określonym jego rozstrzygnięciem zobligował zatem Sąd Rejonowy do podejścia z dużą dozą ostrożności do depozycji każdego rozpytywanego i dążenia do wyeliminowania wszelkich możliwych obiekcji poprzez wywołanie innych, rzetelnych i obiektywnych dowodów. W tym przypadku takim dowodem okazała się opinia biegłego sądowego J. S. - specjalisty z zakresu ruchu drogowego, rekonstrukcji wypadków drogowych i techniki samochodowej. Bez wątpienia, ów podmiot nie tylko był osobą postronną, nijak niezaangażowaną w rozstrzygnięcie sprawy, ale jednocześnie posiadał specjalistyczną wiedzę umożliwiającą mu wyprowadzenie wniosków co do przebiegu zajścia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania. Oczywiście, organ sądowy konkluzje te zweryfikował przez pryzmat pozostałej części materiału dowodowego, słusznie wywodząc że te pokryły się zwłaszcza z zeznaniami świadków w osobach M. P. oraz częściowo – P. R.. Tutaj wtrącić należy, iż rzeczona opinia nie winna wzbudzać najmniejszych obiekcji. Nie tylko bowiem sporządzona została przez podmiot uprawniony, ale także we właściwej do tego procedurze. Specjalista po dogłębnym zapoznaniu się z aktami sprawy wyprowadził tezy, które następnie dodatkowo uzupełnił rozwiewając wszelkie wątpliwości, zgłoszone właśnie przez obrońcę oskarżonego i nawiązał jednocześnie do przedłożonej przezeń ekspertyzy prywatnej. Opinia w swej treści zawierała dokładne wyliczenia wraz ze wskazaniem ich podstaw i metod dokonania, co zostało wykazane dodatkowo na łamach pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia i nie wymaga kolejnego powielenia w tym miejscu. Z tej przyczyny brak było podstaw do bezzasadnego przedłużania postępowania dowodowego, poprzez wywołanie kolejnego tożsamego dowodu. Takie zbędne działanie nie przyniosłoby bowiem żadnych korzyści procesowych, a mogłoby jedynie przyczynić się do zaistnienia tak niepożądanego stanu jakim jest przewlekłość postępowania. Dalsze zaś dywagacje obrony w tym przedmiocie, nawet poparte swego rodzaju kalkulacjami, siłą rzeczy nie mogły przekonać Sądu Okręgowego. Nie należy bowiem zapominać, iż apelujący nie był podmiotem kompetentnym do czynienia tego rodzaju uwag, nie posiadał dostatecznej wiedzy co do istoty i metodologii wykonanych badań i pomiarów, oraz co najistotniejsze - ze względu na pełnioną rolę procesową nie był osobą obiektywną i bezstronną. Być może wspomniana opinia okazałaby się niewystarczająca do przypisania winy M. T., gdyby wywiedzione przez biegłego wnioski nie zostały dostatecznie uargumentowane bądź pozostawały odosobnione. Tak jednak nie było na gruncie niniejszej sprawy. Jak już wspomniano powyżej, konkluzje rzeczonej opinii w zdecydowanej mierze pokryły się z zakwestionowanymi w apelacji depozycjami świadków w osobach M. P. i P. R., tym samym przemawiając za przyznaniem im przymiotu wiarygodności. Oczywiście, nad wyraz skrupulatnie analizując te treści można byłoby doszukać się pewnych niespójności czy sprzeczności w zeznaniach świadków, jednakże nie dość, że ich ranga byłaby marginalna, to jeszcze zjawisko to jest na tyle częste, że nie powinno dziwić, zwłaszcza profesjonalisty. Wszak, biorąc pod uwagę tak dynamikę danego zdarzenia i towarzyszące mu emocje jego uczestników, jak i możliwości poznawcze oraz zdolności do zapamiętywania konkretnych świadków trudno byłoby oczekiwać od nich, że odtworzą rzeczone zajście z największą precyzją i niemal stuprocentową pewnością co do każdego szczegółu. A wydawać by się mogło, że właśnie takie życzenie przyświecało skarżącemu, który przywołując deklaracje świadków kładł niewspółmierny nacisk właśnie na tego typu drobne niuanse, które tak naprawdę pozostawały bez znaczenia dla poczynionych ustaleń faktycznych. Niewątpliwie bowiem dość szczegółowy obraz zdarzeń, jaki wyłonił się z depozycji każdego z nich znalazł poparcie w pozostałej części uznanego za wiarygodny materiału dowodowego. Stąd, wywody apelującego dotyczące oceny zeznań M. P. oraz P. R. należało raczej rozpatrywać bardziej w kategoriach polemiki, aniżeli rzeczywistych naruszeń proceduralnych. Z kolei, obszerne dywagacje obrony co do rzekomo rzeczywistego przebiegu tamtejszego zajścia oraz jego przyczyn, tak naprawdę nie stanowiły nic innego jak realizację przyjętej linii obrony, mającej na celu zmarginalizowanie odpowiedzialności M. T. i przerzucenie jej na uczestniczącego w zajściu pokrzywdzonego motocyklistę. Rzecz jasna, sam zainteresowany również konsekwentnie twierdził, że całemu zajściu wyłącznie winny jest P. R., zaś jego depozycje co do zasady poparła wywołana przez obrońcę ekspertyza prywatna, której autor wskazał, jakoby to nieprawidłowe zachowanie motocyklisty uniemożliwiło M. T. podjęcie stosownych działań i zachowanie wymaganych warunków bezpieczeństwa. Wspomniane spostrzeżenia co do postawy na drodze P. R. bynajmniej nie stanowiły żadnego novum. Biegły J. S. dostrzegł bowiem, że pokrzywdzony rozpoczął wyprzedzanie kolumny pojazdów w miejscu gdzie oś jezdni wyznaczała jeszcze linia podwójna ciągła – w miejscu gdzie taki manewr z tego tytułu nie powinien być wykonywany, ponieważ wymagał przekroczenia linii podwójnej ciągłej, a także, że nieznacznie przy wyprzedzaniu przekroczył prędkość dopuszczalną, jadąc tuż przed kontaktem z M. z prędkością nie mniejszą niż 110 km/h. Co więcej – okoliczności te absolutnie nie zostały zignorowane i przemilczane przez opiniującego. Wręcz przeciwnie – biegły pochylił się nad kwestią, debatując czy wspomniane zachowanie mogło przyczynić się do powstania kolizji czy też nie, finalnie z całą pewnością wskazując na tę drugą opcję. Nie należy nadto zapominać, iż to organ sądowy władnym jest, ażeby badać poszczególne dowody, również te sprzeczne w swych treściach, i to nie wyłączenie autonomicznie, ale również w ich wzajemnym powiązaniu i ewentualnie rozstrzygnąć, które z nich i w jakim zakresie zasługują na przyznanie im przymiotu wiarygodności. Kompetencji tej nie posiada zarazem żadna ze stron procesowych, zaś jej wskazania co do oceny poszczególnego dowodu nie mogą być, z logicznych przyczyn, dla Sądu wiążące. Dlatego też, fakt iż obrona wielokroć powoływała się na treść wzmiankowanej ekspertyzy, szeroko przywołując jej wnioski, nie mógł spowodować bezrefleksyjnego poczynienia ustaleń faktycznych właśnie w oparciu o spostrzeżenia tego specjalisty, zwłaszcza kiedy pozostawała część obszernego i wiarygodnego materiału dowodowego tymże ocenom zaprzeczała. W sposób tożsamy odnieść należy się do problematyki dowodu z wyjaśnień oskarżonego. Oczywiście, ten ma prawo forsować własną wersję zdarzeń, jednak ta w żadnym razie nie może stanowić wyznacznika rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i filtrować wiarygodności pozostałych źródeł dowodowych. Depozycje podsądnego, każdorazowo winny być bowiem rozpatrywane w kontekście całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. I tak, te prezentowane przez M. T. zostały wyraźnie obalone w toku postępowania dowodowego. Zeznania D. Ł. natomiast tak naprawdę nie wniosły zbyt wiele w tej kwestii. Świadek bowiem w sposób wiarygodny opisał dostrzeżony przez siebie obraz zdarzeń, koncentrując się jednak bardziej na własnych spostrzeżeniach i domniemaniach, aniżeli odczuciach i reakcjach sprawcy. Tym samym jej depozycje nie zdołały poprzeć wersji zdarzeń wykreowanej przez podsądnego. Reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, stwierdzając przy tym winę M. T. w zakresie zarzucanego mu czynu. Apelujący w wywiedzionym środku zaskarżenia w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów, nieudolnie próbując podważyć materiał dowodowy obciążający oskarżonego, a pomijając milczeniem precyzyjnie przedstawiony w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia tok rozumowania Sądu Rejonowego. Bezzasadność wszystkich omówionych wyżej zarzutów obrazy prawa procesowego w zakresie oceny dowodów zawartych w apelacji uczyniła niezasadnym także wywiedziony na ich podstawie wtórny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Wobec faktu, iż oba zarzuty poparte zostały wspólną argumentacją, w ocenie Sądu Okręgowego zbędne byłyby szersze dywagacje w tym przedmiocie. Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa, a w przypadku gdy konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów, żaden z wyprowadzonych wniosków apelacyjnych również nie zasłużył na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów i przy jednoczesnym braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ażeby podjąć ingerencje w treść zaskarżonego orzeczenia. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II o kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk uznając, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zwolnienia oskarżonego od ich zapłaty. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 maja 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 406/19; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana