II AKa 219/19 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 332/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Marzanny Siemaszko po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2025r. sprawy P. B. ur. (...) w J. s. R., J. z domu R. skazanego wyrokiem łącznym z powodu apelacji wniesionych przez skazanego i obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 4 marca 2025 r. sygn. akt II K 1053/24 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec skazanego P. B. w ten sposób, że w pkt I części dyspozytywnej obniża wymierzoną mu karę łączną do 4 (czterech) lat pozbawienia wolności; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. G. 240 złotych oraz dalsze 55,20 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 332/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 4 marca 2025 r. o sygn. akt II K 1053/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty P. B. Aktualna postawa skazanego przebywającego w zakładzie karnym Opinia o skazanym z dnia 5.06.2025 r. 592-597 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Opinia o skazanym z dnia 5.06.2025 r. Opinia z zakładu karnego była źródłem informacji na temat aktualnej postawy skazanego. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. Apelacja sporządzona osobiście przez skazanego nie zawierała wyartykułowanego zarzutu. Jednak z jej treści wynika, że skarżący zarzucał rażącą niewspółmierność wymierzonej mu kary łącznej w stosunku do społecznej szkodliwości popełnionych przez niego przestępstw. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny II. Obrończyni skazanego zaś w swojej apelacji zarzuciła: 1) Obrazę przepisów postepowania, mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w zakresie istnienia wobec skazanego pozytywnej prognozy kryminologicznej, co skutkowało orzeczeniem kar łącznych przy zastosowaniu zasady asperacji zbliżonej do kumulacji w sytuacji, gdy z materiału dowodowego, w szczególności z opinii o skazanym wynika, iż wobec skazanego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna uzasadniająca wymierzenie kar łącznych z zastosowaniem zasady zbliżonej do pełnej absorpcji. 2) Rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec skazanego kar łącznych w postaci 6 lat pozbawienia wolności (pkt I) oraz 3 lat pozbawienia wolności (pkt III) w sytuacji, gdy związek przedmiotowy zbiegających się przestępstw oraz bliska zbieżność czasowa, a także aktualna dobra opinia o skazanym uzasadniają wymierzenie kar łącznych z zastosowaniem zasady zbliżonej do pełnej absorpcji. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. I W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zarzut nadmiernej i rażącej surowości wymierzonej kary łącznej nie może być oparty na niewłaściwej – zdaniem skarżącego – ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynów objętych wyrokami, które następnie obejmować ma kara łączna. Oczywiście Sąd Odwoławczy nie traci z pola widzenia rodzaju i wagi popełnionych przez P. B. występków, jednak pamiętać należy, iż wyroki objęte zaskarżonym orzeczeniem są prawomocne i Sąd II Instancji w niniejszym postępowaniu nie bada ich prawidłowości ani nie weryfikuje przyjętego w nich stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez skazanego czynów. Kontroli w niniejszym postępowaniu podlega jedynie prawidłowość zastosowania przepisów dotyczących warunków i zasad orzekania kary łącznej określonych w powołanych przez Sąd Rejonowy przepisach art. 569 § 1 k.p.k., art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. Zgodnie z dyspozycją art. 85a k.k. orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Zważywszy na treść powołanego przepisu, stopień zawinienia i społecznej szkodliwości poszczególnych czynów może mieć przy wymiarze kary łącznej co najwyżej znaczenie pomocnicze skoro już raz zostały uwzględniony przy wymiarze kar za poszczególne przestępstwa ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2024 r., II AKa 286/24, LEX nr 3818260). Chociaż Sąd Rejonowy określając wymiar kar łącznych w pkt I i III części dyspozytywnej wyroku określił ich wymiar przy zastosowaniu zasady asperacji, to nie sposób nie zauważyć znacznej dysproporcji przy wymiarze tych kar: w pkt I części dyspozytywnej orzeczono karę w dwukrotnie większym wymiarze, aniżeli w pkt III części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia. Jak wynika z pisemnych motywów wydanego orzeczenia, Sąd Rejonowy brał przy tym pod uwagę te same okoliczności: tożsamość przedmiotową czynów skazanego, brak tożsamości czasowej oraz przedmiotowych czynów, a także poprawną postawę skazanego w trakcie wykonywania kary. Zastosowanie zasady asperacji zbliżonej do kumulacji w przypadku kary łącznej z pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy uzasadnił stanowiskiem, że instytucja kary łącznej nie może stanowić premii dla skazanego za popełnienie licznych przestępstw, także powołując się na wymiar kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego we Włoszczowej z dnia 27 kwietnia 2023 r o sygn. akt II K 36/23. W przekonaniu Sądu Odwoławczego nie są to jednak okoliczności należycie uzasadniające tak znaczną różnicę w wymiarze orzeczonych w tym przypadku kar łącznych – tym bardziej, iż wspomniany wyrok łączny Sądu Rejonowego we Włoszczowej w sprawie II K 36/23 z chwilą uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia stracił moc. Wobec powyższego skazany słusznie zarzucił rażącą surowość i niewspółmierność w stosunku do kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności wymierzonej mu w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Ad. II Zarzut obrońcy skazanego dotyczący obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w zakresie istnienia wobec skazanego pozytywnej prognozy kryminologicznej nie był zasadny, chociaż oczywiście treść aktualnej opinii z zakładu karnego na temat P. B. nie pozostaje bez wpływu na orzeczenie w niniejszej sprawie. Jednakże wywodzenie przez skarżącą, iż treść tej opinii pozwala przyjęcie w stosunku do skazanego pozytywnej prognozy kryminologicznej, a Sąd orzekający dopuścił się dowolnej – nie zaś swobodnej oceny dowodów, uznać należy za zbyt daleko idące i bezzasadne. Jak wynika z treści aktualnej opinii zakładu karnego na temat P. B. (k. 593), odbywa on karę pozbawienia wolności w systemie programowego oddziaływania, wyraża krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw, brał udział w programach resocjalizacyjnych, otrzymał 14 nagród kodeksowych za należyte wywiązywanie się z powierzonych obowiązków, wykonuje odpłatnie pracę zarobkową, co pozwala mu na regulowanie zobowiązań alimentacyjnych. Otrzymał list pochwalny za zaangażowanie w pracę w zakładach meblarskich (k. 583). Przy wymiarze kary łącznej decydujące znaczenie ma związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które zostały wymierzone kary podlegające łączeniu. Chodzi tutaj o bliskość kwalifikacyjną i czasową czynów oraz tożsamość osoby (osób) pokrzywdzonych. Im większa występuje zbieżność pomiędzy ww. czynnikami w rozważanych przestępstwach, tym bardziej kara łączna winna grawitować w kierunku pełnej absorpcji ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2024 r., II AKa 270/23, LEX nr 3822230). Nadto, kara łączna stanowić ma syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2024 r., II AKa 38/24, LEX nr 3715784). Jednocześnie przypomnieć należy ugruntowane w judykaturze stanowisko, iż zastosowanie przy wymiarze kary łącznej pełnej absorbcji (podobnie jak pełnej kumulacji) jest rozstrzygnięciem stosowanym jedynie wyjątkowo, w przypadku zaistnienia szczególnych okoliczności. W badanej sprawie wyroki wymienione w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia obejmowały 11 przestępstw przeciwko mieniu popełnionych w stosunkowo krótkim czasie, tj. w okresie od 9 kwietnia 2021 r. do 21 lutego 2022 r. Zachodzi zatem zarówno bliskość kwalifikacyjna, jak i czasowa popełnionych przez skazanego czynów. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 86 § 1 k.k. kara łączna obejmująca podlegające łączeniu kary orzeczone w wymienionych wyrokach mogła wynosić od 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności (przy zastosowaniu całkowitej absorpcji) do 8 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności (przy zastosowaniu zasady kumulacji). Dla porównania, wyroki objęte karą łączną orzeczoną w pkt III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku obejmowały 8 czynów, za które w myśl art. 86 § 1 k.k. mogła zostać orzeczona kara łączna w wymiarze od 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności do 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności i w tym przypadku Sąd Rejonowy, stosując zasadę asperacji orzekł karę 3 lat pozbawienia wolności. W tym przypadku kara łączna 6 lat pozbawienia wolności z pkt I zaskarżonego orzeczenia, wymierzona na zasadzie asperacji zbliżonej do kumulacji jawi się jako niewspółmiernie i rażąco surowa, zwłaszcza iż Sąd Rejonowy nie powołał żadnych szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby orzeczenie w pkt I części dyspozytywnej wyroku kary dwukrotnie dłuższej, aniżeli w pkt III. Wniosek I. Skazany P. B. wniósł – jak należy rozumieć – o zmianę zaskarżonego wyroku i obniżenie orzeczonej w stosunku do niego kary łącznej. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny II. Obrończyni skazanego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kar łącznych z zastosowaniem zasady zbliżonej do pełnej absorpcji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty podniesione w wywiedzionych środkach odwoławczych skutkowały zmianą zaskarżonego orzeczenia w zakresie pkt I części dyspozytywnej i obniżeniem wymierzonej mu kary łącznej do 4 lat pozbawienia wolności. Jak już wspomniano, Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego orzeczenia nie wyjaśnił należycie, dlaczego w tej części orzeczenia zastosował zasadę asperacji zbliżoną do kumulacji. Porównując wymiar kar łącznych orzeczonych w pkt I i III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku stwierdzić należało, iż kara orzeczona przez Sąd Rejonowy w pkt I razi swoją surowością. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w zakresie pkt II – VIII części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Nie stwierdzono uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k., które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu i powodowałyby konieczność ingerencji w treść orzeczenia. Dlatego też zaskarżony wyrok we wskazanym wyżej zakresie, jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił wyrok Sądu Rejonowego wobec skazanego P. B. w ten sposób, że w pkt I części dyspozytywnej obniżył wymierzoną mu karę łączną do 4 (czterech) lat pozbawienia wolności. Zwięźle o powodach zmiany Kara łączna wymierzona skazanemu w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku jawiła się jako niewspółmiernie i rażąco surowa, dlatego jej wymiar podlegał obniżeniu przy zastosowaniu zasady asperacji. Orzeczona przez Sąd Odwoławczy kara 4 lat pozbawienia wolności zbliżona jest do połowy wymiaru możliwej do orzeczenia kary łącznej przy zastosowaniu art. 86 § 1 k.k., należycie uwzględniając dyrektywy określone w art. 85a k.k. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III IV Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze (Dz.U.2024.1564 t.j.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. G. kwotę 240 złotych tytułem nieopłaconej obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 55,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług, których wysokość ustalono w oparciu o § 17 ust. 5 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763) określające wysokość opłaty za obronę w sprawach o wydanie wyroku łącznego. W oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., mając na względzie aktualną sytuację materialną skazanego przebywającego w zakładzie karnym, Sąd II Instancji zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację skazany Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wymiar kary łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca skazanego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wymiar kary łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz (...) Sygnatura akt (...) Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza USTALENIE FAKTÓW 1.Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1.1.1. Sąd Rejonowy w Toruniu 15 12 2020 VIII K 1104/20 1.1.2. Sąd Rejonowy w Toruniu 6 06 2020 II K 431/22 1.1.3. Sąd Rejonowy w Toruniu 29 09 2022 VIII K 463/22 1.1.4. Sąd Rejonowy w Toruniu 24 01 2023 VIII K 1224/22 1.1.5.

Formularz UWŁ Sygnatura akt III K 109/20 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza 1.

UZASADNIENIE Formularz UWŁ Sygnatura akt II K 632/20 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1.1.1. Sąd Rejonowy w Bełchatowie 17 marca 2017 roku II K 13/17 1.1.2. Sąd Rejonowy w Bełchatowie 3 sierpnia 2020 roku II K 415/20 1.2. Inne fakty 1.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.1.1 pozytywna opinia o skazanym opinia o skazanym 28-33 1.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.2.1. ----------------------------------------------------------------------- ------------------ ----------------- 2. Ocena Dowodów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.2.1.1 opinia o skazanym niekwestionowany dokument 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy Kary lub środki karne podlegające łączeniu 3.1.1. wyrok łączny Sądu Rejonowego w Bełchatowie z 17 marca 2017 r. sygn. akt II K 13/17 11 lat pozbawienia wolności 3.1.2. wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z 3 sierpnia 2020 r. sygn. akt II K 415/20 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej Zgodnie z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje inna ustawa niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W orzecznictwie stwierdza się, że: „Określenie (...) ustawa obowiązująca poprzednio z art. 4 § 1 kk oznacza nie tylko ustawę obowiązującą w czasie popełnienia przestępstw, ale także wszystkie inne zmieniające się stany prawne obowiązujące po czasie popełnienia przestępstwa, a przed wydaniem orzeczenia (Buchała, Zoll, Kodeks karny, 1998). Wszystkie czyny do których odnosiły się brane pod uwagę wyroki (II K 13/17 oraz II K 415/20) zostały popełnione przed 1 lipca 2015 r. W związku z tym, powstało zagadnienie, czy ustawa obowiązująca w chwili czynów lub z okresu późniejszego (poprzedzającego obecny stan prawny) była dla skazanego względniejsza. Biorąc po uwagę to, że podczas wydawania wyroku w sprawie II K 13/17 stosowano ustawę obowiązująca po 1 lipca 2015 r., a wyrok II K 415/20 dotyczył czynów popełnionych 19 czerwca 2014 r. Sąd doszedł do wniosku, że należy stosować ustawę obowiązująca w okresie od 15 kwietnia 2016 r. do 23 czerwca 2020 r., gdyż jest ona względniejsza. Obecnie bowiem Kodeks Karny nie przewiduje łączenia kar łącznych, statuuje z powrotem możliwość orzekania kary łącznej jedynie w przypadku ciągu przestępstw, zaś dolna granica orzekanej kary łącznej musi przekraczać najwyższą z wymierzonych kar jednostkowych. Stosownie do treści art. 85 § 1 - 3 kk (w brzmieniu obowiązującym od 15 kwietnia 2016 r. do 23 czerwca 2020 r.) jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną. Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu (z zastrzeżeniem art. 89 kk) w całości lub w części kary lub kary łączne, z tym jednak wyjątkiem, że jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia czynu. Orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 85a kk). Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 86 § 1 kk karę łączną wymierza się w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności. Zasady zaś wymiaru kary łącznej określone w art. 86 § 1-3 kk stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej jedną z kar podlegających łączeniu jest już orzeczona kara łączna. W związku z powyższym, w układzie pozwalającym na orzeczenie kary łącznej pozostawały kary określone powyżej w pkt 3.1, zaś jej granice kształtowały się od 11 lat pozbawienia wolności do 12 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 4. WYMIAR KARY Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej Poruszając się w powyżej zakreślonych granicach, Sąd na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk, art. 86 § 1 i 4 kk (w brzmieniach obowiązujących w okresie od 15 kwietnia 2016 r. do 23 czerwca 2020 r.) w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł karę łączną 12 lat pozbawienia wolności. W ocenie Sądu wymierzona kara łączna pozwala na osiągnięcie w stosunku do skazanego celów zapobiegawczych i wychowawczych oraz realizuje potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W świetle informacji o karalności skazany jest sprawcą wysoce niepoprawnym, gdyż na przestrzeni od 28 września 2004 r. do maja 2015 r. dopuścił się ponad 40 przestępstw. Z opinii Dyrektora Zakładu Karnego wynika M. K. prezentuje krytyczny w stosunku do popełnionych przestępstw i jego zachowanie jest oceniane jako dobre. Karę odbywa w indywidualnym programie oddziaływania. Nagradzany był regulaminowo 28 razy, ale z drugiej strony był karany dyscyplinarnie aż 17 razy. Dlatego też, Sąd mając na uwadze wymienione powyżej cele wymierzył skazanemu karę o 6 miesięcy niższą od sumy łączonych sankcji. Całokształt bowiem „kariery” kryminalnej M. K. sprawia, że skazany wymaga izolacji penitencjarnej przez dłuższy czas, gdyż tylko w ten sposób można osiągnąć cele prewencji generalnej i indywidualnej wobec osoby, która za nic miała orzekane jej wcześniej kary i zwodziła wymiar sprawiedliwości. Skazany zamiast ponosić odpowiedzialność karną za swoje kolejne czyny zabronione dwukrotnie przecież dopuścił się przestępstw z art. 235 kk polegających na podawaniu się za inną osobę i kierowaniu w ten sposób postępowania o przestępstwa przeciwko niewinnemu człowiekowi, który omal nie trafił do zakładu karnego. Poza tym, M. K. nie stosował się do orzekanych zakazów prowadzenia pojazdów i samouwolnił od odbywania kary pozbawienia wolności na czas ponad 2 lat (por. wyrok II K 518/15 SR w Zamościu). 5. Wymiar Środka karnego Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 W pozostałym zakresie wyroki objęte wyrokiem łącznym podlegają odrębnemu wykonaniu, gdyż reszta zawartych w nich rozstrzygnięć nie podlegała łączeniu (grzywna ze sprawy II K 13/17). 3 W oparciu o art. 572 kpk Sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, albowiem brak było podstaw do orzekania łącznego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów, gdyż w branych pod uwagę wyrokach nie wymierzono zakazów tego samego rodzaju (w sprawie II K 13/17 orzeczony został zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego, zaś w sprawie II K 415/20 zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych). 4 Na zasadzie art. 577 kpk Sąd zaliczył na poczet kary łącznej okresy zaliczone wcześniej na poczet kary łącznej wymierzonej wyrokiem w sprawie II K 13/17, która została objęta niniejszym wyrokiem łącznym. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 5 O kosztach obrony udzielonej skazanemu z urzędu, Sąd orzekł na podstawie § 2, § 4 oraz § 17 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 poz. 1714) i zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. L. kwotę 147,60 zł. 6 Z uwagi na to, że skazany jest obecnie osadzony w zakładzie karnym i nie osiąga dochodów, gdyż nie jest zatrudniony, a posiada ogromne zaległości alimentacyjne Sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił go z obowiązku zwrotu kosztów sądowych. 8. PODPIS

Formularz (...) Sygnatura akt II K 227/23 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1.1.1. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu 15 lipca 2022 II K 15/22 1.1.2. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu 8 listopada 2022 II K 187/22 1.1.3. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu 23 listopada 2022 II K 204/22 1.1.4.