VI Ka 773/19 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 7/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 504/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Sędziowie: SSO Dariusz Półtorak SSR del. Paweł Mądry (spr.) Protokolant: stażysta Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Anny Olech-Maciąg po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy M. R. i C. W. oskarżonych z art. 158 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 19 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 89/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 186,66 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze; III. zasądza od oskarżyciela posiłkowego M. K. na rzecz Skarbu Państwa 106,66 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 504/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 19 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 89/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- --------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) zarzut obrazy art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. R. (1), w zakresie w jakim Sąd odmówił im wiary oraz zeznań świadków Ł. R., D. J., K. R. (2), G. K. (1), R. J. (1), R. J. (2), z których to zeznań jednoznacznie wynika, że pokrzywdzony w czasie pobytu w S. w nocy z 16/17 lipca 2021 r., będąc w stanie znacznego upojenia alkoholowego, spadł ze schodów prowadzących do wynajmowanych przez uczestników imprezy kawalersko-panieńskiej pokoi, a ponadto w czasie pobytu w ww. miejscu oraz w M. wielokrotnie, będąc w stanie znacznego upojenia alkoholowego przewracał się; (zarzut z pkt 1 apelacji adw. K. W. tożsamy z zarzutem pkt 1 apelacji adw. J. G.) 2) zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań złożonych przez pokrzywdzonego M. K., w zakresie w jakim Sąd uznał je za wiarygodne i na podstawie których uznał, że oskarżony M. R. dokonał pobicia pokrzywdzonego wspólnie z C. W. w dniu 16 lipca 2021r. oraz samodzielnie w dniu 17 lipca 2021r., podczas gdy w interesie pokrzywdzonego było wskazanie M. R. jako sprawcy pobicia - osoby pozostającej w złych relacjach z pokrzywdzonym - w sytuacji gdy z relacji uczestników imprezy kawalersko-panieńskiej wynika, że pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w wyniku upadku ze schodów oraz w czasie wielokrotnych upadków, które miały miejsce podczas pobytu w S. i M.; (zarzut z pkt 2 apelacji adw. K. W.) 3) zarzut obrazy art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków W. K. (1), U. K., G. K. (2) i P. B. przejawiające się w bezpodstawnym uznaniu, że z tych zeznań wynika, iż K. R. (1) złożyła zawiadomienie o popełnionym przestępstwie z uwagi na stan zdrowia pokrzywdzonego, podczas gdy prawidłowa analiza dowodów zgromadzonych w sprawie - w szczególności zeznań K. R. (1) złożonych na rozprawie - wynika, że działała pod presją rodziny pokrzywdzonego; (zarzut z pkt 3 apelacji adw. K. W. tożsamy z zarzutem pkt 2 apelacji adw. J. G.) 4) zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków W. K. (2) i S. K., M. Z. (1) i M. Z. (2) przejawiające się w bezpodstawnym uznaniu, że z tych zeznań wynika, iż w nocy z 16/17 lipca 2021 r. doszło do pobicia pokrzywdzonego, w sytuacji gdy prawidłowa analiza i ocena tych dowodów prowadzi do wniosku odmiennego, tj. że oskarżeni oraz pozostali uczestnicy imprezy kawalersko-panieńskiej spożywali alkohol i zachowywali się bardzo głośno; (zarzut z pkt 4 apelacji adw. K. W. tożsamy z zarzutem pkt 3 apelacji J. G.) 5) zarzut obrazy art. 7 kpk, art. 5 § 2 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii sądowo lekarskiej sporządzonej przez lekarza B. Z. i T. D. przejawiające się w bezpodstawnym uznaniu, że dowód ten wskazuje na fakt, iż ustalone u pokrzywdzonego obrażenia ciała powstały w wyniku uderzeń pięściami i kopnięć, podczas biegli stwierdzają jedynie prawdopodobieństwo powstania obrażeń ciała u pokrzywdzonego w mechanizmie czynnym, tj. w wyniku pobicia, tym samym wątpliwości te winny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego; (zarzut z pkt 5 apelacji adw. K. W. tożsamy z zarzutem z pkt 4 apelacji adw. J. G.) 6) zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk, art. 410 kpk oraz art. 2 § 2 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny, w opozycji do zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz niedostrzeganie przez Sąd istotnych sprzeczności w dowodach uznanych za wiarygodne, a jednoznacznie wskazujących na niemożność przypisania oskarżonemu zachowania objętego zarzutem, jak również ocenianie dowodów przez pryzmat z góry przyjętej tezy i pomijanie szeregu dowodów nie przystających do tejże, z góry przyjętej tezy - pominięcie w ustaleniach faktycznych sprawy dokumentacji medycznej z pobytów pokrzywdzonego w (...) Szpitalu Wojewódzkim w S. w dniu 30 lipca 2021 r., gdzie pokrzywdzony był pod wpływem alkoholu oraz w dniu 12 września 2021 r., gdzie pokrzywdzony był w Steinie upojenia alkoholowego; (zarzut z pkt 6 apelacji adw. K. W. tożsamy z zarzutem z pkt 5 apelacji adw. J. G.) w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania obrońcy oskarżonych zarzucili także: 7) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, iż zebrany oraz ujawniony w toku postępowania materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że oskarżony M. R. dokonał pobicia pokrzywdzonego M. K. wspólnie z C. W. w dniu 16 lipca 2021 r. oraz samodzielnie w dniu 17 lipca 2021 r., a ponadto że obrażenia ciała zdiagnozowane u pokrzywdzonego powstały w wyniku pobicia, a nie w innych okolicznościach, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia winy oskarżonego, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie prowadzi do przeciwnej konstatacji. (zarzut z pkt 7 apelacji adw. K. W.) 8) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, iż zebrany oraz ujawniony w toku postępowania materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że oskarżony C. W. dokonał pobicia pokrzywdzonego M. K. wspólnie z M. R. w dniu 16 lipca 2021 r. a ponadto że obrażenia ciała zdiagnozowane u pokrzywdzonego powstały w wyniku pobicia, a nie w innych okolicznościach, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia winy oskarżonego, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie prowadzi do przeciwnej konstatacji (zarzut z pkt 6 apelacji adw. J. G.) z ostrożności procesowej obrońcy oskarżonych zarzucili: 9) obrazę przepisu art. 25 § 2 kk poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego wynika, że zachowanie pokrzywdzonego M. K. wobec uczestników imprezy, w szczególności w postaci szarpania się z K. R. (1) oraz Ł. R. zdeterminowało oskarżonych do podjęcia działań obronnych wobec K. R. (1) i Ł. R.; (zarzut z pkt 8 apelacji adw. K. W. tożsamy z zarzutem pkt 7 apelacji adw. J. G.) 10) rażącą niewspółmierność orzeczonego środka kompensacyjnego, poprzez orzeczenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 10.000 zł, podczas gdy kwota ta nie odzwierciedla faktycznego stopnia przyczynienia się pokrzywdzonego do powstałych obrażeń, które mogły powstać również w wyniku licznych upadków pokrzywdzonego, w czasie kiedy pozostawał w nadmiernym upojeniu alkoholowym, oraz faktu prowokacyjnego zachowania pokrzywdzonego wobec pozostałych uczestników imprezy, w czasie wspólnego wyjazdu; (zarzut z pkt 9 apelacji adw. K. W. tożsamy z zarzutem pkt 8 apelacji adw. J. G.) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacjach obrońców oskarżonych M. R. i C. W. wskazać należy, że większość z nich jest tożsama i w tym zakresie, aby nie powielać wywodów Sądu odwoławczego w kolejnych rubrykach tabelarycznego uzasadnienia, zostaną one omówione łącznie. - Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami sprawy doszedł do przekonania, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa, gdyż poprzedzona jest ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, jest logicznie i przekonywująco uzasadniona, przy czym uwzględnia zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Warto zwrócić uwagę na to, że Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał wszystkie dowody, którym nadał przymiot wiarygodności, a także wyodrębnił te, które na przypisanie takiej cechy nie zasługiwały. Nie zabrakło też wskazania powodów, które wpłynęły na takie a nie inne ukształtowanie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. - ocena zeznań świadka K. R. (1), w zakresie w jakim Sąd odmówił im wiary oraz zeznań świadków Ł. R., D. J., K. R. (2), G. K. (1), R. J. (1) i R. R. zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego, który w całości ją aprobuje. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyliby sobie tego obrońcy oskarżonych nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 marca 2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). - dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż świadek K. R. (1) w toku postępowania przygotowawczego wiernie i szczegółowo opisała przebieg zdarzenia z udziałem pokrzywdzonego i oskarżonych. Wtedy też świadek przyznała, że M. R. uderzył M. K. w głowę, a następnie gdy pokrzywdzony leżał na ziemi, wspólnie z C. W. zaczęli kopać go i nie reagowali na krzyk świadka. Świadek ponadto wskazała, że następnego dnia po pobiciu u pokrzywdzonego widoczne były obrażenia, które szczegółowo opisała. Jak słusznie ocenił Sąd Rejonowy, o wiarygodności tych depozycji świadczy również fakt, iż świadek składając zawiadomienie dołączyła do protokołu nagranie, na którym słychać jak oskarżeni omawiają między sobą, jakich uszkodzeń ciała doznali bijąc pokrzywdzonego. Ocena zeznań tego świadka dokonana przez Sąd I instancji, zarówno w zakresie części zasługującej na wiarę jak i tej, której Sąd odmówił waloru wiarygodności jest przekonująca i zgodna z zasadami określony w art. 7 kpk, zaś obrońcy nie zdołali wykazać, aby była ona sprzeczna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego bądź też była dowolna. - odnosząc się natomiast do zeznań świadków: Ł. R., D. J., K. R. (2), G. K. (1), R. J. (1) oraz R. J. (2) w zakresie, w jakim wskazywali oni, iż obrażenia pokrzywdzonego powstały w wyniku jego rzekomego upadku ze schodów oraz w wyniku częstej utraty równowagi ze względu na znaczne upojenie alkoholowe należy podkreślić, że jak słusznie ocenił Sąd I instancji, relacja ta stoi w ewidentnej sprzeczności nie tylko z pierwszymi zeznaniami K. R. (1), lecz także z zeznaniami pozostałych gości, którzy zajmowali pomieszczenia mieszkalne bezpośrednio pod tymi, które wynajmowali oskarżeni. Świadek Ł. R., D. J., K. R. (2) i G. K. (1) w postępowaniu przygotowawczym jednakowo zeznali, że usłyszeli huk przy schodach, który wskazywałby, że M. K. z nich spadł. Natomiast lokatorzy zajmujący pomieszczenia de facto pod schodami, nie słyszeli żadnych hałasów na to wskazujących. Świadek M. Z. (1) i M. Z. (2) wprost wskazali, że nie słyszeli, aby ktoś spadł ze schodów, podobnie jak świadek W. K. (2), który wykluczył aby coś czy ktoś spadł ze schodów, natomiast wskazał, że około godziny 02:00-03:00 w dniu 16 lipca 2021 r. słyszał kłótnię dochodzącą z dworu, w trakcie której usłyszał, jak chłopak uderzył dziewczynę, a następnie w odwecie kilka osób rzuciło się na niego przewracając ławkę. Również świadek S. K. słyszała odgłosy szarpaniny w trakcie której jedna z dziewczyn z bawiącego się towarzystwa krzyczały cyt.: „ zostaw go, nie bij go”. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti słusznie dał wiarę zeznaniom świadków, bowiem są to osoby obce dla stron, które nie mają żadnego interesu w ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy, w przeciwieństwie do oskarżonych oraz świadków Ł. R., D. J., K. R. (2), G. K. (1), R. J. (1) oraz R. J. (2), którzy są wieloletnimi przyjaciółmi i w zeznaniach zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i sądowym dali upust swojemu silnemu odczuciu, że pokrzywdzony w trakcie całego wyjazdu zachowywał się niepoprawnie wobec nich. - również argumenty obrony dotyczące tego, że K. R. (1) składając zawiadomienie o przestępstwie działała pod presją rodziny pokrzywdzonego należało uznać za chybione. Jak wynika z uzasadnienia Sądu I instancji, Sąd ten szczegółowo wskazał, z jakich względów twierdzenia te nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że K. R. (1) składała zawiadomienie o przestępstwie samodzielnie, jedynie w obecności funkcjonariusza protokołującego, co gwarantowało jej swobodę wypowiedzi. Jak wynika z zeznań świadka P. B., tj. osoby, która zawiozła K. R. (1) na komendę, nie rozmawiał on z kobietą o przebiegu zdarzenia i nie uczestniczył w policyjnych czynnościach. O dobrowolności działań K. R. (1) świadczy ponadto fakt, iż do protokołu pierwszego przesłuchania dołączyła ona wspomniane wcześniej nagranie głosowe, wskazując jednocześnie czyje głosy można na nim usłyszeć. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 25 kwietnia 2018 r., II AKa 30/18, LEX nr 2531893, zasada swobodnej oceny dowodów nie wyklucza przyznania wiarygodności jedynie części depozycji danego osobowego źródła dowodowego oraz dyskwalifikacji pozostałego zakresu jego wypowiedzi, pod warunkiem, że wyprowadzone wnioskowanie, będzie uwzględniało treść dowodu, tak w aspekcie jego cech wewnętrznych, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów, a zarazem będzie logiczne, oparte na wiedzy i wskazaniach doświadczenia życiowego i w rezultacie zamykające pole dla ocen alternatywnych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. - odnosząc się do zarzutu 2 z apelacji obrońcy oskarżonego M. R. należy wskazać, że, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie ocenił zeznania pokrzywdzonego jako wiarygodne w całości odnośnie przebiegu zdarzenia objętego zarzutem aktu oskarżenia. Nie ulega wątpliwości, iż przebieg zrelacjonowany przez pokrzywdzonego pokrywa się z przebiegiem wydarzeń wskazanym przez świadka K. R. (1) w pierwszych zeznaniach oraz z tym, co usłyszeli świadkowie W. K. (2), S. K., M. Z. (2) oraz M. Z. (1). Bezpośrednim dowodem wskazującym na to, iż pokrzywdzony został dotkliwie pobity przez oskarżonych jest także nagranie głosowe, w którym jak już wskazano wcześniej, oskarżeni omawiali jakich urazów doznali na dłoniach w wyniku uderzania pokrzywdzonego. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż ocena zeznań pokrzywdzonego dokonana przez Sąd meriti była zgodna z zasadami wyrażonymi w art. 7 kpk, bowiem pokrzywdzony pomimo stanu upojenia alkoholowego nie miał problemu z odtworzeniem przebiegu wydarzeń, w trakcie zdarzenia nie stracił przytomności i był świadomy, kto go atakuje. Relację pokrzywdzonego potwierdzają ponadto opinie biegłych, tj. lekarza B. Z. i lekarza T. D., - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 kpk i art. 5 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii sądowo lekarskiej sporządzonej przez w/w lekarzy należy na wstępie poczynić uwagę dotyczącą formułowania zarzutów. Wielokrotnie w orzecznictwie podkreśla się, że nie można równocześnie podnosić zarzutu obrazy art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk, w sytuacji gdy o naruszeniu art. 5 § 2 kpk można mówić dopiero wtedy, gdy mimo przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i poddania ocenie ujawnionych na rozprawie dowodów zgodnie z regułami art. 7 kpk, pozostaną nadal wątpliwości, które nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 marca 2024 r., II KK 19/24, LEX nr 3692414) Ponadto, dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. W postępowaniu karnym rzeczą naturalną jest występowanie dowodów wskazujących na sprzeczne wersje wydarzeń, lecz to właśnie obowiązkiem sądu jest dokonanie rzetelnej oceny materiału dowodowego i wyeliminowanie mogących się prima facie pojawić wątpliwości. Dopiero, jeśli nie można ich rozwiać, zastosowanie znajdzie art. 5 § 2 kpk. Należy przy tym podkreślić, że: przepis ten dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie, zarówno Sąd meriti jak i Sąd odwoławczy badający sprawę nie powziął jakichkolwiek wątpliwości co do mechanizmu powstania obrażeń u pokrzywdzonego, bowiem mechanizm ich powstania wynika nie tylko z opinii biegłych, lecz także z częściowo wiarygodnych zeznań K. R. (1), pokrzywdzonego M. K. oraz nagrania głosowego. Właśnie ten wymieniony materiał dowodowy, oceniony zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 kpk nie stworzył pola do powzięcia jakichkolwiek wątpliwości, tudzież wysunięcia alternatywnej wersji wydarzeń, wbrew twierdzeniom obrony. Odnosząc się konkretnie do opinii biegłych należy wskazać, że opinie te są jasne i pełne w rozumieniu art. 201 kpk. Biegły lekarz medycyny sądowej B. Z. w pisemnej opinii wskazał do jakich obrażeń – jego zdaniem – powinien doprowadzić niekontrolowany upadek ze schodów, a także że takowe u pokrzywdzonego nie wystąpiły, natomiast charakterystyka obrażeń M. K. wskazuje, że powstały one w wyniku uderzeń pięściami i kopnięć, tj. „ narzędziami” twardymi, tępymi, tępokrawędzistymi, dlatego nie doszło u pokrzywdzonego do obtarcia naskórka i doznania ran, które pojawiłyby się w przypadku upadku z wysokich schodów wyłożonych twardymi kafelkami. Mając powyższe na uwadze, próba zdyskredytowania opinii biegłych przez obronę nie mogła się udać. - obrońcy oskarżonych zarzucając naruszenie art. 7 kpk, art. 410 kpk oraz art. 2 § 2 kpk poprzez pominięcie przez Sąd dokumentacji medycznej z pobytów pokrzywdzonego w szpitalu w dniu 30 lipca 2021 r. oraz w dniu 12 września 2021 r., starają się wykazać, że pokrzywdzony cierpiał na tzw. zanik pamięci wywołany nadmierną ilością wypitego alkoholu. Twierdzenia te są oczywiście jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi, bowiem z żadnego elementu materiału dowodowego nie wynika, aby pokrzywdzony miał jakiekolwiek problemy z pamięcią. Ponadto, jak już wielokrotnie wskazano w niniejszym uzasadnieniu, relacja pokrzywdzonego co do powstania urazów znajduje swoje potwierdzenie również w zeznaniach innych świadków oraz opinii biegłych. - niezasadne okazały się również zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, które mają charakter wtórny wobec zarzutów prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutu związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. - odnosząc się do alternatywnego zarzutu naruszenia art. 25 § 2 kk należy wskazać, że w ocenie Sądu odwoławczego całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności pozwala na przyjęcie, iż gwałtowne w swym przebiegu zajście, do którego doszło z udziałem oskarżonych i pokrzywdzonego miało charakter niebezpieczny, a obrażenia ciała których doznał M. K. stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 2 kk. Sąd meriti nie miał wątpliwości co do tego, że oskarżeni w okresie od dnia 16 lipca 2021 r. do dnia 18 lipca 2021 r. wspólnie wzięli udział w pobiciu M. K. w ten sposób, że M. R. uderzał pokrzywdzonego pięściami w głowę, a gdy pokrzywdzony upadł, oskarżeni kopali go razem po całym ciele, a dodatkowo M. R. w dniu 17 lipca 2021 r. kilkukrotnie uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz oraz tułów, a kiedy pokrzywdzony się przewrócił – kopał go tj. dopuścili się popełnienia czynu z art. 158 § 2 kk. Jest przy tym oczywiste, że na kanwie powyższych ustaleń nie może być mowy o działaniu oskarżonych w warunkach obrony koniecznej. Wprawdzie przekroczenie granic obrony koniecznej może przybrać postać ekscesu ekstensywnego, a więc dotyczyć sytuacji, gdy działanie obronne zostało przedłużone na czas, w którym napastnik zrezygnował już z kontynuowania zamachu, ale musi występować pewien związek pomiędzy podjętą akcją obronną a samym zamachem. Nie sposób bowiem racjonalnie mówić o przekroczeniu granic obrony w sytuacji, gdy podjęta akcja tak dalece oderwała się od sytuacji związanej z zamachem, że była faktycznie motywowana inną kwestią niż chęć obrony. W przedmiotowej sprawie, obrońcy oskarżonych starają się wywieść, iż zachowanie oskarżonych było reakcją na naganne zachowanie pokrzywdzonego, tj. ubliżanie ówczesnej narzeczonej K. R. (1) oraz szarpanie świadka Ł. R. za ubranie. Wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oczywistym jest, że akcja podjęta przez oskarżonych była dalece oderwana od zachowania pokrzywdzonego, że nie sposób uznać pobicia go za reakcję w celu obrony kobiet uczestniczących w wyjeździe. Mając powyższe na uwadze, zarzut dotyczący naruszenia art. 25 § 2 kk zarówno wobec oceny zachowania M. R. jak i C. W. należało uznać za chybiony. - Sąd Okręgowy ponadto nie zgadza się z twierdzeniem obrońców oskarżonych, jakoby Sąd Rejonowy orzekając w niniejszej sprawie orzekł od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w wysokości rażąco niewspółmiernej. Nawiązka, o której mowa w art. 46 §2 k.k., jest rodzajem " zryczałtowanego naprawienia szkody", w tym przypadku szkody niemajątkowej, czyli krzywdy i z uwagi na kompensacyjny charakter nawiązki jej wysokość winna mieć realny, a nie symboliczny wymiar. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż wysokość orzeczonej w przedmiotowej sprawie nawiązki uwzględnia rozmiar wyrządzonej krzywdy, ocenionej zwłaszcza przez pryzmat subiektywnych doznań ofiary przestępstwa, sposobu działania sprawców, jak również tego, jaki wpływ na stan psychiczny osoby pokrzywdzonej wywołało znalezienie się w sytuacji ofiary przestępstwa. Mając na uwadze chociażby charakter obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego, trudno jest doszukać się choćby cienia racjonalnego rozumowania w stanowisku, że zasądzona kwota nawiązki 10.000 zł od każdego oskarżonego jest zbyt wysoka. Wniosek wnioski apelacji obrońcy oskarżonego M. R.: - wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ewentualnie: - wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawie art. 25 § 2 kk poprzez orzeczenie kary grzywny w wysokości 200 stawek po 20 zł jedna stawka oraz nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 1000 zł. wniosek apelacji obrońcy oskarżonego C. W.: - wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ewentualnie: - wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i nadzwyczajne złagodzenie kary na postawie art 25 § 2 kk poprzez orzeczenie kary grzywny w wysokości 50 stawek po 20 zł jedna stawka oraz nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 1000 zł ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów obu apelacji skutkowała bezzasadnością ich wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionych apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II., III. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 8 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonych kosztami sądowymi za II instancję (180 zł opłaty od kary i 6,66 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego M. R. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego C. W. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 738/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze del do Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marcina Piekarskiego po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2023 r. sprawy T. P. s. A., L. z domu G., ur. (...) w Z. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w związku z art. 12 § 1 kk i R. S. s. R., B. z domu P., ur. (...) w B. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w związku z art. 12 § 1 kk w związku z art. 31 § 2 kk z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonego R. S. i obrońcę oskarżonego T. P. od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt II K 936/22 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych T. P. oraz R. S.; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. kwotę 840 złotych w tym podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego R. S. z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 126,50 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy z siedziby kancelarii adwokackiej na rozprawę odwoławczą; zwalnia oskarżonego R. S. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. zasądza od oskarżonego T. P. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 630 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 620 złotych za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 738/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z 17 sierpnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 936/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Apelacje w niniejszej sprawie złożyli: obrońca oskarżonego T. P. oraz osobiście oskarżony R. S., jednakże wniosek o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego i doręczenie go złożył jedynie obrońca oskarżonego T. P.. W związku z powyższym zgodnie z art. 423 § 1a k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k. Sąd Okręgowy ograniczył zakres uzasadnienia tylko do zarzutów i wniosków apelacji tego obrońcy i rozstrzygnięcia sądu odwoławczego dotyczącego tego oskarżonego. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego T. P.: 1. Obrazy przepisów postępowania, a to art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. oraz wynikający stąd błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na poczynienie tych ustaleń i treść wyroku - poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego oraz poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności obciążających oskarżonych, pomimo istnienia nie dających się usunąć wątpliwości, w tym: a) poprzez sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że oskarżony zabrał w celu przywłaszczenia mienie w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz działając w porozumieniu z R. S., B. S. oraz L. P., podczas gdy ze zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego nigdzie nie wynikało, że oskarżony miał jakąkolwiek wiedzę co do tego, że jego działanie ma charakter przestępny, poza jedną tylko (bardzo niejasną i sprzeczną z resztą materiału dowodowego) wzmianką L. P. w przesłuchaniu z dnia 25.03.2021r., że R. S. też zdarzało się wywozić drzewo na swoją posesję, przy czym wiedział on, że wywożone (przez niego samego) drzewo jest na lewo i wiedział to również jego kolega T., - które to wyjaśnienia zostały następnie przez L. P. odwołane. A zatem oskarżony pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, że postępuje legalnie. b) poprzez sprzeczną z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym ocenę, że wyjaśnienia L. P. korespondują z zeznaniami świadków oraz z nieosobowym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w zakresie, w którym wskazał on, że oskarżony miał mieć pełną świadomość, że drewno pochodzi z kradzieży, podczas gdy wyjaśnienia L. P. w tym zakresie nie korespondują z żadnym innym dowodem zgromadzonym w sprawie, a także L. P. nigdzie wprost tego zdania nie powiedział. c) poprzez sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że świadkowie W. G., M. W. oraz H. Ż. podkreślili w swoich zeznaniach, że oskarżony nielegalnie wywoził drewno podczas gdy z ich zeznań wynikało, że nie mieli oni takiej wiedzy w momencie, w którym miały miejsce dane zdarzenia, a jedynie taką wiedzę uzyskali w związku z później toczącym się postępowaniem w tej sprawie. d) poprzez sprzeczną z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym ocenę sądu, że dowody nr 5-15 w uzasadnieniu wyroku w sposób jednoznaczny potwierdzają winę i sprawstwo oskarżonego, korelują m.in. z zeznaniem świadka L. P., a także dowód z protokołu nośnika danych informatycznych wskazuje na to, że oskarżony miał pełną świadomość, że drewno pochodzi z nielegalnego źródła. Podczas gdy dowody nr 5-15 z uzasadnienia wyroku w najmniejszym stopniu nie potwierdzają winy oskarżonego, nie korelują z wyjaśnieniem świadka L. P., a także dowód z protokołu nośnika danych informatycznych nigdzie w swojej treści nie wskazuje na to, że oskarżony miał pełną świadomość, że drewno pochodzi z nielegalnego źródła. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrazy przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. oraz wynikający stąd błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na poczynienie tych ustaleń i treść wyroku - poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w tym: a) poprzez nadanie wiarygodności wyjaśnieniom kluczowego świadka oskarżenia L. P., które to wyjaśnienia różnią się diametralnie na poszczególnych etapach postępowania i w tym kontekście powinny być przez sąd orzekający w sprawie ocenione ze szczególną ostrożnością; a jednocześnie nieuwzględnienie jego zeznań w części, w której wskazał, że drzewa nikt nie kradł, było ono brane z odpadów które były przeznaczone na zrąb, drzewo było porąbane dla niego, a także nie wie on kto wywoził drewno oraz nie zna osoby oskarżonego T. P., który nie miał nic wspólnego z tym drewnem - co stało w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w tym zakresie i doprowadziło do błędnego przypisania sprawstwa oskarżonemu, b) poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego, których to wyjaśnień nie można uznać za niewiarygodne z uwagi na ich spójność i korelację z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (oprócz jednej niejasnej wypowiedzi w wyjaśnieniu L. P.), co przyczyniło się do błędnego przypisania sprawstwa oskarżonemu, c) poprzez nieuwzględnienie zeznań K. P., która wskazała, że do jej męża przychodził ich wspólny kolega R. S. i chciał aby mu przywiózł drewno i że zapewniał, że pochodzi ono z legalnego źródła, a której zeznań nie można uznać za niewiarygodne z uwagi na ich spójność, które to nieuwzględnienie zeznań przełożyło się na przypisanie winy oskarżonemu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Obrazy przepisów postępowania, a to art. 4, 7 oraz art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. mogącą mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, polegającą na przytoczeniu niepełnego opisu czynu w pkt III komparycji wyroku, a następnie dokonaniu niepełnego opisu czynu opisanego w pkt 3 części dyspozytywnej wyroku, nieodpowiadającego wymogom zastosowanych przepisów prawa materialnego, wyrażającym się we wskazaniu jedynie daty początkowej okresu, w którym czyn miał być popełniony ale już nie jego daty końcowej, choć takie stanowisko sądu zostało wyrażone poprzez stwierdzenie, że czyn następował w krótkich odstępach czasu oraz poprzez przywołanie art. 12 § 1 k.k. w kwalifikacji prawnej czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. Naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 18 k.k., poprzez pominięcie w kwalifikacji prawnej czynu art. 18 § 1 k.k. mimo, że opis czynu wskazuje na fakt, iż oskarżony miał dopuścić się przestępstwa jako współsprawca, a nie sprawca pojedynczy. W konsekwencji Sąd był również zobligowany do ustalenia i wskazania roli oskarżonego wśród pozostałych współsprawców, a także podjętych przez oskarżonego czynności sprawczych (wykonawczych) wyczerpujących znamiona przestępstwa z art. 278 §1 k.k., czego Sąd zaniechał w odniesieniu do działań oskarżonego dotyczących jego współoskarżonych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. Naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegającego na błędnym przyjęciu, że wszystkie czyny przypisane oskarżonemu mogą stanowić jeden czyn ciągły, podczas gdy brak było ustalenia Sądu w zakresie ram czasowych, w których miały mieć miejsce czyny, co eliminowało możliwość przyjęcia jednego czynu ciągłego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ewentualnie z ostrożności procesowej: 6. Rażącej niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary w stosunku do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu polegającej na wymierzeniu mu kary 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 2 k.k. karę grzywny w ilości 250 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł., bez dostatecznego uwzględnienia ustawowych zasad wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. i bez rozważenia wszystkich istotnych okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego, takich jak właściwości, warunki osobiste, brak jego uprzedniej karalności, a także nieznaczny rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, pomimo iż wszystkie wskazane powyżej okoliczności skutkować winny wymierzeniem oskarżonemu kary w najniższym możliwym wymiarze ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 We powyższych zarzutach obrońca oskarżonego T. P. wskazywał na obrazę przepisów postępowania przede wszystkim art. 7 k.p.k., ale również art. 4 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. Zarzuty te i w istocie odnosiły się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów. Apelujący starał się wykazać brak podstaw do stwierdzenia, że oskarżony T. P. w inkryminowanym czasie posiadał wiedzę o uczestnictwie w nielegalnym przedsięwzięciu. Zasadnym jest zatem omówić wskazane zarzuty łącznie. Brak jest podstaw by podzielić stanowisko wyrażone w apelacji odnośnie naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Wskazać na wstępie należy, że sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom organu procesowego odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez tenże organ błędu w ustaleniach faktycznych (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 r. II KR 355/04, OSNPG 1975/9/84). W ocenie sądu odwoławczego poczynione w toku postępowania ustalenia faktyczne są wynikiem swobodnej oceny, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego, zatem zgodnej z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.k. Tok rozumowania Sądu I instancji przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest w pełni logiczny, zaś wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., należy wykazać, iż dokonana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego miała charakter dowolny, a nie swobodny. Analiza akt postępowania oraz uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd I instancji wykazał, jakim dowodom dał wiarę, a jakim odmówił przymiotu wiarygodności oraz kierując się wyżej wymienionymi zasadami wykazał dlaczego to nastąpiło. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania był wystarczający do przypisania oskarżonemu T. P. odpowiedzialności z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Wskazać należy, że występujący w niniejszej sprawie w charakterze świadka L. P. (skazany w innym postępowaniu za ten sam czyn) zmieniał w toku postępowania zeznania. Zeznawał on również bezpośrednio przed Sądem Rejonowym, który ocenił jego zeznania składne w toku postępowania jurysdykcyjnego jako niewiarygodne. Zgodzić należy się z oceną tego Sądu że świadek na sali rozpraw podjął nieudolną próbę deprecjonowania udziału innych oskarżonych w nielegalnym procederze, pomimo iż zeznania składane przed Sądem były sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Pierwsza relacja świadka L. P., zawarta w wyjaśnieniach w charakterze podejrzanego, złożona bezpośrednio po zdarzeniu jest spójna z innymi dowodami obciążającym wszystkich oskarżonych. L. P. wyjaśniał jednoznacznie, że R. S. i jego kolega – kierowca busa, o imieniu T. ( z okoliczności zdarzenia bezsprzecznie wynika że był to T. P. ) w porozumieniu z nim wywozili „z terenu obozowiska” drewno nie będące ich własnością, dokonując w ten sposób jego kradzieży ( k. 96 ). Okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że wskazany świadek zorganizował wywóz drewna wycinanego na terenie jednostki wojskowej, angażując w to oskarżonych. Towarzyszące zdarzeniu okoliczności wskazywały na nielegalność wywozu drzewa. Oskarżony dowiedział się o możliwości wywozu drewna od R. S.. Nawet w przypadku gdyby współoskarżony istotnie zapewniał T. P. o legalności drewna, nie mogło to przecież zostać uznane za miarodajne źródło informacji ze względu na okoliczności wywozu i doświadczenie życiowe podpowiada, że należało te zapewnienia dodatkowo zweryfikować poprzez chociażby sprawdzenie odpowiednich dokumentów. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony widział o konieczności posiadania w tym celu stosownego dokumentu. Oskarżony prowadzi własną działalność gospodarczą, powinien zatem zachować najwyższe standardy ostrożności przystępując do wywozu drewna. Legalności pozyskanego surowca przeczy także sposób zapłaty tzn. poprzez zabranie części drewna na własny użytek. Z zapisów rozmów (w których co prawda nie uczestniczył oskarżony T. P. ) wynika, że współoskarżeni mieli podzielić się pracą, w tym także obróbką skradzionego surowca. Wskazać ponadto należy, że świadkowie pracujący przy drewnie w osobach W. G. i M. W. wskazywali, że w inkryminowanym czasie mieli wątpliwości odnośnie legalności przybyłego na miejsce zdarzenia dostawczego pojazdu marki R.. Świadek M. W. podjął nawet próbę wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, jednak w odpowiedzi od L. P. usłyszał, że nie powinien się tym interesować. Ponadto świadek W. G. widział już wcześniej, że dostawcze R. należy obsłużyć, gdyż „jest od chorążego”. Powyższe wskazuje, że na miejscu zdarzenia L. P. zorganizował wywózkę nielegalnego drewna, angażując w to także będących na miejscu pracowników. Twierdzenia skarżącego obrońcy odnośnie okoliczności, że wskazani świadkowie dowiedzieli się o nielegalności dokonywanej wywózki drewna dopiero w związku z toczącym postępowaniem karnym pozostają zatem nietrafne. Rola oskarżonego T. P. w nielegalnym wywozie drewna była jednak większa, niż próbuje to wykazać obrońca, fakt, że wywóz miał miejsce z terenu jednostki wojskowej na którą w normalnych warunkach należy wjeżdżać ze specjalną przepustką wykluczają, aby oskarżony nie wiedział o nielegalności podejmowanych działań. Towarzyszące zdarzeniu okoliczności wzbudziły podejrzenia świadków w osobach W. G. i M. W., zatem nie sposób uznać, że oskarżony przez cały czas nie zdawał sobie sprawy, iż uczestniczy w zaborze cudzego mienia. Apelujący przecenia znaczenie świadka w osobie K. P. w kontekście oceny dowodów. Wskazać należy, że jako żona oskarżonego podtrzymała przyjętą przez niego linię obrony. Sąd Rejonowy słusznie analizował treść jej zeznań z dużą dozą ostrożności. Miała ona bowiem bezpośredni interes w działaniu na korzyść oskarżonego. Zebrany w spawie materiał dowodowy obciążający oskarżonego wyklucza jednak jej wiarygodność. Poczynione przez Sąd I instancji w tym zakresie ustalenia zasługują na aprobatę sądu odwoławczego. Na marginesie wskazać również należy, że wyszczególnione w treści stawianego zarzutu dowody zostały ocenione przez Sąd Rejonowy zbiorczo. Oczywistym jest zatem, że części z nich, jak np. protokół przeszukania posesji innego współoskarżonego nie odnosi się do oskarżonego T. P.. Nie wskazuje to jednak na jakikolwiek błędy w ocenie dowodów. Wyżej wskazane okoliczności potwierdzają prawidłowość zapadłego wyroku w zakresie uznania sprawstwa oskarżonego. Stosownie do treści art. 4 k.p.k, Sąd I instancji rozważył całokształt materiału dowodowego pod kątem okoliczności zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Nietrafnie apelujący wskazywał w zarzutach na naruszenie domniemania niewinności wyrażone w art. 5 § 2 k.p.k., albowiem materiał dowodowy pozwolił na skuteczne obalenia przywołanej zasady procesu karnego. W toku procesu wina oskarżonego została udowodniona w sposób odpowiadający prawu, co skutkowało wydaniem prawidłowego wyroku skazującego. Zgromadzony materiał dowodowy został poddany szczegółowej analizie, odzwierciedlonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Odwoławczy nie doszukał się po stronie Sądu Rejonowego błędów w ustaleniach faktycznych. Sąd pierwszej instancji przeprowadził rzetelne postępowanie dowodowe, a następnie dokonał oceny dowodów zgodnie z art. 7 k.p.k. Zarzuty apelacyjne w istocie sprowadzają się do podważenia analizy dokonanej przez Sąd meriti. Z tego powodu podnoszone przez obrońcę zarzuty w pkt 1 i 2 apelacji były niezasadne. Ad. 3 i 5 Obrońca oskarżonego T. P. w wywiedzionej apelacji doszukiwał się naruszenia przepisów proceduralnych oraz prawa materialnego wobec niewskazania, przez Sąd Rejonowy pełnego opisu czasookresu popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu. Okoliczność ta była jednak bezsporna i wynikała z akt sprawy. Zauważyć należy, że Sąd Rejonowy dopuścił się oczywistej omyłki pisarskiej w zakresie redakcji zarzucanego oskarżonemu czynu nie przepisując go w sposób uważny do części wstępnej wyroku z aktu oskarżenia. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 20 listopada 2023 r. w sprawie o sygn. akt VI Ka 738/23 omyłka ta została sprostowana na rozprawie odwoławczej. Podniesione zarzuty były zatem oczywiście bezzasadne. Wskazana omyłka pisarska nie rzutuje za zasadność wyroku, a w związku z jej sprostowaniem zastrzeżenia apelującego pozostają nieaktualne, brak jest zatem konieczności szerszego odnoszenia się do wskazanej kwestii. Ad. 4 We wskazanym zarzucie obrońca doszukiwał się naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów postępowania tj. art. 413 § 2 pkt 1 k,p.k. poprzez pominięcie w kwalifikacji prawnej art. 18 § 1 k.k. Zarzut uznać należy za niezasadny. Zgodnie ze wskazanym przepisem: odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. Konieczność uwzględniania art. 18 § 1 k.k. w kwalifikacji prawnej odnosi się zatem do sprawcy kierowniczego, którym z pewnością nie był w niniejszej sprawie oskarżony T. P.. W toku postępowania jednoznacznie wskazano, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi współoskarżonymi, oraz skazanym w innym postępowaniu świadkiem L. P.. Sprawcy kradzieży działali z podziałem na konkretne role, oskarżony był kierowcą oraz użył swojego pojazdu do transportu. Z wyżej wskazanych względów wykluczyć także należy, aby oskarżony dopuścił się pomocnictwa o którym mowa w art. 18 § 3 k.k. Należy zatem odmówić zasadności wskazywania w kwalifikacji prawnej czynu jakiejkolwiek formy zjawiskowej przestępstwa. Ad. 6 Obrońca w wywiedzionej apelacji podniósł również z ostrożności ewentualny zarzut rażącej niewspółmierności kary. W jego ocenie Sąd Rejonowy nie rozważył wszystkich istotnych okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego. Za zasadne uznał wymierzenie oskarżonemu najniższego wymiaru kary. Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu T. P. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący rok oraz karę 250 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda, odwołując się do ustawowych dyrektyw jej wymiaru określonych w art. 53 k.k. Wskazać należy, że niewspółmierność rażąca to znaczna, bijąca w oczy różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną (vide. wyrok SN z 1.12.1994 r., III KRN 120/94), co nie zaistniało w realiach niniejszej sprawy. Przestępstwo kradzieży zagrożone jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Zachowanie którego dopuścił się oskarżony miało miejsce w warunkach czynu ciągłego wskazanego w art. 12 § 1 k.k. Zaistnienie czynu ciągłego sprawia, że orzekający Sąd mając na uwadze mnogość zachowań sprawcy, łamie ramy kary proporcjonalnej do wagi czynu i stosownie do treści art. 57b k.k. wymierza karę powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W zaskarżonym wyroku wymierzona została kara 4 miesięcy pozbawienia wolności, zatem mieszcząca się w ustawowym minimum. Nie sposób zatem uznać wskazanego rozstrzygnięcia jako rażąco surowe. Sąd Rejonowy właściwie zważył stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Wymiar wskazanej kary pozbawienia wolności jawi się jako słuszny i odpowiedni. Uwzględnia została także uprzednia niekaralność oskarżonego i słusznie Sąd I instancji stosując instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary dopatrzył się u oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Ponadto podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego odnośnie wymierzenia kary grzywny kumulatywnej, zgodnie z art. 33 § 2 k.k. Wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności spełnia ona funkcję środka uzupełniającego represję karną o elementy dolegliwości ekonomicznej, które są w pełni uzasadnione w przypadku sprawcy przestępstwa przeciwko mieniu. Wymiar kary grzywny także nie jest nadmiernie surowy i uwzględnia możliwości finansowe oskarżonego. Reasumując zauważyć należy, iż orzeczona wobec oskarżonego T. P. kara pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący rok, oraz kara 250 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda są adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Wskazane rozstrzygniecie w należyty spełnia swe cele zapobiegawcze i wychowawcze, wypełniając wymogi prewencji ogólnej jak i w zakresie społecznego oddziaływania Skuteczne wniesienie zarzutu rażącej niewspółmierności kary, może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wymiar kary przekracza stopień winy, a orzeczona kara jawi się jako ponadprzeciętnie i nieakceptowanie surowa, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Z tego powodu wskazany zarzut uznać należy za niezasadny. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Ewentualnie: o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za zarzucany oskarżonemu czyn; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów apelacji, wnioski o zmianę wyroku oraz o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania okazały się niezasadne. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. P. został w całości utrzymany w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec niezasadności zarzutów apelacji obrońcy należało orzec jak powyżej. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego T. P. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 630 zł. ( 620 złotych opłata za II instancję + 10 zł ½ ryczałtu za doręczenia ). PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego T. P. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 120/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 470/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.