Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 606/19 AI generated

IV Ka 606/19 · Sąd powszechny

Case Number IV Ka 606/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

Apelacja, oparta na zarzucie obrazy art. 413 § 2 pkt 1 kpk, nie jest skuteczna, albowiem przypisanie oskarżonemu popełnienia konkretnego czynu zabronionego nie musi się odbywać – jak to zdaje się wynikać z treści środka odwoławczego – jedynie poprzez dosłowne przytoczenie zwrotów użytych przez ustawodawcę przy kształtowaniu znamion danego typu czynu zabronionego. Podobnie nie jest niezbędnym powtórzenie w opisie tego czynu dookreślających go ustawowych wyrażeń, za pomocą których w kodeksie karnym opisana została podlegająca zastosowaniu instytucja ujęta w jego części ogólnej, w tym również ciągłości czynu, o jakiej mowa w art. 12 § 1 kk.

Legislator headnote

AI generated

IV Ka 606/19 · Sąd powszechny: 413 § 2 pkt 1 kpk, nie jest skuteczna, albowiem przypisanie oskarżonemu popełnienia konkretnego czynu zabronionego nie musi się odbywać – jak to zdaje się wynikać z treści środka odwoławczego – jedynie poprzez dosłowne przytoczenie zwrotów użytych przez ustawodawcę przy kształtowaniu znamion danego typu czynu zabronionego. Podobnie nie jest niezbędnym powtórzenie w opisie tego czynu dookreślających go ustawowych wyrażeń, za pomocą których w kodeksie karnym opisana została podlegająca zastosowaniu instytucja ujęta w jego części ogólnej, w tym również ciągłości czynu, o jakiej mowa w art. 12 § 1 kk.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 606 / 19

UZASADNIENIE

Apelacja, oparta na zarzucie obrazy art. 413 § 2 pkt 1 kpk, nie jest skuteczna, albowiem przypisanie oskarżonemu popełnienia konkretnego czynu zabronionego nie musi się odbywać – jak to zdaje się wynikać z treści środka odwoławczego – jedynie poprzez dosłowne przytoczenie zwrotów użytych przez ustawodawcę przy kształtowaniu znamion danego typu czynu zabronionego. Podobnie nie jest niezbędnym powtórzenie w opisie tego czynu dookreślających go ustawowych wyrażeń, za pomocą których w kodeksie karnym opisana została podlegająca zastosowaniu instytucja ujęta w jego części ogólnej, w tym również ciągłości czynu, o jakiej mowa w art. 12 § 1 kk.

Wystarczy, by opisując zachowanie sprawcze sąd użył takich określeń, które wypełniają treść elementów składających się na ustawową postać danego czynu zabronionego. Pominięcie w dosłownej postaci ustawowego zwrotu w opisie czynu przypisanego sprawcy i zastąpienie go równoważnymi sformułowaniami lub innymi, oddającymi jego istotę, nie stanowi powodu do wnioskowania, że doszło do obrazy art. 413 § 2 pkt 1 kpk. Jeżeli więc konkretny opis czynu, pomimo nie zastosowania przy jego redagowaniu ustawowych zwrotów, oddaje znamiona konkretnego przestępstwa ( opis ów mieści się w granicach pojęć, którymi ustawa określa znamiona czynu zabronionego ), nie ma podstaw do jego korekt.

Mając to na uwadze stwierdzić należy, że skoro w niniejszej sprawie każde z trzech zachowań składających się na czyn ciągły zostało opisane przy precyzyjnym wskazaniu czasu ich popełnienia i wynika z niego, że zachowania te zaistniały zaledwie na przestrzeni dwóch godzin, w tożsamy sposób i w tym samym celu, to nie jest niezbędnym dodawanie, iż zachowania nastąpiły „ w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ”. Mając przy tym na uwadze, iż przesłanki zastosowania instytucji czynu ciągłego przez sąd I instancji znajdują oparcie w aktach sprawy ( skarżący także tego nie kwestionuje ), zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.