Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV Ka 546/19 AI generated

IV Ka 546/19 · Sąd powszechny

Case Number IV Ka 546/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Apelacja okazała się bezzasadna zarówno w tej części, w której obrońca starał się zakwestionować zaprezentowaną przez sąd I instancji ocenę dowodów oraz poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, jak i w tej, która kwestionowała wymiar orzeczonej wobec niego kary. Co do pierwszej kwestii – ustalenia o zamiarze nie wywiązania z zaciągniętego zobowiązania już w momencie doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stanowiły wynik rozsądnej, zgodnej z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny dowodów.

Legislator headnote

AI generated

IV Ka 546/19 · Sąd powszechny: Skarżący, koncentrując się na wyeksponowaniu okoliczności, które winny na etapie wymiaru kary przemawiać na korzyść obwinionego – a których sąd odwoławczy nie neguje – pomija istnienie i charakter tych o wymowie przeciwnej. W tym kontekście nie sposób zwłaszcza nie zauważać jego uprzedniej, wielokrotnej karalności, w tym za przestępstwa o tożsamej kwalifikacji w porównaniu do obecnie zarzuconego oraz o działaniu w warunkach recydywy, o jakiej mowa w art. 64 § 1 kk. Mając jednocześnie na uwadze, że wymierzona mu kara nieznacznie tylko przekracza dolny próg ustawowego zagrożenia, to ani wybór rodzaju kary, ani jej rozmiar nie uprawniają do wyprowadzania wniosku o jej rażącej surowości.

Keywords

AI generated
deficiencies in evidence unproven judicial bias procedural defects reasoned argument procedural preliminary objections implausible testimony
AI generated
IX Ka 37/17
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem nie zawiera ona żadnych argumentów wskazujących na dokonanie przez sąd I instancji błędów w ocenie materiału dowodowego oraz wadliwości poczynionych w oparciu o tą ocenę ustaleń. Ocena dowodów - nielicznych i nieobszernych treściowo - jest rzetelna i rzeczowa a sąd odwoławczy nie doszukał się w niej zaniechań i uchybień wyliczonych w apelacji, zwłaszcza nie dostrzegł by doszło w sprawie do naruszenia przepisu art. 5 §2 kpk.
V Ka 94/14
w dniu 15 lipca 2010r. w S., powiat (...), woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z A. M., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził T. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3900 zł poprzez wprowadzenie go w błąd w ten sposób, że oferując do sprzedaży 1100 litrów oleju napędowego sprzedał w rzeczywistości beczki wypełnione wodą z wierzchnią warstwą oleju napędowego, przy czym czynu tego dopuścił się po odbyciu w okresie od dnia 12 października 2006 r. do dnia 12 października 2007 r. kary roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 7 listopada 2003 r. sygn. akt. IIK 3046/01 za przestępstwo z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, pa odbyciu w okresie od dnia 12 października 2006 r. do dnia 12 października 2006r. kary łącznej roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 10 kwietnia 2002r. sygn. akt. II K 57/02 za przestępstwa z art. 286 § 1 kk, po odbyciu w okresie od dnia 12 października 2007 r. do dnia 12 lipca 2008 r. kary 9 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 2 marca 2005 r. sygn. akt. II K 200/03 za przestępstwo z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 91 § l kk po odbyciu w okresie od dnia 6 sierpnia 2008 r. do dnia 6 czerwca 2008 r. kary łącznej 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 16 sierpnia 2005 r. sygn. akt. IIK 156/04 za przestępstwa z art. 286§1 kk,
II AKa 175/23
oskarżonego A. S. w ramach zarzutu oskarżenia uznał za winnego popełnienia tego, że w dniu 11 lipca 2020 roku w G., działając w zamiarze ewentualnym, zmierzał bezpośrednio do pozbawienia życia J. H. w ten sposób, że zadał mu ranę kłutą klatki piersiowej po stronie lewej zlokalizowaną w linii środkowo-obojczykowej lewej, penetrującą do wnętrza klatki piersiowej na głębokość około 5 cm, której kanał przebiegał od przodu, góry i boku do tyłu, przyśrodka i dołu, z uszkodzeniem mięśnia piersiowego większego lewego i lewostronnym krwiakiem jamy opłucnej o objętości około 900-1100 ml oraz uszkodzeniem żyły i ściany przedniej serca przykoniuszkowo z tamponadą serca tj. krwiakiem w worku osierdziowym, powodując tym samym ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na szybką i skuteczną specjalistyczną pomoc medyczną udzieloną pokrzywdzonemu, obejmującą m.in. pilną (ze wskazań życiowych) operację kardiochirurgiczną – sternotomię z zaopatrzeniem rany serca i ewakuacją krwi z worka osierdziowego i jamy opłucnej lewej, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 02 kwietnia 2014 roku do 01 kwietnia 2016 roku kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 18 stycznia 2008 roku w sprawie sygn. akt II K 1087/07 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i czyn ten zakwalifikował jako zbrodnię z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to skazał go i przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. na mocy art. 148 § 1 k.k. wymierzył mu karę 8 (ośmiu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
II AKa 183/24
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II 183/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II AKa 416/20
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 546 / 19

UZASADNIENIE

Apelacja okazała się bezzasadna zarówno w tej części, w której obrońca starał się zakwestionować zaprezentowaną przez sąd I instancji ocenę dowodów oraz poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, jak i w tej, która kwestionowała wymiar orzeczonej wobec niego kary. Co do pierwszej kwestii – ustalenia o zamiarze nie wywiązania z zaciągniętego zobowiązania już w momencie doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stanowiły wynik rozsądnej, zgodnej z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny dowodów.

Sąd I instancji miał na względzie, że w sytuacji, gdy oskarżony do winy się ostatecznie nie przyznaje, o istnieniu bądź nie takiego zamiaru wnioskować należało na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. Tu zaś szczególnie wymownym było, iż A. O. od samego początku, tj. od razu po przelaniu przez pokrzywdzoną pieniędzy na jego konto, okłamywał ją i zwodził, że wysyłkę nabytego przez nią telefonu zrealizował. Tymczasem wcale tego nie uczynił, a jednocześnie nie wykazał, by stały ku temu na przeszkodzie okoliczności od niego niezależne.

Nie wykazał także, że takowym telefonem w ogóle dysponował ( nie okazał dowodu jego nabycia ). W toku procesu, po postawieniu mu zarzutów, przedstawiał sprzeczne ze sobą wyjaśnienia co do powodów, dla których z zaciągniętego zobowiązania się nie wywiązał, łącznie z tym, iż nim nie dysponował w związku z jego zastawieniem. W tym stanie rzeczy wniosek działaniu z oszukańczym zamiarem był uprawniony. Nie okazały się również skutecznymi zarzuty zmierzające do wykazania, iż w I instancji doszło do wymierzenia kary rażąco surowej.

Przypomnieć należy, iż tego rodzaju niewspółmierność zachodzi w tych tylko przypadkach, gdzie na podstawie ujawnionych w sprawie okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi tak wyraźna różnica ( dysproporcja ) pomiędzy karą orzeczoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary, że nie można jej zaakceptować. Wymierzona oskarżonemu kara tego rodzaju mankamentem nie jest obarczona.

Skarżący, koncentrując się na wyeksponowaniu okoliczności, które winny na etapie wymiaru kary przemawiać na korzyść obwinionego – a których sąd odwoławczy nie neguje – pomija istnienie i charakter tych o wymowie przeciwnej. W tym kontekście nie sposób zwłaszcza nie zauważać jego uprzedniej, wielokrotnej karalności, w tym za przestępstwa o tożsamej kwalifikacji w porównaniu do obecnie zarzuconego oraz o działaniu w warunkach recydywy, o jakiej mowa w art. 64 § 1 kk. Mając jednocześnie na uwadze, że wymierzona mu kara nieznacznie tylko przekracza dolny próg ustawowego zagrożenia, to ani wybór rodzaju kary, ani jej rozmiar nie uprawniają do wyprowadzania wniosku o jej rażącej surowości.