Legislator Case Law & Legislation
III K 22/18 AI generated

III K 22/18 · Sąd powszechny

Case Number III K 22/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W. P. prowadził gospodarstwo rolno – ogrodnicze K.. W 2011 roku W. P. postanowił dokonać inwestycji. W związku z tym zakupił nieruchomość - kamienicę przy ul. (...) w K., dla której Sąd Rejonowy w Kaliszu prowadzi księgę wieczystą nr (...), za kwotę 1 350 000 złotych. W. P. zakupił przedmiotową nieruchomość za środki uzyskane w wyniku zawarcia z (...) Bank (...) S.A. umowy kredytu mieszkaniowego „własny kąt biznes” nr (...). Celem zabezpieczenia spłaty wierzytelności wynikającej z tej umowy, na nieruchomości, ustanowiona została hipoteka umowna w kwocie 4 143 030,00 zł na rzecz (...) S.A.

Legislator headnote

AI generated

art. 305 § 1 k.k, art. 308 k.k, art. 273 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 12 k.k, art. 286 § 1 k.k; III K 22/18 · Sąd powszechny: Zdaniem Sądu działanie oskarżonego R. B. było umyślne, nakierowane wyłącznie na udaremnienie licytacji. Sąd podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego, że czynem swoim oskarżony R. B. wypełnił znamiona przestępstwa z art. 305§1 k.k. w zw. z art. 308 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art. 12 kk. Odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 305§1 kk podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udaremnia lub utrudnia przetarg publiczny (…) działając na szkodę osoby lub instytucji na rzecz której przetarg jest dokonywany.

Keywords

AI generated
fraudulent acquisition real estate management contract real estate transaction misappropriation of assets bidder at auction fraud in execution of seizure

Cited Legislation

AI generated
art. 305 § 1 k.k
o czyn z art. 305 § 1 k.k.
art. 308 k.k
art. 273 k.k
Czyn oskarżonego Sąd zakwalifikował także z art. 273 kk z uwagi na umyślne posłużenie się przez niego poświadczającymi nieprawdę fakturami.
art. 11 § 2 k.k
art. 12 k.k
art. 286 § 1 k.k
o czyn z art. 286 § 1 k.k.
art. 294 § 1 k.k
Kwalifikując czyn oskarżonego również z art. 294§1 kk Sąd miał na uwadze ustaloną przez rzeczoznawcę wartość kamienicy.
art. 11§3 k.k
AI generated
II K 1488/18
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1488/18 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
IV K 143/24
USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. J. P. (1) art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty M. M. (1) była właścicielką zabudowanej nieruchomości oznaczonej numerem działki o numerze (...), o obszarze 1 963,00 m 2położonej w miejscowości G. przy ul. (...), gm. Z.. Postanowiła zmienić miejsce zamieszkania i wystawiła nieruchomość na sprzedaż zamieszczając ogłoszenie.
II K 569/22
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 569/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
III K 124/19
Sygn. akt III K 124/19 WYROK 0.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2021r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze Wydział III Karny w składzie: przewodniczący: SSO Daniel Strzelecki protokolant: Kaja Czerniak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu: Sławomira Graffa po rozpoznaniu w dniach 21, 28 stycznia 2020r., 5 lutego 2020r., 29 września 2020r., 12 listopada 2020r., 21 stycznia 2021r., 1 marca 2021r., 19 i 21 kwietnia 2021r. sprawy karnej: a) J. S. (1) 3.syna T. i G. z domu A. 4.urodzonego (...) w P. 6.oskarżonego o to, że: 8.1. w okresie od 6 sierpnia 2018r. do 7 października 2018r. w Ż. i B., działając w warunkach przestępstwa ciągłego z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działając wspólnie i w porozumieniu z R. K. (1) i kierując wykonaniem przez niego czynu, po uprzednim przekazaniu R. K. (1) sfałszowanych dokumentów w postaci dowodu osobistego na dane D. G. oraz pełnomocnictwa do reprezentowania właściciela działki numer (...) położonej w O. oraz wręczeniu mu telefonu komórkowego do kontaktu, a nadto instruując go co do sposobu zachowania wobec pokrzywdzonego R. T. (1), wprowadził w błąd wymienionego pokrzywdzonego co do tożsamości R. K. (1) i jego upoważnienia do działania w imieniu właściciela działki i doprowadził do zawarcia z nim przez R. K. (1) podającego się za D. G. przedwstępnej umowy sprzedaży działki z datą 7.02.2015r., zapewniając przy tym o zamiarze sfinalizowania umowy przed notariuszem, mimo braku wiedzy i zgody w tym zakresie faktycznych właścicieli działki i pobrał od pokrzywdzonego na poczet zadatku dwukrotnie po 300.000zł, którą zatrzymał wspólnie z R. K. (1) dla siebie, czym działał na szkodę R. T. (1), przy czym wartość wyłudzonego mienia jest znaczna, 9.tj. o czyn z art. 18§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. b) R. K. (1) 10.syna W. i Z. z domu P. 11.urodzonego (...) w B. 13.oskarżonego o to, że: 15.2. w okresie od 6 sierpnia 2018 roku do 7 października 2018 roku w Ż. i B., działając w warunkach przestępstwa ciągłego z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z J. S. (1), po uprzednim wprowadzeniu w błąd R. T. (1) co do swojej tożsamości poprzez podanie się za D. G. oraz co do faktu posiadanego pełnomocnictwa do reprezentowania właściciela działki nr (...) położonej w O., zawarł z nim przedwstępną umowę sprzedaży tej działki z datą 07.02.2015 roku, podpisując się pod nią w miejscu sprzedającego jako D. G., zapewniając przy tym o zamiarze sfinalizowania umowy przed notariuszem, mimo braku wiedzy i zgody w tym zakresie faktycznych właścicieli działki i pobrał od wymienionego pokrzywdzonego na poczet zadatku dwukrotnie po kwocie 300.000 zł, którą zatrzymał wraz z J. S. (1) dla siebie, podpisując się także pod umową zadatku i oświadczeniem o przyjęciu zadatku jako D. G., czym działał na szkodę R. T. (1), przy czym wartość wyłudzonego mienia jest znaczna, 16.tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. I. uznaje oskarżonych J. S. (1) i R. K. (1) za winnych tego, że w okresie od dnia 17 sierpnia 2018r. do dnia 7 października 2018r. w B., Ż. i Z., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą i z inną osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzonego R. T. (1) co do zamiaru wywiązania się ze zobowiązania w postaci sprzedaży nieruchomości gruntowej, doprowadzili go do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 600.000zł w ten sposób, że J. S. (1) za pośrednictwem tej innej osoby skontaktował się z R. K. (1) i przekazał mu podrobione dokumenty w postaci dowodu osobistego ze zdjęciem R. K. (1), lecz stwierdzającym tożsamość D. G. oraz w postaci pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego upoważniającego D. G. do reprezentowania właściciela nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37 w zakresie jej zbycia, a nadto J. S. (1) instruując R. K. (1) co do sposobu zachowywania się wobec R. T. (1) zaaranżował spotkania tych mężczyzn, podczas których R. K. (1) podając się za D. G. oraz podając się za pełnomocnika właściciela tej nieruchomości oferował R. T. (1) jej sprzedaż posługując się wskazanymi podrobionymi dokumentami jako autentycznymi, jak również podrobił w celu użycia za autentyczne podpisy D. G. na przekazanych pokrzywdzonemu dokumentach w postaci umowy zadatku datowanej na 12 września 2018r., umowy przedwstępnej sprzedaży datowanej na 7 lutego 2015r., oświadczenia o przyjęciu zadatku i oświadczenia o zachowaniu tajemnicy handlowej, czym wprowadzili pokrzywdzonego w błąd co do tożsamości R. K. (1) i jego upoważnienia do działania w imieniu właściciela nieruchomości w zakresie jej zbycia, w wyniku czego doprowadzili R. T. (1) do zawarcia z R. K. (1) podającym się za D. G. przedwstępnej umowy sprzedaży tej nieruchomości, zapewniając przy tym o zamiarze zawarcia umowy przyrzeczonej, mimo niedysponowania tytułem prawnym do tej nieruchomości, wskutek czego R. K. (1) pobrał od R. T. (1) jako zadatek na poczet ceny sprzedaży nieruchomości dwukrotnie po 300.000zł, czym działali na jego szkodę R. T. (1), przy czym J. S. (1) czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie P. i Zachód w S. z dnia 24 marca 2011r. w sprawie sygn. akt IV K 401/10 za przestępstwo z art. 286§1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 maja 2013r. do dnia 14 listopada 2013r. 18.tj. w odniesieniu do J. S. (1) przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k., zaś w odniesieniu do R. K. (1) przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. i za to skazuje J. S. (1) na podstawie z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. na karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33§2 k.k. skazuje go na karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 50zł (pięćdziesiąt złotych) każda, zaś R. K. (1) na podstawie z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. skazuje na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33§2 k.k. skazuje go na karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 20zł (dwadzieścia złotych) każda; II. na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka wobec oskarżonych J. S. (1) i R. K. (1) środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody zobowiązując ich do solidarnej zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. T. (1) kwoty 600.000zł (sześciuset tysięcy złotych); III. na podstawie art. 63§1 k.k. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi pozbawienia wolności, zalicza oskarżonemu R. K. (1) na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od godz. 6:15 dnia 30 kwietnia 2019r. do godz. 19:34 dnia 30 kwietnia 2019r.; IV. na podstawie art. 44§2 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych: a) wobec oskarżonego J. S. (1) w postaci telefonu komórkowego marki i. (...) o nr. (...) z kartą SIM opisanego w wykazie dowodów rzeczowych Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu pod pozycją DRZ nr (...); b) wobec oskarżonego R. K. (1) w postaci umowy zadatku datowanej na 12 września 2018r., umowy przedwstępnej sprzedaży datowanej na 7 lutego 2015r., oświadczenia o przyjęciu zadatku, oświadczenia o zachowaniu tajemnicy handlowej opisanych w wykazie dowodów rzeczowych Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu pod pozycjami DRZ nr 787- (...); V. na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze oraz na podstawie §11 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 5 i §17 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od oskarżonych J. S. (1) i R. K. (1) na rzecz pokrzywdzonego R. T. (1) po 3.500zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów ustanowienia pełnomocnika; VI. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonych J. S. (1) i R. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe po połowie, zaś na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierza pierwszemu z nich opłatę w wysokości 600zł, zaś na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 5 tej ustawy drugiemu z nich wymierza opłatę w wysokości 400zł. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 124/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. J. S. (1) Czyn przypisany wyrokiem. 2. R. K. (1) Czyn przypisany wyrokiem. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W okresie od dnia 17 sierpnia 2018r. do dnia 7 października 2018r. w B., Ż. i Z., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą i z inną osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzonego R. T. (1) co do zamiaru wywiązania się ze zobowiązania w postaci sprzedaży nieruchomości gruntowej, doprowadzili go do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 600.000zł w ten sposób, że J. S. (1) za pośrednictwem tej innej osoby skontaktował się z R. K. (1) i przekazał mu podrobione dokumenty w postaci dowodu osobistego ze zdjęciem R. K. (1), lecz stwierdzającym tożsamość D. G. oraz w postaci pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego upoważniającego D. G. do reprezentowania właściciela nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37 w zakresie jej zbycia, a nadto J. S. (1) instruując R. K. (1) co do sposobu zachowywania się wobec R. T. (1) zaaranżował spotkania tych mężczyzn, podczas których R. K. (1) podając się za D. G. oraz podając się za pełnomocnika właściciela tej nieruchomości oferował R. T. (1) jej sprzedaż posługując się wskazanymi podrobionymi dokumentami jako autentycznymi, jak również podrobił w celu użycia za autentyczne podpisy D. G. na przekazanych pokrzywdzonemu dokumentach w postaci umowy zadatku datowanej na 12 września 2018r., umowy przedwstępnej sprzedaży datowanej na 7 lutego 2015r., oświadczenia o przyjęciu zadatku i oświadczenia o zachowaniu tajemnicy handlowej, czym wprowadzili pokrzywdzonego w błąd co do tożsamości R. K. (1) i jego upoważnienia do działania w imieniu właściciela nieruchomości w zakresie jej zbycia, w wyniku czego doprowadzili R. T. (1) do zawarcia z R. K. (1) podającym się za D. G. przedwstępnej umowy sprzedaży tej nieruchomości, zapewniając przy tym o zamiarze zawarcia umowy przyrzeczonej, mimo niedysponowania tytułem prawnym do tej nieruchomości, wskutek czego R. K. (1) pobrał od R. T. (1) jako zadatek na poczet ceny sprzedaży nieruchomości dwukrotnie po 300.000zł, czym działali na jego szkodę R. T. (1), przy czym J. S. (1) czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem (...) P. i (...) w S. z dnia 24 marca 2011r. w sprawie sygn. akt IV K 401/10 za przestępstwo z art. 286§1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 maja 2013r. do dnia 14 listopada 2013r. Częściowo wyjaśnienia J. S. (1) k. 291-296, 388-391, 629, 702-704. Wyjaśnienia R. K. (1) k. 210-217, 243-245, 390, 700-701, 703-704. Zeznania R. T. (1) k. 3-5, 19-28, 67-69, 172-174, 391-394, 404-405, 630, 703. Zeznania I. P. k. 81-82. Zeznania R. D. k. 85, 435. Zeznania M. K. (1) k. 103. Zeznania E. K. (1) k. 105, 428-429. Zeznania D. K. (1) k. 105, 428-431. Zeznania M. O. k 99-100, 426-428. Zeznania M. K. (2) k. 135-136, 431-434. Umowa zadatku z dnia 12 września 2018r. k. 11. Umowa przedwstępna sprzedaży datowana na 7 lutego 2015r. k. 12. Oświadczenie o przyjęciu zadatku i oświadczenie o zachowaniu tajemnicy handlowej k. 13, 14. Mapy ewidencyjne gruntów k. 115, 16. Dokumentacja zdjęciowa k. 17-18, 21-27, 416-422. Wykaz połączeń wg numeru sieci stacjonarnej/ruchomej dla nr. (...) zapisany na płycie CD-R z załącznikami k. 115, 116-117. Informacja skarbowa k. 424. Odpisy zwykłe ksiąg wieczystych k. 441-458. Akty notarialne i zgłoszenia przywozu do Polski wartości dewizowych k. k. 459, 462b. Nagrania audio k. 616, 626. --- 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. J. S. (1) Czyn przypisany wyrokiem. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Udzielenie przez J. S. (1) pożyczki w kwocie 600.000zł R. T. (1) i niepodjęcie przez tego oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z R. K. (1) i E. K. (2) działań, którymi pokrzywdzony został wprowadzony w błąd i doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 600.000zł. Częściowo wyjaśnienia J. S. (1) k. 291-296, 388-391, 629, 702-704. Wyjaśnienia R. K. (1) k. 210-217, 243-245, 390, 700-701, 703-704. Zeznania R. T. (1) k. 3-5, 19-28, 67-69, 172-174, 391-394, 404-405, 630, 703. Zeznania I. P. k. 81-82. Zeznania R. D. k. 85, 435. Zeznania M. K. (1) k. 103. Zeznania E. K. (1) k. 105, 428-429. Zeznania D. K. (1) k. 105, 428-431. Zeznania M. O. k 99-100, 426-428. Zeznania M. K. (2) k. 135-136, 431-434. Umowa zadatku z dnia 12 września 2018r. k. 11. Umowa przedwstępna sprzedaży datowana na 7 lutego 2015r. k. 12. Oświadczenie o przyjęciu zadatku i oświadczenie o zachowaniu tajemnicy handlowej k. 13, 14. Mapy ewidencyjne gruntów k. 115, 16. Dokumentacja zdjęciowa k. 17-18, 21-27, 416-422. Wykaz połączeń wg numeru sieci stacjonarnej/ruchomej dla nr. (...) zapisany na płycie CD-R z załącznikami k. 115, 116-117. Informacja skarbowa k. 424. Odpisy zwykłe ksiąg wieczystych k. 441-458. Akty notarialne i zgłoszenia przywozu do Polski wartości dewizowych k. k. 459, 462b. Nagrania audio k. 616, 626. --- Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 2. R. K. (1) Czyn przypisany wyrokiem. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak świadomości oskarżonego R. K. (1) co do tego, że jego, J. S. (1) i E. K. (2) zachowania mają skutkować wprowadzeniem R. T. (1) w błąd i doprowadzieniem go do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi w kwocie 600.000zł. Częściowo wyjaśnienia R. K. (1) k. 210-217, 243-245, 390, 700-701, 703-704. Zeznania R. T. (1) k. 3-5, 19-28, 67-69, 172-174, 391-394, 404-405, 630, 703. Zeznania M. B. k. 70. Zeznania S. M. k. 78-79, 403-404. Zeznania I. P. k. 81-82. Zeznania R. D. k. 85, 435. Zeznania D. K. (1) k. 105, 428-431. Umowa zadatku z dnia 12 września 2018r. k. 11. Umowa przedwstępna sprzedaży datowana na 7 lutego 2015r. k. 12. Oświadczenie o przyjęciu zadatku i oświadczenie o zachowaniu tajemnicy handlowej k. 13, 14. Mapy ewidencyjne gruntów k. 115, 16. Dokumentacja zdjęciowa k. 17-18, 21-27, 416-422. Wykaz połączeń wg numeru sieci stacjonarnej/ruchomej dla nr. (...) zapisany na płycie CD-R z załącznikami k. 115, 116-117. Nagrania audio k. 616, 626. --- 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1 Wyjaśnienia J. S. (1). Jakkolwiek wyjaśnienia J. S. (1), który konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia przypisanego mu przestępstwa, nie zostały w przeważającym zakresie uznane za wiarygodne i tym samym zasadniczo nie stanowiły podstawy czynienia w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych. Niemniej jednak oskarżony logicznie opisał szereg okoliczności, które okazały się istotne dla oceny jego sprawstwa i zawinienia. J. S. (1) zrelacjonował bowiem niektóre okoliczności w taki sposób, że wymowa jego wyjaśnień wspierała ustalenie, że zrealizował wszystkie znamiona ustawowe przestępstwa stanowiącego osnowę faktograficzną niniejszego postępowania. J. S. (1) przyznawał spójnie i w tym zakresie jego wyjaśnienia zostały ocenione jako wiarygodne, że R. T. (1) w jego obecności przekazał R. K. (1) podającemu się za D. G. dwukrotnie po 300.000zł w ramach zadatku z tytułu wykonania łączącej tych ostatnich umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37. Co więcej, J. S. (1) w sposób całkowicie logiczny opisywał, w jakim czasie i w jakich miejscach dochodziło z jego udziałem do spotkań współoskarżonego i pokrzywdzonego. Wiarygodność wyjaśnień J. S. (1) w zakresie, w jakim dano im wiarę, znajdowała stanowcze potwierdzenie w spójnych w przeważającej mierze wyjaśnieniach R. K. (1), jak i zasługujących również na wiarę zeznaniach R. T. (1). Wprawdzie relacje tych osób zostaną szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia, to już w tym miejscu zaznaczenia wymagało, że R. K. (1) i R. T. (1) konsekwentnie i w sposób korespondujący ze sobą, jak i z wyjaśnieniami J. S. (1) podawali, że pokrzywdzony przekazywał pierwszemu z oskarżonych podczas dwóch spotkań w Ż. wskazane sumy pieniężne i że płatności te były świadczone jako zadatek w wykonaniu łączącej ich przedwstępnej umowy sprzedaży opisanej wyżej nieruchomości. Nie można było również tracić z pola widzenia tego, że J. S. (1) przebieg obu spotkań, na których R. T. (1) wręczał R. K. (2) po 300.000zł zarejestrował urządzeniem nagrywającym dźwięk. Skoro zatem R. T. (1) potwierdził, że nagrania te rejestrowały te właśnie zdarzenia, a ponadto rozmowy wówczas prowadzone jednoznacznie wskazywały na to, że wręczał on R. K. (1) te sumy tytułem zadatku wykonując zawartą w dniu 12 września 2018r., a datowaną na 7 lutego 2015r., umowę przedwstępną sprzedaży wskazanej działki, toteż nie budziło najmniejszej wątpliwości to, że pokrzywdzony temu ostatniemu oskarżonemu przekazał łącznie 600.000zł dążąc do zakupu wskazanej nieruchomości. Nie były natomiast wiarygodne wyjaśnienia J. S. (1) w zakresie, w jakim wskazywał, że pożyczył R. T. (1) pieniądze, które ten przekazał następnie w ramach zapłaty zadatku R. K. (1), jak i że nie porozumiał się ze współoskarżonym i E. K. (2) co do tego, aby R. T. (1) doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w łącznej kwocie 600.000zł. O konieczności zdezawuowania wyjaśnień J. S. (1) w tym zakresie dobitnie świadczyło bowiem spostrzeżenie, zgodnie z którym jego depozycje odnosząc się do analizowanych kwestii charakteryzowały się brakiem elementarnej logiki. Co więcej, ten brak logiki plasował wyjaśnienia oskarżonego na takim pułapie, że należało je ocenić jako wręcz naiwne. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymagało to, że J. S. (1) w piśmie z dnia 14 października 2019r. przyznał, że w krytycznym czasie posługiwał się numerem abonenckim zawierającym cyfry 204 /k. 327/, a na rozprawie przeprowadzonej w dniu 21 stycznia 2020r. wywiódł, że ten jego numer został ujawniony w materiale dowodowym /k. 389/, aby na rozprawie głównej w dniu 19 kwietnia 2021r. wskazać stanowczo, że użytkował wówczas numer (...) /k. 703/. Jednocześnie stanowczo i konsekwentnie J. S. (1) zastrzegał, że z R. K. (1) kontaktował się wyłącznie przy okazji jego spotkań z R. T. (1) w sprawie sprzedaży nieruchomości gruntowej. Nie potrafił zatem wskazać, z jakiego powodu w okresie w okresie od 17 sierpnia 2018r. do 27 października 2018r. kilkusetkrotnie nawiązywał przy użyciu tego numeru abonenckiego z kontakt telefoniczny z abonentem, który posługiwał się numerem (...). W kontekście takiej ilości połączeń między tymi abonentami realizowanymi i to już od dnia 17 sierpnia 2018r., jak i uwzględniając to, że tym ostatnim numerem posługiwał się w analizowanym czasookresie R. K. (1), jako całkowicie nielogiczne ocenić należało zatem zapatrywanie J. S. (1), że czasami z tego jego numeru abonenckiego korzystał R. T. (1). Taką intensywność połączeń telefonicznych wykonanych pomiędzy J. S. (1) a R. K. (1) w analizowanym czasookresie wyjaśnił przy tym całkowicie spójnie ten ostatni. Wskazywał R. K. (1) przecież jednoznacznie, że z J. S. (1) i E. K. (2) dążyli do tego, aby R. T. (1) w ramach zadatku wypłacił mu jak największą sumę pieniędzy. R. K. (1) opisał też, że z J. S. (1) i E. K. (2) ustalili, że uzyskaną z tego tytułu kwotę podzielą następnie między sobą w proporcjach uwzględniających zaangażowanie każdego z nich w przestępczy proceder. Dopełniając przedstawione wnioskowanie należało wskazać, że z wykazu połączeń dla numeru abonenckiego (...) /k. 115/ wynikało jednoznacznie, że w/w numer przypisany był do urządzenia zaopatrzonego w nr. (...) odpowiadający temu, który został przypisany do telefonu marki IPhone, który został w dniu 28 października 2018r. w O. odebrany R. K. (1) przez R. T. (1). Uwzględniając to, że podczas pierwszego chronologicznie przesłuchania R. T. (1), które miało miejsce w dniu 25 października 2018r., a więc jeszcze przed odebraniem tego telefonu R. K. (1), podał on, że takim właśnie numerem posługiwał się mężczyzna podający się za D. G., który otrzymał od niego w dwóch równych transzach kwotę 600.000zł, jak i biorąc pod uwagę, że także R. K. (1) stanowczo wskazywał, że w krytycznym czasie z tego właśnie numeru kontaktował się z R. T. (1) oraz J. S. (1), jako oczywisty jawił się fakt, że tym właśnie numerem ten oskarżony wówczas się posługiwał. Wracając zatem do analizy danych zawartych w tym wykazie, których wymowa miała wszakże charakter obiektywny, należało przypomnieć, że w okresie od dnia 17 sierpnia 2018r. do dnia 27 października 2018r. kilkusetkrotnie R. K. (1) przy użyciu tego numeru łączył się z numerem abonenckim, którym w tym czasie posługiwał się J. S. (1), tj. (...). Nie można było też tracić z pola widzenia tego, że oskarżeni posługujący się tymi numerami nawiązywali między sobą połączenia telefoniczne, jak również wymieniali się wiadomościami tekstowymi sms. Te zaś, które zostały udokumentowane w postaci zdjęć wyświetlacza telefonu odebranego R. K. (1) /k. 22-27/ korespondowały z danymi teleinformatycznymi zapisanymi w wykazie połączeń dla numeru abonenckiego (...). Rzecz bowiem w tym, że w datach widocznych na tych zdjęciach ten numer abonencki oraz numer, którym w analizowanym czasie posługiwał się J. S. (1) łączyły się czy to w formie połączeń głosowych, czy wymiany wiadomości sms. Co więcej numer abonencki użytkowany przez R. K. (1) począwszy od dnia 31 lipca 2018r. wielokrotnie łączył się z numerem 533 120 004 użytkowanym przez R. T. (1). Ostatnią rozmowę telefoniczną przeprowadzili oni zaś o godz. 18:59 dnia 28 października 2018r., a więc w czasie, kiedy umawiali się na spotkanie w (...) (...), z którego R. K. (1) został następnie przewieziony m.in. przez R. T. (1) do O.. J. S. (1) wywodził ponadto, że okoliczności zakupu przez R. T. (1) nieruchomości gruntowej budziły jego wątpliwości wskazując, że obawiał się, że ten ostatni może stracić otrzymane od niego 600.000zł. Skoro J. S. (1) był taki podejrzliwy, że w wyniku nieudanej inwestycji R. T. (1) nie będzie miał mu z czego zwrócić rzekomo pożyczonych 600.000zł, to nasuwało się retoryczne pytanie, dlaczego nie zdecydował się zawrzeć z pokrzywdzonym pisemnej umowy pożyczki? To pytanie nabierało dodatkowego znaczenia, gdy uwzględni się, że oskarżony ten wiedział o nienajlepszej sytuacji majątkowej pokrzywdzonego. W tych okolicznościach tłumaczenie J. S. (1), że pożyczając R. T. (1) tak znaczną sumę pieniędzy działał na zasadzie dżentelmeńskiego zaufania, ocenić należało jako całkowicie naiwne. O słuszności tego zapatrywania świadczyło też to, że J. S. (1) i R. T. (1) nie łączyła przyjaźń, ale tylko znajomość, która dodatkowo przed popełnieniem przestępstwa stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, była dość pobieżna. Zważywszy ponadto na to, że J. S. (1) twierdził w toku niniejszego postępowania wielokrotnie, że R. T. (1) i R. K. (1) mogli umówić się, żeby doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, to naturalną konsekwencją tych jego podejrzeń powinno być złożenie zawiadomienia o popełnieniu na jego szkodę poważnego przestępstwa. Tymczasem J. S. (1) tego rodzaju zawiadomienia nie złożył także wówczas, gdy został pozbawiony wolności do odbycia kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie sygn. akt IV K 45/17, a więc w czasie, w którym nie musiał się już ukrywać przed organami ścigania. Nie było także przekonujące zapatrywanie tego oskarżonego, gdy wywodził, że skoro nie był pewny, że to właśnie współoskarżony i pokrzywdzony go oszukali, to tego rodzaju zawiadomienia nie złożył. Wszak zasadnicza część postępowań przygotowawczych inicjowana jest w sytuacjach, gdy osoba zawiadamiającą nie jest przekonana, że przestępstwo zostało popełnione przez określoną osobę. Nie można było tracić z pola widzenia tego, że J. S. (1) na rozprawie twierdził, że był majętny, bo osiągał wysokie dochody z prowadzenia do 2012r. budów na terenie Europy, na co, jak wskazał posiadał postanowienie sądu. Odmówił jednak wskazania, jaki sąd takie orzeczenie wydał, jak i w jakim przedmiocie wówczas orzekano. Odmówił jednocześnie podania danych zagranicznego przedsiębiorstwa, które miało go rozliczać, nie udzielił też informacji, gdzie trzymał swoje oszczędności, podając tylko że z konkubiną są właścicielami stacji paliw w L., aby za chwilę sprostować, że jego konkubinie służyło prawo własności do tej stacji. Te wyjaśnienia oskarżonego uniemożliwiały stwierdzenie, że w 2018r. mógł dysponować kwotą kilkuset tysięcy złotych. Co więcej, z zapisów w księgach wieczystych nieruchomości należących do J. S. (1) i A. D. wynikało jednoznacznie, że żadnej z tych osób nie służyło prawo rzeczowe do nieruchomości zabudowanej stacją paliw. Należało też podnieść, że z informacji podatkowej dotyczącej J. S. (1) i A. D. wynikało niezbicie, że w latach 2014- 2018 oskarżony wyłącznie w 2018r. osiągnął nieznaczny przychód z tytułu PIT-28 w kwocie zaledwie 4.875zł, natomiast A. D. w tych latach osiągała rocznie przychody rzędu 50.000zł /k. 424/. W postanowieniu Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 13 listopada 2014r. w sprawie sygn. akt VII K 343/14 /k. 541-542/ szczegółowo wskazano natomiast, jakie dane majątkowe podał J. S. (1) ubiegając się o zwolnienie ze zryczałtowanej równowartości wydatków związanych z wywiedzeniem prywatnego aktu oskarżenia w kwocie 300zł. Dane majątkowe opisane w tych dowodach pozwalały zatem jednoznacznie przyjąć, że oskarżony ten nie miał absolutnie żadnych możliwości majątkowych, aby w 2018r. dysponować kwotą 600.000zł. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2021r. J. S. (1) przedłożył zdjęcia przedstawiające leżące na stole pliki kartek przypominających pieniądze, które w większości były zabanderolowane /k. 695/. Zakładając nawet hipotetycznie, że na zdjęciach tych przedstawiona została faktycznie waluta polska, nie zaś pliki pociętych kartek z banknotami na wierzchnich ich stronach lub nawet z wydrukami takich banknotów, to ta okoliczność potwierdzała tylko, że pieniądze te pochodziły z przestępstwa, które stanowiło osnowę faktograficzną niniejszego postępowania. Jak już bowiem nadmieniono J. S. (1) nie miał możliwości majątkowych, które pozwoliłyby mu na zgromadzenie takiej sumy pieniędzy. Oceny tej zmienić nie mogły daty widniejące na części tych fotografii, jako że w każdym aparacie cyfrowym taką datę można w sposób dowolny ustawić. Jeżeli jednak uwzględni się to, że J. S. (1) wywodził, że pieniądze w kwocie 300.000zł przywiozła mu jego konkubina A. D., zaś on przekazał je następnie R. T. (1) po to, aby ten następnie w dniu 12 września 2018r. zapłacił R. K. (1) pierwszą transzę zadatku, to fakt, że takie zdjęcia przedstawił on dopiero na ostatniej rozprawie potwierdzały tylko, że zdjęcia te zostały wykonane na potrzeby prowadzonego postępowania. Ponadto, skoro J. S. (1) tak skrupulatnie dokumentował przebieg transakcji pomiędzy R. T. (1) i R. K. (1) nie tylko nagrywając spotkania, na których pokrzywdzony płacił temu ostatniemu oskarżonemu dwukrotnie 300.000zł, ale nawet fotografując gotówkę, którą, jak twierdził, przekazał pokrzywdzonemu w celu zapłacenia pierwszej transzy zadatku, to ponownie zadać należało retoryczne pytanie, dlaczego w celu jednoznacznego potwierdzenia, że pożyczył pokrzywdzonemu łącznie 600.000zł, nie zawarł z nim umowy pożyczki, która bez cienia wątpliwości potwierdziłaby, że łączył ich tego rodzaju stosunek obligacyjny pożyczki. Również wymowa wypowiedzi J. S. (1), R. K. (1) i R. T. (1) zarejestrowanych przez tego pierwszego w czasie spotkań, podczas których pokrzywdzony dwukrotnie przekazywał drugiemu z oskarżonych tytułem zadatku kwoty 300.000zł /k. 626/, jednoznacznie świadczyła o tym, że J. S. (1) nie pożyczył ich R. T. (1). Nawet jeżeli zarejestrowane wypowiedzi J. S. (1) i R. T. (1) wyabstrahować od tego, w jakim celu oskarżony wywodził, że tylko część z pierwszej transzy zadatku stanowiła jego własność /minuta 11:35 – 14:15, 28:30 – 28:38 nagrania oznaczonego jako „12 wrz, 19.14 D. (...). (...)/, chociaż, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia, pieniądze te z pewnością ani nie należały do niego, ani nawet nie zostały przez niego pożyczone pokrzywdzonemu. Przy przyjęciu takiego hipotetycznego założenia, z tych wypowiedzi oskarżonego wynikało jednakże, że tylko 100.000zł zostało przez niego wówczas wyłożone. Tymczasem J. S. (1) wywodził w toku procesu, że całą kwotę 600.000zł pożyczył R. T. (1), a przy tym nie potrafił się ustosunkować ani do tych opisanych wyżej jego wypowiedzi, ani także do tych, które zostały zarejestrowane przez pokrzywdzonego na pendrive /k. 616/, w których J. S. (1) w trakcie rozmów telefonicznych z R. T. (1) potwierdził, że R. K. (1) „(...) taką bajkę ma wkręconą (...)”, że R. T. (1) brał pieniądze od J. S. (1). Abstrahując jednak nawet od tych wypowiedzi należało przypomnieć, że skoro J. S. (1) i R. K. (1) w czasie tych ich spotkań udawali, że się nie znają, to pierwszy z nich nie podjął nawet próby wyjaśnienia, z jakiego powodu jeszcze przed pierwszym z tych spotkań wielokrotnie się ze sobą kontaktowali telefonicznie, czy to rozmawiając ze sobą, czy też wysyłając wiadomości tekstowe sms. Tę okoliczność jednoznacznie zaś wyjaśnił R. K. (1) wskazując spójnie, że z J. S. (1) i E. K. (2) podjęli szereg działań, dzięki którym doprowadzili R. T. (1) przekazania temu pierwszemu łącznie 600.000zł. J. S. (1) nie potrafił też wyjaśnić wymowy treści wiadomości tekstowych sms, które z użytkowanego numeru (...) wymieniał z R. K. (1), który z kolei posługiwał się udzielonym mu przez tego pierwszego numerem abonenckim (...) /k. 22-28/. Z tych wiadomości wynikało bowiem niezbicie, że obaj oskarżeni podejmowali szereg cynicznych działań, dzięki którym dążyli do tego, aby pokrzywdzony tytułem zadatku zapłacił na poczet ceny zakupu nieruchomości gruntowej jak największą sumę pieniędzy. Problematyczne między oskarżonymi było w tej korespondencji wyłącznie to, jaka kwota przypadnie z pierwszej transzy zadatku R. K. (1). Chociaż J. S. (1) dokumentował w różnoraki sposób okoliczności spotkań z udziałem R. K. (1) i R. T. (1) i jak wyjaśnił w toku śledztwa, zrobił również zdjęcie dowodu osobistego współoskarżonego, którym się wówczas posługiwał, a więc tego na dane D. G., to jednak nie przedstawił tego zdjęcia na potrzeby niniejszego postępowania. Skoro zatem J. S. (1) powoływał się w toku postępowania przygotowawczego również na to, że nagrał spotkania, podczas których transze zadatku zostały zapłacone, jak i sfotografował pieniądze, które, jak wywodził, miał przekazać w ramach pożyczki R. T. (1), a które on przeznaczyć miał na zapłatę pierwszej transzy i jednocześnie te nagrania oraz zdjęcia przedstawił na rozprawie głównej, to faktowi, że nie przedstawił zdjęcia dowodu osobistego na dane D. G. należało przydać znaczenie symptomatyczne. Rzecz bowiem w tym, że R. K. (1) stanowczo wskazywał, że ten sfałszowany dowód osobisty otrzymał od J. S. (1) po tym, jak na jego żądanie wręczył mu swoje zdjęcie paszportowe. Nie budziło zatem wątpliwości spostrzeżenie, że gdyby ten ostatni zdjęcie takiego dokumentu przedłożył w poczet dowodów, to pogorszyłby swoją sytuację procesową. W przedstawionych okolicznościach zawinienie J. S. (1) ocenić należało jako całkowicie niewątpliwe. Rzecz bowiem w tym, że w złożonych wyjaśnieniach R. K. (1) ujawnił faktyczny przebieg poddanego osądowi zdarzenia, w tym wiodącą rolę w jego popełnieniu J. S. (1), a także udział swój i E. K. (2). R. K. (1) wyjaśnił ponadto, że transze otrzymanego od pokrzywdzonego zadatku zostały podzielone w całości między współdziałających. Nie można było tracić z pola widzenia tego, że R. K. (1) z inspiracji J. S. (1) w kontaktach z R. T. (1) podawał się za D. G., jak i posługiwał się sfałszowanymi dokumentami w postaci dowodu osobistego z jego zdjęciem, lecz stwierdzającym tożsamość D. G. oraz w postaci pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego upoważniającego D. G. do reprezentowania właściciela nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37 w zakresie jej zbycia, które to dokumenty otrzymał właśnie od J. S. (1). Skoro zatem J. S. (1) pozostawał w stałym kontakcie z R. K. (1) co do tego, w jaki sposób uzyskać od R. T. (1) możliwie najwyższą sumę a przy tym znał zamiary pokrzywdzonego, a jednocześnie ukrywał swoją ze współoskarżonym znajomość oraz wspólne ich dążenie do uzyskania takiej kwoty, to towarzyszący w krytycznym czasie J. S. (1) oszukańczy zamiar jawił się jako zupełnie oczywisty. Dodać również należało, że J. S. (1) miał świadomość, że R. K. (1) podający się za D. G. nie był pełnomocnikiem (...) sp. j. w B., a więc, że nie mógł skutecznie zbyć oferowanej R. T. (1) nieruchomości. O świadomości towarzyszącej J. S. (1) a ukierunkowanej na wprowadzenie R. T. (1) w błąd do możliwości zbycia nieruchomości gruntowej w celu uzyskania od niego pieniędzy, świadczyła również treść sms-wó, które wymieniał z R. K. (1) w trakcie realizowania przestępczej działalności /k. 22-28/. Jak już bowiem podniesiono, w zainteresowaniu J. S. (1) pozostawało wszakże wyłącznie to, jaka kwota z pierwszej transzy przypadnie jemu, a jaka R. K. (1) i E. K. (2). Dość stwierdzić, że w wiadomości wysłanej o godz. 9:36 dnia 12 września 2018r. J. S. (1) informował R. K. (1), że jaka kwota podlega podziałowi z pieniędzy uzyskanych od R. T. (1). Dążąc wyłącznie do tego, aby suma podlegająca podziałowi pomiędzy jego, R. K. (1) i E. K. (2) była możliwie najniższa, a więc jednocześnie do tego, aby jego udział był jak najwyższy, wskazał wówczas przecież „Jakie po 110?To kończymy boja mojej stowy nie mam zamiaru z wami dzielic, a dales slowo że moje wraca do mnie (...)”. 1.1 Wyjaśnienia R. K. (1) O sprawstwie i zawinieniu J. S. (1), jak i jego wiodącej roli w popełnieniu przypisanego obu oskarżonym przestępstwa świadczyły logiczne wyjaśnienia R. K. (1). Jakkolwiek przy okazji omawiania relacji procesowych J. S. (1) dokonano już częściowej oceny depozycji R. K. (1). Nie ponawiając tej argumentacji, lecz ją pogłębiając, należało podnieść, że wyjaśnienia tego ostatniego oskarżonego za wyjątkiem formułowanych przez niego ocen, co do towarzyszącej mu w czasie realizowania przestępczej działalności świadomości, że pokrzywdzony ma zostać doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi, zasługiwały na wiarę. To zaś oznaczało, że wszystkie szczegóły opisane przez R. K. (1), a dotyczące okoliczności realizowania przestępczej współpracy z J. S. (1) i E. K. (2), odzwierciedlały faktyczny przebieg tej współpracy. R. K. (1) przyznając się do realizacji przedmiotowych znamion ustawowych przypisanego mu przestępstwa, opisał bardzo szczegółowo przestępcze zaangażowanie i to zarówno swoje, współoskarżonego, jak i E. K. (2) w popełnienie tego czynu, przy czym podał zarówno, w jakich okolicznościach nawiązał z tymi osobami inkryminowaną współpracę, w jaki sposób kontaktował się z pokrzywdzonym i współoskarżonym, jakie informacje przekazywał pokrzywdzonemu, kiedy i gdzie dochodziło do ich spotkań, a także w jaki sposób dzielił się z J. S. (1) i E. K. (2) kwotami uzyskanymi od R. T. (1). Wyjaśnienia R. K. (1) zawierały przy tym tak wiele niepowtarzalnych szczegółów, że już pobieżna ich analiza prowadziła do wniosku, że zasługiwały na wiarę. Nie przedstawiając w ramach pisemnego uzasadnienia wszystkich tych szczegółów zrelacjonowanych przez R. K. (1) wskazania wszakże wymagało to, że logicznie, a przy tym w sposób, który korespondował z treścią wymienionych przez niego ze współoskarżonym wiadomości sms, opisywał on okoliczności, w jakich prowadzili negocjacje co do tego, jaka kwota przypadnie każdemu z nich z tytułu zapłaty pierwszej transzy zadatku, której pokrzywdzony zamierzał udzielić. Opisał on ponadto, jak J. S. (1) uzasadniał początkowo to, że jego zaangażowanie w sprzedaż nieruchomości gruntowej po stronie rzekomego zbywcy ma zostać nieujawnione R. T. (1). Wszak R. K. (1) podniósł, że J. S. (1) przekonywał, że dążąc do tego, aby prowizję za sprzedaż nieruchomości pobrać od obu stron transakcji, to potrzebuje, aby pierwszy z nich wystąpił jako pełnomocnik kupującego. Wskazał również R. K. (1), że gdy przystał na tę propozycję J. S. (1), to ustalili oni następnie, w jakich częściach podzielą między siebie oraz E. K. (2) uzyskane od R. T. (1) 300.0000zł. Podał też, że współoskarżony wziąwszy od niego zdjęcie typu paszportowego dostarczył mu przed pierwszym jego i pokrzywdzonego spotkaniem sfałszowane dokumenty w postaci zaopatrzonego w to zdjęcie dowodu osobistego na dane innego mężczyzny, jak i sporządzonego w formie aktu notarialnego upoważnienia do działania tegoż w imieniu właściciela nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37, a także inne dokumenty, lecz niesfałszowane w postaci chociażby mapy ewidencyjnej nieruchomości oraz informacji o spółce, której przysługiwało prawo własności względem tej działki. Wyjaśnienia R. K. (1) co do przebiegu kolejnych spotkań z R. T. (1), w tym co do okoliczności, w jakich otrzymał od pokrzywdzonego dwukrotnie po 300.000zł korespondowały w szczegółach z zeznaniami tego ostatniego. Co jednak szczególnie istotne, to fakt, że R. K. (1) opisując następnie, w jaki sposób na polecenie J. S. (1) przekazywał czy to A. D., czy nieznanemu mężczyźnie kwoty uzyskane od R. T. (1), wskazał jednocześnie chociażby to, że współoskarżony tłumaczył mu, że musi się ukrywać przed policją, bowiem trwają jego poszukiwanie w celu doprowadzenia go do odbycia kary pozbawienia wolności. Podniósł też, że od współoskarżonego wiedział, że pomiędzy spotkaniem poprzedzającym to, na którym doszło do zapłaty pierwszej transzy zadatku, a tym, na którym została ona wypłacona, była dłuższa przerwa, a wynikająca z tego, że pokrzywdzony gromadził potrzebne pieniądze. Ten fragment wyjaśnień R. K. (1) zaświadczał wprawdzie o tym, że J. S. (1) nie pożyczył R. T. (1) pieniędzy, które ten ostatni wypłacił w ramach zapłaty zadatku. Niemniej jednak skoro R. T. (1) sam opisał, że w tym czasie gromadził pieniądze i tę informację przekazał J. S. (1), toteż jako oczywisty jawił się fakt, że R. K. (1) o tym fakcie dowiedzieć się mógł tylko od współoskarżonego. Także zatem to spostrzeżenie potwierdzało, że obaj oskarżeni w okresie realizowania przestępczej współpracy kontaktowali się między sobą bez wiedzy pokrzywdzonego i wymieniali istotnymi informacjami na temat tego, jak doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi. Tego rodzaju wiedza J. S. (1) wynikająca z bieżących kontaktów z R. T. (1) pozwoliła mu na wysondowanie, jaką kwotę był on skłonny zapłacić za nieruchomość, jak i na ustalenie, że bardzo zależało mu na jej zakupie. Dysponując tymi informacjami J. S. (1) mógł zatem przekazać R. K. (1), żeby zagroził R. T. (1) sprzedażą nieruchomości innej osobie, jeżeli nie dopłaci drugiej transzy zadatku w kwocie kolejnych 300.000zł, co faktycznie skutkowało tym, że taką sumę pokrzywdzony uiścił w dniu 7 października 2018r. R. K. (1) opisał też szczegółowo treść rozmowy przeprowadzonej przez J. S. (1) i R. T. (1) w trakcie zapłaty pierwszej transzy zadatku, a dotyczącej pochodzenia kwoty 100.000zł, która wchodziła w skład przekazanej wówczas temu pierwszemu sumy 300.000zł. Jeżeli zatem uwzględni się to, że J. S. (1) wskazał wówczas, że wyłącznie część pieniędzy została przez niego pożyczona R. T. (1), to po pierwsze, jednoznacznie wysłowił, wbrew temu, co wywodził w toku postępowania, że pozostałe kwota nie została przez niego pożyczone pokrzywdzonemu. Po wtóre, tym zabiegiem J. S. (1) dążył do tego, aby tylko 200.000zł podlegało podziałowi pomiędzy niego, R. K. (1) i E. K. (2), co finalnie i zgodnie z wyjaśnieniami tego ostatniego oskarżonego, doprowadziło do tego, że ich udziały zmalały proporcjonalnie z 75.000zł do 50.000zł. Dążenia J. S. (1) zmierzające do tego, aby R. K. (1) przypadła z tej transzy zadatku jak najmniejsza suma były również doskonale widoczne w treści wiadomości sms-owych, które między sobą wymieniali w dniach 7 - 12 września 2018r., jako że ta właśnie kwestia była zasadniczym przedmiotem wymienianych między nimi i zabezpieczonych procesowo wiadomości. Co więcej, z wiarygodnych wyjaśnień R. K. (1) wynikało jednoznacznie, że po odbiorze drugiej transzy zadatku J. S. (1) powiedział mu, aby nie mówić o niej E. K. (2). Bezsprzecznie zatem J. S. (1) taki zabieg przedsięwziął po to, aby również z drugiej transzy zadatku możliwie największą kwotę uzyskać dla siebie. W późniejszym zaś okresie J. S. (1) ujawnił E. K. (2), że druga transza została przez R. T. (1) wypłacona, przy czym zastrzegł, że to R. K. (1) ten fakt zataił, a nawet zarzucił mu, że uzyskaną w dniu 7 października 2018r. kwotę 300.000zł zachował dla siebie. Miało to jednak ewidentny związek z dążeniami J. S. (1) i E. K. (2) ukierunkowanymi na to, aby skłonić R. K. (1) do tego, aby zmienił złożone w sprawie wyjaśnienia. Należało też wskazać, że R. K. (1) podał całkowicie spójnie, że kwotę 200.000zł z pierwszej transzy zadatku zapłaconej przez R. T. (1) zawieźli z E. K. (2) do miejscowości L., a więc tej, w której J. S. (1) zamieszkiwał z konkubiną A. D.. R. K. (1) wyjaśniając, że po otrzymaniu tych pieniędzy J. S. (1) wyjechał z Ż. z R. T. (1), podał zarazem, że tę należną J. S. (1) sumę, na jego polecenie, zawieźli do L. z E. K. (2), gdzie została ona przekazana właśnie A. D.. Symptomatyczne było zatem to, że R. K. (1) bez cienia wątpliwości rozpoznał wizerunek A. D. w trakcie czynności okazania przeprowadzonej w dniu 23 maja 2019r. Zważywszy na to, że nawet J. S. (1) nie wskazywał na to, że R. K. (1) miał okazję w innych okolicznościach poznać A. D., to analizowanemu rozpoznaniu przydać należało istotną wartość dowodową. Nie można było też tracić z pola widzenia tego, że R. K. (1) opisał szczegółowo okoliczności, w jakich w dniu 28 października 2018r. został przez R. T. (1), I. P., D. K. (1) i R. D. przewieziony ze (...) McDonaldsa do domu położonego w O. nr 93. Nie zachodziła oczywiście potrzeba omawiania tego zagadnienia, jako że zdarzenie to pozostawało poza ramami przedmiotowymi niniejszego procesu. Należało tylko zaznaczyć, że już wówczas oskarżony przekazał tym osobom, że wraz ze współoskarżonym doprowadzili pokrzywdzonego przy pomocy oszukańczych zabiegów do wypłacenia łącznie 600.000zł. Relacja R. K. (1) złożona w O. nie tylko korespondowała z jego wyjaśnieniami złożonymi w toku niniejszego postępowania. Oskarżony odniósł się podczas pobytu w tej wsi do treści sms-ów, które były zapisane w posiadanym telefonie komórkowym, a które wymieniał ze współoskarżonym. Interpretacja tych wiadomości została już przeprowadzona we wcześniejszej części uzasadnienia, niemniej jednak R. K. (1) czytelnie wskazał wówczas R. T. (1), I. P., D. K. (1) i R. D., że obrazują one przebieg negocjacji prowadzonych pomiędzy nim a J. S. (1) co do tego, jaka kwota przypadnie każdemu z oskarżonych z pierwszej transzy zadatku. Sąd miał oczywiście na względzie to, że ocena dowodu z tzw. pomówienia współoskarżonego, wymaga ze strony organu procesowego ponadprzeciętnej staranności. Kluczowymi elementami oceny wiarygodności takiego dowodu jest stwierdzenie, czy pomawiający dąży do ekskulpowania się od odpowiedzialności karnej przez przerzucenie jej na pomawiane osoby, a wreszcie, czy pomówienie znajduje wsparcie w innych dowodach, w szczególności w takich, których wymowa znamionuje się obiektywizmem - wyrok 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1979r., VI KRN 246/78 - OSNPG 4/79/64, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2012r., II AKa 253/12, LEX nr 1238280. Odnosząc się do tej kwestii podnieść należało, że R. K. (1) konsekwentnie przyznawał się do popełnienia w warunkach współsprawstwa z J. S. (1) przypisanego mu czynu zabronionego, jak i że stanowczo opisywał udział, jaki wzięli wraz z E. K. (2) w realizowaniu zachowań, które tworzyły przedmiotową strukturę tego rozciągniętego w czasie przestępstwa. Bezsprzecznie zatem wyjaśnienia R. K. (1) nie były ukierunkowane na zwolnienie go z odpowiedzialności karnej w celu przerzucenia odium tej odpowiedzialności na J. S. (1). Co jednak szczególnie istotne to fakt, że wyjaśnienia R. K. (1) znalazły potwierdzenie w szeregu zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym także takich, które znamionowały się obiektywną wymową. Przypomnieć przecież należało to, że R. T. (1) zrelacjonował okoliczności popełnionego na jego szkodę przestępstwa w sposób, który w szczegółach korespondował z wyjaśnieniami R. K. (4). Również ocena danych zawartych w wykazie połączeń dla numeru abonenckiego (...), czy też analiza treści wiadomości tekstowych, które R. K. (1) i J. S. (1) pisali do siebie w czasie realizowania przestępstwa dowodziły niezbicie, że nie tylko ukrywali oni swoją znajomość przed R. T. (1), ale także dążyli do uzyskania od niego możliwie najwyższej sumy pieniężnej. Jak już zasygnalizowano wyjaśnienia R. K. (1) nie były wiarygodne w zakresie, w jakim wskazywał, że nie miał świadomości co do tego, że jego, J. S. (1) i E. K. (2) zachowania mają skutkować doprowadzeniem R. T. (1) do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi w kwocie 600.000zł. To zapatrywanie R. K. (1) było wprawdzie podczas składania wyjaśnień prezentowane konsekwentnie. Niemniej jednak w trakcie głosów końcowych odmiennie odniósł się do tej kwestii wskazując, że wie, że jest winny i musi ponieść karę za to co zrobił wywodząc ponadto, że prosi o najniższy wymiar kary, chociażby w ramach dozoru elektronicznego. Niezależne od tych wypowiedzi procesowych R. K. (1) jego zawinienie w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie budziło najmniejszych wątpliwości. Rzecz bowiem w tym, że w złożonych wyjaśnieniach R. K. (1) ujawnił faktyczny przebieg poddanego osądowi zdarzenia, w tym rolę swoją, J. S. (1) i E. K. (2) w popełnieniu przestępstwa. Jeżeli zatem uwzględni się to, że wyjaśnił, że z otrzymanej od kupującego kwoty 300.000zł on i E. K. (2) mieli otrzymać po 75.000zł, zaś J. S. (1) pozostałe 150.000zł oraz że finalnie całą tę sumę wszyscy oni podzielili między sobą w innych proporcjach, to z pewnością miał świadomość, że jego czynności przedsięwzięte wobec pokrzywdzonego nie zmierzały do uzyskania od niego prowizji za pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości gruntowej. Gdyby bowiem faktycznie dążył do wykonania czynności pośrednictwa, to z pewnością wraz z pozostałymi dwoma osobami nie uzurpowaliby sobie prawa do podzielenia całej kwoty transakcji, która zgodnie z umową zadatku z dnia 12 września 2018r. /k. 11/ miała zostać rozliczona w sposób określony w art. 394 k.c. W §2 zd. 2 tego unormowania przewidziano zaś, że w razie wykonania umowy zadatek ulega zaliczeniu na poczet świadczenia strony, która go dała. Słuszność tego zapatrywania wynikała także z tego, że R. K. (1) i J. S. (1) również drugą transzę zadatku otrzymanego od R. T. (1) rozdzielili w całości między siebie, a przedmiotem ich negocjacji było wyłącznie to, jakie kwoty im przypadną. Nie można było tracić z pola widzenia tego, że R. K. (1) w kontaktach z R. T. (1) podawał się za D. G., jak i że posługiwał się opisanymi już i sfałszowanymi dokumentami w postaci dowodu osobistego oraz w postaci pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego. Podczas tych spotkań z R. T. (1) podrobił również podpisy D. G. na przekazanych pokrzywdzonemu dokumentach w postaci umowy zadatku datowanej na 12 września 2018r., umowy przedwstępnej sprzedaży datowanej na 7 lutego 2015r., oświadczenia o przyjęciu zadatku i oświadczenia o zachowaniu tajemnicy handlowej. Skoro zatem R. K. (1) jednocześnie pozostawał w stałym kontakcie z J. S. (1) co do tego, w jaki sposób uzyskać od R. T. (1) możliwie najwyższą sumę wiedząc, że współoskarżony zna zamiary pokrzywdzonego, a jednocześnie ukrywając swoją ze współoskarżonym znajomość oraz wspólne dążenie do uzyskania takiej kwoty, to towarzyszący w krytycznym czasie R. K. (1) oszukańczy zamiar jawił się jako zupełnie oczywisty. Dodać również należało, że R. K. (1) miał świadomość, że nie był pełnomocnikiem (...) sp. j. w B., a więc, że nie mógł skutecznie zbyć oferowanej R. T. (1) nieruchomości. O świadomości towarzyszącej R. K. (1) a ukierunkowanej na wprowadzenie R. T. (1) w błąd do możliwości zbycia nieruchomości gruntowej w celu uzyskania od niego pieniędzy świadczyła również treść sms-wó, które wymieniał z J. S. (1) w trakcie realizowania przestępczej działalności /k. 22-28/. Jak już bowiem podniesiono, w zainteresowaniu R. K. (1) pozostawało wszakże wyłącznie to, jaka kwota z pierwszej transzy przypadnie jemu, a jaka J. S. (1) i E. K. (2). Dość stwierdzić, że w wiadomości wysłanej o godz. 9:36 dnia 12 września 2018r. R. K. (1) informował J. S. (1), że skoro kwota, która ma zostać mu przez R. T. (1) wręczona jest większa niż pierwotnie rozważana, to jemu powinno przypaść 80.000zł, a J. S. (1) i E. K. (2) po 110.000zł. 1.1.1. Zeznania R. T. (1) O konieczności zdezawuowania wyjaśnień J. S. (1) w zakresie, w jakim odmówiono im wiary, świadczyły też zeznania R. T. (1). O ile bowiem, na co zwrócono już uwagę, zeznania R. T. (1) w szczegółach korespondowały z wyjaśnieniami R. K. (1), niemniej jednak świadek ten, który w krytycznym czasie przebywał niemal ciągle w towarzystwie (...), dysponował na jego temat wiedzą znacznie szerszą niż R. K. (1). Chociaż zeznania R. T. (1), w szczególności te chronologicznie pierwsze, były chaotyczne, co wynikało zapewne z tego, że gdy zorientował się, że został oszukany na niebagatelną kwotę 600.000zł, to trudno mu było zachować równowagę emocjonalną. Ogół zeznań tego świadka pozwolił jednak w sposób stanowczy ustalić okoliczności popełnienia na jego szkodę przestępstwa. R. T. (1) ujawnił zarówno okoliczności, które poprzedzały przestępczą aktywność J. S. (1), R. K. (1) i E. K. (2), jak i te, które obrazowały przebieg ich przestępczych działań. Co jednak szczególnie istotne, to fakt, że R. T. (1) wskazał, że poczytując swojego znajomego J. S. (1) jako dobrego negocjatora przekazał mu, że chciałby kupić działkę w O. od jego właściciela o nazwisku B., który słynie z tego, że trudno się z nim prowadzi negocjacje. To zaś oznaczało, że J. S. (1) miał wiedzę, co do tego, że R. T. (1) jest zainteresowany zakupem konkretnej nieruchomości i że poczytując tę transakcję jako życiową, skłonny będzie za tę działkę zapłacić dużą sumę. Powziąwszy zatem tę wiedzę J. S. (1) podjął szereg działań ukierunkowanych na doprowadzenie swojego kolegi R. T. (1) do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi. Z wyjaśnień R. K. (1) wynikało wszakże, że J. S. (1) nawiązał wówczas z nim kontakt i nakłonił go do skontaktowania się z pokrzywdzonym podając się za pełnomocnika jednego ze współwłaścicieli tej nieruchomości w sprawie jej sprzedaży. Należało też podnieść, że R. K. (1) szczegółowo opisał następnie, jakie zabiegi J. S. (1) nakazywał mu stosować wobec R. T. (1), aby dwukrotnie wypłacił on po 300.000zł w ramach zadatku tytułem wykonania umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości zlokalizowanej w O. o numerze 450/37. Jakkolwiek, na co zwrócono już uwagę, wymowa zeznań R. T. (1) korelowała z wyjaśnieniami R. K. (1), a skoro oba te źródła oceniono jako wiarygodne, zaś wyjaśnienia tego oskarżonego zostały już omówione, toteż nie zachodziła potrzeba ponawiania tej argumentacji przy okazji omawiania zeznań pokrzywdzonego. Niemniej jednak z zeznań R. T. (1) wprost wynikało, że deklarował wobec J. S. (1), że bardzo mu zależało na zakupie tej nieruchomości i że był w stanie zapłacić za nią nawet 1.000.000zł. Skoro zatem te informacje pokrzywdzony przekazywał tylko temu oskarżonemu, toteż nie dziwił fakt, że tak umiejętnie prowadził on R. K. (1) w negocjacjach z R. T. (1), że ostatecznie wypłacił on bardzo dużą kwotę 600.000zł bez zawarcia chociażby umowy przedwstępnej w formie aktu notarialnego. O tym, że zeznania R. T. (1) zasługiwały na przyznanie im waloru wiarygodności świadczyło też to, że gdy zorientował się, że został przez R. K. (1) podającego się za D. G. oszukany, to wykazał się determinacją zmierzającą do wyjaśnienia sprawy i odzyskania utraconych środków. Determinacja pokrzywdzonego była tak duża, że zdecydował się zatrzymać i przewieźć tego oskarżonego w odludne miejsce. Dzięki tym zabiegom, co już podniesiono, R. T. (1) nie tylko dowiedział się od R. K. (1) o okolicznościach popełnienia na jego szkodę przestępstwa i zaangażowania w ten proceder również J. S. (1), ale także te ustalenia potwierdził analizując treść wiadomości tekstowych, które oskarżeni między sobą wymieniali. Rzecz jasna Sąd dostrzegał, że zachowanie R. T. (1) polegające na wpłaceniu niebagatelnej kwoty 600.000zł R. K. (1) bez zachowania podstawowych zasad ostrożności, w tym nawet bez weryfikacji dokumentów okazywanych mu podczas z nim spotkań i powierzenie tych czynności J. S. (1), raziło naiwnością. Identycznie ocenić należało zachowanie pokrzywdzonego, który tak znaczną sumę zdecydował się wypłacić nieznanej mu osobie podającej się za pełnomocnika spółki bez zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży działki w formie aktu notarialnego, co wszakże gwarantowałoby wstępną weryfikację tej transakcji przez niezależnego notariusza, czy też zaniechanie niezweryfikowania w ogólnodostępnym internetowym systemie ksiąg wieczystych danych oferowanej do sprzedaży nieruchomości, która, co wiadomo powszechnie, nie nosiła już oznaczenia geodezyjnego 450/37. Te wszystkie okoliczności pozostawały jednak irrelewantne dla bytu przypisanego oskarżonym przestępstwa, jako że w treści art. 286§1 k.k. ustawodawca przewidział tylko, że czynność sprawcza polega m.in. na wprowadzeniu pokrzywdzonego w błąd. 1.1.1 Zeznania R. T. (1) i M. K. (2) Spójnie i w sposób wzajemnie ze sobą korespondujący okoliczności udzielenia pożyczki R. T. (1) przez M. K. (2) w kwocie 500.000zł opisali ci dwaj świadkowie. Wskazali oni, że podejmowali przez kilka lat wspólne inicjatywy gospodarcze, przez co mieli ze sobą stały kontakt. Wywiedli również logicznie, że na kanwie tych przedsięwzięć wytworzyła się między nimi taka więź, że darzyli się zaufaniem. Obaj zatem mężczyźni zgodnie wywodzili, że ich znajomość i łączące ich przedsięwzięcia biznesowe skutkowały tym, że ich relacje były przyjacielskie, zaś M. K. (2) podał dodatkowo, że skoro razem z R. T. (1) prowadzili spółkę na terenieR., to wiedział, że finalnie odda mu pożyczone pieniądze. M. K. (2) wykazał ponadto, z jakich źródeł pochodziły pieniądze, które pożyczył następnie R. T. (1). Wszakże podnosił w toku śledztwa, że przywoził je osobiście z zagranicy, zaś w postępowaniu sądowym przedłożył szereg dokumentów, które potwierdzały, że w latach 2002 - 2003 uzyskiwał w N. wysokie dochody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, które następnie tranferował do Polski zgłaszając ich przywóz polskim służbom celnym /k. 459/. Co więcej, z zeznań M. K. (2), które znalazły potwierdzenie w przedłożonych przez niego dokumentach wynikało, że od wielu lat prowadził nie tylko przedsiębiorstwa na terenie Polski i R., przy czym ta jego polska spółka działała również na terenie Niemiec, ale także, iż w latach 2001 – 2008 obracał wartościowymi nieruchomościami /k. 459, 462b/. Te wszystkie uwagi w połączeniu ze stwierdzeniem, że sam J. S. (1) udokumentował w formie zdjęciowej, że w lecie 2018r. R. T. (1) w ramach rozliczeń gotówkowych z M. K. (2) przekazywał mu pokaźne sumy pieniędzy /k. 416-422/, dowodziły, że miał on możliwości finansowe, aby pożyczyć pokrzywdzonemu 500.000zł. Fakt zatem, że przeciwko M. K. (2) w ostatnich latach prowadzone były postępowania egzekucyjne nie dowodził jeszcze tego, że nie miał on możliwości finansowych, aby udzielić tego rodzaju pożyczki. Jak już nadmieniono, całkowicie odmiennie kształtowała się sytuacja majątkowa J. S. (1), który w czasie przestępczego działania nie tylko nie dysponował żadnymi wartościowymi składnikami majątkowymi, bowiem nawet należące do niego nieruchomości rolne i udział w prawie własności lokalu mieszkalnego były obciążone ostrzeżeniami o wszczęciu przeciwko niemu licznych egzekucji. Nie uprawdopodobnił on nawet, że w przeszłości dysponował takimi możliwościami majątkowymi, które pozwoliłyby na zaoszczędzenie kwoty 600.000zł. 1.1. Zeznania I. P., R. D., D. K. (1) Logiczne i przez to zasługujące na przydanie im waloru wiarygodności były też zeznania I. P., R. D. i D. K. (1). Wszyscy oni spójnie przecież podawali, że gdy przewieźli w dniu 28 października 2018r. R. K. (1) ze Z. do O., to ujawnił on zaangażowanie zarówno swoje i współoskarżonego w przestępczą działalność stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania. Te wypowiedzi R. K. (1), które wysłowił w czasie pobytu w O. korespondowały przy tym z jego wyjaśnieniami złożonym w toku niniejszego postępowania, jak i z zeznaniami R. T. (1), a także znajdowały potwierdzenie w innych omówionych już dowodach. 1.1. Zeznania M. O. Ze spójnych zeznań M. O., który w okresie przestępczych aktywności stanowiących przedmiot niniejszego postępowania był w kontakcie zarówno z R. T. (1), jak również z J. S. (1) wynikało, że obaj ci mężczyźni przekazywali mu, że pokrzywdzony pieniądze, które przeznaczył na zakup działki, pożyczył od swojego wspólnika, nie zaś od tego oskarżonego. M. O. potwierdził też, że J. S. (1) w czasie przestępczej działalności stanowiącej przedmiot osądu w niniejszym procesie posługiwał się telefonem z numerem abonenckim (...). 1.1. Zeznania M. K. (1) i E. K. (1) Zeznania M. K. (1) i E. K. (1) miały tylko posiłkowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jako że jedynie z przekazu ich krewnego R. T. (1) uzyskały one informacje, że większość pieniędzy, które przeznaczył na zakup nieruchomości gruntowej w O. pożyczył od swojego wspólnika i że ostatecznie został oszukany. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1. i 1.2 Wyjaśnienia J. S. (1) i R. K. (1) Walor dowodowy wyjaśnień J. S. (1) i R. K. (1) został kompleksowo omówiony w rubryce 2.1 niniejszego formularza, gdzie wskazano zarówno, w jakim zakresie zasługiwały one na wiarę, a w jakim należało im odmówić wiarygodności. W tej części uzasadnienia określone zostało również, z jakich powodów tego rodzaju ocena wyjaśnień obu oskarżonych została dokonana. Nie zachodziła zatem potrzeba ponownego przywoływania tej argumentacji. 1.1. i 1.2 Zeznania K. W. Świadek K. W. nie miała żadnych spostrzeżeń na temat przestępstwa stanowiącego przedmiot osądu w niniejszym postępowaniu. Potwierdziła bowiem wyłącznie to, że w godzinach wieczornych dnia 28 października 2018r. pokrzywdzony wraz kilkoma nieznanymi jej mężczyznami przyjechali do miejsca jej zamieszkania w O. i później ze sobą rozmawiali w pokoju na parterze jej domu. Wskazała ponadto, że później w jej domu pozostał jeden z tych mężczyzn, który około godziny 24:00 wyskoczył z okna pomieszczenia, w którym przebywał i oddalił się z tego miejsca. 1.1. i 1.2 Zeznania M. B., S. M. Zeznania M. B. i S. M. okazały się wprawdzie wiarygodne, niemniej jednak nie miału istotnego znaczenia dla czynienia ustaleń faktycznych co do sprawstwa i zawinienia J. S. (1) i R. K. (1). Świadkowie ci potwierdzili wszakże, że będąc wspólnikami (...) sp. j. w B., której przysługiwało prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w O., a którą R. T. (1) zamierzał kupić, nie podejmowali żadnych działań zmierzających do zbycia tejże działki. Dodać należało, że okoliczność ta nie była kwestionowana przez uczestników procesu. 1.1. i 1.2 Zeznania E. S., M. S. (1), K. G. Na wiarę zasługiwały także zeznania notariusz E. S., jak i zatrudnionych przez nią w kancelarii M. S.oraz K. G.. Wszystkie te osoby jednoznacznie podały bowiem, że w ich kancelarii nikt nie tylko nie sprzedawał nieruchomości położonej w O. o numerze 450/37, ale także nie przygotowywał się do zawarcia umowy jej sprzedaży. 1.1. i 1.2 Zeznania E. K. Zeznania E. K. (2) nie zasługiwały w przeważającym zakresie na wiarę. Świadek ten był przecież istotnie zaangażowany w przestępczy proceder, który był przedmiotem osądu w niniejszym postępowaniu. Miał zatem ewidentny interes w tym, aby złożyć zeznania zafałszowujące okoliczności podjęcia własnej przestępczej działalności. Dążenie E. K. (2) ukierunkowane na to, aby nie ponieść odpowiedzialności karnej za to zachowanie były przy tym bardzo widoczne, jako że zakwestionował nawet, iż znał J. S. (1). Tymczasem nie tylko z zeznań R. K. (1) wynikało, że osoby te znały się dobrze i że ich znajomość nawiązała się podczas ich wspólnego pobytu w jednostce penitencjarnej. Rzecz bowiem w tym, że nawet w wiadomościach wymienianych w czasie realizowania przestępstwa pomiędzy J. S. (1) i R. K. (5), udział w tym czynie E. K. (2) był wzmiankowany. 1.1. i 1.2 Zeznania D. K. (2), L. C. i A. S. (1) Nie miały natomiast znaczenia dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie zeznania D. K. (2), L. C. i A. S. (2). Świadkowie ci nie dysponowali przecież żadną wiedzą na temat czynu zabronionego stanowiącego przedmiot osądu w niniejszym postępowaniu. Jedynie tytułem doprecyzowania podnieść w odniesieniu do zeznań A. S. (2) należało, że dysponował on zupełnie nieistotnymi spostrzeżeniami na temat planowania przez R. T. (1) nawiązania bliżej nieokreślonej współpracy gospodarczej z J. S. (1). Te okoliczności były na tyle niesprecyzowane, że trudno było nawet umiejscowić je w czasie. Z pewnością jednak nie miały one związku z planowaną przez pokrzywdzonego inwestycją w postaci zakupu nieruchomości gruntowej w O.. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I części dyspozytywnej wyroku J. S. (1) i R. K. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przypisanymi zachowaniami opisanymi w pkt. I części dyspozytywnej wyroku J. S. (1) i R. K. (1) wyczerpali ustawowe znamiona przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k., przy czym pierwszy z oskarżonych działał dodatkowo w warunkach powrotu do przestępstwa pod postacią recydywy podstawowej z art. 64§1 k.k. Godziło się przecież pokrótce przypomnieć, że J. S. (1), R. K. (1) i E. K. (2) dzięki całemu szeregowi omówionych już oddziaływań wprowadzili R. T. (1) w błąd co do tożsamości R. K. (1) i jego upoważnienia do działania w imieniu właściciela nieruchomości położonej w O. w zakresie jej zbycia. Wytworzyli oni w ten sposób u R. T. (1) fałszywe wyobrażenie, a więc rozbieżność między rzeczywistością a jej odzwierciedleniem w świadomości tegoż, że R. K. (1) zamierzał wywiązać się z zaciągniętego zobowiązania w postaci sprzedaży tej nieruchomości, dzięki czemu doprowadzili pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w łącznej kwocie 600.000zł – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2002r., IV KKN 135/00, LEX nr 74478. Z uwagi zaś na to, że oskarżeni działali w krótkich odstępach czasu i ze z góry powziętym zamiarem materializującym się w chęci osiągnięcia możliwie najwyższej korzyści majątkowej kosztem pokrzwydzonego, to aktywności te należało potraktować jako jeden czyn zabroniony, czyn ciągły – A. Z. [w:] A. Z. (red.), G. B., K. B., Z. Ć., M. K., P. K., J. M., M. R., M. S., W. W.. Kodeks karny. Część ogólna. T. I, Z., teza 17 do art. 12 k.k. ☒ 3.2 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem I części dyspozytywnej wyroku J. S. (1) i R. K. (1) Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne jednoznacznie zaświadczały o tym, że J. S. (1) angażował się w popełnienie przypisanego mu przestępstwa w ten sposób, że w warunkach współsprawczych i działając z R. K. (1), oraz E. K. (2) zrealizował osobiście zasadniczą część ustawowych znamion tego czynu zabronionego, jak chociażby przekazując współoskarżonemu sfałszowane dokumenty, przygotowując i wypełniając te, które on i pokrzywdzony podpisywali przy przekazywaniu transz zadatku, czy uczestnicząc praktycznie we wszystkich spotkaniach R. K. (1) i R. T. (1). Nietrafnie prokurator w skardze zasadniczej przyjęła zatem, że J. S. (1) zarzuconego mu czynu dopuścił się w warunkach sprawstwa kierowniczego, a więc tzw. sprawstwa niewykonawczego, bowiem ta konstrukcja aktualizowałaby się, gdyby jego rola ograniczała się wyłącznie do sterowania zachowaniami pozostałych osób. Tymczasem oskarżony ten nie kierował wyłącznie wykonaniem czynu zabronionego przez pozostałe zaangażowane w przestępczy proceder osoby, bowiem, jak już nadmieniono, nie tylko osobiście zrealizował część elementów znamion czynu zabronionego, a ponadto owe pozostałe osoby nie pozostawały pod jego kierownictwem – W. W. (red.), A. Z. A. (red.), Kodeks karny. Część ogólna. T. C. I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V, WK 2016, tezy 69 – 72 do art. 18. R. K. (1) wprawdzie wykonywał zalecenia J. S. (1), jednak ten ostatni nie miał z pewnością nad jego zachowaniami władztwa, które przejawiały się w panowaniu nad jego czynem. Przypomnieć wszakże należało, że R. K. (1), gdy okazało się, że kwota pierwszej transzy zadatku będzie wyższa niż pierwotnie ustalona, twardo żądał od J. S. (1) zwiększenia należnego mu udziału. J. S. (1) przypisanego mu przestępstwa dopuścił się działając ponadto w warunkach recydywy opisanej w art. 64§1 k.k. Był bowiem uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. P. i Z.w S. z dnia 24 marca 2011r. w sprawie sygn. akt IV K 401/10 za przestępstwo z art. 286§1 k.k. na kare 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 maja 2013r. do dnia 14 listopada 2013r. Chociaż oskarżony karę tę odbył w systemie dozoru elektronicznego /k. 692 odwrót/, to bezsprzecznie jednak był wcześniej skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, jak również popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu 6 miesięcy tej kary umyślne przestępstwo podobne do tego wcześniej osądzonego występku z art. 286§1 k.k. – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2014r., III KK 16/14, LEX nr 1469141; W. Wróbel (red.), A. Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny, op. cit., teza 26 do art. 64. ☐ 3.2. Warunkowe umorzenie postępowania ------------------------ ------------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 3.3. Umorzenie postępowania ------------------------ ------------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 3.4. Uniewinnienie ------------------------ ------------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. S. (1) i R. K. (1) I części dyspozytywnej wyroku Za popełnienie przypisanego J. S. (1) i R. K. (1) przestępstwa wymierzono pierwszemu z nich kary 7 lat pozbawienia wolności i 250 stawek dziennych grzywny po 50zł każda, zaś drugiemu wymierzono kary 3 lat pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny po 20zł każda. Wymierzając im te sankcje uwzględniono jako okoliczność obciążającą rażąco wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego im czynu będący wypadkową sposobu działania oskarżonych oraz okoliczności i warunków, w jakich ich aktywności miały miejsce. Należało przecież zauważyć, że przestępstwa przypisane J. S. (1) i R. K. (1) zostały przez nich bezsprzecznie popełnione umyślnie i z zamiarami bezpośrednimi. Oskarżeni działali przecież sposób całkowicie premedytowany, jako że podjęli szereg zabiegów, dzięki którym doprowadzili najpierw pokrzywdzonego do błędnego przeświadczenia, że pozostająca w jego zainteresowaniu nieruchomość gruntowa może zostać mu sprzedana. W długiej ponadto perspektywie czasowej utrzymywali u niego takie błędne przekonania, aby doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi. Nie można było też pomijać tego, że J. S. (1) i R. K. (1) doprowadzili R. T. (1) do niekorzystnego rozporządzenia niebagatelną sumą 600.000zł. Kwota ta ponad dwukrotnie przekraczała próg wyznaczający kodeksową znaczną wartość opisaną w art. 115§5 k.k. Nie można było też tracić z pola widzenia tego, że J. S. (1) i R. K. (1) przed popełnieniem przypisanego im przestępstwa prowadzili tryby życia, które urągały podstawowym zasadom współżycia społecznego. Dość stwierdzić, że byli obaj uprzednio karani, zaś pierwszy z oskarżonych nie wykonywał żadnego zatrudnienia, chociaż nie miał przecież przeciwskazań do wykonywania stałej pracy zarobkowej. Co więcej, J. S. (1) był uprzednio kilkukrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym zasadniczo za występki z art. 286§1 k.k. Fakt zatem, że pomimo odbycia wymierzonych mu kar, w tym także izolacyjnych, ponownie zdecydował się popełnić umyślne przestępstwo, jak i okoliczność, że działał w warunkach recydywy, uzasadniały przyjęcie, że prowadził naganny tryb życia. Należało także wskazać, że J. S. (1) działał w sposób, który charakteryzował się wybitnym wręcz cynizmem. Wszak zdecydował się popełnić przypisane mu przestępstwo na szkodę swojego bliskiego znajomego, z którego gościny korzystał w okresie, gdy był poszukiwany przez organy ścigania do odbycia kary pozbawienia wolności. Co więcej, J. S. (1) wykorzystał do popełnienia tego przestępstwa wiedzę, którą powziął w rozmowach z R. T. (1) i dzięki tej właśnie wiedzy mógł nim manipulować, aby doprowadzić go do zapłaty możliwie największej kwoty. Również w trakcie wręczania pierwszej transzy zadatku podjął J. S. (1) omówione już starania zmierzające do tego, aby uzyskać z niej kosztem R. K. (6) i E. K. (2) możliwie najwyższą kwotę. Po to, aby możliwie największa suma z drugiej transzy zadatku przypadła właśnie jemu, nie miał też skrupułów, ażeby najpierw zataić przed E. K. (2) fakt, że R. T. (1) zapłacił kolejne 300.000zł i aby potem przerzucić odpowiedzialność za to zatajenie na R. K. (1), który z tejże transzy otrzymał stosunkowo niewielką kwotę. Również podjęte przez J. S. (1) wobec R. K. (1) już w trakcie trwania postępowania sądowego oddziaływania zmierzające do tego, aby zmienił treść wyjaśnień, świadczyły o tym, że był osobą, która nie wyciągała z nagannych swych zachowań żadnych wniosków. Sąd w odniesieniu do J. S. (1) nie doszukał się w niniejszej sprawie żadnych okoliczności, które łagodząco wpływałyby jego na odpowiedzialność karną. Łagodząco zaś na tę odpowiedzialność R. K. (1) wpływało to, że konsekwentnie przyznawał się do popełnienia przypisanego mu przestępstwa i składał wyjaśnienia, które w zasadniczym zakresie były wiarygodne. Zdaniem sądu wymierzone J. S. (1) i R. K. (1) kary pozbawienia wolności oraz grzywny stanowić będą dla nich dolegliwości współmierne do stopnia ich zawinień spełniając swoje zadania tak wobec oskarżonych, jak i w zakresie społecznego oddziaływania sankcji. W ocenie sądu sankcje te we właściwy sposób uwzględniały występujące w sprawie okoliczności obciążające, a w odniesieniu do R. K. (1) również okoliczność łagodzącą przy zastrzeżeniu zdecydowanej przewagi tych pierwszych. Orzeczone kary powinna uzmysłowić J. S. (1) i R. K. (1) nieopłacalność łamania prawa i stanowić dla nich przestrogę na przyszłość. Realizując zadania w zakresie prewencji generalnej sankcje te powinny natomiast doprowadzić każdego do przeświadczenia, że osoby dopuszczające się przestępstw podlegają nieuchronnej odpowiedzialności karnej. J. S. (1) i R. K. (1) II części dyspozytywnej wyroku Na podstawie art. 46§1 k.k. wobec J. S. (1) i R. K. (1) orzeczono środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody zobowiązując ich do solidarnej zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. T. (1) kwoty 600.000zł. Skoro bowiem oskarżeni doprowadzili tego pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w takiej właśnie kwocie, toteż jako oczywisty jawił się fakt, że powinni naprawić wyrządzoną przestępstwem szkodę. J. S. (1) i R. K. (1) IV części dyspozytywnej wyroku Stosownie do brzmienia art. 44§2 k.k. Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych, które służyły do popełnienia przypisanych oskarżonym przestępstw. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. K. (1) III części dyspozytywnej wyroku Zgodnie z art. 63§1 k.k. Sąd zaliczył R. K. (1) na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolości okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od godz. 6:15 dnia 30 kwietnia 2019r. do godz. 19:34 dnia 30 kwietnia 2019r. 3.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ---------------------------------------------------------------------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze oraz §11 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 5 i §17 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądzono od J. S. (1) i R. K. (1) na rzecz R. T. (1) kwotę po 3.400zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów ustanowienia pełnomocnika. V Na podstawie zaś art. 624§1 k.p.k. Sąd zwolnił J. H. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu. Oskarżony nie dysponował bowiem żadnym podlegającym spieniężeniu majątkiem, od dłuższego czasu przebywał w warunkach izolacyjnych, przed osadzeniem nie wykonywał stałej pracy zarobkowej. Zaprezentowane okoliczności uzasadniały zatem przyjęcie, że nie dysponował on możliwościami majątkowymi, które zagwarantowałyby by mu zdolność poniesienia kosztów niniejszego postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. VI Sąd nie doszukał się uzasadnionych podstaw do zwolnienia J. S. (1) i R. K. (1) od ponoszenia kosztów niniejszego postępowania. Z pomocy Skarbu Państwa przy realizowaniu uprawnień podmiotowych w postępowaniach przed organami wymiaru sprawiedliwości korzystać powinny bowiem wyłącznie osoby, których status majątkowy uniemożliwiał uczestniczenie w procesie bez uszczerbku dla podstawowych ich interesów. Tymczasem oskarżeni znajdował się w wieku produkcyjnym, drugi z nich wykonywał stałe zatrudnienie. To zaś oznaczało, że powinni bezwzględnie wykonywać pracę zarobkową, a uzyskiwane dochody przeznaczyć na spłacenie kosztów procesu, który sprokurowali popełniając przypisane im przestępstwo. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono od J. S. (1) i R. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe po połowie, zaś na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzono pierwszemu z nich oskarżonemu opłatę w wysokości 600zł, a drugiemu z nich opłatę wymierzono w kwocie 400zł na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 5 tej ustawy. 6. 1Podpis

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2019 roku Sąd Okręgowy we Wrocławiu w Wydziale III Karnym, w składzie : Przewodniczący : sędzia del. Dobromira Myszakowska Protokolant : Klaudia Hańczyk Prokurator: Tomasz Salwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11.01.2019r., 12.02.2019r., 12.03.2019r., 18.04.2019r., 07.05.2019r., 06.06.2019r., 31.07.2019r., 4.09.2019r., 27.09.2019r. we Wrocławiu sprawy karnej z oskarżenia publicznego przeciwko: R. B. ur. (...) w O. synowi P. i D. z d. M. PESEL: (...) oskarżonego o to, że : I. w okresie od 11 września 2014r. do 14 września 2015r. w K. woj. (...) działając jako prokurent spółki z o.o. (...) będącej właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul. (...).

J. 10, dla której Sąd Rejonowy w Kaliszu VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...) i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w toku komorniczego postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie (...) na rzecz wierzyciela banku (...) S.A. z siedzibą w W. Oddział 5 w P. udaremnił przetarg publiczny w postaci licytacji tej nieruchomości wyznaczony na dzień 14 września 2015r. poprzez przedłożenie poświadczających nieprawdę 14 faktur VAT na łączna wartość 591.703,80zł mających potwierdzać rzekomo poniesione nakłady na remonty podwyższające istotnie wartość tej nieruchomości, a wystawionych przez:

ZUP L. N. - faktura VAT nr (...) z 3 grudnia 2014r na kwotę 43.050,00zł - faktura VAT nr (...) z 12 grudnia 2014r na kwotę 36.285,00zł - faktura VAT nr (...) z 23 grudnia 2014r na kwotę 34.932,00zł G. R. G. K. - faktura VAT (...) z dnia 4 grudnia 2014r. na kwotę 36.900,00zł - faktura VAT (...) z dnia 9 grudnia 2014r. na kwotę 39.360,00zł D. B. D. K. - faktura VAT (...) z 6 października 2014r. na kwotę 38.868,00zł - faktura VAT (...) z 20 października 2014r. na kwotę 59.901,00zł - faktura VAT (...) z 11 listopada 2014r. na kwotę 53.505,00zł - faktura VAT (...) z 8 grudnia 2014r. na kwotę 47.478,00zl (...) G.

H. - faktura VAT (...) z dnia 29 sierpnia 2014r. na kwotę 55.104,00zł - faktura VAT (...) z dnia 26 stycznia 2015r. na kwotę 48.585,00zł - faktura VAT (...) z dnia 06 marca 2015r. na kwotę 34.932,00zł - faktura VAT (...) z dnia 25 maja 2015r. na kwotę 30.258,00zł - faktura VAT (...) z dnia 30 czerwca 2015r. na kwotę 32.545,80zł, co w konsekwencji doprowadziło do zniesienia z urzędu terminu licytacji ze względu na możliwość ewentualnego dalszego pokrzywdzenia wierzyciela przez konieczność odprowadzenia podatku VAT do przyszłej kwoty sprzedaży należnej bankowi (...) tj. o czyn z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 308 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. II. w sierpniu 2013 r we W. działając z zamiarem bezpośrednim i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził W.

P. za pomocą wprowadzenia w błąd do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w postaci nieruchomości położonej w K. przy Pl. (...) wartości co najmniej 1.350.000,00zł w ten sposób, że wyzyskując trudną sytuacje finansową pokrzywdzonego poprzez zapewnienie go o niedopuszczeniu do zlicytowania tej nieruchomości i podzieleniu się z nim przyszłym zyskiem jaki osiągnie z dalszej sprzedaży, nakłonił W. P. do podpisania w dniu 29 sierpnia 2013r. notarialnej umowy sprzedaży w/w nieruchomości na rzecz spółki (...) za kwotę 100.000,00zł i potwierdzenia jej zapłacenia w sytuacji gdy faktycznie kwoty takiej nigdy pokrzywdzonemu nie przekazał tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. I. uznaje oskarżonego R.

B. za winnego tego, że w okresie od 11 września 2015r. do 14 września 2015r. w K. woj. (...) działając jako prokurent spółki z o.o. (...) będącej właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul. (...). J. 10, dla której Sąd Rejonowy w Kaliszu VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...) i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając na szkodę (...) S.A., w toku komorniczego postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie (...) na rzecz wierzyciela banku (...) S.A. z siedzibą w W. Oddział 5 w P. udaremnił przetarg publiczny w postaci licytacji tej nieruchomości wyznaczony na dzień 14 września 2015r. poprzez przedłożenie poświadczających nieprawdę 14 faktur VAT na łączna wartość 591.703,80zł mających potwierdzać rzekomo poniesione nakłady na remonty podwyższające istotnie wartość tej nieruchomości, a wystawionych przez:

ZUP L. N. - faktura VAT nr (...) z 3 grudnia 2014r na kwotę 43.050,00zł - faktura VAT nr (...) z 12 grudnia 2014r na kwotę 36.285,00zł - faktura VAT nr (...) z 23 grudnia 2014r na kwotę 34.932,00zł G. R. G. K. - faktura VAT (...) z dnia 4 grudnia 2014r. na kwotę 36.900,00zł - faktura VAT (...) z dnia 9 grudnia 2014r. na kwotę 39.360,00zł D. B. D. K. - faktura VAT (...) z 6 października 2014r. na kwotę 38.868,00zł - faktura VAT (...) z 20 października 2014r. na kwotę 59.901,00zł - faktura VAT (...) z 11 listopada 2014r. na kwotę 53.505,00zł - faktura VAT (...) z 8 grudnia 2014r. na kwotę 47.478,00zl (...) G.

H. - faktura VAT (...) z dnia 29 sierpnia 2014r. na kwotę 55.104,00zł - faktura VAT (...) z dnia 26 stycznia 2015r. na kwotę 48.585,00zł - faktura VAT (...) z dnia 06 marca 2015r. na kwotę 34.932,00zł - faktura VAT (...) z dnia 25 maja 2015r. na kwotę 30.258,00zł - faktura VAT (...) z dnia 30 czerwca 2015r. na kwotę 32.545,80zł, co w konsekwencji doprowadziło do zniesienia z urzędu terminu licytacji ze względu na możliwość ewentualnego dalszego pokrzywdzenia wierzyciela przez konieczność odprowadzenia podatku VAT do przyszłej kwoty sprzedaży należnej bankowi (...), to jest przestępstwa z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 308 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 305§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

II. uznaje oskarżonego R. B. za winnego tego, że działając z zamiarem bezpośrednim i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził W. P. za pomocą wprowadzenia w błąd, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w postaci nieruchomości położonej w K. przy Pl. (...), wartości co najmniej 1.350.000,00zł., w ten sposób, że wyzyskując trudną sytuację finansową pokrzywdzonego, poprzez zapewnienie go o niedopuszczeniu do zlicytowania tej nieruchomości i podzieleniu się z nim przyszłym zyskiem jaki osiągnie z dalszej sprzedaży, nakłonił W.

P. do podpisania w dniu 29 sierpnia 2013r. notarialnej umowy sprzedaży w/w nieruchomości na rzecz spółki (...) za kwotę 100.000,00zł i potwierdzenia jej zapłacenia w sytuacji, gdy faktycznie kwoty takiej nigdy pokrzywdzonemu nie przekazał, to jest przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. art. 294§1 k.k. i za to na podstawie art. 294§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. i art. 33 § 2 k.k., wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 k.k. łączy kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny orzeczone powyżej i wymierza oskarżonemu R. B. karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; IV. na podstawie art.69§1 i §2 k.k. oraz art. 70§1 pkt 1 kk, przy zastosowaniu art. 4§1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat, V. na podstawie art. 46§1 k.k. zobowiązuje oskarżonego R.

B. do naprawienia w części szkody wynikłej z czynu opisanego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku poprzez zapłatę kwoty 100.000,00 zł (sto tysięcy złotych) na rzecz pokrzywdzonego W. (...); VI. na podstawie art. 627§1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądza oskarżonego R. B. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w sprawie oraz wymierza mu opłatę w kwocie 3.300,00 zł (trzy tysiące trzysta złotych). Sygn. akt III K 22/18

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W. P. prowadził gospodarstwo rolno – ogrodnicze K.. W 2011 roku W. P. postanowił dokonać inwestycji. W związku z tym zakupił nieruchomość - kamienicę przy ul. (...) w K., dla której Sąd Rejonowy w Kaliszu prowadzi księgę wieczystą nr (...), za kwotę 1 350 000 złotych. W. P. zakupił przedmiotową nieruchomość za środki uzyskane w wyniku zawarcia z (...) Bank (...) S.A. umowy kredytu mieszkaniowego „własny kąt biznes” nr (...). Celem zabezpieczenia spłaty wierzytelności wynikającej z tej umowy, na nieruchomości, ustanowiona została hipoteka umowna w kwocie 4 143 030,00 zł na rzecz (...) S.A.

Dowód: - zeznania W. P., k. 331 – 333, k. 3441 -346 t. II - kopia aktu notarialnego rep A nr 9272/2011 k. 816 – 828 t. V - zeznania świadka J. D., k. 804-809 t. V - zeznania świadka M. D. (1), k. 810 - 815 t. V W. P. zarząd nad zakupioną kamienicą w K. powierzył Spółce Usługi Mieszkaniowe Spółka (...) Sp. z o.o. Od momentu przejęcia własności przez W. P., nie były wykonywane większe remonty, a jedyne bieżące prace, jak odśnieżanie dachu, wymiana i czyszczenie pionu kanalizacyjnego, prace konserwacyjne, naprawa instalacji elektrycznej.

Spółka zajmowała się rozliczaniami z tytułu wpłat lokatorów i przekazywaniem nadwyżki na rzecz W. P.. Dowód: - zeznania U. B., k. 410 – 411 t. III , k. 1165 t. VI - umowa o zarządzanie z W. P., k. 414 – 416 t. III - ewidencja wpłat na rzecz W. P., k. 420 t. III - zeznania G. B., k. 215 – 216 t. II W. P. początkowo płacił raty kredytu, ale ostatecznie w 2013 roku popadł w problemy finansowe. W. P. na poczet kredytu ostatnią ratę wpłacił w dniu 12 sierpnia 2013 roku, a po tej dacie nie wpłacił żadnej kwoty tytułem spłaty zobowiązania.

W. P. posiadał zaległości z tytułu PIT za okres od 21.05.2012r. do 22.07.2013r. w wysokości 19 775,70 (14 545, 70 zł należności głównej + 5 320,00 zł odsetek), (...) 908 zł (669 zł + 239 zł odsetek), grzywien w kwocie 168 zł. Nie odprowadzał też składek ZUS, wobec czego na jego koncie rozliczeniowym powstała niedopłata. Długi W. P. sięgają kwoty 3 mln złotych. Dowód: - dane z US, k. 472 – 475 t. III - dane US W., k. 497 t. III - pismo z (...), k. 490 t. III - zeznania W. P., k. 331 – 333, k. 3441 -346 t. II k. 1174 – 1176 t.

VI - zeznania M. P., k. 410 – 411 t. III, k. 1206 t. VII - zeznania A. P., k. 991 – 994 t V, k.1205 t. VII - zeznania B. P., k. 977 – 981 t. V, k. 1210 -1211 t. VII Wobec tego, że W. P. nie wywiązywał się ze spłaty kredytu w dniu 10 czerwca 2013r. (...) zwrócił się z wnioskiem do komornika o wszczęcie egzekucji z tyłu niespłaconego kredytu w kwocie 2 412 679,69 zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte za sygnaturą Km 863/13. Egzekucja została skierowana do przedmiotowej nieruchomości położonej w K. przy Placu (...).

Po bezskutecznym wezwaniu W. P. do zapłaty w dniu 2 sierpnia 2013r., komornik sądowy przystąpił do czynności opisu i oszacowania nieruchomości przy udziale biegłego P. A.. Dowód: - pismo komornika ds. Km 863/13, k. 426 t. III - wniosek o wszczęcie egzekucji, k. 427 - 428, t. III - bankowy tytuł egzekucyjny nr 1447/2013 t. III - postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności sygn. VI Co 940/13, k. 430 t. III - zawiadomienie o wszczęciu egzekucji, k. 431 t. III - wezwanie do zapłaty należności k. 432 t. III - potwierdzenie odbioru przesyłek, k. 433 t.

III - zeznania W. P., k. 331 – 333, k. 3441 -346 t. II, k. 1173 – 1176 t. VI - zeznania świadka G. M. k. 114-115 W tym czasie T. M., który dowiedział się o problemach W. P., polecił mu usługi (...). T. M. przedstawiał W. P. R. B. jako mecenasa, co wzbudziło w nim przekonanie, że jest on prawnikiem. R. B., z wykształcenia nauczyciel historii, prowadził spółkę o nazwie Kancelaria (...) Sp. z o.o., która zajmowała się m.in. obsługą prawną. Oskarżony pełnił w niej funkcję prezesa. W maju 2013 r. W. P. spotkał się z R. B. w biurze przy ul. (...) we W. i przedstawił mu swoją ciężką sytuację finansową, w tym brak środków na spłatę rat kredytu zaciągniętego w (...).

R. B. zapewnił W. P. o tym, że udzieli mu pomocy w wyjściu z długu. Dowód: - częściowo zeznania W. P., k. 331 – 333, k. 3441 -346 t. II, k. 1173 – 117 t. VI - zeznania B. P., k. 977 – 981 t. V, k. 1210 -1211 t. VII - (...) Sp. z o.o., k. 84 – 88 t. I Po spotkaniu, R. B. skontaktował się ponownie z W. P. i zaproponował mu wyjście z długów, oraz „uratowanie” kamienicy. Odbyło się kilka rozmów. R. B. przyjechał również do Ł. na spotkanie, w którym uczestniczył W. P. i M. P.. Wtedy też W. P. i M. P. pokazali R. B. kamienicę przy pl. (...) w Ł..

R. B. zaproponował W. P. rozwiązanie, w tym uniknięcie egzekucji, poprzez przekazanie kamienicy do spółki (...). R. B. zapewniał W. P., że taka transakcja nie tylko uwolni W. P. od wierzycieli, ale także pozwoli na ich zaspokojenie. Transakcja miała być intratna dla obu stron. Według przedstawionego przez R. B. sposobu działania, sprzedaż kamienicy miała być wieloetapowa. Pierwszym etapem miała być fikcyjna sprzedaż na rzecz P. za kwotę 100 000 zł. Według zapewnień R. B., kamienica miała zostać następnie sprzedana dalej, na rzecz Ale Browary- które według twierdzeń R.

B., były jego klientem. Oskarżony R. B. zapewniał W. P., że po tej sprzedaży dodatkowo jeszcze otrzyma kwoty rzędu 150 – 200 tys. złotych. W. P., wierząc R. B., zgodził się na sprzedaż nieruchomości na warunkach ustalonych przez R. B.. Dowód: - zeznania W. P., k. 331 – 333, k. 3441 -346 t. II k. 1174 – 1176 t. VI - zeznania M. P., k. 410 – 411 t. III, k. 1206 t. VII Zgodnie z ustaleniami z R. B., W. P. udzielił radcy prawnemu D. C. pełnomocnictwa do reprezentacji w sprawie egzekucyjnej. W dniu 25 czerwca 2013 r. podczas czynności komorniczych W.

P. oświadczył, że umocował do reprezentacji Kancelarię (...) spółkę z o.o. w tym postępowaniu oraz w sprawie pozyskania inwestora na zakup kamienicy. Oskarżony R. B. był jednocześnie prokurentem spółki (...).zo.o. oraz komandytariuszem kancelarii (...). Dowód: - protokół, k. 435, t. III - zawiadomienie dłużnika o zajęciu ruchomości, k. 434 t. III - zeznania świadka G. M., k. 114 – 115 t. I, k. 297 – 298 t. II, k. 599 – 600 t. III, k. 1211 t. VII - pełnomocnictwo procesowe udzielone D. C., k. 437 t. III - zeznania J. C., k, (...) t.

VII - KRS k.75-83, 376-383, 385-392, 305-309,84-88 Działając w imieniu W. P., r.pr. D. C. zwróciła się w dniu 3 lipca 2013 r. do komornika o udzielenie informacji o stanie sprawy. W odpowiedzi, w dniu 29 lipca 2013 r. komornik sądowy powiadomił o dokonanych czynnościach egzekucyjnych, tj. o zajęciu kamienicy przy pl. (...) w K. oraz wierzytelności przysługujących W. P. z tytułu umów najmu. Dowód: - wniosek o udzielenie informacji, k. 436 t. III - wiadomość e – mail wraz z scanami, k. 438 – 439 t. III - wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku, k. 440 t.

III - uzupełnienie braków wniosku wraz z potwierdzeniem opłaty, k. 442 – 443 t. III - zawiadomienie o dokonanych czynnościach w sprawie sygn. Km 863/13, k. 444 t. III Następnie w dniu 7 i 12 lipca 2013 r. komornik zawiadomił W. P. i jego pełnomocnika r.pr. D. C. o terminie opisu i oszacowania nieruchomości na pl. (...) w K.. Termin oszacowania nieruchomości został zaplanowany na 2 sierpnia 2013 r., niemniej jednak z uwagi na liczbę lokali i braku do nich dostępu w tym dniu, niemożliwym było całkowite przeprowadzenie oględzin nieruchomości i oględziny odbyły się etapowo.

Dowód: - zawiadomienie o terminie opisu i oszacowania nieruchomości, k. 441 t. III - doręczenie obwieszczenia o licytacji nieruchomości, Km 863/13, k. 453 t. III - zeznania P. A., k. 195 – 196 t. I, k. 1164 t. VI W dniu 29 sierpnia 2013 r. w Kancelarii Notarialnej we W., W. P. zawarł w formie aktu notarialnego rep. A Nr 2360/013 umowę sprzedaży nieruchomości gruntowej w K. przy Placu (...) zabudowanej budynkiem mieszkalnym, dla której Sąd Rejonowy w Kaliszu prowadzi księgę wieczystą nr (...). Zgodnie z aktem notarialnym W. P. sprzedał spółce (...) Sp. z o.o. przedmiotową nieruchomość za cenę 100 000 złotych.

W. P., zgodnie z zaleceniem R. B., potwierdził w akcie notarialnym, że cena sprzedaży została zapłacona w całości przed zawarciem umowy. W rzeczywistości z tytułu powyższej umowy sprzedaży W. P. nie otrzymał żadnych środków. Na poczet spłaty sporządzone zostały fikcyjne dowody wypłaty, z datą ich sporządzenia w dniach 21.06.2013 r., 12.07.2013 r., 07.08.2013 r., k. 27.08.2013 r. na łączną sumę 100 000 zł. Sporządzenie powyższych dowodów wpłat zlecił oskarżony R. B.. Dowód: - akt notarialny rep. A Nr (...), k. 4-10 t.

I wraz z wypisem k. 733 – 736 t. IV - wydruk KW, k. 48 – 60 t. I - informacja z US w K., k. 498 t. III - dowody wypłaty, k. 750 t. IV - częściowo zeznania W. P., k. 331 – 333, k. 3441 -346 t. II k. 1174 – 1176 t. VI - zeznania M. P., k. 410 – 411 t. III, k. 1206 t. VII - zeznania B. P., k. 977 – 981 t. V, k. 1210 -1211 t. VII - zeznania M. K. (1), k. 1219 t. VII - zeznania J. C., k, (...) t. VII - częściowo zeznania M. K. (1), k. 1220 t. VII - zeznania świadka G. M., k. 114 – 115 t. I, k. 297 – 298 t. II, k. 599 – 600 t. III, k. 1211 t.

VII Po dokonanej sprzedaży kamienicy W. P. został odsunięty od spraw dotyczących jej zarządu i prowadzenia. Mimo wcześniejszych zapewnień, kamienica nie została sprzedana zgodnie z umową z R. B., na rzecz spółki (...). Jednocześnie R. B. instruując W. P. co do dalszych działań mających na celu ochronę jego majątku, zapewniał, że kamienica przynosi wyłącznie straty. W rzeczywistości jednak R. B. czerpał zyski z czynszu najmu z lokali w kamienicy, w wysokości około 13 000 zł miesięcznie. Dowód: - częściowo zeznania W.

P., k. 331 – 333, k. 3441 -346 t. II k. 1174 – 1176 t. VI - zeznania E. K., k. 423 – 424, k. 538 - 539 t. III, k. 1230 t. VII Znając trudną sytuację finansową W. P., oskarżony R. B. zaproponował mu pełnienie funkcji prezesa w spółkach, za co jednorazowo przekazywał mu kwoty od 1500 do 2000 zł. W. P. podpisywał również w ramach pełnionych funkcji dokumenty wskazywane przez oskarżonego R. B.. R. B. zajmował się również innymi sprawami prawnymi W. P. i jego rodziny. Dowód: - częściowo zeznania W. P., k. 331 – 333, k. 3441 -346 t.

II k. 1174 – 1176 t. VI - zeznania J. C., k, (...) t. VII - zeznania S. G., k. 477 – 480 t. III, k. 1072-1073 t. VI, k. 1218 t. VII - zeznania B. P., k. 977-981 t. V, k. 1210-1211 t. VII - zeznania A. P., k. 991 – 994 t. V, k. 1206 – 1207 t. VII - umowa sprzedaży w spółce z o.o., k. 729 - 731 t. IV - Informacje US dot. P., k. 275, k. 334 t. II - KRS spółki (...) Sp. z o.o., k. 75 -83 t. I k. 376 – 383 t. II Po tym, jak W. P. przeniósł własność kamienicy przy pl. (...) w Ł. na rzecz (...) Sp. z o.o., w której imieniu działał R.

B., w dniu 2 września 2019 roku Usługi Mieszkaniowe Spółka (...) Sp. z o.o. zawarła z (...) Sp. z o.o. którą reprezentował R. B., umowę o zarząd kamienicą. W dniu 9 września 2013 r. zarządca przelał na rzecz (...) Sp. z o.o. 6000 zł tytułem zysków za miesiąc sierpień. Następnie pod koniec miesiąca w siedzibie spółki pojawiło się dwóch mężczyzn, którzy zabrali całość dokumentacji dot. zarządzania kamienicą i rozwiązali współpracę. W tym czasie 8 z 12 lokali mieszkalnych oraz dwa lokale użytkowe były wynajmowane.

Zarząd nad nieruchomością został powierzony spółce (...) Sp. z o.o., którą prowadził R. B.. Dowód: - zeznania U. B., k. 410 – 411 t. III, k. 1165 t. VI - wykaz najemców na dzień 17.11.2016 r., k. 413 t. III - umowa o zarządzanie P. Sp. zo.o. k. 417 – 419 t. III - potwierdzenie wpłaty na rzecz (...) Sp. z o.o., k. 421 t. III - zeznania E. K., k. 423 – 424, k. 538 - 539 t. III, k. 1230 t. VII W dniu 6 września 2013r. oskarżony R. B. zawiadomił komornika sądowego o fakcie nabycia nieruchomości przez spółkę (...) Sp. z o.o.

Komornik pismem z dnia 10 września 2013 roku zawiadomił nabywcę, że rozporządzenie nieruchomością nie ma wpływu na dalsze postępowanie a nabywca może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. Dowód: - pismo komornika, akta komornicze km 863/13, k. 445 t. III - informacja o nabyciu nieruchomości, k. 42 t. I W dniu 9 września 2013r. o przejściu własności nieruchomości komornika sądowego zawiadomił również zarządca nieruchomości, spółka Usługi Mieszkaniowe Spółka (...) Sp. z o.o. z/s w K. i w związku z tym wstrzymała przekazywanie wierzytelności do wyjaśnienia sprawy.

Dowód: - pismo z (...) Sp. z o.o., k. 43 t. I W dniu 23 września 2013 r. zakończyły się oględziny nieruchomości przy pl. (...) w Ł.. Rzeczoznawca majątkowy P. A. przeprowadził wycenę nieruchomości przy pl. (...) w Ł. ustalając jej wartość na kwotę 1 3500 000 złotych. Komornik sądowy w dniu 17 października 2013 r., przekazał operat szacunkowy, reprezentującej uprawnionego, r.pr. D. C.. Dowód: - zawiadomienie o terminie opisu i oszacowania nieruchomości, k. 441 t. III - doręczenie obwieszczenia o licytacji nieruchomości, Km 863/13, k. 453 t.

III - zeznania P. A., k. 195 – 196 t. I, k. 1164 t. VI - doręczenie operatu szacunkowego, akta Km 863/13, k. 452 t. III Spółka (...) reprezentowana przez D. C., której pełnomocnictwa udzielił R. B., skierowała następnie do komornika w dniu 4 listopada 2013 roku, skargę na opis i oszacowanie nieruchomości, domagając się zmiany oszacowania wartości zajętej nieruchomości, dokonania ponownego obmiaru pomieszczeń i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność ustalenia wartości nieruchomości. Zdaniem skarżącej, oszacowana wartość nieruchomości była zbyt niska.

Podjęte działania miały na celu opóźnienie egzekucji z nieruchomości. Dowód: - skarga na opis i oszacowanie nieruchomości wraz z pełnomocnictwem i opłatą, akta Km 863/13, k. 446 – 451 t. III - zeznania P. A., k. 195 – 196 t. I, k. 1164 t. VI - zeznania E. K., k. 423 – 424, k. 538 - 539 t. III, k. 1230 t. VII Od 2013 r. nie były przeprowadzane prace remontowe kamienicy, poza drobnymi, doraźnymi naprawami. Dowód: - zeznania M. B. (1), k. 232 – 233 t. II - zeznania G. B., k. 215 – 216 t. II - zeznania M. B. (2), k. 227 – 228 t.

II - zeznania K. B. (1), k. 224 – 225 t. II - zeznania M. D. (2), k. 218 – 219 t. II - zeznania M. G., k. 221 – 222 t. II Po przejściu własności oskarżony wypowiedział dotychczasowe umowy najmu poszczególnych lokali, zawierając nowe. Wypowiedzenie umów najmu uniemożliwiało zaspokojenie z wierzytelności przez (...) w toku postępowania egzekucyjnego Km 863/13. Dowód: - zeznania świadka G. M., k. 114 – 115 t. I, k. 297 – 298 t. II, k. 599 – 600 t. III, k. 1211 t. VII - zeznania E. K., k. 423 – 424, k. 538 - 539 t. III, k. 1230 t.

VII - zeznania M. B. (1), k. 232 – 233 t. II - zeznania G. B., k. 215 – 216 t. II - zeznania M. B. (2), k. 227 – 228 t. II - zeznania K. B. (1), k. 224 – 225 t. II - zeznania M. D. (2), k. 218 – 219 t. II - zeznania M. G., k. 221 – 222 t. II Po oszacowaniu wartości kamienicy przy pl. (...) w Ł., komornik sądowy wyznaczył termin licytacji na 14 września 2015 r.. Przed terminem licytacji, tj. dniu 5 sierpnia 2015 r. komornik wezwał spółkę (...) Sp. z o.o. do złożenia wyjaśnień w sprawie i wskazanie, czy spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT przy nabyciu nieruchomości oraz czy spółka poniosła nakłady na ww. nieruchomość o wartości przewyższającej 30% jej wartości początkowej i skorzystała z prawa odliczenia podatku VAT od tych nakładów, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej – przedłożenie stosownej dokumentacji techniczno – finansowej potwierdzającej poniesienie nakładów.

R. B., w imieniu spółki (...).zo.o. pismem z dnia 25 sierpnia 2015r. (data wpływu) udzielił odpowiedzi komornikowi sądowemu, zaprzeczającej na pierwsze z tych pytań i twierdzącej na drugie. Dowód: - wezwanie do złożenia wyjaśnień, k. 40 – 41 t. I - pismo z wyjaśnieniami k.11 t.I - zeznania świadka G. M., k. 114 – 115 t. I, k. 297 – 298 t. II, k. 599 – 600 t. III, k. 1211 t. VII R. B. namówił L. N. do wystawienia fikcyjnych faktur VAT z tytułu rzekomych prac remontowych. W konsekwencji L. N. wystawił: fakturę VAT nr (...) z 3 grudnia 2014r na kwotę 43.050,00zł, fakturę VAT nr (...) z 12 grudnia 2014r na kwotę 36.285,00zł oraz fakturę VAT nr (...) z 23 grudnia 2014r na kwotę 34.932,00zł.

L. N. nie miał uprawnień do wystawienia Faktur Vat, ponieważ z dniem 26 września 2013r. miał on prawomocnie orzeczony sądowy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej (w sprawie VI Gzd 18/13 Sądu Rejonowego w Wałbrzychu) i wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej, co skutkowało w związku z tym utratą statusu podatnika podatku VAT. Dowód: - faktura VAT nr (...) z 3 grudnia 2014r na kwotę 43.050,00zł k. 22 t. I - faktura VAT nr (...) z 12 grudnia 2014r na kwotę 36.285,00zł k. 18 t. I - faktura VAT nr (...) z 23 grudnia 2014r na kwotę 34.932,00zł k. 23 t.

I - zeznania L. N., k. 779 – 780 t. IV, k. 1220 t. VII - informacja z US dot. L. N., k. 311 t. II - dane z ZUS dot. L. N., k. 320 t. II - oględziny akt VI GZd 18/13 wraz z dokumentacją, k. 921 – 942 t. V - zeznania M. B. (1), k. 232 – 233 t. II - zeznania G. B., k. 215 – 216 t. II - zeznania M. B. (2), k. 227 – 228 t. II - zeznania K. B. (1), k. 224 – 225 t. II - zeznania M. D. (2), k. 218 – 219 t. II - zeznania M. G., k. 221 – 222 t. II R. B. namówił D. K. do wystawienia fikcyjnych faktur VAT z tytułu rzekomych prac remontowych dachu i prac remontowo instalacyjnych oraz wykończeniowych.

W ramach firmy (...) została wystawiona: faktura VAT (...) z 6 października 2014r. na kwotę 38.868,00zł, faktura VAT (...) z 20 października 2014r. na kwotę 59.901,00zł, faktura VAT (...) z 11 listopada 2014r. na kwotę 53.505,00zł, faktura VAT (...) z 8 grudnia 2014r. na kwotę 47.478,00zł. Natomiast w ramach firmy (...) została wystawiona faktura VAT (...) z dnia 4 grudnia 2014r. na kwotę 36.900,00zł oraz faktura VAT (...) z dnia 9 grudnia 2014r. na kwotę 39.360,00zł . Dowód: - faktura VAT (...) z 6 października 2014r. na kwotę 38.868,00zł k. 31 t.

I - faktura VAT (...) z 20 października 2014r. na kwotę 59.901,00zł k. 30 t. I - faktura VAT (...) z 11 listopada 2014r. na kwotę 53.505,00zł k. 29 t. I - faktura VAT (...) z 8 grudnia 2014r. na kwotę 47.478,00zł k. 20 I - faktura VAT (...) z dnia 4 grudnia 2014r. na kwotę 36.900,k. 21 t. - faktura VAT (...) z dnia 9 grudnia 2014r. na kwotę 39.360,00zł k. 19 t. - informacja z US dot. D. i G. K., k. 313 t. II - dane z ZUS dot. D. K., k. 322 t. II - dane ZUS dot. G. K., k. 323 t. II - zeznania M. B. (1), k. 232 – 233 t. II - zeznania G.

B., k. 215 – 216 t. II - zeznania M. B. (2), k. 227 – 228 t. II - zeznania K. B. (1), k. 224 – 225 t. II - zeznania M. D. (2), k. 218 – 219 t. II - zeznania M. G., k. 221 – 222 t. II R. B. namówił G. H. do wystawienia fikcyjnych faktur VAT z tytułu rzekomych prac remontowo - budowlanych. W konsekwencji dokumenty, które wystawił G. H. to: faktura VAT (...) z dnia 29 sierpnia 2014r. na kwotę 55.104,00zł, faktura VAT (...) z dnia 26 stycznia 2015r. na kwotę 48.585,00zł, faktura VAT (...) z dnia 06 marca 2015r. na kwotę 34.932,00zł, faktura VAT (...) z dnia 25 maja 2015r. na kwotę 30.258,00zł, faktura VAT (...) z dnia 30 czerwca 2015r. na kwotę 32.545,80zł.

Dowód: - faktura VAT (...) z dnia 29 sierpnia 2014r. na kwotę 55.104,00zł k.32 t. I - faktura VAT (...) z dnia 26 stycznia 2015r. na kwotę 48.585,00zł k. 14 t. I - faktura VAT (...) z dnia 06 marca 2015r. na kwotę 34.932,00zł k.15 t. I - faktura VAT (...) z dnia 25 maja 2015r. na kwotę 30.258,00zł k. 16 t. I - faktura VAT (...) z dnia 30 czerwca 2015r. na kwotę 32.545,80zł k. 17 t. I - informacja z US dot. G. H., k. 312 t. II - dane ZUS dot. G. H., k. 321 t. II - zeznania G. H., k. 1247 t. VII - zeznania M. B. (1), k. 232 – 233 t. II - zeznania G.

B., k. 215 – 216 t. II - zeznania M. B. (2), k. 227 – 228 t. II - zeznania K. B. (1), k. 224 – 225 t. II - zeznania M. D. (2), k. 218 – 219 t. II - zeznania M. G., k. 221 – 222 t. II W dniu 11 września 2015 r. R. B. przedłożył komornikowi sądowemu 23 faktury VAT, w tym powyższe 14 poświadczające nieprawdę, które miały potwierdzać poniesienie nakładów na rzecz przedmiotowej nieruchomości. Dowód: - korespondencja między R. B. a komornikiem, k. 11-13 t. I - faktura VAT nr (...) z 3 grudnia 2014r na kwotę 43.050,00zł k. 22 t.

I - faktura VAT nr (...) z 12 grudnia 2014r na kwotę 36.285,00zł k. 18 t. I - faktura VAT nr (...) z 23 grudnia 2014r na kwotę 34.932,00zł k. 23 t. I - faktura VAT (...) z 6 października 2014r. na kwotę 38.868,00zł k. 31 t. I - faktura VAT (...) z 20 października 2014r. na kwotę 59.901,00zł k. 30 t. I - faktura VAT (...) z 11 listopada 2014r. na kwotę 53.505,00zł k. 29 t. I - faktura VAT (...) z 8 grudnia 2014r. na kwotę 47.478,00zł k. 20 I - faktura VAT (...) z dnia 4 grudnia 2014r. na kwotę 36.900,k. 21 t. - faktura VAT (...) z dnia 9 grudnia 2014r. na kwotę 39.360,00zł k. 19 t. - faktura VAT (...) z dnia 29 sierpnia 2014r. na kwotę 55.104,00zł k.32 t.

I - faktura VAT (...) z dnia 26 stycznia 2015r. na kwotę 48.585,00zł k. 14 t. I - faktura VAT (...) z dnia 06 marca 2015r. na kwotę 34.932,00zł k.15 t. I - faktura VAT (...) z dnia 25 maja 2015r. na kwotę 30.258,00zł k. 16 t. I - faktura VAT (...) z dnia 30 czerwca 2015r. na kwotę 32.545,80zł k. 17 t. I W tej sytuacji komornik sądowy postanowieniem z dnia 14 września 2015r. zniósł z urzędu I termin licytacji wyznaczonej na ten dzień albowiem powstała wątpliwość czy sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność spółki (...), na których ulepszenie Spółka rzekomo poniosła nakłady przewyższające 30% ich wartości początkowej będzie podlegać zwolnieniu z podatku od towarów.

Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez podatnika bez prawa do odliczenia podatku VAT (akt notarialny wraz z podatkiem (...)). W przypadku uznania, iż od sprzedaży nieruchomości komornik jako płatnik podatku VAT zobowiązany byłby w przyszłości do odprowadzenia należnego podatku VAT, cena szacunkowa nieruchomości byłaby wtedy wartością brutto. Wówczas od dokonanej sprzedaży nieruchomości wierzyciel otrzymałby mniejszą kwotą umniejszoną o wartość 23% podatku VAT. Dowód: - postanowienie o zniesieniu terminu licytacji, akta komornicze km 863/13, k. 456 t.

III - korespondencja między R. B. a komornikiem, k. 11-13 t. I - zeznania świadka G. M., k. 114 – 115 t. I, k. 297 – 298 t. II, k. 599 – 600 t. III, k. 1211 t. VII Z uwagi na powyższe komornik sądowy przeprowadził w dniu 21 grudnia 2015r. , 15 stycznia 2016r. czynności terenowe, które jednak nie potwierdziły dokonania nakładów wymienionych w powyższych 14 fakturach. Również rzeczoznawca majątkowy, który przeprowadził oględziny nieruchomości w 2013r. i 2015r. nie stwierdził dokonania nakładów na rzecz nieruchomości. Dowód: - korespondencja między R.

B. a komornikiem, k. 11-13 t. I - protokół komorniczych oględzin nieruchomości, k. 37 – 39 t. I - opracowanie dot. analizy nakładów na nieruchomości KW nr (...), k. 116 – 184 t. I - zawiadomienie o dokonanych czynnościach komorniczych, akta Km 853/123, k. 457 t. III - zeznania P. A., k. 195 – 196 t. I, k. 1164 t. VI R. B. wiedział, że w przypadku zmiany wartości nieruchomości od ostatniej licytacji, konieczne jest sporządzenie nowego operatu finansowego. Dlatego też w ramach skarg na opis i oszacowanie R. B. podnosił, że nieruchomość ma wartość 3.411.900,00 zł.

W dniu 14 września 2015 r. ,23 marca 2016 r., oraz 2 maja 2016 r. komornik oddalił wniosek o nowy lub dodatkowy opis i oszacowanie nieruchomości przy pl. (...) w Ł.. Dowód: - postanowienie, akt Km 863/13, k. 454 - 455 t. III - postanowienie, akta Km 863/13, k. 458 – 459 t. III - postanowienie, akt Km 863, k. 461 - 462 t. III - postanowienie, akta Km 863/13, k. 464 t. III - postanowienie akta Km 863/13, k. 465 - 466 t. III - zeznania świadka G. M., k. 114 – 115 t. I, k. 297 – 298 t. II, k. 599 – 600 t. III, k. 1211 t. VII - zeznania E. K., k. 423 – 424, k. 538 - 539 t.

III, k. 1230 t. VII W dniu 31 marca 2016 r. i 8 sierpnia 2016 r. komornik sądowy ponownie zawiadomił o licytacji nieruchomości o nr KW (...). Dowód: - obwieszczenie o licytacji nieruchomości, akta Km 863/13, k. 460 t. III - obwieszczenie o licytacji nieruchomości, akta Km 863/13, k. 464 t. III - informacja z ZUS, k. 499 t. III R. B., po powzięciu wiedzy o planowanej licytacji, postanowił sprzedaż kamienicę na rzecz kolejnego podmiotu, którym w rzeczywistości zarządzał. W kwietniu 2016 roku, na polecenie R. B., E. K. została powołana na członka zarządu Spółki (...) Sp. z o.o., w celu zakupu nieruchomości przy pl. (...) we W..

R. B. nakazał E. K. podpisanie dokumentów nabycia kamienicy od (...) Sp. z o.o. W obecności notariusza N. G. reprezentując na zlecenie R. B. spółkę (...) Sp. z o.o. sprzedał nieruchomość na rzecz (...) Sp. z o.o. Całą dokumentację dotyczącą przejścia własności kamienicy, sporządził R. B.. Dowód: - zeznania E. K., k. 423 – 424, k. 538 - 539 t. III, k. 1230 t. VII Wskutek złożonej następnie skargi przez L. Sp. z o.o postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone do czasu jej rozpoznania. Dowód: - postanowienie akta Km 863/13, k. 465 - 466 t.

III - zeznania świadka G. M., k. 114 – 115 t. I, k. 297 – 298 t. II, k. 599 – 600 t. III, k. 1211 t. VII Mimo wyznaczonego terminu licytacji w dniu 28 marca 2017 r., nie doszło do sprzedaży kamienicy, z uwagi na brak oferentów. Dowód: - zeznania świadka G. M., k. 114 – 115 t. I, k. 297 – 298 t. II, k. 599 – 600 t. III, k. 1211 t. VII Naczelnik US we W. przeprowadził wobec (...) Sp. z o.o. kontrolę, która ujawniła, że spółka dokonała odliczeń z tytułu podatku VAT wystawionych przez (...) D. K. : nr 02/10/2014 z dnia 06.10.2014r., nr 06/10/2014 z dnia 20.10.2014r,, nr 03/11/2014 z dnia 11.11.2014r., nr 03/12/2014 z dnia 08.12.2014r., (...) I.

K.: nr 3/10/2014 z dnia 27.10.2014r., (...)/Gaz H. K.: nr (...) z dnia 28.11.2014r., nr (...) z dnia 05.12.2014r., nr (...) z dnia 10.12.2014r., (...) L. N.: nr (...) z dnia 03.12.2014r., nr (...) z dnia 03.12.2014r., nr (...) z dnia 12.12.2014r., nr (...) z dnia 23.12.2014r., G. (...) G. K.: nr 1/12/14 z dnia 04.12.2014r., nr 2/12/14 z dnia 09.12.2014r., W okresie kontrolowanym sprawami spółki zajmował się oskarżony R. B. pełniący funkcję prokurenta samoistnego. Od 24 lipca 2014r. brak jest osoby sprawującej funkcję członka zarządu w spółce.

Dowód: - Informacje US dot. P., k. 275, k. 334 t. II Od czasu sprzedaży (...) Sp. z o.o. na konto komornika nie wpłynęły jakiekolwiek środki finansowe z tytułu spłaty zadłużenia objętego egzekucją. Dowód: - pismo komornika, k. 407 t. III Oskarżony R. B. posiada wykształcenie wyższe, z zawodu nauczyciel historii. Pełni funkcję komandytariusza w spółce komandytowej Kancelaria (...) we W.. R. B. jest żonaty, posiada troje dzieci w wieku 7,17 i 19 lat. Posiada majątek: dom jednorodzinny w D. o powierzchni 280 m2 wraz z działką (...) arów, lokal o powierzchni 120 m2 we W. przy ulicy (...), kamienica we W. przy ulicy (...).

Oskarżony R. B. nie był leczony psychiatrycznie, odwykowo, neurologicznie. Oskarżony R. B. nie był dotąd karany sądownie. Dowód: - dane dot. oskarżonego, k. 1134v, t. VI - dane z K., k. 1050, k. 1200 t. VI k. 1224 t. VII R. B. przesłuchany w charakterze podejrzanego (k. 634 – 636 t. IV, 865 – 867 t.V) oskarżonego (k. 1135) nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytania. Podtrzymał wcześniej składane wyjaśnienia. W toku procesu R. B. (k. 1231 – 1232 t.

VI) potwierdził, że w ramach współpracy z podmiotami gospodarczymi przyjął faktury nie do końca zgodne ze stanem faktycznym dokonywanych remontów. Były wykonywane remonty ale nie do końca pokrywały się fakturami. Odnośnie czynu I przyznał, że faktury nie odzwierciedlały wielkości wykonywanych remontów. Kwestionował zarzut udaremnienia przetargów, przetargi te odbyły się 28 kwietnia 2016 r i 8 września 2016r. to były licytacje, nie przetarg. Do obu terminów żaden oferent nie przystąpił, nie było wadium. Zainteresowanie budynkiem było właściwie żadne.

Egzekucja zakończyła się bezskutecznie. Dalej nie przyznał się do zarzutu II, tj. oszustwa na szkodę W. (...). Wskazał, że z W. P. zna się od 2013r. Jego kancelaria była mu rekomendowana przez znajomego z giełdy kwiatowej. Pojawił się w związku z problemami z wierzycielami, głownie instytucję pożyczkowe. Pojawiły się z tymi problemami także M. P., przyjęli tę obsługę prawną. Panią B. i A. P. też obsługiwali. Pani B. miała sprawę skargi pauliańskiej złożonej przez ZUS – dot. To nieruchomości w K.. Pani A. miała sprawę dot. wierzytelności spółki cywilnej na kwotę 200 tyś zł.

W stosunku do W. P. sprawa była z uchyleniem bte. On złożył stosowne pełnomocnictwo. Sprawy do których zlecono czynności, były to sprawy pożyczek. Niektórych spółek nie był w stanie sam reprezentować. On zadeklarował pomoc. Pan P. przyjął funkcje w niektórych spółkach, był członkiem zarządu. To była wiosna 2013 - maj 2015. Wtedy on rozwiązał umowę. On zwrócił się z prośbą o pomoc w sprzedaży dwóch nieruchomości, jedna z nich była obciążona kredytami. I nieruchomość w K. miała ulec sprzedaży na wolnym rynku.

Obie nieruchomości były trudne do sprzedaży. W. P. chciał spłacić swoje zadłużenie oraz uzyskać dodatkowo jakąś kwotę na emeryturę. Ciężko było znaleźć inwestora. Przy podanych cenach nikt nie dzwonił. Budynek mógł być sprzedany najwyżej za pół miliona złotych. Ale p. W. nie był zainteresowany sprzedażą nieruchomości w K. za tak niską kwotę. Nieruchomość w K. miała bardzo skomplikowaną sprawę, była bardzo zadłużona. Nawet za kwotę wartości hipoteki nie można było znaleźć kupca. W. poczta oświadczył, że jego za tą nieruchomości satysfakcjonowałoby 100 tyś zł.

Była to kwota w zasięgu możliwości oskarżonego. W drodze negocjacji ustalili, że jedna z ze spółek należąca do oskarżonego kupi ją za te kwotę. On chciał jeszcze dodatkowe pieniądze. Ustalili, że jak się uda sprzedać tę nieruchomość dalej to zapłaci mu kolejne 100 tyś zł. Miał możliwość sprzedać cala spółkę z aktywami, za pokaźna sumę, ale się kontrahent wycofał. Nie miał możliwości odsprzedania spółki dalej, co wiązałoby się z zaspokojeniem W. (...) na te kwotę 100 tyś zł. Wiosną 2013 W. P. miał problemy finansowe.

Komornicy podejmowali czynności wobec niego oraz jego wierzytelności. Wierzytelności z kamienicy zostały zajęte. Nie były realizowane płatności za media bieżące i za podatki. Pan P. nie mając żadnego źródła świadczeń umówił się oskarżonym na sprzedaż kamienicy na 30.08.2013r. u notariusza. Kupującym był pan I., prezes tymczasowy z P., po drugiej stronie W. P.. Kiedy ustalili datę u notariusza pan P. poprosił o wypłatę ceny wynikającej ze sprzedaży nieruchomości. Płatności były w ratach, wypłacane w terminach wskazanych na KW.

Potwierdził to W. P. podpisując się na akcie notarialnym. Oświadczył tam że zapłacona została całość kwoty. Cena była ustalona na 100 tyś zł. P. od tego momentu się zajęła oddłużeniem budynku. Zobowiązania były na kilkanaście tyś zł. Budynek nie przynosił takich przychodów. Było 8 najemców, ale 2 nie regulowało zobowiązań w ogóle. W. P. złożył na nich pozwy. Pozostawała kwota 6.000zł na długi w MPWiK. Regularnie przychodził do kancelarii, był członkiem zarządu w dwóch spółkach, składał oświadczenia niezbędne do funkcjonowania tych spółek.

Miał kontakt z księgową J. K.. W zakresie wszystkich arkanów związanych z reprezentacją spółek także w zakresie wzajemnych zobowiązań. Jeśli były jakieś roszczenia z jego strony to mogły wynikać z tych przyszłych rozliczeń, które mogły wynikać ze sprzedaży spółki (...) z nieruchomością. Zadłużenie W. P. to nie było związane z kancelarią. Okazało się że ma on duże problemy z hazardem. Zadłużył i siebie i swoja rodzinę. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego R. B.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, którego ocenę przedstawiono poniżej i na jego podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, sprawstwo i wina oskarżonego R. B. w zakresie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów (poza modyfikacją daty I z czynów) nie budziło żadnych wątpliwości Sądu. Zdaniem Sądu na sprawstwo oskarżonego w zakresie pierwszego z czynów jednoznacznie wskazują zeznania świadka G. M. - pracownika kancelarii komorniczej E. M.. Świadek ten szczegółowo opisał poszczególne czynności podjęte przez komornika w sprawie Km 863/13 oraz ich powody.

Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania wiarygodności jego relacji, jego zeznania są bowiem w pełni spójne z treścią zgromadzonych w sprawie dokumentów w postaci: kopii aktu notarialnego rep A nr 9272/2011 k. 816 – 828 t. V, pisma komornika ds. Km 863/13, k. 426 t. III, wniosku o wszczęcie egzekucji, k. 427 - 428, t. III , bankowego tytułu egzekucyjnego nr (...) t. III, postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności sygn. VI Co 940/13, k. 430 t. III, zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, k. 431 t. III, wezwania do zapłaty należności k. 432 t.

III , potwierdzenia odbioru przesyłek, k. 433 t. III, zawiadomienia dłużnika o zajęciu ruchomości, k. 434 t. III. Powyższe dokumenty potwierdzają charakter, zakres oraz czas podejmowanych czynności egzekucyjnych w sprawie Km 863/13. Świadek G. M. opisał także szczegółowo chronologię i korespondencję prowadzoną przez komornika sądowego ze spółką (...).zo.o. oraz jej wpływ na prowadzoną egzekucję. Również i w tym zakresie, jego zeznania znajdują pełne oparcie w zgromadzonych w sprawie dokumentach. Za równie wiarygodne Sąd uznał zeznania tego świadka dotyczące przedłożenia w dniu 11 września 2015r. przez oskarżonego R.

B., prokurenta spółki (...), kserokopii faktur Vat mających dokumentować poniesienie nakładów na nieruchomość będącą przedmiotem egzekucji. Albowiem, i w tym zakresie, relacja świadka jest w pełni spójna z dokumentami w postaci pisma oskarżonego datowanego na dzień 7 września 2015r. wraz z załącznikami (k.13-36 t.I). Analizując spójne i konsekwentne zeznania świadka G. M. (k.114-115, 297-298, 599-600) Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia ich wiarygodności. Za logiczne Sąd uznał także przedstawione przez tego świadka powody, dla których komornik sądowy zniósł z urzędu termin licytacji przedmiotowej nieruchomości wyznaczony na dzień 14 września 2015r.

Z zeznań świadka wynika bowiem, że z uwagi na przedłożone przez oskarżonego faktury VAT, które mogły dokumentować poniesienie nakładów na nieruchomość będącej przedmiotem egzekucji, powstała poważna wątpliwość czy sprzedaż tej nieruchomości, na której ulepszenie spółka (...) sp.zo.o. mogła ponieść nakłady przewyższające 30% ich wartości początkowej, będzie podlegać zwolnieniu z podatku od towarów i usług w myśl ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne nie znajdując okoliczności wskazujących na inny powód zniesienia terminu przedmiotowej licytacji.

Wskazać w tym miejscu także należy, na treść zeznań świadka E. S., które Sąd ocenia jako wiarygodne, k.539 (t.III), gdzie świadek ta zeznała, iż teraz jej wiadomo, że oskarżony R. B., kiedy dowiedział się o próbie licytacji komorniczej kamienicy przy Placu (...) w K. to zmobilizował wszystkie siły, aby nie dopuścili do tej licytacji, prawnicy odnaleźli artykuł prawny, w którym wskazane było, że jeśli wartość nieruchomości ulegnie zmianie od ostatniej licytacji to wymagane jest sporządzenie nowego operatu szacunkowego.

Świadek ta zeznała również, że oskarżony R. B. mówił W. P., że kamienica przynosi straty, gdzie faktycznie generowała ona zyski około trzynastu tysięcy miesięcznie. Sąd analizując logiczne zeznania tego świadka nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności. Motywacja zeznań świadka w niniejszej sprawie, podkreślana przez obronę, nie miała wpływu na ocenę wiarygodności tej konsekwentnej i spójnej relacji, tym bardziej, że opisywany przez tego świadka sposób działania oskarżonego znajduje oparcie w równie wiarygodnych zeznaniach świadka W.

P. czy N. G. (k.521-522 t.III), R. I. (k.786v-787) czy E. K. (k.423-424, 538-539, 1231 t.VII). Brak było także, zdaniem Sądu, podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań świadka G. M., co do dokonanych następnie ustaleń komornika w zakresie faktycznie poczynionych na nieruchomość nakładów. W tym zakresie zeznania tego świadka znajdują oparcie nie tylko w opracowaniu dotyczącym analizy nakładów poczynionych na nieruchomości objęte księgą wieczystą nr (...) (k.126-184 t.I), ale i zeznaniach świadków P. A. (k.195-196) oraz mieszkańców nieruchomości, jak i informacjach uzyskanych z urzędów skarbowych (k.311-319, 472-475).

Odnośnie zeznań świadka P. A. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności. Zeznania tego świadka, w szczególności co do dokonanej przez niego wyceny, oraz weryfikowania stanu przedmiotowej nieruchomości pod kątem poczynionych nakładów mających wpływ na zmianę jej wartości pomiędzy datą pierwszych oględzin a 21 grudnia 2015r., są nie tylko spójne z relacją świadka G. M., ale i relacjami świadków-mieszkańców nieruchomości: G. B. (k.215-216 t.II), M. D. (2) (k. 217-218 t.II), M. G. (k.221-222 t.II), K.

B. (1) (k.224-225 t.II), M. B. (3) (k.227-228 t.II), dozorczyni-M. B. (4) (k. 232-233 t.II), U. B. (k.410v t.III) którzy spójnie opisali zakres wykonywanych w przedmiotowej nieruchomości robót, czy napraw. Zdaniem Sądu świadkowie ci zeznawali wiarygodnie, zgodnie ze stanem swojej wiedzy na dany temat. Odnośnie zeznań świadka U. B. – głównej księgowej firmy Usługi Mieszkaniowe Spółka (...).zo.o – to również brak jest podstaw do zakwestionowania wiarygodności logicznych wypowiedzi świadka. Co do sposobu i zakresu rozliczeń przedmiotowej spółki z W.

P. zeznania tego świadka są w pełni spójne z zeznaniami świadka W. P., jak i świadka G. M. oraz treścią umów o zarządzanie nieruchomością (k.414-419 t.III). . Analizując kolejne dowody zgromadzone w sprawie Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań świadków K. B. (2) (k.186 t.I), B. L. (k.189 v), H. K. (k.192v), albowiem przedstawiony przez nich przebieg wydarzeń znajduje pełne oparcie w treści dokumentów: kserokopii faktury Vat nr (...)r. z dnia 17 grudnia 2013r. (k.36 t.I), nr (...) z dnia 20 grudnia 2013r. (k.35 t.I), nr (...) z dnia 17 kwietnia 2014r.(k.34 t.I), nr (...) z dnia 10 lipca 2014r.(k.33 t.I), nr (...) z dnia 28 listopada 2014r. (k.26 t.I), (...) z dnia 5 grudnia 2014r.(k.25 t.I), nr (...) z dnia 10 grudnia 2014r. (k.24 t.I).

Za w pełni wiarygodne Sąd uznał także zeznania świadka J. D. i M. D. (1) -poprzednich współwłaścicieli przedmiotowej kamienicy, albowiem brak jest dowodów podważających wiarygodność ich relacji, w szczególności co do okoliczności sprzedaży tej nieruchomości W. P.. Oceniając wiarygodność zeznań świadka W. P. Sąd miał na uwadze, iż jest on w sposób oczywisty zainteresowany uzyskaniem wyroku skazującego wobec oskarżonego, miał także na uwadze, iż zeznania tego świadka uległy modyfikacji co do braku rozliczenia się z nim przez oskarżonego z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości.

Po analizie zeznań tego świadka Sąd doszedł do wniosku, iż zeznania tego świadka w wersji przedstawionej w szczególności w dniu 09 maja 2017r. i późniejsze uznać należy za w pełni wiarygodne. Podkreślić należy, że świadek W. P. logicznie przedstawił przyczyny dla których zmienił zeznania złożone w dniu 09 września 2019r. (k.331 t.II), ale zauważyć należy, iż już składając te zeznania świadek nie potwierdził wprost otrzymania kwoty 100.000 zł z tytułu sprzedaży nieruchomości stwierdzając „nie posiadam żadnych potwierdzeń przelewów środków finansowych bądź innych potwierdzeń zapłaty”.

Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadka W. P. złożone w dniu 18 października 2016r., co do ustaleń z oskarżonym, iż cała kamienica zostanie dalej sprzedana i „iż tego tytułu będą kolejne większe pieniądze, z których ja cos otrzymam.” (k.344 t.II), „ciągle mam nadzieję, że B. doprowadzi ostatecznie do dalszej sprzedaży tej kamienicy i dostanę z tego obiecane pieniądze.” (t.II k. 345) albowiem podtrzymał świadek te twierdzenia w toku kolejnych przesłuchań. Przesłuchiwany w dniu 09 maja 2017r. świadek W. P. jednoznacznie stwierdził, że nie miała nastąpić i nie nastąpiła żadna płatność przy sprzedaży tej kamienicy, umowa sprzedaży, zgodnie z ustaleniami B., miała być pierwszym etapem dalszej odsprzedaży tej kamienicy.

Świadek zeznał także, że wiedział, że oskarżony „robi wszystko, żeby nie doszło do licytacji tej nieruchomości.” Opisując motyw działania oskarżonego świadek stwierdził „według mnie jego tok myślenia od początku był bardzo prosty. P. będzie bił się z komornikiem do końca życia, a on jako właściciel kamienicy przynajmniej przez kilka lat będzie pobierał sobie pożytki z tej kamienicy(…) B. doprowadził do sytuacji, w której mój dług nie jest spłacany i stale rośnie, a wszelkie dotychczasowe próby sprzedaży kamienicy zostały przez niego storpedowane” (k.713 t.

IV). Podkreślić w tym miejscu także należy, iż zeznania świadka W. P. potwierdzone zostały zeznaniami świadków M. P., B. P. i A. P.. Ze spójnych i konsekwentnych relacji tych świadków wynika, że dopiero po sprzedaży kamienicy dowiedziały się od W. P., że „B. go oszukał, bo kazał podpisać mu umowę sprzedaży tej kamienicy za śmieszną kwotę 100.000 zł a której i tak mu nie dał.” (k.973 t.V), „B. w tym czasie przecież przejął zupełnie za darmo od ojca kamienicę położoną w K., z której czerpał pożytki.” (k.980 t.V).

Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania świadka W. P. dotyczące okoliczności i przyczyn podpisania przez niego dokumentów kwitujących odbiór pieniędzy od oskarżonego. Za w pełni wiarygodne Sąd uznał także zeznania świadka G. H. (k.1247-1248 t.VII), D. K. (k.618-620, 1231 t VII), J. C. (k.1225-1226 t.VII), L. N. (k.1218-vVII, 477-480, (...)- (...)) nie znajdując dowodów podważających ich wiarygodność. Zeznania kolejnego świadka M. K. (2) (k1220 t.VII) znajdują oparcie w zeznaniach świadka W. P., który nie kwestionował faktu potwierdzenia otrzymania pieniędzy na drukach KW.

Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania świadków S. G. (k.478-479 t.III) i A. G.(k.482-484 t.III), T. W. (k.506-508 t.III) - założycieli spółki (...), w szczególności co do okoliczności, w jakich doszło do zbycia udziałów w przedmiotowej spółce, nie znajdując dowodów podważających te logiczne relacje. Sąd uznał za wiarygodne dowody w postaci dokumentów ujęte w wykazie dowodów do ujawnienia na rozprawie - poz.1-2,7-50, albowiem wiarygodność tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony i nie budziła wątpliwości Sądu.

Odnośnie wyjaśnień oskarżonego R. B. to Sąd uznał je za wiarygodne w takim zakresie, w jakim są one spójne z pozostałymi dowodami uznanymi w sprawie za wiarygodne, w pozostałym zakresie uznając je za oczywisty przejaw linii obrony tego oskarżonego. I tak w szczególności za wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego, że przyjął faktury nie do końca zgodne ze stanem faktycznym dokonywanych remontów, albowiem w tym zakresie wyjaśnienia te znajdują oparcie nie tylko w zeznaniach G. M., czy P. A. ale i np.: G. H.. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego odnośnie zasad umówionych z W.

P. nabycia przedmiotowej nieruchomości, albowiem w tym zakresie wyjaśnienia te są sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniami świadka W. P.. Mając na uwadze tak ocenione dowody i w oparciu o nie ustalony w sprawie stan faktyczny Sąd uznał oskarżonego R. B. za winnego tego, że w okresie od 11 września 2015r. do 14 września 2015r. w K. woj. (...) działając jako prokurent spółki zo.o. P. będącej właścicielem nieruchomości położnej w K. przy ul. (...). J. 10, dla której Sąd Rejonowy w Kaliszu VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...) i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając na szkodę (...) S.A. w toku komorniczego postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie (...) na rzecz wierzyciela banku (...) S.A. z siedzibą w W.

Oddział 5 w P. udaremnił przetarg publiczny w postaci licytacji tej nieruchomości wyznaczony na dzień 14 września 2015r. poprzez przedłożenie poświadczających nieprawdę 14 faktur VAT na łączną wartość 591.703,80 zł mających potwierdzać rzekomo poniesione nakłady na remonty podwyższające istotne wartości tej nieruchomości, a wystawionych przez: ZUP L. N. - faktura VAT nr (...) z 3 grudnia 2014r. na kwotę 43.050,00 zł - faktura VAT nr (...) z 12 grudnia 2014r. na kwotę 36.285,00 zł - faktura VAT nr (...) z 23 grudnia 2014r. na kwotę 34.932,00 zł G.

R. G. K. - faktura VAT nr (...) z 4 grudnia 2014r. na kwotę 36.900,00 zł - faktura VAT nr (...) z 9 grudnia 2014r. na kwotę 39.360,00 zł D. B. D. K. - faktura VAT (...) z 6 października 2014r. na kwotę 38.868,00 zł - faktura VAT (...) z 20 października 2014r. na kwotę 59.901,00 zł - faktura VAT (...) z 11 listopada 2014r. na kwotę 53.505,00 zł - faktura VAT (...) z 8 grudnia 2014r. na kwotę 47.478,00 zł (...) G. H. - faktura VAT (...) z dnia 29 sierpnia 2014r. na kwotę 55.104,00 zł - faktura VAT (...) z dnia 26 stycznia 2015r. na kwotę 48.585,00 zł - faktura VAT (...) z dnia 06 marca 2015r. na kwotę 34.932,00 zł - faktura VAT (...) z dnia 30 czerwca 2015r. na kwotę 32.545,80 zł co w konsekwencji doprowadziło do zniesienia z urzędu terminu licytacji ze względu na możliwość ewentualnego dalszego pokrzywdzenia wierzyciela przez konieczność odprowadzenia podatku VAT do przyszłej kwoty sprzedaży należnej bankowi (...).

Zdaniem Sądu na sprawstwo oskarżonego R. B. w zakresie zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu jednoznacznie wskazują zeznania świadków W. P. i E. S. z których wynika, że oskarżony podejmował wszelkie działania celem udaremnienia prowadzonej egzekucji z nieruchomości. Z zeznań świadka G. M. wynika ponadto, że konkretną przyczyną odwołania terminu licytacji w dniu 14 września 2015r. było przedłożenie przez oskarżonego, działającego w imieniu spółki (...) faktur VAT dokumentujących rzekomo poniesione nakłady na nieruchomość i powstałą z tym wątpliwość komornika, czy sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność spółki (...), będzie podlegać zwolnieniu z podatku od towarów.

Zdaniem Sądu działanie oskarżonego R. B. było umyślne, nakierowane wyłącznie na udaremnienie licytacji. Sąd podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego, że czynem swoim oskarżony R. B. wypełnił znamiona przestępstwa z art. 305§1 k.k. w zw. z art. 308 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art. 12 kk. Odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 305§1 kk podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udaremnia lub utrudnia przetarg publiczny (…) działając na szkodę osoby lub instytucji na rzecz której przetarg jest dokonywany.

Niewątpliwie oskarżony R. B. działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, albowiem odwołanie terminu licytacji pozwoliło na dalsze osiąganie zysków z tytułu wynajmu lokali w przedmiotowej kamienicy. Niewątpliwie także oskarżony działał na szkodę (...), albowiem na skutek jego działania termin licytacji został przesunięty w czasie. W toku postępowania nie zgromadzono jednak dowodów pozwalających stwierdzić jednoznacznie, czy na odwołanym terminie licytacji doszłoby do sprzedaży nieruchomości, tym bardziej, że na kolejnych terminach brak było chętnych do jej nabycia.

Przypomnieć jednak należy, iż skutkiem przestępstwa z art. 305§1 kk nie musi być realna szkoda majątkowa, lecz już samo zagrożenie dla prawnie chronionych dóbr. Czyn oskarżonego Sąd zakwalifikował także z art. 273 kk z uwagi na umyślne posłużenie się przez niego poświadczającymi nieprawdę fakturami. Wymierzając oskarżonemu R. B. karę za powyższy czyn Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 53 kk. Zdaniem Sądu karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, jest kara 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł.

Zdaniem Sądu tak wymierzona kara pozbawienia wolności, choć w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, spełni swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, kara grzywny uwzględnia ponadto aktualną sytuację majątkową i osobistą oskarżonego. Sąd nie uwzględnił wniosku oskarżyciela posiłkowego (...) o zasądzenie na podstawie art.46 §1 kk kwoty 2.412679,69 zł, odsetek 1722367,94 zł oraz odsetek skapitalizowanych w kwocie 15.245,49 zł albowiem nie ustalono w toku postępowania, że w przypadku nieodwołania przedmiotowej licytacji w dniu 14 września 2015r. pokrzywdzony uzyskałby takie zaspokojenie z przedmiotowej nieruchomości.

Zdaniem Sądu na sprawstwo oskarżonego R. B. w zakresie zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia czynu jednoznacznie wskazują zeznania świadka W. P.. Z zeznań świadka, popartych relacjami jego żony i córek, wynika, że oskarżony wykorzystując trudną sytuację finansową W. P., zapewniając go o niedopuszczeniu do zlicytowania przedmiotowej nieruchomości i podzieleniu się z nim przyszłym zyskiem, jaki dostanie z dalszej odsprzedaży, wprowadził go w ten sposób w błąd i nakłonił do podpisania w dniu 29 sierpnia 2013r. notarialnej umowy sprzedaży w/w nieruchomości wartości co najmniej 1.350.000 zł na rzecz spółki (...) za kwotę 100.000 zł i potwierdzenia jej zapłacenia, w sytuacji, gdy oskarżony faktycznie takiej kwoty pokrzywdzonemu nie przekazał.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka W. P., co do okoliczności zawarcia przedmiotowej umowy, zapewnień oskarżonego oraz nie otrzymania kwoty 100.000 zł i przyczyn kwitowania odbioru pieniędzy od oskarżonego. Zeznania tego świadka są bowiem logiczne i konsekwentne w tym zakresie. Zdaniem Sądu, gdyby faktycznie świadek przedstawiał zdarzenia niezgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem usiłując wyłudzić od oskarżonego nienależne kwoty, mając na uwadze ustaloną przez rzeczoznawcę wartość kamienicy, wskazywałby na zobowiązanie się wobec niego przez oskarżonego do spłaty większych kwot niż kwoty rzędu 100-200 tysięcy zł.

Sąd uznał także za wiarygodne twierdzenia pokrzywdzonego, że wierzył on przedstawianym mu zapewnieniom oskarżonego, mieć bowiem należy na uwadze, iż oskarżony przestawiał się i tak był odbierany przez pokrzywdzonego jako prawnik, osoba o dużej wiedzy w zakresie obrotu wierzytelnościami, mająca możliwości rozwiązania problemów finansowych i prawnych pokrzywdzonego i jego rodziny. W ocenie Sądu oskarżony od początku nie miał zamiaru wywiązania się z ustaleń z W. P., co do dalszego postępowania z nieruchomością, jak i rozliczeń między nimi, a jedynie zamierzał tak długo jak to możliwie czerpać zysk z wynajmu lokali.

Wskazują na to nie tylko zatajanie przed W. P. dochodu i jego wysokości uzyskiwanego z wynajmu lokali, jak i okoliczności sprzedaży w kwietniu 2016r. kamienicy spółce (...).zo.o. Czynem swoim oskarżony R. B. wypełnił znamiona przestępstwa oszustwa z art. 286§1 kk, albowiem swoim celowym działaniem poprzez wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Kwalifikując czyn oskarżonego również z art. 294§1 kk Sąd miał na uwadze ustaloną przez rzeczoznawcę wartość kamienicy. Wymierzając oskarżonemu R.

B. karę za powyższy czyn Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 53 kk. Zdaniem Sądu karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, jest kara 1 roku pozbawienia wolności oraz kara grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł. Zdaniem Sądu tak wymierzona kara pozbawienia wolności, choć w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, spełni swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, kara grzywny uwzględnia ponadto aktualną sytuację majątkową i osobistą oskarżonego.

Sąd na podstawie art. 46§1kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego W. P. kwoty 100.000 zł tj.: kwoty wynikającej z treści aktu notarialnego i której pokrzywdzony od oskarżonego nie otrzymał. Wymierzając oskarżonemu R. B. karę łączną na podstawie art. 85 kk i art. 86§1kk. w wymiarze roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł. Sąd miał na uwadze łączność podmiotowo-przedmiotową pomiędzy poszczególnymi czynami, jak i niewielką odległość czasową pomiędzy nimi.

Zdaniem Sądu tak wymierzona kara łączną, uwzględniająca również sytuację materialną oskarżonego, spełni swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Na podstawie art. 69§1 i §2 kk oraz art. 70§1 pkt 1 kk przy zastosowaniu art. 4§1 kk (mając na uwadze datę czynów) Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący trzy lata. W ocenie Sądu już sam wymiar kary jest wystarczający dla osiągnięcia jej celów, wobec oskarżonego, który do tej pory nie był karany sądownie.

Tak określony okres próby pozwoli oskarżonemu na gruntowne przeanalizowanie swojego postępowania i ponowne wdrożenie się do przestrzegania panującego porządku prawnego. Na podstawie art. 627§1kpk i art. 2 ust 1 pkt. 4 i art. 3 ust 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych Sąd, mając na uwadze sytuacje osobistą i majątkową oskarżonego, zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w sprawie i wymierzył mu opłatę w kwocie 3300 zł. sędzia del Dobromira Myszakowska ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcom Kal 14 dni od doręczenia sędzia del Dobromira Myszakowska