Legislator Case Law & Legislation
III AUa 1001/18 AI generated

III AUa 1001/18 · Sąd powszechny

Case Number III AUa 1001/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Decyzją z dnia 9 marca 2017 r. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, podwyższył W. W. przysługującą rentę rolniczą wskaźnikiem waloryzacji wynoszącym w 2017 r. 100,44%. Z uwagi na fakt, że kwota waloryzacji wyniosła 5,12 zł, a wiec była niższa niż 10,00 zł, na podstawie art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, podwyższono zainteresowanemu świadczenie o 10,00 zł. Po dokonaniu waloryzacji, renta rolnicza w pełnej wysokości od 1 marca 2017 r. wynosi 1174,98 zł.

Legislator headnote

AI generated

III AUa 1001/18 · Sąd powszechny: W. jednoznacznie wskazał, że przedmiotem odwołania nie jest sposób dokonania przez organ rentowy waloryzacji renty. Odwołujący zakwestionował wysokość dokonanych przez organ rentowy potrąceń. Ponadto na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. wniósł o zmniejszenie potrąceń i podwyższenie świadczenia o 150 zł. Sąd i instancji wskazał, że organ rentowy nie dysponuje możliwością zaprzestania potrącania świadczeń alimentacyjnych, ich przekazywania lub też ich dowolnego kształtowania. Art. 139 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS enumeratywnie wylicza wierzytelności, które mogą pomniejszać wysokość świadczenia emerytalnego.

Keywords

AI generated
deductibility of maintenance payments pension overpayment setoff maintenance obligations surplus-sharing minimum maintenance calculation pensioner allocation of debt payments
AI generated
VIII U 2360/20
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N., z upoważnienia Likwidatora Funduszu Alimentacyjnego Prezesa ZUS, decyzją z dnia 26 sierpnia 2020 roku na podstawie art.
VII U 167/15
Decyzją z 10.12.2014 r., (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w L., ustalił na kwotę(...) złotych wysokość potrąceń z przysługującej A.
III AUa 1631/13
Decyzją z dnia 13 września 2012 r.
II K 214/18
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Na mocy wyroku zaocznego (...) z dnia 10 marca 2009 r.
II Ka 855/23
Sygn. akt II Ka 855/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: sekr. sądowy Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale Prokuratora Marka Kempki po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. i 20 marca 2024 r. sprawy M. K. oskarżonego z art. 209 §1a k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt II K 145/23 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego M. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu; II. stwierdza, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 855/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 września 2023 r. w sprawie II K 145/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. M. K. Egzekwowanie ze świadczenia rentowego M. K. alimentów na rzecz O. K. oraz należności na rzecz innych wierzycieli Zaświadczenie z (...) Oddział w S. Zaświadczenie o wyegzekwowanych kwotach od Komornika sądowego 127,133-134, 135-138 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Zaświadczenie z (...) Oddział w S. Zaświadczenie o wyegzekwowanych kwotach od Komornika sądowego Pisma urzędowe, sporządzone i nadesłane przez uprawnione podmioty. Ich autentyczność oraz treść nie budzą wątpliwości. W całości wiarygodne. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Mając na uwadze treść osobistej apelacji oskarżonego należy przyjąć, że podnosi on zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy komornik dokonuje co miesiąc potrąceń alimentów z renty otrzymywanej przez niego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja złożona w sprawie przez oskarżonego M. K. okazała się zasadna. Analiza akt sprawy i pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia wskazuje, że Sąd Rejonowy poczynił wadliwe ustalenia faktyczne, wyprowadzając ze zgromadzonych dowodów dowolne wnioski i na ich podstawie dokonując nieprawidłowej subsumpcji zachowania oskarżonego i sposobu jego wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego pod przepis art. 209 § 1a kk. Na wstępie zaznaczyć należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, iż dla bytu przestępstwa niealimentacji nie wystarczy samo potwierdzenie, że oskarżony nie płaci alimentów, do których łożenia był zobowiązany, lecz konieczne jest równoczesne ustalenie, iż od tego obowiązku „uchyla się” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.05.2022 r., sygn. III KK 64/22, LEX nr 3409745). W pojęciu „uchyla się” zawarty jest zawsze negatywny stosunek psychiczny osoby zobowiązanej do świadczenia - sprawca obowiązku tego nie wypełnia, gdyż go wypełnić nie chce lub lekceważy ten obowiązek. Musi to więc być zachowanie umyślne, w którym wyraża się szczególne nastawienie psychiczne sprawcy (element subiektywny), a z drugiej strony - stan uchylania się trwający przez określony dłuższy czas (element obiektywny) [tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7.11.2017 r., sygn. II KK 211/17, LEX nr 241759]. Uchylanie się nakłada obowiązek wykazania, że sprawca miał obiektywną możliwość dostarczania środków utrzymania, lecz tego nie czynił (zob. wyrok SN z 9.05.1995 r., III KRN 29/95, OSNKW 1995/9–10, poz. 64). Brak możliwości wykonania obowiązku łożenia może wynikać z tego, że sprawca w okresie objętym zarzutem miał status bezrobotnego bez prawa do zasiłku, że nie było dla niego ofert pracy w urzędzie pracy, że był obłożnie chory albo wymagał kosztownego leczenia, na które musiał przeznaczyć środki, którymi dysponował. Źródłem niemożliwości wykonania obowiązku mogą być również liczne zobowiązania publicznoprawne, powstałe zwłaszcza przed okresem niealimentacji, a przede wszystkim zajęcia komornicze oraz toczące się egzekucje dotyczące tych zobowiązań (Komentarz do art. 209 kk, Konarska-Wrzosek Violetta (red.), wyd. IV, opublikowano: WKP 2023). Z konsekwentnych wyjaśnień złożonych w sprawie przez M. K. wynika, iż pobiera on rentę inwalidzką w związku z niezdolnością do pracy, z którego to świadczenia komornik potrąca co miesiąc należności na poczet alimentów. Znalazło to potwierdzenie w dołączonej już na etapie postępowania przygotowawczego informacji Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Garwolinie. Sąd I instancji, dowolnie ocenił wyżej wskazane dowody, przyjmując, że M. K. uchylał się od obowiązku alimentacyjnego, bowiem wiedząc jaka jest jego wysokość i jaka jest kwota potrąceń, nie wywiązywał się z niego, doprowadzając do powstania zaległości i narażając uprawnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, nie nadając właściwego znaczenia temu, że oskarżony pobiera rentę inwalidzką z uwagi na niezdolność do pracy, co jest jednoznaczne z tym, że nie ma możliwości zarobkowania, a otrzymywana renta jest jego jedynym źródłem dochodu. Jak wynika z akt sprawy i dołączonych w toku postępowania odwoławczego dokumentów, nadesłanych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Garwolinie oraz przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., w okresie zarzutu, tj. od 17 grudnia 2021 r. do 17 stycznia 2023 r. ze świadczenia rentowego otrzymywanego przez M. K. co miesiąc były dokonywane potrącenia w kwotach po 319,44 zł tytułem alimentów. Potrącenia były dzielone pomiędzy sprawy egzekucyjne prowadzone przeciwko dłużnikowi na rzecz innych wierzycieli. Skoro zatem oskarżony, miał świadomość, że z przysługującej mu renty, stanowiącej źródło jego utrzymania, Komornik dokonuje potrąceń na poczet alimentów, nie można przypisać mu uchylania się od obowiązku alimentacyjnego i tego, że obowiązek ten lekceważy i nie wypełnia go ze złej woli. Brak jest w materiale dowodowym okoliczności, które wskazywałyby, że oskarżony nie płaci alimentów w wysokości ustalonej przez Sąd ze złej woli, mimo, że ma ku temu obiektywne możliwości. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że w zachowaniu oskarżonego brak było elementu wolitywnego wymaganego dla przypisania znamion czynu zabronionego z art. 209 § 1a kk, tj. negatywnego nastawienia do ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie uprawnionej. Reasumując, brak rozważenia przez Sąd Rejonowy wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy, co prawda ujawnionych w toku rozprawy głównej, lecz nie ocenionych w sposób respektujący art. 7 kpk, miał niewątpliwy wpływ na wyrok pierwszoinstancyjny, który z przyczyn opisanych powyżej został zmieniony przez Sąd Okręgowy w ten sposób, że oskarżonego uniewinniono od popełnienia zarzucanego mu czynu. Wniosek uniewinnienie oskarżonego od popełniania zarzucanego mu czynu ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zasadność zarzutu warunkowała zasadność wniosku apelacyjnego. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego M. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Zwięźle o powodach zmiany Szerzej o powodach zmiany w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Wobec uniewinnienia oskarżonego, na podstawie przepisów art. 634 kpk w zw. z art. 632 pkt 2 kpk oraz art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy stwierdził, iż wydatki postępowania odwoławczego w tej sprawie winien ponieść Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III AUa 1001/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 sierpnia 2019 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Iwona Szybka (spr.) Sędziowie: SSA Mirosław Godlewski SSA Jacek Zajączkowski Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Matusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. w Ł. sprawy W. W. przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o wysokość świadczenia na skutek apelacji W. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt V U 439/17 oddala apelację. Sygn. akt AUa 1001/18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 marca 2017 r. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, podwyższył W. W. przysługującą rentę rolniczą wskaźnikiem waloryzacji wynoszącym w 2017 r. 100,44%. Z uwagi na fakt, że kwota waloryzacji wyniosła 5,12 zł, a wiec była niższa niż 10,00 zł, na podstawie art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, podwyższono zainteresowanemu świadczenie o 10,00 zł. Po dokonaniu waloryzacji, renta rolnicza w pełnej wysokości od 1 marca 2017 r. wynosi 1174,98 zł.

Z przysługującego świadczenia potrącono odwołującemu między innymi kwotę 494,98 zł tytułem należności alimentacyjnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. W., domagając się zaniechania potrąceń i wypłaty świadczenia w wysokości odpowiadającej najniższemu świadczeniu. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2018r. Sąd Okręgowy w Kaliszu oddalił odwołanie. Sąd Okręgowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach i rozważaniach. W. W. w lutym 2015 r. złożył wniosek o rentę inwalidzką rolniczą.

Świadczenie zostało mu przyznane w wykonaniu wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 25 listopada 2016 r. w sprawie VU 678/15. Przeciwko odwołującemu W. W. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Kaliszu w sprawie Kmp 41/97. W ramach powyższego postępowania egzekwowane są należności alimentacyjne. W wezwaniu do dokonywania potrąceń z renty odwołującego z dnia 1 grudnia 2014 r., określono wysokość zadłużenia odwołującego z tytułu bieżących alimentów, alimentów zaległych, należności wypłaconych z Funduszu Alimentacyjnego na kwotę ponad 267 000 zł.

Zaskarżoną decyzją organ rentowy potrącił kwotę 494,98 zł z tytułu alimentów. Wysokość renty odwołującego ustalono na kwotę 1174,98 zł, a pozostała po potrąceniu kwota stanowi więcej niż połowę najniższego świadczenia, zaś potrącenia mieszczą się w granicach do 60% świadczenia. Odwołujący zakwestionował też tytuł wykonawczy, będący podstawą dokonania potrąceń. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał odwołanie za bezzasadne. Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia wskazał art. 139 ust. 1 pkt 3 i 5, art. 140 ust. 1 pkt 1, art. 140 ust. 7 i art. 141 ust. 1 lit. a i c ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszy Ubezpieczeń Społecznych Sąd Okręgowy wyjaśnił, że zakres kognicji sądu wyznaczony zostaje każdorazowo zakresem zaskarżonej decyzji organu rentowego.

W. W. jednoznacznie wskazał, że przedmiotem odwołania nie jest sposób dokonania przez organ rentowy waloryzacji renty. Odwołujący zakwestionował wysokość dokonanych przez organ rentowy potrąceń. Ponadto na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. wniósł o zmniejszenie potrąceń i podwyższenie świadczenia o 150 zł. Sąd i instancji wskazał, że organ rentowy nie dysponuje możliwością zaprzestania potrącania świadczeń alimentacyjnych, ich przekazywania lub też ich dowolnego kształtowania. Art. 139 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS enumeratywnie wylicza wierzytelności, które mogą pomniejszać wysokość świadczenia emerytalnego.

Należą do nich sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie należności alimentacyjnych. Organ rentowy działa w tym zakresie na podstawie zajęcia świadczeń z tytułu egzekucji świadczeń alimentacyjnych przedłożonego przez Komornika Sądowego, który z kolei działa na podstawie tytułu wykonawczego. Rzeczą Sądu było natomiast zbadanie, czy potrącenia nie przekraczają granic które zostały wyrażone w art. 140 i art. 141 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Na podstawie powołanych przepisów ze świadczenia rentowego odwołującego możliwe są potrącenia należności alimentacyjnych do wysokości 60% miesięcznego świadczenia.

Z kolei na podstawie tytułów wykonawczych na pokrycie innych należności niż świadczenia alimentacyjne, w tym pozostające w związku z egzekucją administracyjną organ rentowy uprawniony jest potrącać kwotę w wysokości co najwyżej 25% świadczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt III AUa 890/15). Ponadto ustawodawca w art. 141 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wprowadził ograniczenie kwot wolnych od egzekucji, Przepis ten chroni świadczeniobiorcę, któremu należy zapewnić wypłatę świadczeń do 50% minimalnej emerytury lub renty.

Jednakże wobec kategorycznego brzmienia przepisów art. 139 ust. 1 i art. 140 ust. 7 powołanej ustawy uznać należy, że organ rentowy przystępując do dokonywania potrąceń w pierwszej kolejności zobowiązany jest do odprowadzenia należności publicznoprawnych, to jest zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Wysokość potrąceń ustala się od kwoty świadczenia przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne i dopiero po odliczeniu tych należności organ rentowy może potrącać należności określone w art. 139 ust. 1 wskazanej ustawy.

Ostatecznie ze świadczeń pieniężnych określonych w ustawie – po odliczeniu składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki i innych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych – podlegają potrąceniu m. in. należności alimentacyjne. Potrącenia dokonywane ze świadczenia odwołującego mieszczą się w granicach określonych powołanymi wyżej przepisami, a zasadność tytułu wykonawczego nie podlega badaniu ani przez organ rentowy wypłacający świadczenie, ani przez Sąd kontrolujący decyzję. Apelację od powyższego wyroku wniósł W.

W. zrzucając „kolesiowską zmowę w tym celu aby jako inwalida nie miał wystarczających środków do egzystencji i był zmuszony do przymierania głodem”. Podniósł, że postępowanie egzekucyjne jest bezprawne, a kwota zadłużenia 267 000 zł, to nie jest jego zadłużenie alimentacyjne.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu albowiem Sąd Okręgowy wydał trafne rozstrzygnięcie. Obowiązujące przepisy prawa dopuszczają możliwość dokonywania potrąceń ze świadczeń emerytalno-rentowych na mocy tytułów wykonawczych. Zasady tych potrąceń reguluje ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a konkretnie art. 139 ust. 1, art. 140 i art. 141, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 52 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Art. 139 ust. 1 stanowi, że ze świadczeń pieniężnych określonych w ustawie - po odliczeniu składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki i innych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych - podlegają potrąceniu, z uwzględnieniem art. 141, m.in. sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie należności alimentacyjnych (pkt 3).

Granice tych potrąceń określa z kolei przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, zgodnie z którym potrącenia, o których mowa w art. 139, mogą być dokonywane, z zastrzeżeniem art. 141, w następujących granicach: świadczeń alimentacyjnych, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 3 - do wysokości 60% świadczenia. Z kolei zgodnie z art. 141 ust. 1 pkt 1 a (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) emerytury i renty są wolne od egzekucji i potrąceń, z zastrzeżeniem ust. 2, w części odpowiadającej 50% kwoty najniższej emerytury lub renty - zależnie od rodzaju pobieranego przez emeryta (rencistę) świadczenia - przy potrącaniu należności, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 3, wraz z kosztami i opłatami egzekucyjnymi.

Sąd Okręgowy rozpoznając odwołanie ubezpieczonego prawidłowo zastosował właśnie te przepisy i mając na uwadze ich treść, zasadnie odwołanie oddalił. Odnosząc się do zarzutów apelującego powtórzyć za Sądem Okręgowym należy, że ani organ rentowy, ani Sąd rozpoznający odwołanie od decyzji organu rentowego, nie jest uprawniony do kwestionowania tytułu wykonawczego, czyli prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, który stał się podstawą do dokonywania potrąceń. Jak wynika z wezwania Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Kaliszu z dnia 1 grudnia 2014r. (k. 142 akt rentowych), Komornik wskazując na prawomocny wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Kaliszu wydany w sprawie III RC 77/12 zaopatrzony w klauzulę wykonalności z dnia 23 maja 2012r. i działając na wniosek wierzycieli, wezwał organ rentowy do dokonywania potrąceń z renty lub emerytury W.

W.. W. W. pobiera od 3 kwietnia 2014r. rentę rolniczą. Pierwszego potrącenia zaległości alimentacyjnych na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu w sprawie III RC 77/12, organ rentowy dokonał decyzją z dnia 27 grudnia 2016r. Potrącił wówczas kwotę 489,09 zł. Od decyzji tej W. W. wniósł odwołanie i wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017r. (VU 72/17) Sąd Okręgowy oddalił odwołanie wskazując w uzasadnieniu, że zadłużenie alimentacyjne wynosi ponad 267 000 zł, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Kaliszu prowadzi egzekucję w sprawie Kmp 41/97, w ramach której egzekwowane są należności alimentacyjne W.

W. oraz, że wezwaniem z dnia 1 grudnia 2014r. komornik określił wysokość zadłużenia. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 marca 2018r. oddalił apelację ubezpieczonego (III AUa 747/17). Już w postępowaniu w sprawie VU 72/17 ubezpieczony kwestionował tytuł wykonawczy i Sąd Okręgowy wyjaśnił, że nie ma kompetencji do kontrolowania tego tytułu. Na skutek waloryzacji renty dokonanej zaskarżoną decyzją z dnia 9 marca 2017r. KRUS podwyższył kwotę renty i w związku z tym podwyższeniu uległa też wysokość potrąceń. Do 1 marca 2017r. potrącana była kwota 489,09 zł, a od dnia 1 marca 2017r. potrącana jest kwota 494,98 zł.

Jak wynika z informacji KRUS kwota potrącenia wyniosła 593,99 zł, ale została obniżona do kwoty 494,98 zł, zgodnie z treścią art.141 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, gdyż kwota wolna od potrąceń wynosi 50% najniższej emerytury, czyli 500 zł. W apelacji, W. W. nadal nie zgadza się z tytułem wykonawczym. Powtórzyć więc należy za Sądem I instancji, który także i w niniejszej sprawie wyjaśniał związanie Sądu rozpoznającego odwołanie od decyzji organu rentowego tytułem wykonawczym, że ani KRUS, ani Sąd nie są podmiotami uprawnionymi do badania ważności tytułu wykonawczego w niniejszym postępowaniu.

Zgodnie z treścią 776 kpc podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy. Tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 777 § 1 pkt 1 kpc tytułami egzekucyjnymi są orzeczenie sądu prawomocne lub podlegające natychmiastowemu wykonaniu, jak również ugoda zawarta przed sądem. W myśl art. 803 kpc tytuł wykonawczy stanowi podstawę do prowadzenia egzekucji o całe objęte nim roszczenie i ze wszystkich części majątku dłużnika, chyba że z treści tytułu wynika co innego, a zgodnie z art. 804 § 1 kpc organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Zatem zarówno komornik, jak i organ rentowy oraz sąd związani są tytułem wykonawczym, będącym podstawą potrąceń, czyli wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 1 grudnia 2014r. wydanym w sprawie III RC 77/12. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc orzekł jak w sentencji.