Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
VI P 261/18 AI generated

VI P 261/18 · Sąd powszechny

Case Number VI P 261/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Pozwem z dnia 6 czerwca 2018 roku (data nadania) powódka H. R. wniosła o uchylenie nałożonej w dniu 20 kwietnia 2018 roku przez pracodawcę kary upomnienia oraz zasądzenie od pozwanej na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jako pozwaną wskazała Szkołę Podstawową w O.. W uzasadnieniu powódka podniosła, że kara upomnienia została nałożona z naruszeniem przepisów prawa, gdyż powódka nie miała możliwości wyjaśnienia zaistniałego zdarzenia dyrektorowi pozwanej.

Legislator headnote

AI generated

art. 109 § 2 k.p, art. 112 k.p, art. 100 § 2 k.p, art. 108 § 1 k.p, art. 108 k.p, art. 92 k.p; VI P 261/18 · Sąd powszechny: W piśmie z dnia 27 kwietnia 2018 roku powódka wniosła sprzeciw od zastosowania wobec niej kary porządkowej. Wskazała, że 20 kwietnia 2018 roku przed wręczeniem pisma informującego o wymierzeniu kary porządkowej dyrektor nie pozwolił wypowiedzieć się, nie wysłuchał jej co stanowi naruszenie art. 109 § 2 k.p. Powódka podała, że przed wyznaczonym czasem rozpoczęcia zajęć telefonicznie poinformowała dyrektora pozwanej o tym, że się spóźni, wskazując że została wyrażona zgoda na zastępstwo koleżeńskie. Następnie w dniach 11, 12 i 13 kwietnia 2018 roku powódka wskazała, że miała odpracować nieobecność na zajęciach z języka polskiego z N. o 7.30 przez trzy dni, umawiając się z nią, co miało być sugestią dyrektora.

Keywords

AI generated
missed deadline excusable delay prolonged absence prosecutorial delay untimely filing late notice of dismissal

Cited Legislation

AI generated
art. 109 § 2 k.p
Wskazała, że 20 kwietnia 2018 roku przed wręczeniem pisma informującego o wymierzeniu kary porządkowej dyrektor nie pozwolił wypowiedzieć się, nie wysłuchał jej co stanowi naruszenie art. 109 § 2 k.p.
art. 112 k.p
M.-prawną podstawą żądania powódki jest art. 112 k.p., który stanowi, że jeżeli zastosowanie kary nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, pracownik może w ciągu 7 dni od dnia zawiadomienia go o ukaraniu wnieść sprzeciw.
art. 100 § 2 k.p
Zgodnie z art. 100 § 2 k.p.
art. 108 § 1 k.p
27; zeznania dyrektora pozwanej) Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 roku decyzją dyrektora pozwanej na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu Pracy w związku z art.
art. 108 k.p
27; zeznania dyrektora pozwanej) Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 roku decyzją dyrektora pozwanej na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu Pracy w związku z art.
art. 92 k.p

Cited Case Law

AI generated
I PK 74/12
I PK 74/12, OSNP 2012/21-22/262).
AI generated
VIII Ga 313/15
Powód C. K. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. kwoty 53.683,08 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 13 marca 2010 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany naliczył mu niesłusznie karę umowną za okres od przekroczenia terminu wykonania umowy, tj. od dnia 16 grudnia 2009 r. do dnia 4 lutego 2009 r. w wysokości 57.277,08 zł. Kwotę tą potrącił z wierzytelności jaką ma powód wobec pozwanego z tytułu zapłaty za fakturę VAT nr (...) z dnia 10 lutego 2010 r. za roboty budowlane na kwotę 112.308,33 zł. W wyniku potrącenia pozwany zapłacił za wykonanie przedmiotu łączącej strony umowy kwotę 55.031,25 zł.
IV P 56/21
Sygn. akt. IV P 56/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 maja 2022r. Sąd Rejonowy w Sanoku – IV Wydział Pracy w składzie: Przewodniczący : SSR Krystyna Twardak-Terlecka Ławnicy: ------ Protokolant : stażysta Alicja Nemś po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2022r. w Sanoku sprawy z powództwa: J. D. przeciwko: Szkole Podstawowej w N., dot. rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika; I o d d a l a powództwo II z a s ą d z a od powoda J. D. na rzecz Szkoły Podstawowej w N. kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt IV P 56/21 UZASADNIENIE wyroku z dnia 4.05.2022r. Powód J. D. w pozwie z dnia 6.VIII.2021r. skierowanym przeciwko Dyrektorowi Szkoły Podstawowej w N. domagał się przywrócenia go do pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, zasądzenia przedmiotu sporu jako kwoty zadośćuczynienia w związku z utratą pracy i uszczerbku na zdrowiu. W uzasadnieniu pozwu powód podał, iż w Szkole Podstawowej w N. zatrudniony jest od 2.I.1990r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku konserwatora. Przez okres pracy powód współpracował z czterema dyrektorami placówki i nigdy nie było zastrzeżeń do jego obowiązków. Od chwili objęcia stanowiska dyrektora szkoły przez E. B. powód miał problemy w kontaktach z panią dyrektor i był przez nią krytykowany, poniżany i dochodziło do konfliktów. Zdaniem powoda brak było podstaw do rozwiązania umowy o pracę bez okresu wypowiedzenia, albowiem w dniu 28.VI.2021r. we wczesnych godzinach porannych dyrektor nie była obecna w szkole, w związku z czym – zgodnie z przyjętą zasadą – informacja o urlopie pod nieobecność pozwanej przekazywana jest przez innego pracownika. Taka forma została przyjęta i panuje od lat, a tryb taki wprowadziła sama pozwana. Powód zgodnie z przyjętą formą zgłaszania urlopu pod nieobecność pozwanej, poprosił panią sprzątającą obecną w tym dniu w pracy o przekazanie informacji, że zamierza udać się na 16-dniowy urlop wypoczynkowy. Pozwana wpisała powodowi urlop w dniu 28.VI.2021r., więc wiedziała, że od tego dnia powód będzie przebywał na urlopie przez 16 dni. Pozwana dokonując wpisu o urlopie wyraziła zgodę na jego wykorzystanie. Pozwana nie kontaktowała się z powodem i nie upewniła się czy powód porzucił pracę i nie zamierza usprawiedliwić nieobecności. Powód jest pracownikiem, któremu pozostał niepełny rok do osiągnięcia wieku emerytalnego. Pozwana Szkoła Podstawowa w N. w odpowiedzi na pozew (k.11-13) wniosła o oddalenie powództwa w całości jako nieuzasadnionego, a to wobec zasadności rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, a w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisowych (w przypadku ustanowienia pełnomocnika). W ocenie strony pozwanej zachowanie powoda, które polegało na porzuceniu pracy i nieobecności w pracy począwszy od 29.VI.2021r. stanowiło ciężkie naruszenie przez pracownika obowiązków pracowniczych. Pracodawca – pozwana miała prawo do natychmiastowego rozwiązania umowy o pracę. W dniu 28.VI.2021r. przed przybyciem dyrektora do szkoły powód zlecił innemu pracownikowi – osobie sprzątającej tj. K. F. – wypisanie urlopu na dzień 28.VI.2021r. K. F. poinformowała o tej sytuacji dyrektora, który wpisał w dniu 28.VI.2021r. urlop wypoczynkowy powodowi na żądany dzień. Od tego momentu powód w żaden sposób (ani osobiście ani telefonicznie ani w inny sposób) nie kontaktował się z przedstawicielem pozwanego tj. dyrektorem celem uzyskania zgody na urlop wypoczynkowy na kolejne dni. Dyrektor szkoły po 29.VI.2021r. zasięgnął informacji o tym czy powód nie przebywa na zwolnieniu chorobowym (w systemie PUE-ZUS), ani też w C. (...) w Z.. W tym czasie powód wykonywał pracę w drugim zakładzie pracy (M. S.), w którym jest również zatrudniony. Strona pozwana podała, że tożsame sytuacje miały miejsce wielokrotnie wcześniej a na temat opuszczania miejsca pracy, w godzinach pracy, bez poinformowania i zgody przełożonego były przeprowadzane rozmowy informujące o konsekwencjach takiego zachowania. Po dniu 29.VI.2021r. powód nie stawiał się w pracy bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia oraz informacji o przyczynach takiego stanu rzeczy. Pracodawca – pozwany potraktował to niestawiennictwo jako porzucenie pracy i nieusprawiedliwioną nieobecność i uznano, że zachowanie takie stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 §1 pkt 1 kp i art.100 ust.2 pkt 1 kp). Pozwany złożył powodowi skuteczne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Pozwany podkreślił, że zgodnie z §13 ust. 5 Regulaminu Pracy obowiązującego u pozwanego pracownik może uzyskać urlop wyłącznie za zgodą dyrektora na karcie urlopowej, a w wyjątkowych sytuacjach po uzgodnieniu telefonicznym. Powód nie należy do żadnej organizacji związkowej i brak było podstaw do kierowania zapytań i wniosków do związków zawodowych. Pozwany odniósł się także do zarzutów stawianych przez powoda, a dotyczących sadzenia drzewek w 2019r., wręczenia nagrody jubileuszowej, rozwiązania umowy o pracę z innym pracownikiem. W ocenie Dyrektor Szkoły Podstawowej w N. powód unikał z nią kontaktu i „uciekał” przed nią. Kara upomnienia po upływie roku została usunięta z akt osobowych powoda. Dyrektor w żaden sposób nie szykanował i nie obrażał powoda, nie podnosił na niego głosu i nie pozostaje skonfliktowany z powodem. Sąd ustalił co następuje. Powód J. D. jest zatrudniony w Szkole Podstawowej w N. od 2.I.1990r. na czas nieokreślony na ½ etatu na stanowisku konserwatora (k.1 akt osobowych część A, zakres czynności powoda k.14 akt osobowych). Powód zapoznał się z treścią regulaminu pracy oraz przepisami i zasadami dotyczącymi bhp (k.3 części C akt osobowych). Dyrektor Szkoły E. B. wymierzyła powodowi w dniu 13.XII.2016r. karę porządkową upomnienie za niezrealizowanie polecenia służbowego (odmowę posadzenia drzew) (k.39), od której to kary powód odwołał się (k.40). Również w dniu 10.IX.2019r. dyrektor szkoły wymierzył powodowi karę upomnienia za nieprzygotowanie budynku i terenu szkoły w terminie do rozpoczęcia zajęć lekcyjnych. Od kary tej powód wniósł odwołanie (k.41-43). W dniu 28 czerwca 2021r. powód przyszedł do pracy w Szkole Podstawowej w N. i wykonywał jakieś czynności. Dyrektor Szkoły E. B. nie była obecna na terenie szkoły, gdyż załatwiała sprawy zawodowe poza szkołą. Po upływie ok. godziny od przyjścia do pracy powód podszedł do sprzątającej w szkole K. F. i oznajmił jej, że ma pilne sprawy do załatwienia i żeby mu wpisała urlop na liście obecności. K. F. odpowiedziała, że nie wpisze mu urlopu, tylko zgłosi pani dyrektor. Tego dnia powód nie wpisał się na liście obecności, która jest podpisywana codziennie. K. F. zgłosiła urlop powoda i przekazała dokładnie słowa, które ten do niej powiedział. W Szkole Podstawowej w N. istnieje możliwość ustalenia urlopu na „buzię” – który polega na tym, że zgłasza się urlop telefonicznie pani dyrektor, a ona wyraża na to zgodę. Nawet urlop tygodniowy można zgłosić, ale telefonicznie w bezpośredniej rozmowie z dyrektorem. Powód nie otrzymał akceptacji urlopu od Dyrektora Szkoły, nie kontaktował się telefonicznie z dyrektorem. Około godziny 10:00 w dniu 28.VI.2021r. K. F. przekazała E. B., że powód J. D. kazał sobie wpisać w dniu dzisiejszym urlop. Dyrektor szkoły wpisała w dniu 28.VI.2021r. (poniedziałek) urlop powodowi. Powód nie stawiał się w pracy w kolejnych dniach. W dniu 9 i 12 lipca 2021r. dyrektor szkoły widziała powoda koło Ośrodka Zdrowia i na zebraniu strażackim, jednakże powód nie nawiązał kontaktu z przełożoną i szybko się oddalił. Nie wykonał żadnego telefonu do dyrektora szkoły w sprawie urlopu. Dyrektor E. B. ustaliła w Ośrodku Zdrowia, gdzie powód jest zatrudniony, czy powód przebywa na urlopie chorobowym, ale uzyskała informację, że powód jest w pracy. Powód podczas wykonywania pracy u strony pozwanej, opuszczał miejsce pracy bez uprzedzenia i wtedy dyrektor szkoły telefonicznie ustalała gdzie się znajduje. /dowód: zeznanie świadka K. F. (k.93-94 00:09:59 – 00:34:32/ zeznanie powoda J. D. oraz w imieniu pozwanego E. B. (k. 118-119 – 00:08:40 – 01:11:26)/ W Szkole Podstawowej w N. obowiązuje Regulamin Pracy (zarządzenie Nr (...) – z dnia 30.III.2021r.) a do zapoznania się z jego treścią zostali zobowiązani wszyscy pracownicy Szkoły. /dowód: zarządzenie i regulamin pracy k.96-102/. Zgodnie z §13 ust. 4-5 (Rozdział VI Regulaminu; Urlopy i zwolnienia z pracy) plan urlopów jest wstępnie ustalany na początku roku i może podlegać zmianie. Pracownik może rozpocząć urlop wyłącznie po uzyskaniu zgody Dyrektora Szkoły na karcie urlopowej (nie dotyczy nauczycieli) lub po uzgodnieniu telefonicznym w wyjątkowych przypadkach. W dniu 15.VII.2021r. Dyrektor Szkoły Podstawowej w N. złożyła oświadczenie J. D. o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika (zwolnienie dyscyplinarne) na podstawie art.52 §1 pkt 1 kp /k.44; część C akt osobowych powoda/. Jak podano przyczyną rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia jest to, że począwszy od dnia 29.VI.2021r. do dnia 15.VII.2021r. bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia oraz informacji o przyczynach tego stanu rzeczy nie stawiał się J. D. do pracy. W tym stanie rzeczy pracodawca potraktował to niestawiennictwo jako porzucenie pracy i nieusprawiedliwioną nieobecność. Powyższe stanowi ciężkie naruszenie przez Pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych (art.52 § 1 pkt 1 i art.100 ust. 2 pkt 1-2 Kodeksu Pracy). W oświadczeniu wskazano, że w dniu 28.VI.2021r. przed przybyciem dyrektora do szkoły J. D. zlecił innemu pracownikowi (tj. osobie sprzątającej) wpisanie w dniu 28.VI.2021r. urlop wypoczynkowy. Od tego momentu J. D. nie skontaktował się z pracodawcą w żaden sposób (ani osobiście ani telefonicznie, ani też w jakikolwiek inny sposób). Dyrektor zasięgnął informacji o tym czy pracownik nie przebywa na zwolnieniu chorobowym, jednakże taka sytuacja nie została zgłoszona ani w systemie PUE-ZUS ani w C. (...) w Z.. W tym czasie pracownik wykonywał pracę w wymienionym zakładzie pracy, w którym jest zatrudniony. Tożsame sytuacje – podkreślił pracodawca - miały miejsce wielokrotnie wcześniej. Na temat opuszczania miejsca pracy, w godzinach pracy, bez poinformowania i zgody przełożonego, były wielokrotnie przeprowadzane rozmowy informujące o konsekwencjach takiego postępowania – ale bezskutecznie. W dniu 19.VII.2021r. J. D. skierował prośbę do Wójta Gminy Z. o rozstrzygnięcie sporu przed skierowaniem do Sądu Pracy /k.45-48/ na które udzielona została odpowiedź /k.49/. Dnia 20.VIII.2021r. powód J. D. skierował do Rady Gminy w Z. skargę na Dyrektora Szkoły Podstawowej w N. E. B. dotyczącą bezprawnego działania oraz wprowadzenia organów państwowych w błąd /k. 50-53/. J. D. skierował również skargę w dniu 4.VIII.2021r. do Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowy Inspektor Pracy w R.. W wyniku skargi przeprowadzono kontrolę w Szkole Podstawowej w N. i czynnościami kontrolnymi objęto sprawdzenie przestrzegania przepisów prawa pracy przez pracodawcę w zakresie - rozwiązania stosunków pracy - udzielania urlopów wypoczynkowych - prowadzenia dokumentacji pracowniczej, w tym akt osobowych i ewidencji czasu pracy - wypłacania należności z tytułu stosunku pracy. Z czynności kontrolnych sporządzono protokół (k.15-19) dotyczący m.in. przestrzegania obowiązującego w szkole Regulaminu Pracy. W trakcie kontroli ustalono, że pomimo zapisów Regulaminu Pracy, urlop udzielany pracownikom „obsługi nie jest poprzedzony zgodą odnotowaną na karcie urlopowej” lecz jedynie po uzgodnieniu ustnym z dyrektorem szkoły. Jedynie sporadycznie, w zależności od zaistniałej sytuacji, pracownicy obsługi wypełniali karty urlopowe. Wobec powyższego skierowano do pracodawcy wystąpienie wnoszące o udzielanie urlopów wypoczynkowych pracownikom każdorazowo zgodnie z obowiązującym w zakładzie pracy sposobem określonym w Regulaminie Pracy tj. na podstawie pisemnego wniosku pracownika. Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił w oparciu o przedstawione dokumenty, których prawdziwości strony nie kwestionowały, a także w oparciu o zeznania stron i świadka. Zeznania te wzajemnie ze sobą korelowały i były spójne. Sąd zważył co następuje. Roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. Należy wskazać, że rozwiązanie umowy o pracę w trybie art.52 kp – w odróżnieniu od wypowiedzenia umowy o pracę, jest nadzwyczajnym sposobem, który powinien być stosowany przez pracodawcę wyjątkowo, ze szczególną ostrożnością. Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie. Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia jest jednostronną czynnością prawną, które powoduje skutek w postaci ustania stosunku pracy z chwilą dojścia do pracownika oświadczenia woli pracodawcy, w sposób pozwalający mu na zapoznanie się z jego treścią (art.61 kc w zw. z art.300 kp ). Oświadczenie pracodawcy powinno być złożone na piśmie i wskazywać przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę /art.36 §3 i §4 kp/. Wskazanie przyczyny rozwiązania umowy o pracę ma za zadanie umożliwić pracownikowi obronę swoich praw i powinno nastąpić w sposób skonkretyzowany, czyli taki który jednoznacznie wskazuje na czyn, który w opinii pracodawcy polega wina pracownika. /por. wyrok SN sygn. I PKN 444/99/ zaś prawidłowość podania przyczyny należy oceniać w odniesieniu do konkretnego przypadku. Skonkretyzowana przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna jasno wynikać z treści oświadczenia woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie przewidzianym w art.52 kp . Jedną z przyczyn rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na gruncie art.52 kp jest dopuszczenie się przez pracownika ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych i na tę przyczynę w przedmiotowej sprawie powołał się pozwany pracodawca rozwiązując z powodem umowę o pracę (art.52 §1 pkt 1 kp ). Dla zastosowania tego przepisu należy uwzględnić trzy elementy tj. winę pracownika, ciężkie naruszanie obowiązku podstawowego oraz naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy. Z brzmienia art.52 §1 pkt 1 kp wynika, że naruszenie to musi odnosić się do podstawowych obowiązków pracowniczych i jednocześnie mieć postać ciężkiego naruszenia i musi być przez pracownika zawinione. Przyjmuje się, że przepis art.100 kp obejmuje katalog podstawowych obowiązków pracowniczych. Jak wynika z treści oświadczenia o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia pracodawca zarzucił powodowi, że począwszy od dnia 29.VI.2021r. do dnia 15.VII.2021r. bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia oraz informacji o przyczynach tego stanu rzeczy nie stawił się w pracy. Porzucenie pracy przez pracownika jest zachowaniem traktowanym jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, polegające na nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy. Rozpoczęcie urlopu wypoczynkowego bez zgody pracodawcy, a więc samowolnie prowadzi do uchybienia podstawowym obowiązkom pracowniczym określonych w art.100 ust. 2 pkt 1-2 kp i stanowi ono zagrożenie interesów pracodawcy. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10.II.2021r. sygn. I PSKP 6/21 zawarł tezę, iż wymienione w art.52 §1 pkt 1 kp ciężkie naruszenie musi dotyczyć podstawowego obowiązku pracownika. Ocena, czy naruszenie obowiązku jest ciężkie powinno uwzględnić stopień winy oraz zagrożenie lub naruszenie interesów pracodawcy. W użytym pojęciu „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” mieszczą się trzy elementy: 1) bezprawność zachowania pracownika (naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego) 2) naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy 3) zawinienie obejmujące zarówno winę umyślną jak i rażące niedbalstwo Rażący charakter niedbalstwa przejawia się w wyjątkowo lekceważącym stosunku pracownika do jego obowiązków. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę stopień winy powoda jest rażący. W dniu 28.VI.2021r. powód stawił się do pracy i przed przybyciem dyrektora do szkoły powiedział osobie sprzątającej, że ma pilne sprawy do załatwienia w związku z czym poprosił, aby wpisała mu urlop na liście obecności. K. F. – sprzątaczka – uprzedziła powoda, że nie wpisze mu urlopu tylko powiadomi dyrektor szkoły, kiedy przyjdzie do pracy. K. F. powiadomiła dyrektor szkoły o wniosku powoda i dyrektor wpisała powodowi w dniu 28.VI.2021r. urlop wypoczynkowy. Dodać należy, że powód nie zgłaszał, że chce iść – czy idzie na urlop wypoczynkowy – tylko podał, że ma pilne sprawy do załatwienia. Należało więc przypuszczać, że tę pilną potrzebę powód może zrealizować w ciągu jednego dnia urlopu. W Szkole Podstawowej w N. pracownicy mogli zgłaszać urlop „na buzię”, ale trzeba było ten urlop zgłosić dyrektor szkoły osobiście albo telefonicznie. Wszyscy pracownicy znali numer telefonu dyrektor szkoły i mogli się z nią kontaktować. Pracownicy wiedzieli, że urlop należy zgłosić. Powód miał obowiązek zapoznania się z Regulaminem Pracy Szkoły Podstawowej w N., gdzie w § 13 pkt 5 zostało ustalone, że pracownik może rozpocząć urlop wyłącznie po uzyskaniu zgody Dyrektor Szkoły na karcie urlopowej lub po uzgodnieniu telefonicznym w wyjątkowych wypadkach. Powód nie zgłosił dyrektorowi szkoły, że udaje się na urlop wypoczynkowy, nie wykonał telefonu celem ustalenia urlopu, a jak zeznała Dyrektor Szkoły, co najmniej dwukrotnie spotkała powoda i miała nadzieję, że powód wyjaśni zaistniałą sytuację. Zdaniem Sądu – dyrektor szkoły w żaden sposób nie mogła przyjąć, że powód udał się na urlop wypoczynkowy, a jedynie mogła przyjąć, że powód zgłosił jednodniowy urlop celem załatwienia pilnej sprawy. Nie przyjście powoda do pracy przez kolejne dni – po 29.VI.2021r. należało traktować jako porzucenie pracy. W interesie powoda było zgłoszenie urlopu dyrektorowi szkoły – a w tym w sposób telefoniczny – natomiast dyrektor szkoły nie była zobowiązana do wykonania telefonu do powoda celem ustalenia dlaczego nie przyszedł do pracy. Zdaniem Sądu narażony został interes pracodawcy, gdyż pracownik bez usprawiedliwienia nie przyszedł do pracy od 29.VI2021r. do dnia 15.VII.2021r. czyli do dnia kiedy dyrektor złożyła oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika. Powód wykazał się lekceważącym stosunkiem do podstawowych obowiązków pracowniczych, a w szczególności do przestrzegania czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy, nie zastosował się do regulaminu pracy, ustalonego w zakładzie pracy porządku. Dlatego też mając na uwadze powyższe powództwo zostało oddalone. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepisy art. 98 kpc w zw. z art. 360 kp oraz §9 ust 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.X.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz.U. z 2018r. poz. 265/. Sędzia Sądu Rejonowego Krystyna Twardak-Terlecka
IV P 1381/21
Powódka A. J., pozwem z dnia 4 czerwca 2021r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. skierowanym przeciwko Przedszkolu nr (...) we W., wniosła odwołanie od oświadczenia strony pozwanej z dnia 14 września 2020r. o rozwiązaniu umowy o pracę i domagała się przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy, a także zasądzenia od strony pozwanej wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w kwocie 9.600 zł (jak wskazuje na to podana przez powódkę w nagłówku pozwu wartość przedmiotu sporu) i zasądzenia zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając swoje żądania, powódka podniosła, że była zatrudniona u strony pozwanej od dnia 1 września 2012 r. na czas nieokreślony, na stanowisku nauczyciela wychowania przedszkolnego.
IV P 303/16
Powód A. G. (1) pozwem wniesionym w dniu 10 maja 2016 r. (data prezentaty biura podawczego, k. 3) skierowanym przeciwko Szkole Podstawowej w R. im. J. P. II wniósł odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony dokonanego przez stronę pozwaną pismem z dnia 04 maja 2016 r., doręczonym tego samego dnia, domagając się:

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI P 261/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 grudnia 2018 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: PrzewodniczącySSR Przemysław Chrzanowski Protokolant Patrycja Wielgus po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2018 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa H. R. przeciwko Szkole Podstawowej w O. o uchylenie kary porządkowej 1. oddala powództwo, 2. zasądza od H. R. na rzecz Szkoły Podstawowej w O. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VI P 261/18

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 6 czerwca 2018 roku (data nadania) powódka H. R. wniosła o uchylenie nałożonej w dniu 20 kwietnia 2018 roku przez pracodawcę kary upomnienia oraz zasądzenie od pozwanej na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jako pozwaną wskazała Szkołę Podstawową w O.. W uzasadnieniu powódka podniosła, że kara upomnienia została nałożona z naruszeniem przepisów prawa, gdyż powódka nie miała możliwości wyjaśnienia zaistniałego zdarzenia dyrektorowi pozwanej.

Powódka podniosła, że nieobecność z dnia 9 kwietnia 2018 roku - spowodowaną zatrzymaniem przez Policję i brakiem aktualnego przeglądu technicznego samochodu - odpracuje poprzez przeprowadzenie dodatkowych zajęć z uczennicą N. W. Ponadto powódka wskazała, że powyższe zdarzenie w jej ocenie jest zdarzeniem losowym, niezależnym od niej oraz usprawiedliwiła swoje spóźnienie, a dyrektor pozwanej w jej ocenie uznał je, co nie może stanowić o zawinionym zaniedbaniu obowiązków pracowniczych. (pozew – k.1-5) W odpowiedzi na pozew z dnia 29 czerwca 2018 roku (data nadania) pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów procesu, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwana wskazała, że zarzut powódki o braku wysłuchania jest bezpodstawny, gdyż w dniu 10 kwietnia 2018 roku po zaistniałym zdarzeniu dyrektor pozwanej umożliwił powódce wyjaśnienie przyczyn spóźnienia w dniu 9 kwietnia 2018 roku, przed nałożeniem kary upomnienia. Na potwierdzenie powyższego sporządzona została notatka służbowa. W ocenie pozwanej przypadek, że powódka korzystała z pojazdu mechanicznego bez aktualnego badania technicznego stanowi zawinione zaniedbanie powódki. W przypadku, gdyby powódka dołożyła należytych starań, aby posiadać ważne badanie techniczne pojazdu, uniknęła by szczegółowej kontroli i tym samym spóźnienia w rozpoczęciu świadczenia pracy.

Pozwana wskazała również, że powódka zamieszkuje w lokalu położnym w budynku pozwanej Szkoły i to prawo do zamieszkiwania zostało przyznane celem jak najpełniejszego wykonywania przez nią obowiązków nauczyciela w tej Szkole. Na co dzień nie ma konieczności dojazdu do pracy. Ponadto pozwana zaprzecza, że uznała przyczyny spóźnienia się powódki do pracy. (odpowiedź na pozew – k. 19-25) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka u pozwanej jest zatrudniona od 1 września 1988 roku na podstawie mianowania, umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku nauczyciela przedmiotu. (okoliczności bezsporne, a nadto zaświadczenie – k.

26) W dniu 9 kwietnia 2018 roku według organizacji pracy u pozwanej tzw. planu lekcji powódka miała rozpocząć pracę o 11:45 i do 12:30 prowadzić zajęcia z języka polskiego w klasie V, a od 12:45 do 15:45 prowadzić zajęcia opiekuńczo-wychowawcze w świetlicy szkolnej. Powódka została zatrzymana przez patrol Policji celem kontroli. W toku zatrzymania funkcjonariusz Policji ujawnił, że pojazd, którym powódka się poruszała po drodze, T. (...) nr. rej. (...), nie miał aktualnego badania technicznego. Termin ważności badania technicznego upłynął bowiem w dniu 17 marca 2018 roku. W związku z przeprowadzoną kontrolą, powódka dopiero o 14:00 stawiła się w szkole u pozwanej, aby świadczyć pracę. (okoliczności bezsporne, a nadto dowód rejestracyjny pojazdu – k.

11) W dniu 10 kwietnia 2018 roku dyrektor pozwanej przeprowadził z powódką rozmowę dotyczącą przyczyn nieobecności w szkole na trzech godzinach lekcyjnych w dniu 9 kwietnia 2018 roku od 11:45 do 14:15. W trakcie spotkania nauczycielka oświadczyła, że przyczyną nieobecności była kontrola przeprowadzona przez patrol policyjny, podczas której stwierdzono brak ważnego dowodu rejestracyjnego pojazdu. Powódka stwierdziła, że odpracuje zajęcia z uczennicą N. D. pozwanej powiedział, że zajęcia powinna prowadzić z N. w ramach 40 godzin wymaganych w Karcie Nauczyciela.

Pozwana nie uznała zdarzenia jako losowe, lecz jako zawinione przez powódkę. (dowód: notatka służbowa z dnia 10.04.2018 r. – k. 27; zeznania dyrektora pozwanej) Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 roku decyzją dyrektora pozwanej na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu Pracy w związku z art. 75 ust. 2 Karty Nauczyciela, po wysłuchaniu wyjaśnień powódki, wymierzona została jej kara upomnienia za niestawienie się w dniu 9 kwietnia 2018 roku w pracy o godzinie 11:45, czyli o godzinie, o której powinna rozpocząć pełnienie obowiązku pracy. Wskazana przyczyna rozpoczęcia obowiązku o godzinie 14:00, wytłumaczona zatrzymaniem powódki przez Policję i brakiem ważnego przeglądu technicznego pojazdu, nie stanowiła w ocenie pozwanej powodów mogących tłumaczyć obiektywnie, niezawinione przez powódkę przyczyny spóźnienia.

Powódka została pouczona o 7 dniowym terminie na wniesie sprzeciwu od daty doręczenia pisma o nałożeniu kary porządkowej. (dowód: decyzja dyrektora z dnia 20.04.2018 r. – k.

8) W piśmie z dnia 27 kwietnia 2018 roku powódka wniosła sprzeciw od zastosowania wobec niej kary porządkowej. Wskazała, że 20 kwietnia 2018 roku przed wręczeniem pisma informującego o wymierzeniu kary porządkowej dyrektor nie pozwolił wypowiedzieć się, nie wysłuchał jej co stanowi naruszenie art. 109 § 2 k.p. Powódka podała, że przed wyznaczonym czasem rozpoczęcia zajęć telefonicznie poinformowała dyrektora pozwanej o tym, że się spóźni, wskazując że została wyrażona zgoda na zastępstwo koleżeńskie. Następnie w dniach 11, 12 i 13 kwietnia 2018 roku powódka wskazała, że miała odpracować nieobecność na zajęciach z języka polskiego z N. o 7.30 przez trzy dni, umawiając się z nią, co miało być sugestią dyrektora.

Mimo przypominania uczennicy o spotkaniach, dziecko spóźniało się, co w związku z jej nieobecnością spowodowało sprawowanie opieki nad uczniami klas I, IV, którzy byli o 7.30 w szkole i bez nadzoru przebywali w swoich salach lekcyjnych na pierwszym piętrze szkoły. Powódka wskazała, że wymierzona kara w jej ocenie jest kolejnym przejawem prześladowania, mobbingu ze strony dyrektora, dyskryminacji, przemocowego traktowania, zastraszania, nękania, krytykanctwa, naruszania jej godności oraz odczuwaniem przez powódkę wrogiej poniżającej atmosfery. (dowód: sprzeciw z dnia 27.04.2018 roku – k.

9) W odpowiedzi na sprzeciw, w piśmie z dnia 4 maja 2018 roku dyrektor pozwanej nie uznał zasadności sprzeciwu i potrzymał nałożoną karę porządkową. W uzasadnieniu wskazał, że zatrzymanie przez patrol policji z powodu stwierdzenia braku aktualnego przeglądu nie jest powodem usprawiedliwiającym nieobecność na trzech godzinach pracy. Szkoła jest instytucją, w której zajęcia odbywają się na podstawie tygodniowego rozkładu zajęć, tzw. planu lekcji i nie jest możliwie odpracowanie nieobecności zajęciami innego typu. W dniu 9 kwietnia 2018 roku powódka powinna realizować zajęcia dydaktyczne i opiekuńcze, jednak w związku z nieobecnością dyrektor był zmuszony zorganizować doraźne zastępstwa. (dowód: odpowiedź na sprzeciw z dnia 04.05.2018 – k.

10) W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentów, których autentyczność nie była przez strony kwestionowana w toku postępowania. Sąd ponadto dał wiarę notatce służbowej z dnia 10 kwietnia 2018 roku, gdyż powódka autentyczności dokumentu nie podważała. Ponadto treść notatki koreluje z twierdzeniami powódki, jakoby zaproponowała dyrektorowi pozwanej możliwość odpracowania z N. W. godzin w kolejnych dniach. Tak więc Sąd na podstawie okoliczności sprawy uznał, że w trackie tego spotkania w dniu 10 kwietnia 2018 roku powódka zaproponowała powyższe i w trakcie jego trwania wyjaśniała również przyczyny spóźnienia w dniu 9 kwietnia 2018 roku, co przyjął do wiadomości dyrektor pozwanej.

Zeznaniom powódki w zakresie twierdzenia o usprawiedliwionej nieobecności Sąd nie dał wiary, gdyż nie korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i pozostawały z nim w sprzeczności. Z kolei zeznania dyrektora strony pozwanej są spójne, logiczne i to Sąd dał im wiarę w całości. W ocenie Sądu kopia dziennika lekcyjnego z kart od 58 do 60 akt sprawy w żaden sposób nie potwierdza ww. twierdzenia powódki o usprawiedliwionej nieobecności w dniu 9 kwietnia 2018 roku. Strony nie wnosiły o uzupełnienie materiału dowodowego.

Sąd zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie powódka dochodziła uchylenia kary porządkowej upomnienia nałożonej przez pracodawcę w dniu 20 kwietnia 2018 roku. M.-prawną podstawą żądania powódki jest art. 112 k.p., który stanowi, że jeżeli zastosowanie kary nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, pracownik może w ciągu 7 dni od dnia zawiadomienia go o ukaraniu wnieść sprzeciw. O uwzględnieniu lub odrzuceniu sprzeciwu decyduje pracodawca po rozpatrzeniu stanowiska reprezentującej pracownika zakładowej organizacji związkowej. Nie odrzucenie sprzeciwu w ciągu 14 dni od dnia jego wniesienia jest równoznaczne z uwzględnieniem sprzeciwu.

Pracownik, który wniósł sprzeciw, może w ciągu 14 dni od dnia zawiadomienia o odrzuceniu tego sprzeciwu wystąpić do sądu pracy o uchylenie zastosowanej wobec niego kary. W niniejszej sprawie pozwany pracodawca odrzucił sprzeciw, co legło u podstawy złożenia pozwu przez powódkę. W dniu 20 kwietnia 2018 roku pozwany zawiadomił powódkę o nałożeniu kary upomnienia za niestawienie się w dniu 9 kwietnia 2018 roku w pracy o godzinie 11:45, tj. o godzinie, o której powódka powinna rozpocząć pełnienie obowiązku pracy. W tym dniu powódka rozpoczęła pracę o godzinie 14:00.

Po pierwsze powódka wskazuje, iż powyższa kara upomnienia została nałożona z naruszeniem przepisów prawa pracy, tj. art. 109 § 2 k.p. Zgodnie z tym przepisem kara może być zastosowana tylko po uprzednim wysłuchaniu pracownika. Wysłuchanie pracownika musi poprzedzać zastosowanie wobec niego kary porządkowej. Wysłuchać pracownika powinna osoba upoważniona do stosowania kary porządkowej. Użycie zwrotu „uprzednie" oznacza, że pracodawca swój obowiązek, polegający na wysłuchaniu pracownika, powinien zrealizować przed zastosowaniem kary porządkowej, a posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem „wysłuchanie" wskazuje na ustną formę odniesienia się pracownika do zamiaru pracodawcy w przedmiocie ukarania.

W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że w dniu 10 kwietnia 2018 roku, tj. dzień po zdarzeniu będącym podstawą do ukarania powódki, odbyła się rozmowa, w trakcie której powódka wyjaśniała przyczyny spóźnienia w dniu 9 kwietnia 2018 roku. Na fakt wysłuchania powódki wskazuje notatka służbowa sporządzona w dniu 10 kwietnia 2018 roku, a także uzasadnienie decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 roku, które zawiera szczegółowe elementy chociażby podstaw kontroli drogowej (brak przeglądu technicznego), których to powódka nie przekazywała telefonicznie w dniu 9 kwietnia 2018 roku.

W przypadku braku wysłuchania powódki w trybie art. 109 § 2 k.p., pozwany pracodawca nie pozyskałby tych informacji w inny sposób. Powódka nie wykazała, że poinformowała pracodawcę w jakikolwiek inny sposób o przyczynach spóźnienia, niż w trakcie spotkania w dniu 10 kwietnia 2018 roku. Również powódka wskazała, że zaproponowała dyrektorowi pozwanej, aby odrobiła zajęcia z N. W. z klasy V w dniach od 11-13 kwietnia 2018 roku od godz. 7:30. Okoliczność ta dodatkowo stanowi za potwierdzeniem rozmowy powódki z dyrektorem pozwanej w dniu 10 kwietnia 2018 roku.

Jak wskazano powyżej, ze sformułowania wyżej wskazanego przepisu art. 109 § 2 k.p. nie wynika, iż obowiązkiem pracodawcy jest wysłuchać pracownika w dniu wręczenia decyzji - wręcz przeciwnie - zasadnym jest aby pracodawca wysłuchał pracownika z pewnym wyprzedzeniem czasowym, przeanalizował uzyskane informacje, a następnie w sposób rozważny podjął decyzję w zakresie nałożenia, czy też nie kary porządkowej. W ocenie Sądu na podstawie powyższych rozważań nie doszło do naruszenia przez pozwaną art. 109 § 2 k.p. i z tej przyczyny powództwo nie podlegało uwzględnieniu.

W drugiej kolejności powódka wskazywała, że zdarzenie z dnia 9 kwietnia 2018 roku nosiło znamiona zdarzenia losowego i wobec tego nieobecność powinna zostać uznana przez pozwanego pracodawcę za usprawiedliwioną. Zgodnie z art. 100 § 2 k.p. Pracownik jest obowiązany w szczególności przestrzegać czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy. Pracownik jest obowiązany stawiać się regularnie do pracy w wyznaczonym miejscu i czasie oraz w stanie umożliwiającym mu prawidłowe wykonywanie powierzonych zadań, przestrzegać ustalonego wymiaru czasu pracy, w pełni wykorzystywać go na pracę zawodową.

Opuszczenie pracy lub spóźnienie się pracownika uzasadnione jest wyłącznie określonymi przyczynami usprawiedliwiającymi lub uzyskanym zwolnieniem z pracy. Powódka zarzucała w związku z tym nieprawidłowe zastosowanie wobec niej art. 108 § 1 k.p., zgodnie z którym za nieprzestrzeganie przez pracownika ustalonej organizacji i porządku w procesie pracy, przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów przeciwpożarowych, a także przyjętego sposobu potwierdzania przybycia i obecności w pracy oraz usprawiedliwiania nieobecności w pracy, pracodawca może stosować: karę upomnienia lub karę nagany.

Z art. 108 k.p. wynika, iż odpowiedzialność porządkowa dotyczy wyłącznie sankcjonowania naruszeń powinności o charakterze porządkowym, obejmujących obowiązek przestrzegania reguł czasu pracy, porządku w procesie pracy i organizacji pracy. Zgodnie z art. 75 § 2 Karty Nauczyciela za uchybienia przeciwko porządkowi pracy, w rozumieniu art. 108 Kodeksu pracy, wymierza się nauczycielom kary porządkowe zgodnie z Kodeksem pracy. Na powyższej podstawie została na powódkę nałożona kara upomnienia. Kara porządkowa może zostać zatem zastosowana, jeśli pracownikowi można zarzucić zawinione zaniedbanie (naruszenie) obowiązków pracowniczych, co należy ocenić biorąc pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych danego zdarzenia.

Zgodnie z § 1 rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1632 z późn. zm.) przyczynami usprawiedliwiającymi nieobecność pracownika w pracy są zdarzenia i okoliczności określone przepisami prawa pracy, które uniemożliwiają stawienie się pracownika do pracy i jej świadczenie, a także inne przypadki niemożności wykonywania pracy wskazane przez pracownika i uznane przez pracodawcę za usprawiedliwiające nieobecność w pracy.

Do pierwszej grupy należą te nieobecności pracownika, które ustawodawca przewidział i zdecydował o ich usprawiedliwionym charakterze. Warto tu wskazać choćby nieobecności spowodowane niezdolnością pracownika do pracy, określone w art. 92 k.p., związane z chorobą pracownika, z odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną, czy też ze względu na poddanie się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddanie się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, czy też nieobecności związane z koniecznością opieki nad chorym dzieckiem lub innym członkiem rodziny.

Drugą grupę stanowią przyczyny nieobecności, które nie zostały wyraźnie unormowane przepisami prawa (K. Stefański, Komentarz do § 1 rozporządzenia w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy, [w:] Akty wykonawcze prawa pracy. Komentarz, WK, 2016). Kwestię spóźnienia należy zatem zbadać pod kątem zaistnienia innych przypadków niemożności wykonywania pracy i słuszności uznania lub nieuznania jej jako przypadku usprawiedliwiającego nieobecność powódki. Przepisy prawa pracy nie zawierają szczegółowego katalogu przypadków, które usprawiedliwiają nieobecność pracownika w pracy.

Przyczynami usprawiedliwiającymi tę nieobecność są m.in. okoliczności uniemożliwiające wykonywanie pracy wskazane przez pracownika i uznane przez pracodawcę za usprawiedliwiające nieobecność w pracy. Oznacza to, że spóźnienie jest usprawiedliwione w przypadku wystąpienia przyczyn uniemożliwiających pracownikowi stawienie się do pracy. Powinny być one obiektywne, co oznacza, że każdy inny pracownik w takiej sytuacji również nie mógłby rozpocząć pracy punktualnie. Pracodawca powinien także uznać za usprawiedliwione nieobecności wywołane innymi przyczynami, które obiektywnie uniemożliwiły pracownikowi stawienie się w pracy.

Można tutaj wskazać następujące przykłady: paraliż komunikacyjny niemożliwy do przewidzenia lub uniknięcia (wynikający ze strajków, blokad dróg, niecodziennych korków), uczestniczenie w akcji ratującej życie i zdrowie, uczestniczenie w wypadku samochodowym, zdarzenia losowe dotyczące pracownika (włamanie i kradzież w domu pracownika, zalanie mieszkania). Katalog tych przyczyn jest otwarty. Zdarzenia takie każdorazowo podlegają ocenie pracodawcy (tak: wyrok SN z dnia z dnia 12 stycznia 2012 r. o sygn. I PK 74/12, OSNP 2012/21-22/262).

Zależy to od decyzji, w tym przypadku pracodawcy, czy uzna dane zdarzenie za usprawiedliwiające spóźnienie pracownika. Za „inne przypadki” należy uznać zdarzenia losowe i przyczyny obiektywne, które mogłyby się zdarzyć każdemu pracownikowi. Według Słownika Języka Polskiego (Warszawa 1995 r., t. II str. 50) - zdarzenie losowe - można określić jako zdarzenie zależne od losu - kolei, wydarzeń życia. Zdarzenia losowe mogą być spowodowane nie tylko działaniem sił przyrody, ale również działaniami ludzi, pod warunkiem jednak, że zachowane są przesłanki "losowości", tzn. musi to być zdarzenie nieprzewidywalne, niezależnie od woli człowieka i nie do uniknięcia - mimo zachowania należytej staranności.

W niniejszym przypadku Sąd odniesie się do całokształtu okoliczności sprawy, analizując zdarzenie z dnia 9 kwietnia 2018 roku. Jak stanowi art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.) właściciel pojazdu samochodowego (..) jest obowiązany przedstawiać go na badania techniczne. Zgodnie z doświadczeniem życiowym Sądu, konieczne jest dołożenie należytej staranności do posiadania ważnego badania technicznego pojazdu samochodowego. W przypadku bowiem kontroli i stwierdzenia braku wyniku aktualnego badania technicznego, funkcjonariusz Policji może zabrać dowód rejestracyjny, odsyłając go do odpowiedniego urzędu i wystawiając kierowcy pokwitowanie, które upoważnia go do odprowadzenia auta do stacji kontroli.

Wobec powyższego obowiązkiem osoby w takim przypadku jest pojawienie się na stacji diagnostycznej, celem wykonania badania technicznego. Funkcjonariusz Policji może fakultatywnie nałożyć mandat karny w wysokości od 20 do 500 zł na podstawie art. 97 Kodeksu Wykroczeń (Dz. U. z 2010 roku Nr 46 poz. 275 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 81 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, za brak terminowego badania technicznego pojazdu. Powódka zatem powinna wiedzieć jako użytkownik samochodu, iż poruszając się pojazdem bez ważnego przeglądu technicznego, w przypadku kontroli, która miała miejsce, spotka się z określonymi restrykcjami, jak również koniecznością bardziej drobiazgowej kontroli ze strony organów ścigania i postępowaniem wyjaśniającym, co uniemożliwi punktualne stawiennictwo w pracy ze względu na czas trwania postępowania związanego ze stwierdzeniem stanu technicznego pojazdu i koniecznością późniejszego wykonania badania technicznego pojazdu.

Przyczyna spóźnienia do pracy w postaci braku ważnego przeglądu technicznego nie mogła zdarzyć się każdemu pracownikowi, lecz taka sytuacja może spotkać tylko i wyłącznie osobę, która w sposób niestaranny korzysta z pojazdu nieposiadającego ważnych badań technicznych, którego jest właścicielem. W takim zakresie powódka powinna dołożyć należytych starań, aby bądź takim pojazdem nie poruszać się po drodze publicznej (co pozwoliłoby na uniknięcie kontroli) lub przeprowadzić w terminie wcześniejszym badanie techniczne posiadanego pojazdu.

Przesłanką odpowiedzialności porządkowej pracownika jest jego wina powodująca naruszenie obowiązków pracowniczych. W wyroku z dnia 1 lipca 1999 r., I PKN 86/99, OSNAPiUS 2000, nr 18, poz. 683, Sąd Najwyższy stwierdził, że wymierzenie kary upomnienia uzasadnione jest nawet w przypadku niewielkiego stopnia winy. Odnosząc się do twierdzenia, że powódka ustaliła z dyrektorem pozwanej, iż odpracuje swoją nieobecność poprzez poprowadzenie dodatkowych zajęć z uczennicą N. W. to w ocenie Sądu powódka nie zdołała wykazać, aby dyrektor pozwanej wyraził zgodę na odpracowanie spóźnienia w dniach 11-13 kwietnia 2018 roku.

Jak wynika z notatki z 10 kwietnia 2018 roku pozwany nie wyraził na powyższe zgody. Ponadto nie znalazło potwierdzenia, że pracodawca uznał przyczyny jej spóźnienia do pracy. Biorąc pod uwagę zasady wymierzania kary porządkowej w myśl kodeksu pracy oraz zakładając uznanie przyczyn spóźnienia powódki do pracy w dniu 9 kwietnia 2018 roku, bezprzedmiotowe byłoby wymierzanie kary upomnienia wobec rzekomego usprawiedliwienia spóźnienia. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że w dniu 9 kwietnia 2018 roku powódka w sposób nieusprawiedliwiony spóźniła się do pracy u pozwanej, czym naruszyła ustaloną organizację i porządek w pracy, rozumiany jako określony czas pracy powódki.

Z tego powodu w ocenie Sądu kara upomnienia została nałożona na powódkę zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co skutkuje oddaleniem powództwa w całości. Wobec powyższego Sąd oddalił powództwo o uchylenie kary porządkowej w całości. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 KPC mając na względzie, że powódka jest stroną przegrywającą w całości. Pozwana była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Wobec tego Sąd zasądził od H. R. na rzecz Szkoły Podstawowej w O. kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, przyjmując stawkę z § 9 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...)