VII Ka 703/19 · Sąd powszechny

Demokratyczne państwo prawa opiera się na fundamentach, którymi są m.in. swobody wolności wypowiedzi, wolności słowa, wyrażania opinii. poglądów, myśli, jak również takie wartości jak wolność mediów, w tym prasy, a także kontrola społeczna organów władzy publicznej i lokalnej. Owa kontrola wyraża się przy tym inicjowaniem dyskusji publicznej na społecznie doniosłe tematy, którymi są niewątpliwie metody i zasady sprawowania powierzonej przez obywateli władzy. Najwyższy poziom odporności na krytykę, a zarazem najniższy poziom ochrony dotyczy sytuacji, w których dochodzi do kolizji dóbr w postaci dobrego imienia i wolności wypowiedzi, odnoszony do podmiotów instytucjonalnych i osób prawnych, jako niewątpliwie silniejszych w tym aspekcie w zorganizowanym demokratycznym społeczeństwie.

Państwo, emanacją którego jest w tym aspekcie władza sądownicza, nie może za pomocą sankcji karnych reglamentować stosunków pomiędzy prasą a władzą państwową lub samorządową, skoro jego głównym demokratycznym zadaniem jest ochrona jednostki w starciu z silniejszym przeciwnikiem. W tym kontekście nie można oczekiwać od sądu karnego, że będzie pełnił funkcję swoistego cenzora prasy, zniechęcającego dziennikarzy do wypowiadania krytycznych komentarzy w przyszłości.