Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 941/18 AI generated

VI Ka 941/18 · Sąd powszechny

Case Number VI Ka 941/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Ł. oskarżony został o to, że w dniu 20 maja 2018 roku w K. woj. (...) na ulicy(...)o godzinie 00.10 znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 0,48 mg/l i 0,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki H. o numerze rejestracyjnym (...) tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2018 roku sygn. akt II K 437/18 na warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko D. Ł. o czyn wyżej opisany wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 178 a § 1 kk na okres próby 2 lat, orzekając wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł, na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy.

Legislator headnote

AI generated

VI Ka 941/18 · Sąd powszechny: Ze względu na treść art. 454 § 1 kpk oraz brak podstaw do uniewinnienia, czy też negatywnych przesłanek procesowych, zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, który przeprowadzi przewód sądowy w całości.

Keywords

AI generated
alcohol dependence beverage tax breathalyzer test aggravated drunk driving consumption of narcotics incorrect factual findings
AI generated
IX W 94/14
W dniu 15 grudnia 2013r. około godz. 13.20 w miejscowości Z. J. G. kierował samochodem m – ki V. (...) o nr rej. (...). Został zatrzymany do kontroli drogowej przez patrol Policji w składzie (...). Funkcjonariusze przeprowadzili badanie kierowcy na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu atestowanym urządzeniem alcosensor z wynikami : o godz. 13.25 – 0,16mg/l, o godz. 13.40 – 0,14 mg/l, i godz.. 13.55 – 0,13mg/l. W trakcie kontroli J. G. podał, iż wypił alkohol w postaci piwa o pojemności 0,5 l o godz. 12.00.
IV Ka 228/13
G. został oskarżony o to, że w dniu 10 października 2011 r. we W., będąc w stanie nietrzeźwości 1,9 promila alkoholu we krwi, kierował samochodem osobowym marki M. o nr rej. (...) na terenie stacji paliw (...) przy Jedności Narodowej, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej skazanym za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej o sygn. akt XII K 767/09 tj. o czyn z art. 178a § 4 k.k.
VI K 119/17
W dniu 2 czerwca 2017r. w godzinach około południowych M. O. (1) udał się ze swoją konkubiną M. P. i ich dzieckiem do miejscowości D.. Przebywali tam u babci M. P. (1) przez kilka godzin. Pogoda była bardzo ładna, było upalnie, toteż M. O. (1) wypił piwo. W godzinach popołudniowych M. P. (1) stwierdziła, że wracają do domu. M. O. (1) wsiadł za kierownicę samochodu marki F. (...) o nr rej. (...). Obok niego siedziała M. P. (1) z tyłu na foteliku ich 2,5 letnie dziecko. Gdy dojechali do miejscowości U. trwała tam akcja „trzeźwe popołudnie”. M. O. (1) został poddany badaniu na urządzeniu A.. Urządzenie to pokazało, że znajduje się pod wpływem alkoholu. Policjanci nakazali M. O. (1) zjechać na pobocze drogi. Tam został poddany badanu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu A. (...). I tak o godzinie 16:15 miał 0,30 mg/l, o godzinie 16:33 miał 0,27 mg/l, o godzinie 16:50 miał 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Następnie po przebadaniu zostało zatrzymane jego prawo jazdy , a pojazd przekazano M. P. (1).
II W 2560/15
Obwinionego D. W. uznaje za winnego tego, że w dniu 12.10.2015r. około godziny 23:40 na trasie ze S. do miejscowości K. w gminie S. kierował w ruchu lądowych pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (0,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), co stanowi wykroczenie z art. 87§1 kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 1.000 (jednego tysiąca) złotych grzywny;
II Ka 732/22
Sygn. akt II Ka 732/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Urszuli Gałązki - Szewczak po rozpoznaniu w dniach 6 grudnia 2022 r., 5 stycznia 2023 r. i 6 marca 2023 r. sprawy K. C. oskarżonego z art. 178 a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt II K 402/21 zaskarżony wyrok uchyla w całości i sprawę K. C. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 732/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 sierpnia 2022r. w sprawie II K 402/21 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. K. C. spożycie przez K. C. w dniu 20 lutego 2021r. o godz. 06.00 na czczo alkoholu w postaci wódki 40% w ilości 300-400 ml nie mogło doprowadzić do powstania w jego organizmie stężenia alkoholu ustalonego poprzez badanie alkometrem (k. 3) uzupełniająca opinia z zakresu rachunku retrospektywnego k. 152-155 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ----------- --------------------------------------------------------------- --------------------- ------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 uzupełniająca opinia z zakresu rachunku retrospektywnego opinia nie budzi wątpliwości co do swej rzetelności, jest pełna, właściwie uzasadniona i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ---------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 174 kpk, art. 201 kpk, poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego polegającą na: a) ustaleniu, że oskarżony kierował pojazdem o godzinie 4:30, która to godzina wynikała jedynie z notatki sporządzonej przez funkcjonariusza Policji, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień samego oskarżonego K. C. wynika, że w dniu 20 lutego 2021 r. skończył pracę o godz. 5:00, zaś zdarzenie miało miejsce około 5:30, b) bezkrytycznym przyznaniu waloru wiarygodności pozostałym wyjaśnieniom oskarżonego, w szczególności pozbawionym logiki twierdzeniom o spożyciu przez niego alkoholu po zdarzeniu, c) oparciu ustaleń faktycznych o niepełną opinię biegłego z zakresu rachunku retrospektywnego i braku wezwania ponownie tej samej biegłej lub powołania innego biegłego tej samej specjalności, w sytuacji gdy opinia biegłej zawierała końcowe twierdzenia co do stanu trzeźwości oskarżonego o godzinie 4:30, natomiast pytanie sądu odnosiło się do stanu trzeźwości oskarżonego o godzinie 5:30, o której to godzinie - zgodnie z wnioskami zawartymi w opinii - oskarżony mógł spożywać alkohol, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że oskarżony K. C. nie dopuścił się czynu wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 1 kk. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - Sąd Rejonowy dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, z których wynikało, że doprowadził do kolizji drogowej kierując samochodem w stanie trzeźwości, aby następnie po dotarciu do domu spożyć alkohol i powrócić na miejsce kolizji razem z żoną. Nadto przyjęto w sprawie, że do zjechania samochodu oskarżonego do rowu doszło około godziny 4.30, zaś oskarżony spożył alkohol o godzinie 05.30. Przyjmując te ustalenia faktyczne Sąd Rejonowy dopuścił dowód z opinii z zakresu rachunku retrospektywnego w celu ustalenia, czy oskarżony w dniu zdarzenia o godzinie 05.30 znajdował się pod wpływem alkoholu. Pytanie Sądu było o tyle zdumiewające, że w stanie faktycznym, opierając się o wyjaśnienia oskarżonego, przyjęto, że K. C. o godz. 05.30 spożywał alkohol, a zatem znajdował się pod jego wpływem. Na tak sformułowane pytanie biegła udzieliła odpowiedzi, że oskarżony – o ile spożywał alkohol w zadeklarowanej ilości na czczo ok. godz. 05.30, wówczas ok. godz. 04.30 był trzeźwy. Mając taki wniosek opinii, Sąd Rejonowy uznał, że wyjaśnienia oskarżonego są wiarygodne, a w konsekwencji Sąd uznał, że o godz. 4.30, a zatem w czasie spowodowania zdarzenia drogowego, oskarżony był trzeźwy. - prokurator odnosząc się w apelacji do ustaleń Sądu Rejonowego wskazał, że ustalenia faktyczne Sądu I instancji, w zakresie czasu zaistnienia zdarzenia drogowego, są sprzeczne z wyjaśnieniami samego oskarżonego złożonymi na rozprawie. Istotnie K. C. na rozprawie podał, że skończył pracę ok. 5.00, a biorąc pod uwagę czas na przejazd samochodem z miejsca pracy na miejsce kolizji (ok. 10 minut) nie sposób było przyjąć, że do zdarzenia drogowego w m. C. doszło ok. godz. 4.30. Z tych powodów wniosek opinii biegłej co do stanu trzeźwości oskarżonego w czasie, gdy przebywał w miejscu pracy, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i błędnie zostało uznane za koronny dowód na brak winy oskarżonego. - ponadto Sąd Rejonowy, skupiając się wyłącznie na wyjaśnieniach oskarżonego złożonych na rozprawie, pominął treść pisma procesowego oskarżonego, złożonego do akt sprawy po wpłynięciu aktu oskarżenia do sądu. Otóż w piśmie z dnia 7 kwietnia 2021r. oskarżony szczegółowo opisał okoliczności: zjechania samochodem do przydrożnego rowu, udzielenia mu pomocy przez M. D., przyjazdu żony oskarżonego na miejsce zdarzenia, aż w końcu okoliczności rzekomego spożycia alkoholu w miejscu zamieszkania. Z pisma tego wynika, że oskarżony o godz. 5.59 rozmawiał telefonicznie z pracownikiem firmy holowania samochodów, a po zakończeniu rozmowy spożył alkohol w postaci wódki. Porównanie treści pisma z wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi na rozprawie prowadzi do wniosku, że wskazane w piśmie godziny są wiarygodne, oparte zapewne na danych pozyskanych od operatora telekomunikacyjnego. Na podstawie tego dowodu (mającego charakter pisemnego stanowiska procesowego oskarżonego wyrażonego w sprawie) należało zatem zweryfikować linię obrony oskarżonego w celu ustalenia wiarygodności wersji zdarzenia prezentowanej przez niego na rozprawie. Z tego powodu Sąd Okręgowy dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłej z zakresu rachunku retrospektywnego, aby uzyskać odpowiedź na pytanie, czy z punktu widzenia wiedzy medycznej możliwe jest, aby oskarżony wprawił się w stan nietrzeźwości taki jak ustalony przez policję w sytuacji, gdy o godz. 06.00 rano spożył na czczo 300-400 ml wódki. Z opinii uzupełniającej wynika wprost, że „ stężenia alkoholu w powietrzu wydychanym u K. C. nie pochodzą od wypicia będąc na czczo 300-400 ml wódki 40 % w dniu 20.02.2021. o godz. 06.00”. Na podstawie opinii należało zatem odrzucić wyjaśnienia oskarżonego jako niewiarygodne w zakresie w jakim oskarżony opisał okoliczności spożycia alkoholu w dniu zdarzenia. W takich warunkach należy zatem stwierdzić, że brak jest w sprawie wiarygodnych dowodów, na podstawie których należałoby przyjąć wersję zdarzenia forsowaną przez oskarżonego. - Dodatkowo, jak słusznie wskazał prokurator w apelacji, wyjaśnienia oskarżonego pozbawione są także logiki. Trudno w świetle doświadczenia życiowego przyjąć za wiarygodną wersję oskarżonego, z której wynika, że po zjechaniu samochodem do rowu oskarżony pozostawił samochód bez nadzoru i pojechał wraz z żoną do domu, gdzie spożył alkohol, aby następnie powrócić na miejsce zdarzenia w stanie nietrzeźwości. W sposób oczywisty samochód znajdujący się w rowie, z wyraźnymi śladami uszkodzeń, był naturalnym obiektem zainteresowania służb utrzymania ruchu drogowego czy policji, zatem ponowny przyjazd oskarżonego na miejsce zdarzenia w stanie nietrzeźwości był w sposób oczywisty pozbawiony racjonalności i stawiał go w kręgu podejrzeń o kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości. Zdaniem Sądu Okręgowego, zasady logiki i doświadczenia życiowego prowadzą do jednoznacznego wniosku, że oskarżony, pomiędzy zjechaniem do rowu a przyjazdem patrolu policji, nie opuścił miejsca zdarzenia, a w konsekwencji do przyjęcia wniosku o tym, że spożył alkohol przed kolizją i kierował samochodem w stanie nietrzeźwości. Wniosek wniosek o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutów warunkowała zasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. -------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony zgodnie z dyrektywami art. 7 kpk, stanowi podstawę do uznania winy oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu. Jednakże z uwagi na ustawowy zakaz wyrażony w przepisie art. 454 § 1 kpk, Sąd Okręgowy nie mógł skazać oskarżonego z uwagi na treść zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu Okręgowego, w sprawie nie zaistniały także podstawy do umorzenia postępowania lub jego warunkowego umorzenia. 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Sąd Rejonowy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przeprowadzi postępowanie dowodowe w całości, przykładając należną uwagę do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności popełnienia czynu zarzuconego oskarżonego, zgodnie z zaprezentowanymi wyżej rozważaniami. Sąd w toku postępowania dowodowego winien ocenić wyjaśnienia oskarżonego w oparciu o analizę całego materiału dowodowego, włącznie z pismem procesowym oskarżonego z dnia 7 kwietnia 2021r. 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- Z uwagi na kasatoryjny charakter wydanego wyroku Sąd Okręgowy nie orzekł o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 941/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk Protokolant Dominika Koza przy udziale Wojciecha Braziewicza Prokuratora Prokuratury Rejonowej w T. po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy D. Ł. ur. (...) w Ś. syna H. i S. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 27 sierpnia 2018 r. sygnatura akt II K 437/18 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk i art. 440 kpk uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Tarnowskich Górach do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 941/18

UZASADNIENIE

D. Ł. oskarżony został o to, że w dniu 20 maja 2018 roku w K. woj. (...) na ulicy(...)o godzinie 00.10 znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 0,48 mg/l i 0,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki H. o numerze rejestracyjnym (...) tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2018 roku sygn. akt II K 437/18 na warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko D. Ł. o czyn wyżej opisany wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 178 a § 1 kk na okres próby 2 lat, orzekając wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł, na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy.

Apelację wniósł Prokurator zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających wpływ na jego treść poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą podstawy do warunkowego umorzenia postępowania, w sytuacji gdy prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, iż zarówno stopień winy, jak i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego są znaczne, co w konsekwencji powoduje, iż brak jest przesłanek do warunkowego zawieszenia postępowania, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku wynikający z niedostatecznego uwzględnienia wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, okoliczności jego popełnienia oraz stopnia winy oskarżonego, podczas, gdy okoliczności te, jak również względy prewencji indywidualnej i generalnej przemawiają przeciw takiemu rozstrzygnięciu.

Apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja Prokuratora okazała się skuteczna. Istotnie nie można zaakceptować dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w zakresie dostrzeżonym przez apelującego. Sąd odwoławczy zauważył równocześnie konieczność orzekania poza zakresem zarzutu wniesionej na niekorzyść oskarżonego apelacji, albowiem w tym zakresie zaakceptowanie ustaleń Sądu orzekającego prowadziłoby do orzeczenia rażąco niesprawiedliwego, ponieważ zaś zaskarżone orzeczenie ostać się nie mogło, a brak było podstaw do zmian, które mogłyby zostać poczynione w postępowaniu odwoławczym, konieczne było z uwagi na treść art. 454 § 1 kpk uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Okolicznością o doniosłym znaczeniu dla ustalenia stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jest ilość spożytego przez niego alkoholu. Sąd I instancji ustalił, że oskarżony w godzinach wieczornych spożył 3 piwa, opierając się na jego wyjaśnieniach, które w tej mierze uznał za wiarygodne. To ustalenia i ocena Sądu I instancji nie przystaje do zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz wiedzy powszechnej w zakresie metabolizmu alkoholu. Po pierwsze oskarżony niekonsekwentnie prezentował dane dotyczące spożycia piwa, bo taki alkohol zadeklarował, co można zaakceptować.

Do protokołu badania stanu trzeźwości przeprowadzonego w dniu 20.05.2018 r. o godz. 00.41 podał, że w godzinach 20.00- 23.00 spożył dwa piwa o pojemności 0,5 litra (k. 2). W postępowaniu przygotowawczym wyśnił natomiast, iż po pracach porządkowych na działce rodziców partnerki około godz. 20.30 rozpalili grill i w trakcie posiłku wypił dwa piwa T. po pojemności 0,5 litra. Na teren stadionu (...) dotarli około 21.40 i tam spożył „jakieś mniejsze lane piwo prawdopodobnie o pojemności 0,4 litra”. Żadnego innego alkoholu oskarżony miał nie pić, a przed godziną 23.00 wraz z partnerką i znajomą pieszo udać się na działkę około 3 kilometry od miejsca koncertu (k. 12).

Na rozprawie dodatkowo obrona ujawniła, że przed zdarzeniem oskarżony leczył się preparatem I. (...), co do którego oskarżony stwierdził, że w ulotce napisane jest, że zawiera jakiś alkohol (k. 51). Wyniki badania na urządzeniu alkometr (...) ujawniły o godz. 00.41- 0,48 mg/l, zaś o godz. 00.42- 0,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (k. 2). Już ten wynik wraz z zeznaniami M. P., iż wcześniej na alcosensorze zbadano 0,44 mg/l i 0,42 mg/l (k.

17) wykluczają możliwość uwierzenia oskarżonemu. Wszystkie wyniki są bliskie poziomowi odpowiadającemu stężeniu 1 ‰ alkoholu etylowego we krwi, które to dane są bardziej obrazowe, chociażby z tego względu, że medialnie częściej przytaczane i bliżej rozpoznawalne. Przede wszystkim jednak wskazują, że poziom alkoholu, a co za tym ilość spożytego przez oskarżonego nie była tak niewielka, ani tak oddalona w czasie, jakby chciał przekonywać. Oczywistym jest, że badania retrospektywne, o ile mogłyby być przeprowadzone, wskazałyby, że spożycie trzech piw o podanych ilościach mogłoby prowadzić do osiągniętego stężenia, ale spożycie musiałoby być bliższe czasowo badaniu.

Przecież pierwsze dwa piwa oskarżony chce przekonywać, że wypił pomiędzy godz. 20.30 a 21.40, ostatnie pomiędzy tą a 23.00. Już nawet pomijając, że nie jest standardową pojemność małego piwa w postaci 0,4 litra, to zakończenie spożywania niskoprocentowego alkoholu na niemal dwie godziny przed badaniem nie odpowiada zbliżonym wynikom wskazującym na koniec fazy wchłaniania, po takim czasie spodziewać można było się już fazy wydalania. Zatem albo oskarżony spożył większą ilość alkoholu, albo też w bliższej badaniu odległości czasowej.

W obu tych wypadkach wykluczone jest, aby mógł żywić przekonanie, że nie znajduje się pod wpływem alkoholu, ani też w stanie nietrzeźwości. Truizmem jest przy tym przypominanie dorosłemu mężczyźnie o określonym doświadczeniu życiowym i zawodowym, wysokim wykształceniu w dziedzinie, w której zdrowie i sprawność psychofizyczna ma podstawowe znaczenie, że osoba pozostająca pod działaniem alkoholu manifestuje dobre samopoczucie, a dopiero metabolizm alkoholu i etap jego wydalania z organizmu ów dobrostan zakłóca. Wreszcie też godzi się przypomnieć, że zabronione przez ustawę pod groźbą kary jest już prowadzenie pojazdów mechanicznych w stanie po użyciu alkoholu, czyli w sytuacji, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm 3 (ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Dz.U.2018.2137 j.t.).

Zatem już po spożyciu jednego piwa należy mieć na względzie możliwość naruszenia przepisów ustawy, a spożywanie dalszego alkoholu w sposób oczywisty wpływa na wzrost stężenia we krwi i zdolność psychofizyczną, a co za tym idzie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. Nieporozumieniem jest także odwoływanie się do specyfiku, jaki miał oskarżony przyjmować, (...) nie zawiera alkoholu etylowego, ale 2,4-dichlorobenzylowy, a sam preparat nie wpływa na prowadzenie pojazdów, gdyby zaś tak było to osoba przyjmująca określone leki i paramedykamenty zobowiązana jest zapoznać się ze wskazaniami i skutkami ubocznymi podejmując kierowania pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym i każdym innym.

Po pierwsze zatem nie można uwierzyć oskarżonemu w ilość alkoholu, jaką spożył we wskazanym przez siebie czasie, a co za tym idzie w to, że mógł przypuszczać, że pozostaje trzeźwy, innymi słowy nie sposób obronić twierdzenia, że mógł oskarżony działać z zamiarem wynikowym, a zatem jedynie przewidując możliwość czynu zabronionego godzić się na to. Oskarżonemu jak najbardziej przypisać należy zamiar bezpośredni, co wpływa na wzrost stopnia społecznej szkodliwości jego zachowania. Po drugie prawidłowo dostrzegł apelujący, że pozostałe okoliczności wpływające na społeczną szkodliwość zachowania oskarżonego również nie pozwalają na ocenę tego jako nieznacznego.

Godziny nocne i niewielki ruch na drodze również nie przekonują, gdy oskarżony nie tylko, że sam podjął się kierowania pojazdem mechanicznym, ale również przewoził dwoje pasażerów, dla których stanowił zagrożenie. Wprawdzie skarżący powołał się na nagminność podobnych zachowań, niemniej nie jest to element wprost wskazany w składających się na społeczna szkodliwość czynu, ale pamiętać trzeba, że istotnie okoliczność owa, połączona z jednoznacznie negatywnym przekazem medialnym i wiedzą powszechną o surowości sankcji karnych, składają się na możliwość ustalenia z jednej strony natężenia zamiaru popełnienia przestępstwa, z drugiej zaś na stopień zawinienia.

Ten również nie może być oceniany w realiach niniejszej sprawy, jako nieznaczny. Oskarżony nie znajdował się w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej, ani nie był w położeniu, w którym nie mógł postąpić inaczej. Ledwie kilkadziesiąt minut wcześniej przebył tę sama drogę pieszo, odległość 3 km dla sprawnego fizycznie mężczyzny nie stanowiła przeszkody nie do pokonania, aby ponownie udać się pieszo na poszukiwania telefonu. Sam oskarżony, co także ma przełożenie na ocenę zamiaru i winy, traktując sprawę telefonu jako tę z kategorii „życia i śmierci” (k. 49), wybrał dobro które uznał za istotniejsze dając wyraz lekceważeniu przepisów prawa i bezpieczeństwa innych osób.

Na brak zrozumienia powagi sytuacji, a co za tym idzie wątpliwość, co do pozytywnej prognozy społecznokryminologicznej wskazuje zaś powoływanie się na to, że skazanie skrzywdzi oskarżonego i jego bliskich, w sytuacji, gdy jest to naturalną konsekwencją popełnionego przestępstwa. To oskarżony powinien był mieć w polu widzenia decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, wówczas jednak przedłożył oskarżony posiadanie telefonu, nad dobro dziecka i matki. Również nieporozumieniem jest przypominanie pracy wykonywanej przez oskarżonego oraz zagrożenie jej utratą w wypadku skazania.

Z jednej strony jest szereg zawodów, funkcji, stanowisk niosących za sobą wymóg niekaralności i nie wiedzieć z jakich względów osoby te miałyby być uprzywilejowane w stosunku np. do pracownika budowlanego. Z drugiej strony wykonując zawód nauczyciela od oskarżonego wymagać należy podwyższonych standardów, a zatem tym bardziej osoba, której udziałem jest wychowanie młodzieży winna nieść ze sobą pozytywne wzorce, co negatywnie wpływa na ocenę stopnia winy, jak i wzgląd na społeczne oddziaływanie orzeczenia sądu. Podsumowując, Sąd odwoławczy nie podziela nie tylko ustaleń faktycznych w zakresie ilości i czasu spożycia alkoholu, ale też oceny stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, które przekraczają w znaczący sposób granice nieznaczności, również nie sposób uznać, aby warunkowe umorzenie postępowania spełniło swe zadania w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.

Ze względu na treść art. 454 § 1 kpk oraz brak podstaw do uniewinnienia, czy też negatywnych przesłanek procesowych, zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, który przeprowadzi przewód sądowy w całości.