IV Pa 54/19 · Sąd powszechny

Zapis układu zbiorowego pracy wskazujący, że pracownik zatrudniony w dniu wejścia w życie Układu, który w dniu 1 marca 1999 roku był pracownikiem przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Koleje Państwowe” i przed tym dniem nabył prawo do dodatku w wysokości wyższej niż 33% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, zachowuje procentowy wymiar tego dodatku w dotychczasowej wysokości, bez prawa do dalszego jego wzrostu należy rozumieć jako zachowanie prawa do dodatku stażowego w wysokości ustalonej na dzień inkorporowania do indywidualnych umów o pracę zapisów Układu obowiązującego od 1 marca 1999 roku, czyli w wysokości obowiązującej w dniu 31 maja 2003 roku, a nie według stanu na dzień 1 marca 1999 roku.

Dopiero z tym dniem doszło do skutecznego wypowiedzenia warunków płacy, a dotychczasowa wysokość dodatku w rozumieniu ZUZP winna się w takiej sytuacji, przy literalnej wykładni treści układu, odnosić do ostatniej wysokości tego dodatku jaka przysługiwała w dacie upływu okresu wypowiedzenia warunków płacy. Brak jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw do uznania, że pojęcie „w dotychczasowej wysokości” odnosi się do wysokości dodatku stażowego jaki mógłby przysługiwać już w 1999 roku, gdyby pozwany w tamtym okresie dokonał wypowiedzenia warunków płacy.