Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV Ka 15/19 AI generated

IV Ka 15/19 · Sąd powszechny

Case Number IV Ka 15/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Sąd odwoławczy nie uznał skuteczności żadnego z podniesionych zarzutów zmierzających do wykazania, że wymierzona oskarżonemu kara jest rażąco surowa. Przypomnieć należy, iż tego rodzaju niewspółmierność kary zachodzi w tych tylko przypadkach, gdzie na podstawie ujawnionych w sprawie okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi tak wyraźna różnica ( dysproporcja ) pomiędzy karą orzeczoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary, że nie można jej zaakceptować.

Legislator headnote

AI generated

IV Ka 15/19 · Sąd powszechny: Okoliczności te pozwalały sądowi odwoławczemu wysnuć wniosek o takim stopniu demoralizacji oskarżonego, że mimo jego młodego wieku i dotychczasowej niekaralności, nie zachodzą podstawy ani ku temu, by wymierzoną mu karę obniżyć, jak i temu, by orzec ją w postaci kary rodzajowo łagodniejszej. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie pozostaje również w sprzeczności z dyrektywą określoną w art. 54 § 1 kk. Nie oznacza ona bowiem bezwzględnego nakazu liberalnego traktowania sprawców młodocianych we wszystkich przypadkach, z tego tylko powodu, iż nie ukończyli wieku, o jakim mowa w art. 115 § 10 kk.

Keywords

AI generated
exemption from punishment mitigation of sentence impunity sentencing error suspended monetary penalty disproportionate penalty
AI generated
II K 818/19
(na podstawie art. 423 § 1a kpk w zakresie ograniczonym do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu) Zgodnie z treścią art. 53 § 1 kk czynnikami limitującymi rozmiar sankcji karnej za popełnione przestępstwo są stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, których wymierzana w granicach sędziowskiego uznania kara nie powinna przekraczać. Wymierzając karę należy nadto mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do § 2 powołanego wyżej przepisu, uwzględnić należy w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
II K 453/18
(na podstawie art. 423 § 1a kpk w zakresie ograniczonym do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu) Zgodnie z treścią art. 53 § 1 kk czynnikami limitującymi rozmiar sankcji karnej za popełnione przestępstwo są stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, których wymierzana w granicach sędziowskiego uznania kara nie powinna przekraczać. Wymierzając karę należy nadto mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do § 2 powołanego wyżej przepisu, uwzględnić należy m.in. motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
II K 285/19
(na podstawie art. 423 § 1a kpk w zakresie ograniczonym do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu) Zgodnie z treścią art. 53 § 1 kk czynnikami limitującymi rozmiar sankcji karnej za popełnione przestępstwo są stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, których wymierzana w granicach sędziowskiego uznania kara nie powinna przekraczać. Wymierzając karę należy nadto mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do § 2 powołanego wyżej przepisu, uwzględnić należy w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
II K 450/18
(na podstawie art. 423 § 1a kpk w zakresie ograniczonym do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu) Ustalając rodzaj i rozmiar represji karnej Sąd obowiązany był kierować się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 53 kk bacząc, by orzeczona kara nie przekraczała stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu.
II K 571/19
na podstawie art. 423 § 1a kpk w zakresie ograniczonym do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu) Zgodnie z treścią art. 53 § 1 kk czynnikami limitującymi rozmiar sankcji karnej za popełnione przestępstwo są stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, których wymierzana w granicach sędziowskiego uznania kara nie powinna przekraczać. Wymierzając karę należy nadto mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do § 2 powołanego wyżej przepisu, uwzględnić należy w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 15 / 19

UZASADNIENIE

Sąd odwoławczy nie uznał skuteczności żadnego z podniesionych zarzutów zmierzających do wykazania, że wymierzona oskarżonemu kara jest rażąco surowa. Przypomnieć należy, iż tego rodzaju niewspółmierność kary zachodzi w tych tylko przypadkach, gdzie na podstawie ujawnionych w sprawie okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi tak wyraźna różnica ( dysproporcja ) pomiędzy karą orzeczoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary, że nie można jej zaakceptować.

Tymczasem skarżący, eksponując w swojej apelacji istnienie okoliczności działających na korzyść oskarżonego, pomija ilość i charakter tych o wymowie przeciwnej. Trafnie więc co prawda wywodzi, iż w sprawie wystąpiły takie okoliczności łagodzące, jak uprzednia niekaralność oskarżonego, przyznanie się do winy, jego wiek ( oskarżony jest osobą młodocianą w rozumieniu art. 115 § 10 kk ), czy okazany żal, jednakże w świetle drastycznych okoliczności czynu i jego następstw skarżący przydaje im nadmierną rangę, pomijając zwłaszcza, że oskarżony działał z oczywiście błahego powodu ( odwet za podejrzenie związane z domniemaną kradzieżą ), w sposób wyjątkowo brutalny i bezwzględny ( bicie i kopanie leżącego pokrzywdzonego, przy jednoczesnym kierowaniu szeregu uderzeń na jego głowę ), wielość i charakter obrażeń, jakich pokrzywdzony doznał oraz ich wciąż utrzymujące się, poważne następstwa.

Okoliczności te pozwalały sądowi odwoławczemu wysnuć wniosek o takim stopniu demoralizacji oskarżonego, że mimo jego młodego wieku i dotychczasowej niekaralności, nie zachodzą podstawy ani ku temu, by wymierzoną mu karę obniżyć, jak i temu, by orzec ją w postaci kary rodzajowo łagodniejszej. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie pozostaje również w sprzeczności z dyrektywą określoną w art. 54 § 1 kk. Nie oznacza ona bowiem bezwzględnego nakazu liberalnego traktowania sprawców młodocianych we wszystkich przypadkach, z tego tylko powodu, iż nie ukończyli wieku, o jakim mowa w art. 115 § 10 kk.

W szczególności pamiętać należy, iż przepis art. 54 § 1 kk nie eliminuje pozostałych zasad wymiaru kary określonych w art. 53 kk. Wzgląd na stopień winy sprawcy, stopień jego demoralizacji, społeczną szkodliwość czynu oraz potrzebę społecznego oddziaływania kary może przemawiać za wymierzeniem sprawcy młodocianemu kary surowej, gdy jedynie taka kara będzie należytą odpłatą za popełnione przez niego przestępstwo i odpowiadającą wymogom, o jakich stanowi art. 53 kk. Innymi słowy, z art. 54 § 1 kk nie wynika bezwzględny nakaz orzekania wobec sprawców młodocianych wyłącznie kar łagodnych.

Przepis ten obliguje sąd jedynie do tego, by dokonał szczególnie wnikliwej analizy okoliczności czynu oraz osoby sprawcy i wymierzył mu taką karę, jaka jest niezbędna i właściwa do reedukacji oraz resocjalizacji. Uwzględniać należy nie tylko jego poprzedni, czy bieżący tryb życia, ale również szersze względy słuszności i celowości karania. Kara, aby była słuszną i sprawiedliwą, powinna uwzględniać wszystkie wskazane wyżej aspekty we właściwej proporcji. Łagodne traktowanie sprawcy młodocianego nie wchodzi więc w grę, gdy wzgląd na charakter sprawy, okoliczności towarzyszące popełnieniu przestępstwa, jego społeczną szkodliwość i społeczne oddziaływanie kary przeciwko temu przemawiają.

Sam wiek sprawcy nie może prowadzić do sytuacji, że w odczuciu społecznym powstanie przekonanie, że pozostał on w zasadzie bezkarny. Takie zaś przekonanie wywoływałoby wymierzenie oskarżonemu kary niższej lub innej rodzajowo. W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.