Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 785/18 AI generated

VI Ka 785/18 · Sąd powszechny

Case Number VI Ka 785/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Z. (2) oskarżono o to, że w okresie od maja 2016 r. do 25 kwietnia 2017 r. w J., powiatu (...), województwa (...), działając z góry powziętym zamiarem czynem ciągłym wykonywał roboty budowlane, polegające na wybudowaniu bez wymaganego zezwolenia zbiornika wodnego na terenie działki nr ew. (...) obręb J. oraz zastawki na potoku Ś. i nie dostosował się do Decyzji Administracyjnej nr (...) wydanej dnia 3.11.2016 r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w J., nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego i zastawki na potoku Ś., tj. o czyn z art. 90 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku prawo budowlane w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 1 października 2018 roku w sprawie II K 463/17, E. Z. (1) uznano za winnego tego, że w okresie od 24 listopada 2016 r. do 24 marca 2017 r. w J., powiat (...), województwo (...), wykonywał na terenie działki nr ew. (...) w J., roboty budowlane polegające na plantowaniu terenu, pomimo, że organ nadzoru budowlanego – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie (...), wydał 3 listopada 2016 r. decyzję nr (...), nakazującą E. Z. (1), rozbiórkę samowolnie wybudowanego drugiego zbiornika wodnego na działce nr (...), obręb J. wraz z zastawką na potoku Ś., celem doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z uzyskanym pozwoleniem na budowę z dnia 16 grudnia 2015 r. nr (...), to jest czynu stanowiącego występek z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane w zw. art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane i za to na podstawie art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane wymierzono wobec niego karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.

Legislator headnote

AI generated

art. 11 § 2 k.k, art. 12 k.k, art. 627 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k, art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k, art. 439 § 1 k.p.k; VI Ka 785/18 · Sąd powszechny: Na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego koszty sądowe w kwocie 405,04 zł na rzecz Skarbu Państwa, w tym wymierzono mu opłatę w wysokości 200 zł. Apelację od wyroku wniósł oskarżony. Zarzucił w niej błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na uznaniu, że jego działanie było bezprawne. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od popełnienia przypisanego czynu.

Keywords

AI generated
violation of zoning regulations standing against building permit permit violation unauthorized construction challenge of administrative decisions building setback violation

Cited Legislation

AI generated
art. 11 § 2 k.k
art. 12 k.k
11 § 2 kk i art. 12 kk z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 1 października 2018 r.
art. 627 k.p.k
Na podstawie art. 627 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k
W tej sytuacji należało ocenić, że w sprawie zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k
z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało skutkować, zgodnie z art. 439 § 1 k.p.k.
art. 632 pkt 2 k.p.k
Wobec takiego rozstrzygnięcia należało też, w myśl art. 632 pkt 2 k.p.k.
art. 634 k.p.k
AI generated
IX Ka 190/24
R. został obwiniony o to, że w miesiącu kwietniu 2021r. nieustalonego bliżej dnia, w miejscowości Z. gm. Ł., na działkach ewidencyjnych nr (...), na terenie (...), ustanowionego uchwałą nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 16 grudnia 2019r. jako prezes zarządu przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o., umyślnie zlecił wykonanie prac ziemnych podczas trwającej inwestycji budowlanej, polegających na niwelacji terenu w obrębie zbocza wzniesienia, czym naruszył zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciw osuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych,
II Ka 805/25
S. (1) został obwiniony o to, że: w dniu 27 września 2024 roku w miejscowości C., woj. (...), na działce o nr ewidencyjnym (...), (...) i (...) znajdującej się na obszarach chronionego krajobrazu zniszczył grunty pokryte śródlądową wodą powierzchniową, w ten sposób, że za pomocą ciężkiego sprzętu budowlanego dokonał prac ziemnych polegających na rozkopywaniu i wyrównaniu terenu przylegającego oraz nawiezieniu ziemi, trwale zniekształcając rzeźbę terenu, to jest o wykroczenie z art. 127 pkt 1 lit. D ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody Wyrokiem z dnia 7 października 2025 r. w sprawie II W 179/25 Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim uznał D.
II K 362/22
Sygn. akt II K 362/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2023 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – sędzia Bogdan Wałachowski Protokolant – p.o. sekr. Anna Gawarecka-Olbryś w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.- ----------- po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 roku sprawy A. W. urodz. (...) w C. syna W. i A. zd. C. oskarżonego o to, że: w bliżej nieustalonym czasie, nie później niż do dnia 08 września 2021 roku, w m. B. gm. G. na wysokości działki o numerze geodezyjnym (...) wykonując bez uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego nasyp ziemny o powierzchni 146 m 2 spowodował uszkodzenie brzegu jeziora N. oraz zniszczenie gruntów pokrytych śródlądowymi wodami powierzchniowymi poprzez ich zasypanie tj. o czyn z art. 475 Ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawdo wodne 1. Oskarżonego A. W. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to na podstawie art. 475 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w zw. z art. 33§1 i 3 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych przyjmując, że stawka dzienna wynosi 40,00 (czterdzieści) złotych. 2. Na podstawie art. 47§2kk orzeka od oskarżonego na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nawiązkę w kwocie 5.000,00 (pięć tysięcy) złotych. 3. Zasądza od oskarżonego A. W. na rzecz Skarbu Państwa 400,00 (czterysta) złotych tytułem opłaty oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 877,89 (osiemset siedemdziesiąt siedem 89/100) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 362/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. A. W. w bliżej nieustalonym czasie, nie później niż do dnia 08 września 2021 roku, w m. B. gm. G. na wysokości działki o numerze geodezyjnym (...) wykonując bez uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego nasyp ziemny o powierzchni 146 m 2 spowodował uszkodzenie brzegu jeziora N. oraz zniszczenie gruntów pokrytych śródlądowymi wodami powierzchniowymi poprzez ich zasypanie Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Wykonywanie przez oskarżonego latem ,nie później niż do 8.09.2021 r. w B. k G. na działce (...) należącej do R. B. i M. P. szeregu prac ziemnych na ich zlecenie . 2.wykonanie w tym czasie przez oskarżonego –samowolnie - nasypu ziemnego o pow. 146m2 i spowodowanie uszkodzenia brzegu jeziora N. i zniszczenia gruntów pokrytych śródlądowymi wodami powierzchniowymi poprzez ich zasypanie . Zeznania świadków: R. B. M. P. Wyjaśnienia : A. W. Kopia protokołu oględzin, opinia biegłego Pozostałe dokumenty 57-58 63,76-77 26-27 6-12,85-89,186-187 98-178 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. A. W. w bliżej nieustalonym czasie, nie później niż do dnia 08 września 2021 roku, w m. B. gm. G. na wysokości działki o numerze geodezyjnym (...) wykonując bez uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego nasyp ziemny o powierzchni 146 m 2 spowodował uszkodzenie brzegu jeziora N. oraz zniszczenie gruntów pokrytych śródlądowymi wodami powierzchniowymi poprzez ich zasypanie Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty -- -- -- 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Ad. 1 Ad. 2 Zeznania świadka: R. B. M. P. Wyjaśnienia A. W., kopia protokołu oględzin, Opinia biegłego Informacja z PGW Wody Polskie Pozostałe dokumenty Z zeznań obu świadków jak i z wyjaśnień oskarżonego ,który konsekwentnie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu , jak też z przedstawionych dokumentów i opinii biegłego wynika bezspornie, że w okresie jak wyżej oskarżony ,bez pozwolenia wodnoprawnego usypał nasyp ziemny o pow. 146m2 i spowodował uszkodzenie brzegu jeziora N. oraz zniszczenia gruntów pod wodą . Sąd dał wiarę tym dowodom , bo są konsekwentne , zgodne ze sobą i stanowią spójną całość. Nie były na żadnym etapie postępowania kwestionowane. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. A. W. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Usypanie przez oskarżonego nasypu ziemnego o tak dużej powierzchni i spowodowanie w ten sposób uszkodzenia brzegu jeziora i zniszczenia gruntów pod jego powierzchnią poprzez zasypanie ich wyczerpało dyspozycję czynu z art. 475 Ustawy Prawo Wodne. Jego wina i okoliczności popełnienia tak przypisanego mu czynu zdaniem sądu nie budzą najmniejszej wątpliwości. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ----------------- ----------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ----------------- ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ----------------- ☐ 3.4. Umorzenie postępowania ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ----------------- ☐ 3.5. Uniewinnienie ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ----------------- 4. KARY, Środki Karne, Przepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. W. 1. 1. Uznając oskarżanego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia sąd na podstawie art. 475 Prawa Wodnego i art33§1 i3kk skazał go na karę grzywny. Wymierzając powyższą karę sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające wysoki stopień zawinienia oskarżonego wynikający z popełnienia przypisanego mu czynu z winy umyślnej , jego możliwości majątkowe oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra w postaci środowiska naturalnego , a nadto w rozmiarze wyrządzonej szkody oraz sposobie i okolicznościach popełnienia tego czynu . Zdaniem sądu tak wymierzona kara jest współmierna do stopnia zawinienia oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a nadto winna przyczynić się do osiągniecia celów w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jego osobę oraz w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. W związku z tym sąd na podstawie art. 47§2 kk zasądził na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska I Gospodarki Wodnej nawiązkę w kwocie 5 000 zł uznając, że częściowo zadośćuczyni ona krzywdę, którą oskarżony wyrządził środowisku. 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ------------- ------------- ------------- ------------- 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ------------- 7. Koszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności O opłacie i kosztach sądowych w pozostałym zakresie orzeczono jak w pkt 3 wyroku n a podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych i art. 627 kpk nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego z obowiązku uiszczenia powyższych należności sądowych na rzecz Skarbu Państwa. 7. Podpis
IX Ka 688/17
L. został oskarżony o to, że w okresie od marca do września 2016 r. w miejscowości O. na terenie zespołu pałacowo-parkowego dokonał zniszczenia wpisanego do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia 3 marca 1997 r.(...) budynku stajni z zachowanym częściowo wyposażeniem boksów dla koni, poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce dachu, stropu, murów i fundamentów budynku, a następnie jego odbudowy bez uprzedniego zgłoszenia prac właściwemu organowi oraz bez uzyskania zgody (...) Konserwatora Zabytków w T.,

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI Ka 785/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 19 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSR del. do SO Jarosław Staszkiewicz Protokolant Katarzyna Witkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. B. S. po rozpoznaniu 19 marca 2019 r. sprawy E. Z. (1) ur. (...) w P. s. S. i J. z domu C. oskarżonego z art. 90 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 1 października 2018 r. sygn. akt II K 463/17 I. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego E. Z. (1) i postępowanie umarza; II. stwierdza, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. Sygnatura akt VI Ka 785/18

UZASADNIENIE

E. Z. (2) oskarżono o to, że w okresie od maja 2016 r. do 25 kwietnia 2017 r. w J., powiatu (...), województwa (...), działając z góry powziętym zamiarem czynem ciągłym wykonywał roboty budowlane, polegające na wybudowaniu bez wymaganego zezwolenia zbiornika wodnego na terenie działki nr ew. (...) obręb J. oraz zastawki na potoku Ś. i nie dostosował się do Decyzji Administracyjnej nr (...) wydanej dnia 3.11.2016 r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w J., nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego i zastawki na potoku Ś., tj. o czyn z art. 90 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku prawo budowlane w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 1 października 2018 roku w sprawie II K 463/17, E. Z. (1) uznano za winnego tego, że w okresie od 24 listopada 2016 r. do 24 marca 2017 r. w J., powiat (...), województwo (...), wykonywał na terenie działki nr ew. (...) w J., roboty budowlane polegające na plantowaniu terenu, pomimo, że organ nadzoru budowlanego – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie (...), wydał 3 listopada 2016 r. decyzję nr (...), nakazującą E. Z. (1), rozbiórkę samowolnie wybudowanego drugiego zbiornika wodnego na działce nr (...), obręb J. wraz z zastawką na potoku Ś., celem doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z uzyskanym pozwoleniem na budowę z dnia 16 grudnia 2015 r. nr (...), to jest czynu stanowiącego występek z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane w zw. art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane i za to na podstawie art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane wymierzono wobec niego karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.

Na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego koszty sądowe w kwocie 405,04 zł na rzecz Skarbu Państwa, w tym wymierzono mu opłatę w wysokości 200 zł. Apelację od wyroku wniósł oskarżony. Zarzucił w niej błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na uznaniu, że jego działanie było bezprawne. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od popełnienia przypisanego czynu.

Sąd zważył, co następuje:

Rozważania w sprawie rozpocząć należy od wskazania, że zarzut zawarty w akcie oskarżenia sformułowano nieprawidłowo. Już sąd rejonowy zwrócił uwagę, iż część opisanego tam zachowania nie stanowiła przestępstwa – art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku prawo budowlane określa znamiona wykroczenia ( wynika to z przewidzianej w tym przepisie sankcji – jedną z przewidzianych kar jest kara aresztu ). Trafnie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż działanie oskarżonego, które zakończyć się miało 25 kwietnia 2017 roku, nie wypełniało znamion tego wykroczenia.

Żadna ze stron nie zakwestionowała braku w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia co do tego zachowania oskarżonego, pozostaje to zatem poza granicami rozpoznania przez sąd odwoławczy. Wyraźnie postępowanie oskarżonego, opisane w zarzucie aktu oskarżenia, dzieli się na dwie części – pierwsza z nich, omówiona powyżej, to niewykonanie decyzji o rozbiórce, druga zaś to prowadzenie prac budowlanych bez zezwolenia. Nie sposób zgodzić się z oskarżycielem, że te dwa zachowania można było uznać za objęte jednym zamiarem sprawcy.

Musiałby on jednocześnie mieć bowiem chęć wykonania zbiornika wodnego i zastawki oraz unikania ich rozebrania, wbrew wydanej decyzji. Tymczasem orzeczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 3 listopada 2016 roku zapadło, gdy zbiornik i zastawka już istniały. Oskarżony nie mógł zatem z góry założyć, że będzie postępował wbrew decyzji, skoro w początkowym okresie zarzucanego mu działania – od maja do listopada 2016 roku – jeszcze nie istniała. Akt oskarżenia zatem zawierał odniesienie się do dwóch osobnych czynów - wykonywania prac bez zezwolenia oraz niezastosowania się do decyzji o rozbiórce wykonanych obiektów.

Osądowi sąd rejonowy zamierzał poddać tylko pierwsze z tych zachowań – wykonywanie prac na terenie nieruchomości oskarżonego. Przyjął przy tym, że roboty prowadzone tam do 23 listopada 2016 roku nie stanowiły czynu z art. 90 ustawy prawo budowlane, gdyż odnosi się on wyłącznie do wykonywania prac budowlanych już po wydaniu decyzji o rozbiórce. Z tego powodu swoim zainteresowaniem objął jedynie roboty rozpoczęte po wspomnianym dniu. Konieczne stało się w tej sytuacji ustalenie, czy przypisany oskarżonemu w wyroku czyn pozostawał w granicach skargi oskarżycielskiej.

Trzeba bowiem powtórzyć – zarzut dotyczy wykonywania bez zezwolenia prac polegających na wykonaniu zbiornika wodnego i zastawki. Oba te obiekty istniały już w dacie wydawania decyzji z 3 listopada 2016 roku, co wynika z treści tego orzeczenia, jak również z zeznań M. D.. Akt oskarżenia nie odnosił się wcale do wykonywania robót pomimo zapadnięcia decyzji o rozbiórce – nie ma o tym mowy w zarzucie. Nie obejmował prac prowadzonych później, po powstaniu zbiornika i zastawki. W sprawie nie wykazywano i nie da się udowodnić, że prace te – wyrównywanie terenu - prowadzono bez zezwolenia - poza jego zakresem, odnoszącym się do większego ze zbiorników wodnych, a do tego przecież odnosi się zarzut.

Efektem takiej analizy musi być ustalenie, że sąd rejonowy przypisał oskarżonemu czyn nieobjęty zarzutem aktu oskarżenia. Zachowanie, za które wymierzono karę E. Z. (1) miało miejsce w innym czasie – po 23 listopada 2016 roku – wynikało z innego zamiaru – wykonywania prac po wydaniu decyzji o rozbiórce – miało odmienny zakres – roboty nie były już związane z powstawaniem zbiornika i zastawki ( te zakończono przed dniem wydania decyzji z 3 listopada 2016 roku ). Nie można uznać go w takim wypadku za objęte skargą oskarżyciela w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji należało ocenić, że w sprawie zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. W odniesieniu do czynu przypisanego E. Z. (1), brak było bowiem skargi uprawnionego oskarżyciela – akt oskarżenia odnosił się do niewykonania decyzji administracyjnej oraz prowadzenia prac do chwili jej wydania. Skarga nie obejmowała więc robót z okresu po 23 listopada 2016 roku, prowadzonych nie bez zezwolenia, ale pomimo wydania decyzji o rozbiórce. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało skutkować, zgodnie z art. 439 § 1 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., uchyleniem zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania.

Wobec takiego rozstrzygnięcia należało też, w myśl art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. stwierdzić, że koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa. Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego nie oznacza jednak zakończenia postępowania w sprawie. Wciąż istnieje przecież skarga oskarżyciela, w stosunku do której nie zapadło żadne rozstrzygnięcie. Sąd I instancji zobowiązany będzie do rozstrzygnięcia o zasadności stawianego oskarżonemu zarzutu, biorąc pod uwagę wyrażone powyżej poglądy.