II Kzw 41/19 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Kzw 41/19 POSTANOWIENIE 29 marca 2019 r. Sąd Okręgowy II Wydział Karny w Łomży w składzie: Przewodniczący: SSO Jolanta Małachowska przy udziale - po rozpoznaniu w sprawie M. W. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Zambrowie z dnia 8 marca 2019 roku, sygn. akt II Ko 164/19 (IIK 39/18) w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny na podstawie art. 437§ 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 marca 2019 roku w sprawie sygn. akt II Ko 164/19 (IIK 39/18) Sąd Rejonowy w Zambrowie odmówił skazanemu M. W. umorzenia grzywny w kwocie 2000 złotych. Powyższe postanowienie w całości zaskarżył zażaleniem skazany podnosząc, iż nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem z uwagi na fakt odbywania przebywania w zakładzie karnym, w którym nie jest zatrudniony odpłatnie.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zażalenie jako bezzasadne na uwzględnienie nie zasługiwało. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 51 k.k.w. fakt niemożności zaspokojenia przez skazanego, z przyczyn od niego niezależnych, orzeczonej grzywny, może uzasadniać jej umorzenie w całości lub w części tylko w sytuacji, gdy jej wyegzekwowanie w innej drodze, choćby w drodze postępowania egzekucyjnego, okazało się niemożliwe. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że skoro w przedmiotowej sprawie, w stosunku do skazanego, postępowanie egzekucyjne nie zostało przeprowadzone, to w takiej sytuacji umorzenie grzywny byłoby rozstrzygnięciem przedwczesnym.

Oświadczenie skazanego, że nie jest w stanie dokonać zapłaty należności, bez stosownej urzędowej weryfikacji stanu jego majątku i możliwości płatniczych, nie mogło stanowić dla sądu wystarczającego dowodu dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Dopiero bowiem, po bezskutecznych czynnościach egzekucyjnych podjętych przez komornika i po stwierdzeniu przez niego niemożności ściągnięcia należności w drodze egzekucji, istnieje możliwość ich umorzenia. Tak więc możliwość taką sąd rozważa dopiero wówczas, gdy nie istnieje szansa przymusowego ściągnięcia należności oraz gdy nie byłoby możliwe wykonanie grzywny w formach zastępczych.

Z pewnością fakt osadzenia w zakładzie karnym oraz stanowiący jego typową konsekwencję fakt pogorszenia się sytuacji materialnej, nie należą do okoliczności od skazanego niezależnych. Są one bowiem konsekwencją popełnionego przez niego przestępstwa, a więc świadomego i dobrowolnego naruszenia przepisów prawa karnego. Mając na względzie powyższe Sąd nie uwzględnił argumentacji skazanego przedstawionej w zażaleniu sprowadzającej się w istocie do polemiki z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego, stanowiącymi próbę wykazania, iż M.

W. nie ma możliwości uregulowania istniejących należności sądowych i bez przeprowadzenia wymaganego postępowania grzywna powinna mu zostać umorzona. Z uwagi na powyższe orzeczono jak na wstępie. SSO Jolanta Małachowska