Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I C 687/18 AI generated

I C 687/18 · Sąd powszechny

Case Number I C 687/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Gmina P. w dniu 3 września 2018 roku wytoczyła powództwo przeciwko W. B. o zapłatę kwoty 5 234,39 złotych wraz z odsetkami: ustawowymi liczonymi od dnia 02.10.2002r. do dnia 31.12.2015r. i ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 01.01.2016r. do dnia zapłaty - od kwoty 851,39 złotych, 2. ustawowymi liczonymi od dnia 02.08.2006r. do dnia 31.12.2015r. i ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 01.01.2016r. do dnia zapłaty - od kwoty 447,00 złotych, 3. ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15.06.2017r. do dnia zapłaty - od kwoty 3 936,00 złotych. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Legislator headnote

AI generated

art. 225 k.c, art. 232 k.p.c, art. 3 k.p.c, art. 227 k.p.c, art. 6 k.c; I C 687/18 · Sąd powszechny: Gmina P. w dniu 3 września 2018 roku wytoczyła powództwo przeciwko W. B. o zapłatę kwoty 5 234,39 złotych wraz z odsetkami: ustawowymi liczonymi od dnia 02.10.2002r. do dnia 31.12.2015r. i ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 01.01.2016r. do dnia zapłaty - od kwoty 851,39 złotych, 2. ustawowymi liczonymi od dnia 02.08.2006r. do dnia 31.12.2015r. i ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 01.01.2016r. do dnia zapłaty - od kwoty 447,00 złotych, 3. ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15.06.2017r. do dnia zapłaty - od kwoty 3 936,00 złotych. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Keywords

AI generated
extinction of a real right extension of agricultural lease expiry of lease possessory agreement continuous contract easement agreement

Cited Legislation

AI generated
art. 225 k.c
Roszczenie powódki znajduje w prawdzie oparcie prawne w treści art. 225 k.c., jednakże nie podlega uwzględnieniu wobec nie udowodnienia jego wysokości.
art. 232 k.p.c
art. 3 k.p.c
Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art.
art. 227 k.p.c
3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art.
art. 6 k.c
227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).” (vide wyrok SN z 17.12.1996r., I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76; podobnie również wyrok SA w Białymstoku z 21.10.2003r., I A Ca 516/03, OSP 2004/9/118; wyrok SN z 07.10.1998r., II UKN 244/98, OSNP 1999/20/662).
AI generated
I C 477/17
Powód K. M. w pozwie wniesionym przeciwko E. P. domagał się ustalenia, iż umowa dzierżawy działek gruntu nr (...) o łącznej powierzchni 6,9869 ha, położonych w S., zawarta w dniu 14 lipca 2009 r. pomiędzy pozwaną E. P. i powodem K. M., została rozwiązana z dniem 24 września 2015 r. Nadto powód domagał się zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu.
I Ca 220/13
Wyrokiem z dnia 27 maja 2013 r.
IV Ca 276/14
Powód M. K. domagał się ustalenia, iż uzyskał w 1999r., pierwszeństwo nabycia nieruchomości w okresie obowiązywania umowy dzierżawy nieruchomości położonych w G. wywodząc, iż pozwana Agencja Nieruchomości Rolnych w W. nie uznaje prawa pierwszeństwa do nabycia nieruchomości z mocy prawa.
I C 1485/14
Powódka B. O.wniosła o uznanie przez Sąd za skuteczne wypowiedzenie przez nią dnia 17.06.2014 r. umowy dzierżawy gruntu rolnego nr (...) w miejscowości K., gm. O.o pow. 2,34 ha, dla którego tutejszy Sąd prowadzi księgę wieczystą nr (...). W uzasadnieniu swojego stanowiska powódka wskazała, że wraz z mężem T. O., na podstawie notarialnej umowy sprzedaży zawartej w dniu 23.08.2013 r.,, nabyła od W. W. niezabudowaną działkę rolną nr (...) położoną w miejscowości K. gm. O. o pow. 2,34 ha, dla której tutejszy Sąd prowadzi księgę wieczystą nr (...). Powódka podała, iż w w/w umowie, sprzedający złożył oświadczenie, że nieruchomość nie jest obciążona żadnymi prawami ani obowiązkami na rzecz osób trzecich, nie ciążą na niej zadłużenia i nie jest wydzierżawiana. Na tej podstawie powódka sądziła, iż z chwilą zakupu nieruchomości stali się wraz z mężem jej jedynymi właścicielami i mogą nią swobodnie rozporządzać. Powódka wyjaśniła, że dnia 22.05.2014 r. otrzymała pismo pozwanego, z którego wynikało, iż zakupiona przez nią nieruchomość od 2009 r. jest przez niego dzierżawiona na podstawie umowy dzierżawy z dnia 04.01.2009 r. Powódka nie wiedziała o fakcie dzierżawy zakupionego gruntu, informacja ta nie była także wpisana w księdze wieczystej nieruchomości. Powódka podniosła, iż zawarta przez pozwanego umowa dzierżawy ulega rozwiązaniu dopiero w 2019 r., co wstrzymuje do tego czasu realizację planów powódki związanych z zakupioną nieruchomością. Ponadto powódka podała, iż kolejnym aspektem, który czyni sytuację powódki niekorzystną jest niski czynsz, na który umówiły się strony umowy dzierżawy. Powódka wskazała, iż celem ochrony swoich interesów postanowiła wypowiedzieć pozwanemu umowę dzierżawy, z zachowaniem ustawowego terminu wypowiedzenia, ze skutkiem rozwiązującym na dzień 05.01.2016 r., ponadto powódka kilkakrotnie kontaktowała się z pozwanym, celem uzyskania informacji, czy umowa dzierżawy obciążająca jej prawo własności, została zawarta z zachowaniem daty pewnej, jednak strona pozwana odmówiła jakichkolwiek odpowiedzi w tym zakresie. Powódka podkreśla, iż obecnie praktycznie nie może wykonywać prawa własności.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 687/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2019 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Lisowska Protokolant: sekr. sąd. Judyta masłowska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. w Piszu sprawy z powództwa Gminy P. przeciwko W. B. o zapłatę o r z e k a : Powództwo oddala. Sygn. akt I C 687/18 upr

UZASADNIENIE

Gmina P. w dniu 3 września 2018 roku wytoczyła powództwo przeciwko W. B. o zapłatę kwoty 5 234,39 złotych wraz z odsetkami:

1. ustawowymi liczonymi od dnia 02.10.2002r. do dnia 31.12.2015r. i ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 01.01.2016r. do dnia zapłaty - od kwoty 851,39 złotych, 2. ustawowymi liczonymi od dnia 02.08.2006r. do dnia 31.12.2015r. i ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 01.01.2016r. do dnia zapłaty - od kwoty 447,00 złotych, 3. ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15.06.2017r. do dnia zapłaty - od kwoty 3 936,00 złotych. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że na podstawie umowy numer (...) z dnia 17.09.1991r. zawartej na okres od 17.09.1991r. do 30.12.1993r. i na podstawie umowy numer (...) z dnia 31.12.1993r. zawartej na okres od 01.01.1994r. do 30.12.1996r., pozwany W. B. dzierżawił część nieruchomości stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem geodezyjnym (...) o powierzchni 745 m 2, położonej przy ulicy (...) w P., dla której Sąd Rejonowy w Piszu prowadzi księgę wieczystą numer (...), zabudowanej budynkiem, stanowiącej własność powódki.

Wymienione wyżej umowy wygasły, a pozwany nie wydał przedmiotu dzierżawy. W związku z tym powódka dochodzi odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Powódka podniosła, że pismem z 26 czerwca 2017 roku i z 6 czerwca 2018 roku wezwała pozwanego do dobrowolnej zapłaty, jednakże wezwania te pozostały bezskuteczne. Powódka wskazała, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się: - kwota 851,39 złotych wraz z odsetkami – należność za lata 2003-2005, - kwota 447,00 złotych wraz z odsetkami – należność za rok 2006, - kwota 3 936,00 złotych wraz z odsetkami – należność za lata 2007-2017.

Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2018 roku Sąd Rejonowy w Piszu na wniosek powódki ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego W. B. kuratora w osobie E. B. będącej pracownikiem Sądu Rejonowego w Piszu. Kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 17 września 1991 roku pomiędzy Gminą P., a W. B. zawarta została umowa dzierżawy numer (...), na podstawie której Gmina P. oddała W. B. do używania i pobierania pożytków część nieruchomości stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem geodezyjnym (...) o powierzchni 640 m 2, położonej przy ulicy (...) w P., dla której Sąd Rejonowy w Piszu prowadzi księgę wieczystą numer (...).

Roczny czynsz dzierżawny ustalono na kwotę 9 600 000 złotych (przed denominacją złotego). Umowa została zawarta na okres od 17.09.1991r. do 30.12.1993r. (dowód: umowa dzierżawy z 17.09.1991r. k. 7-8) W dniu 31 grudnia 1993 roku pomiędzy Gminą P., a W. B. zawarta została umowa dzierżawy numer (...), na podstawie której Gmina P. oddała W. B. do używania i pobierania pożytków część nieruchomości stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem geodezyjnym (...) o powierzchni 640 m 2, położonej przy ulicy (...) w P., dla której Sąd Rejonowy w Piszu prowadzi księgę wieczystą numer (...).

Roczny czynsz dzierżawny ustalono na kwotę 3 200 000 złotych (przed denominacją złotego). Umowa została zawarta na okres od 01.01.1994r. do 30.12.1996r. i uległa rozwiązaniu wraz z upływem okresu, na który została zawarta. (dowód: umowa dzierżawy z 31.12.1993r. k. 9-10)

Sąd zważył, co następuje:

Załączone do akt sprawy umowy dzierżawy numer (...) (k. 7-10) nie budzą wątpliwości Sądu, iż w okresie od 17.09.1991r. do 30.12.1996r. pozwany dzierżawił opisaną wyżej nieruchomość stanowiącą własność powódki. Roszczenie powódki znajduje w prawdzie oparcie prawne w treści art. 225 k.c., jednakże nie podlega uwzględnieniu wobec nie udowodnienia jego wysokości. Odnośnie inicjatywy dowodowej Sąd Rejonowy w Piszu w pełni podziela utarte orzecznictwo Sądu Najwyższego wyrażające się w tezie: „Rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.).

Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).” (vide wyrok SN z 17.12.1996r., I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76; podobnie również wyrok SA w Białymstoku z 21.10.2003r., I A Ca 516/03, OSP 2004/9/118; wyrok SN z 07.10.1998r., II UKN 244/98, OSNP 1999/20/662). Strona powodowa, wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi wynikającemu z art. 187 § 1 pkt 1 1 k.p.c., oraz pomimo zobowiązania przez Sąd (k. 48), nie wskazała wysokości rocznego czynszu za poszczególne lata bezumownego korzystania z przedmiotowej nieruchomości, poczynając od 2002 roku, ani terminów wymagalności tych poszczególnych opłat, co uniemożliwia poczynienie przez Sąd ustaleń co do wysokości roszczenia zasadniczego powódki oraz co do daty początkowej odsetek i ich wysokości.

Dlatego też, uznając roszczenie powódki za nieudowodnione, Sąd powództwo oddalił.