Legislator Case Law & Legislation
I C 570/18 AI generated

I C 570/18 · Sąd powszechny

Case Number I C 570/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Powód M. W. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. kwoty 30.000 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 września 2017 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia i kwoty 380 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 września 2017 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania oraz domagał się zasądzenia od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Wskazał, że w dniu 25 września 2017 roku uczestniczył w zdarzeniu drogowym, w wyniku którego doznał złamania żeber i odmy opłucnowej, a obrażenia te stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu.

Legislator headnote

AI generated

I C 570/18 · Sąd powszechny: Odnośnie żądania w zakresie zadośćuczynienia podkreślić należy, iż w zakresie wysokości rekompensaty szkód niemajątkowych brak jest sztywnych reguł określających jej wysokość. Art. 445 § 1 kc wskazuje jedynie, iż w przypadkach przewidzianych w art. 444 kc sąd może przyznać poszkodowanemu „odpowiednią” sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Precyzując określenie „odpowiedniości”, Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że w związku z charakterem kompensacyjnym zadośćuczynienia nie może ono być wyłącznie symboliczne, lecz winno stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 roku sygn. akt III CKN 427/00, publ.

Keywords

AI generated
traffic accident liability hit-and-run traffic violation road safety concerns driving without authorization freight carrier liability

Cited Case Law

AI generated
AI generated
I C 200/18
Pozwem z dnia 8 stycznia 2018 r.
II K 29/18
Sygn. akt (...) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2020 r. Sąd Rejonowy w Otwocku w Wydziale II Karnym w składzie : Przewodniczący: SSR Anna Sereda Protokolant: Ewa Szczepańska po rozpoznaniu w dniach 11 października 2018 roku, 15 stycznia 2019 roku, 19 lutego 2019 roku, 10 września 2019 roku, 26 listopada 2019 roku i 05 marca 2020 roku sprawy P. D., s. A. i B. zd. B., ur. (...) w H. oskarżonego o to, że w dniu 21 czerwca 2017 r. w miejscowości W. na trasie (...) woj. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określone w art. 3 ust. 1 i art. 25 ust. 1 „Prawa o Ruchu Drogowym” w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym marki M. nr rej. (...) po wykonaniu skrętu w prawo z ulicy (...) na trasę (...), jadąc w kierunku W., na skutek nie zachowania ostrożności i nie zachowania bezpiecznej odległości od poprzedzającej go, kierującej rowerem K. B. (1), która jako pierwsza włączyła się do ruchu na trasę (...) i jechała przy prawym poboczu w kierunku W., doprowadził do jej potrącenia przodem pojazdu, a następnie kołami tylnej osi przejechał po K. B. (1) i rowerze, powodując liczne obrażenia ciała u K. B. (1), skutkujące rozstrojem zdrowia trwającym dłużej niż siedem dni w myśl art. 157 § 1 kk tj. o czyn z art. 177 § 1 kk orzeka: 1. w ramach zarzucanego oskarżonemu P. D. czynu uznaje go za winnego tego, że w dniu 21 czerwca 2017 r. w miejscowości W. na trasie (...) woj. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określone w art. 3 ust. 1 i art. 24 ust. 2 „Prawa o Ruchu Drogowym” w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym marki M. nr rej. (...) po wykonaniu skrętu w prawo z ulicy (...) na trasę (...), jadąc w kierunku W., na skutek nie zachowania szczególnej ostrożności i bezpiecznego odstępu od wyprzedzanej przez niego, kierującej rowerem K. B. (1), która jako pierwsza włączyła się do ruchu na trasę (...) i jechała prawym poboczem w kierunku W., doprowadził do jej potrącenia przodem pojazdu, a następnie kołami tylnej osi przejechał po K. B. (1) i rowerze, w wyniku czego K. B. (1) doznała licznych obrażeń ciała, w tym urazu kończyny dolnej lewej z rozległą – wielkości około 20 x 30 cm – zanieczyszczoną raną skalpacyjno – zmiażdżeniową przednio – bocznej powierzchni podudzia lewego w części bliższej, z ubytkiem skóry i tkanki podskórnej obejmującym około 4 % powierzchni ciała, z odwarstwieniem brzegów rany skóry od podłoża, skutkujących ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci trwałego istotnego zeszpecenia ciała w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk, co wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 177 § 2 kk i za to na podstawie art. 177 § 2 kk skazuje go i wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat; 3. na podstawie art. 72 § 1 pkt. 1 kk zobowiązuje oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby; 4. na podstawie art. 72 § 2 kk zobowiązuje oskarżonego do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej K. B. (1) kwoty 15.000 zł. (piętnaście tysięcy złotych) w terminie 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się wyroku; 5. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. W. wynagrodzenie w kwocie 1033,20 zł. (tysiąc trzydzieści trzy złote 20/100) w tym 23 % podatku VAT w kwocie 193,20 zł. (sto dziewięćdziesiąt trzy złote 20/100) tytułem nie opłaconej przez oskarżonego pomocy prawnej udzielonej z urzędu; 6. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej K. B. (1) kwotę 4.400 zł. (cztery tysiące czterysta złotych) tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie, zaś na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt (...) Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. P. D. W dniu 21 czerwca 2017 r. w miejscowości W. na trasie (...) woj. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określone w art. 3 ust. 1 i art. 24 ust. 2 „Prawa o Ruchu Drogowym” w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym marki M. nr rej. (...) po wykonaniu skrętu w prawo z ulicy (...) na trasę (...), jadąc w kierunku W., na skutek nie zachowania szczególnej ostrożności i bezpiecznego odstępu od wyprzedzanej przez niego, kierującej rowerem K. B. (1), która jako pierwsza włączyła się do ruchu na trasę (...) i jechała prawym poboczem w kierunku W., doprowadził do jej potrącenia przodem pojazdu, a następnie kołami tylnej osi przejechał po K. B. (1) i rowerze, w wyniku czego K. B. (1) doznała licznych obrażeń ciała, w tym urazu kończyny dolnej lewej z rozległą – wielkości około 20 x 30 cm – zanieczyszczoną raną skalpacyjno – zmiażdżeniową przednio – bocznej powierzchni podudzia lewego w części bliższej, z ubytkiem skóry i tkanki podskórnej obejmującym około 4 % powierzchni ciała, z odwarstwieniem brzegów rany skóry od podłoża, skutkujących ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci trwałego istotnego zeszpecenia ciała w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 21 czerwca 2017 roku około godz. 17:00 K. B. (1) po skończonej pracy w W. wyruszyła rowerem marki K. w drogę powrotną do domu. zeznania świadka K. B. (1) k. 64-65, k. 232-235 Kiedy K. B. (1) znajdowała się na wysokości ulicy (...) w miejscowości W., przed jej rower z ulicy (...) wyjechał kierujący samochodem ciężarowym marki M. o numerze rejestracyjnym (...) P. D.. zeznania świadka K. B. (1) k. 64-65, k. 232-235 protokół oględzin płyty DVD k. 68-70 nagranie z monitoringu k. 63 Kierujący samochodem jak również rowerzystka poruszali się ul. (...) w tym samym kierunku tj. w kierunku trasy (...). zeznania świadka K. B. (1) k. 64-65, k. 232-235 opinia biegłego B. P. k. 363-376 opinia Instytutu (...) k. 438-446 K. B. (1) do skrzyżowania z trasą (...) dojechała w tym samym czasie co P. D.. Następnie kierująca rowerem jako pierwsza skręciła w prawo, wjechała na trasę (...) i dalej poruszała się w kierunku W. jadąc poboczem drogi o szerokości 1,6-1,7 metra. zeznania świadka K. B. (1) k. 64-65, k. 232-235 zeznania świadka B. B. (3) k. 49-51, k. 235 protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 8-9 P. D. rozpoczął manewr włączania się do ruchu na trasę (...) nie zatrzymując uprzednio prowadzonego pojazdu. W wyniku sposobu jazdy kierowcy samochodu M. na drodze powstał tuman kurzu ograniczający widoczność. W związku z tym jadący w przeciwnym kierunku lawetą K. K. zatrzymał swój pojazd oczekując na możliwość kontynuowania jazdy. zeznania świadka B. B. (3) k. 49-51, k. 235 zeznania świadka K. K. k. 53-55, k. 236-237 protokół oględzin płyty DVD k. 68-69 Skręcając w prawo z ul. (...) na trasę (...), P. D. jednocześnie rozpoczął manewr wyprzedzania jadącej poboczem K. B. (1), przy czym z opóźnieniem skorygował tor ruchu prowadzonego pojazdu przez „odbicie” kierownicą w lewo i przez to prawym przednim narożem pojazdu wjechał poza linię oddzielającą jezdnię od prawego pobocza, po którym poruszała się rowerzystka. zeznania świadka K. B. (1) k. 64-65, k. 232-235 opinia biegłego B. P. k. 363-376 opinia Instytutu (...) k. 438-446 P. D. w czasie wykonywania w/w manewru nie zachował szczególnej ostrożności i bezpiecznego odstępu od wyprzedzanej rowerzystki, w wyniku czego potrącił przodem pojazdu jadącą rowerem K. B. (1). Rowerzystka przechyliła się w lewą stronę, po czym kołami tylnej osi samochodu marki M. została przejechana wraz z rowerem. zeznania świadka K. B. (1) k. 64-65, k. 232-235 protokół oględzin pojazdu - samochodu marki M. k. 4-5 protokół oględzin roweru k. 6-7 dokumentacja fotograficzna k. 80-84 opinia biegłego B. P. k. 363-376 opinia Instytutu (...) k. 438-446 szkic miejsca wypadku k. 17 W wyniku wypadku K. B. (1) doznała licznych obrażeń ciała, w tym urazu kończyny dolnej lewej z rozległą – wielkości około 20 x 30 cm – zanieczyszczoną raną skalpacyjno – zmiażdżeniową przednio – bocznej powierzchni podudzia lewego w części bliższej, z ubytkiem skóry i tkanki podskórnej obejmującym około 4 % powierzchni ciała, z odwarstwieniem brzegów rany skóry od podłoża, skutkujących ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci trwałego istotnego zeszpecenia ciała w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk. zeznania świadka K. B. (1) k. 64-65, k. 232-235 opinia biegłego M. F. k. 332-337 dokumentacja medyczna pokrzywdzonej k. 268, k. 272 dokumentacja fotograficzna k. 215-220 W dniu 21 czerwca 2017 około godz. 17:00 była ładna słoneczna pogoda, temperatura powietrza wynosiła 22 stopnie Celsjusza. W miejscu wypadku obowiązywało ograniczenie prędkości do 90 km/h . zeznania świadka B. B. (3) k. 64-65, k. 232-235 protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 8-9 W czasie wypadku P. D. był trzeźwy protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości k. 2 świadectwo wzorcowania k. 3 K. B. (1) w czasie wypadku również była trzeźwa sprawozdanie z przeprowadzonych badań zawartości alkoholu etylowego w płynach ustrojowych k. 60 protokół pobrania krwi k. 61 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. P. D. W dniu 21 czerwca 2017 r. w miejscowości W. na trasie (...) woj. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określone w art. 3 ust. 1 i art. 24 ust. 2 „Prawa o Ruchu Drogowym” w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym marki M. nr rej. (...) po wykonaniu skrętu w prawo z ulicy (...) na trasę (...), jadąc w kierunku W., na skutek nie zachowania szczególnej ostrożności i bezpiecznego odstępu od wyprzedzanej przez niego, kierującej rowerem K. B. (1), która jako pierwsza włączyła się do ruchu na trasę (...) i jechała prawym poboczem w kierunku W., doprowadził do jej potrącenia przodem pojazdu, a następnie kołami tylnej osi przejechał po K. B. (1) i rowerze, w wyniku czego K. B. (1) doznała licznych obrażeń ciała, w tym urazu kończyny dolnej lewej z rozległą – wielkości około 20 x 30 cm – zanieczyszczoną raną skalpacyjno – zmiażdżeniową przednio – bocznej powierzchni podudzia lewego w części bliższej, z ubytkiem skóry i tkanki podskórnej obejmującym około 4 % powierzchni ciała, z odwarstwieniem brzegów rany skóry od podłoża, skutkujących ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci trwałego istotnego zeszpecenia ciała w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty K. B. (1) przyczyniła się do zaistnienia wypadku drogowego Żaden z przeprowadzonych dowodów nie pozwolił na ustalenie, że pokrzywdzona przyczyniła się do zaistnienia wypadku drogowego. 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania świadka K. B. (1) Sąd uznał zeznania świadka za w pełni wiarygodne, są one bowiem jasne i spójne, znajdują potwierdzenie w pozostałym uznanym za wiarygodny materiale dowodowym, w tym w szczególności w opiniach biegłych B. P. i M. F. oraz opinii Instytutu (...), jak również w nagraniu z monitoringu. zeznania świadka B. B. (3) Sąd dokonując oceny zeznań świadka przyznał im walor wiarygodności w zakresie, w którym świadek wskazał, że przed wypadkiem widział poruszającą się rowerem pokrzywdzoną, zaś oskarżony przed wjazdem na trasę (...) nie zatrzymał prowadzonego samochodu. W tym zakresie zeznania świadka znajdują potwierdzenie w pozostałym uznanym za wiarygodny materiale dowodowym, w tym w opinii biegłego B. P. oraz w opinii Instytutu (...) zeznania świadka K. K. Dokonując oceny zeznań świadka Sąd przyznał im walor wiarygodności w zakresie, w którym świadek wskazał na utrudniający widoczność tuman kurzu wznoszący się po przejeździe oskarżonego. W tym zakresie zeznania świadka znalazły potwierdzenie w zabezpieczonym nagraniu z monitoringu. W pozostałym zakresie zeznania świadka nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem świadek nie widział momentu wypadku. protokół oględzin miejsca wypadku drogowego Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. opinia biegłego B. P. Opinia biegłego w całości zasługuje na wiarę, bowiem jest spójna, jasna, pełna, logiczna i należycie umotywowana, a ponadto koreluje z opinią Instytutu (...). Biegły sporządził opinię po przeprowadzeniu szczegółowej analizy danych o okolicznościach i przebiegu wypadku, znajdujących się w aktach sprawy i w konsekwencji, przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania wyprowadził w swojej opinii wnioski znajdujące oparcie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto biegły wydał opinię w oparciu o teoretyczną wiedzę i wieloletnie doświadczenie zawodowe. Opinia Instytutu (...) Sąd uznał opinię za w pełni wiarygodną, gdyż jest jasna, spójna, pełna, logiczna i należycie umotywowana, ponadto znajduje pełne potwierdzenie w opinii biegłego B. P.. Została wydana po przeprowadzeniu szczegółowej analizy danych o okolicznościach i przebiegu wypadku, w oparciu o teoretyczną wiedzę i doświadczenie zawodowe biegłego. protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. świadectwo wzorcowania Dowód z dokumentu, nie kwestionowany przez strony postępowania. protokół oględzin pojazdu - samochodu marki M. Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. protokół oględzin roweru Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. protokół oględzin miejsca wypadku drogowego Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. sprawozdanie z przeprowadzonych badań zawartości alkoholu etylowego w płynach ustrojowych Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. protokół pobrania krwi Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. protokół oględzin płyty DVD Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. opinia biegłego M. F. Opinie biegłego w całości zasługuje na wiarę, bowiem sporządzona została w oparciu o kompletną dokumentację medyczną dotyczącą pokrzywdzonej. Jest pełna, spójna, jasna, logiczne i należycie uzasadniona. Sporządzona została w sposób rzetelny i sumienny, w oparciu o bogatą wiedzę teoretyczną i wieloletnie doświadczenie zawodowe biegłego. dokumentacja fotograficzna Dowód z dokumentu, nie kwestionowany przez strony postępowania, będący podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. nagranie z monitoringu Dowód z dokumentu nie kwestionowany przez strony postępowania, będący podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. dokumentacja medyczna pokrzywdzonej Dowód z dokumentu sporządzony przez osoby do tego uprawnione, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. szkic miejsca wypadku Dowód z dokumentu sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, nie kwestionowany przez strony postępowania, w oparciu o który Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1 zeznania świadka B. B. (3) Sąd nie przyznał waloru wiarygodności zeznaniom świadka w części, w której wskazał on, że oskarżony przed wjazdem na trasę (...) zatrzymał prowadzony pojazd i oczekiwał na możliwość wykonania manewru skrętu w prawo. W tym zakresie bowiem zeznania świadka nie znajdują potwierdzenia w uznanym za wiarygodny materiale dowodowym, w tym w szczególności w opinii Instytutu (...), z której wynika, iż oskarżony przed wjazdem na trasę (...) nie zatrzymał prowadzonego pojazdu, a jedynie wytracił prędkość i poruszał się z niewielką prędkością ok. 8 km/h. wyjaśnienia oskarżonego P. D. Wyjaśnienia oskarżonego odnośnie okoliczności i przebiegu wypadku nie zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności, bowiem pozostają w sprzeczności z uznanym przez sąd za wiarygodny materiałem dowodowym. zeznania świadka K. D. Zeznania świadka nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż świadek nie była bezpośrednim obserwatorem wypadku i nie widziała jego przebiegu. opinia biegłego A. B. Opinia biegłego nie była podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, bowiem pozostaje ona w sprzeczności z wiarygodnymi opiniami: biegłego B. P. i Instytutu (...), w szczególności w zakresie przyczynienia się pokrzywdzonej do zaistnienia wypadku. W swojej opinii biegły A. B. wskazywał, że pokrzywdzona przyczyniła się do zaistnienia wypadku drogowego z uwagi na to, że "przecisnęła się" obok samochodu oskarżonego. Tymczasem z opinii biegłego B. P., jak też z opinii Instytutu (...) wynika, że do wypadku doszło już na trasie (...), kiedy pokrzywdzona zdążyła się oddalić od miejsca skrętu w prawo i poruszała się poboczem. Tym samym sposób włączania się pokrzywdzonej do ruchu na trasę (...) nie miał znaczenia dla zaistnienia wypadku drogowego i nie można uznać, aby przyczyniła się ona do jego zaistnienia, szczególnie, że K. B. (1) wjechała na utwardzone, szerokie pobocze, a nie na jezdnię, zaś wypadek miał miejsce w czasie, kiedy pokrzywdzona znajdowała się już na prostym odcinku drogi. opinia biegłego K. Ż. Opinia biegłego nie stanowiła podstawy ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd w niniejszej sprawie, bowiem została wydana przez biegłego w oparciu o niepełną dokumentację medyczną dotyczącą leczenia pokrzywdzonej i w konsekwencji nie mogła być uznana za wiarygodny dowód w sprawie. Pozostaje ona w ewidentnej sprzeczności z uznaną przez Sąd za w pełni wiarygodną opinią biegłego M. F., który wydając opinię dysponował kompletną dokumentacją medyczną dotyczącą pokrzywdzonej, jak też dokumentacją fotograficzną obrazującą doznane przez nią obrażenia. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem -------------------------- ---------------------------------------------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1 P. D. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przestępstwo z art. 177 § 1 kk ma miejsce wówczas, gdy sprawca naruszając chociażby nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 kk tj. skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała lub rozstrojem zdrowia trwającym dłużej niż siedem dni. Przepis art. 177 § 2 kk zawiera natomiast typ kwalifikowany przestępstwa wypadku komunikacyjnego ze względu na następstwa, którymi są śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu. Przestępstwo wypadku w komunikacji jest zawsze przestępstwem nieumyślnym, natomiast naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu może być umyślne bądź nieumyślne. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego „umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym zachodzi wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew zakazom lub nakazom, co w konsekwencji staje się przyczyną spowodowania skutków określonych w art. 145 kk (obecnie 177 kk) – wyr. SN z 19.10.1976 r., Rw 273/76, OSNKW 1976, Nr 12, poz. 153. Wypadek drogowy musi być skutkiem naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu i z tym naruszeniem musi być przyczynowo powiązany. Należy podkreślić, iż naruszenie zasad bezpieczeństwa polega na zachowaniu się w sposób sprzeczny z tymi zasadami. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, iż oskarżony P. D. spowodował wypadek drogowy, naruszając nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, określone w art. 3 ust. 1 i art. 24 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym. Przepis art. 3 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym określa zasadę ostrożności, zgodnie z którą uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność, a gdy ustawa tego wymaga szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudniać albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Ostrożność – jak podkreśla się w doktrynie – to stopień skupienia uwagi i rozwaga w podejmowaniu decyzji. (K. Buchała „Przestrzeganie zasad ostrożności – problem bezprawności czy winy”, PiP 1963, Nr 7, s. 91). Zgodnie zaś z orzecznictwem Sądu Najwyższego „rozważne i ostrożne prowadzenie pojazdu polega na przedsięwzięciu przez kierowcę wszystkich czynności, które według obiektywnej oceny są niezbędne do zapewnienia optymalnego bezpieczeństwa ruchu w danej sytuacji oraz na powstrzymaniu się od czynności, które według tejże oceny mogłyby to bezpieczeństwo zmniejszyć” (uchw. Pełnego składu Izby Karnej SN z 28. 02. 1975r., teza 6, wyr. SN z 16. 07. 1976r., VI KRN 135/76, OSNKW 1976, Nr 10-11, poz. 130). Z kolei przepis art. 24 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym zobowiązuje kierującego pojazdem do zachowania szczególnej ostrożności podczas realizacji manewru wyprzedzania. Jednym z podstawowych elementów bezpieczeństwa jest uzyskanie i utrzymywanie w czasie wyprzedzania właściwego odstępu od pojazdu wyprzedzanego w zależności od jego rodzaju, uwzględniającego rejestrowanie przez intensywną obserwację zachowania kierującego pojazdem wyprzedzanym. Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe wykazało, że oskarżony P. D. w dniu 21 czerwca 2017 roku w miejscowości W. woj. (...) nieumyślnie naruszył w/w zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym marki M. o nr rej. (...), po wykonaniu manewru skrętu w prawo z ulicy (...) na trasę (...), jadąc w kierunku W., nie zachował szczególnej ostrożności i bezpiecznego odstępu od wyprzedzanej przez niego, kierującej rowerem K. B. (1), która jako pierwsza włączyła się do ruchu na trasę (...) i jechała prawym poboczem w kierunku W.. W wyniku naruszenia w/w zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym oskarżony przodem pojazdu potrącił K. B. (1), a następnie kołami tylnej osi pojazdu przejechał po niej i po rowerze. Na skutek spowodowanego przez oskarżonego wypadku pokrzywdzona doznała licznych obrażeń ciała, w tym urazu kończyny dolnej lewej z rozległą – wielkości około 20 x 30 cm – zanieczyszczoną raną skalpacyjno – zmiażdżeniową przednio – bocznej powierzchni podudzia lewego w części bliższej, z ubytkiem skóry i tkanki podskórnej obejmującym około 4 % powierzchni ciała, z odwarstwieniem brzegów rany skóry od podłoża, skutkujących ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci trwałego istotnego zeszpecenia ciała pokrzywdzonej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk. Wobec powyższych ustaleń – w szczególności w zakresie charakteru obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzoną w wyniku wypadku - Sąd nie wychodząc poza granice aktu oskarżenia, zmienił opis i kwalifikację prawną czynu zarzucanego oskarżonemu, kwalifikując popełniony przez niego czyn jako przestępstwo z art. 177 § 2 kk. ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania --------------------- --------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 3.4. Umorzenie postępowania ------------------------ ------------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie ------------------------ -------------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. D. 1 1 Wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności Sąd przede wszystkim miał na uwadze wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, z uwagi na rodzaj i charakter naruszonego dobra, jakim w tym przypadku jest z jednej strony bezpieczeństwo w komunikacji w ruchu lądowym, a z drugiej zdrowie człowieka, a więc jedno z najważniejszych dóbr chronionych prawem. Następstwem wypadku spowodowanego przez oskarżonego był ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonej K. B. (1) w postaci trwałego, istotnego zeszpecenia ciała. Pokrzywdzona do dziś leczy się z powodu doznanych w wyniku wypadku obrażeń ciała, które wiązały się nie tylko z cierpieniami fizycznymi, ale z uwagi na ich charakter i młody wiek pokrzywdzonej spowodowały u niej także cierpienia psychiczne. Wśród okoliczności łagodzących, które miały wpływ na wymiar kary wymienić należy fakt, że oskarżony nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w czasie popełnienia wypadku nie był karany, a obecnie prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje i ma na utrzymaniu małoletnie dzieci. Biorąc pod uwagę bilans wszystkich powyższych okoliczności Sąd uznał, że kara 1 roku pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Taka kara spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze względem oskarżonego, jak również cele w zakresie prewencji ogólnej. P. D. 2 1 W ocenie Sądu w odniesieniu do oskarżonego spełnione są wszystkie przesłanki określone w art. 69 § 1 i 2 kk, od których ustawa uzależnia możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności Sąd wziął pod uwagę postawę oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia i zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Sąd uwzględnił fakt, iż oskarżony w czasie popełnienia przypisanego mu przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności, a w toku postępowania pomimo, iż formalnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyraził żal z powodu tego co się stało. Oskarżony prowadzi obecnie ustabilizowany tryb życia, pracuje, posiada rodzinę i ma na utrzymaniu małoletnie dzieci. Dlatego też Sąd uznał, iż w odniesieniu do oskarżonego w pełni uzasadnione jest postawienie pozytywnej prognozy co do tego, że w przyszłości będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni już przestępstwa. W ocenie Sądu orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na maksymalnie długi, przewidziany przez ustawę okres, będzie zupełnie wystarczająca dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary i zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa. P. D. 3 1 Warunkowo zawieszając wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, Sąd na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązał oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby. Orzeczenie wobec oskarżonego przynajmniej jednego obowiązku wskazanego w art. 72 § 1 kk – wobec nie orzeczenia środka karnego – było obligatoryjne, a orzekając obowiązek informowania sądu o przebiegu okresu próby sąd uznał, że obowiązek ten będzie oddziaływał wychowawczo na oskarżonego. P. D. 4 1 Na podstawie art. 72 § 2 kk sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej K. B. (1) kwoty 15.000 złotych w terminie 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się wyroku. Udokumentowana przez pokrzywdzoną wysokość poniesionych dotychczasowych kosztów leczenia obrażeń ciała doznanych wskutek wypadku, wynosi 19.035,48 zł. Orzekając obowiązek naprawienia szkody w części sąd miał na uwadze z jednej strony realne możliwości finansowe oskarżonego, z drugiej zaś konieczność przynajmniej częściowego zrekompensowania pokrzywdzonej poniesionych kosztów leczenia. 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ------------ -------------------------------- ----------------------- ----------------------------------------------------- 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 5 Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. W. wynagrodzenie w kwocie 1033,20 złotych w tym 23 % podatku vat w kwocie 193,20 złotych tytułem nie opłaconej przez oskarżonego pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wartość tej kwoty została obliczona zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714 z późn. zm.). 6 Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej K. B. (1) kwotę 4400 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie – zgodnie z fakturami złożonymi do akt sprawy przez pełnomocnika. 6 Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa. Biorąc pod uwagę wysokość osiąganych przez oskarżonego dochodów i ilość osób pozostających na jego utrzymaniu, jak też uwzględniając wysokość orzeczonego wobec oskarżonego niniejszym wyrokiem obowiązku naprawienia szkody, Sąd uznał, że uiszczenie przez oskarżonego kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa byłoby dla niego zbyt uciążliwe. 7. Podpis
VIII K 989/23
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II K 1006/22
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II K 230/19
Sygn. akt II K 230/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2021 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – SSR Katarzyna Garbarczyk Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. Janusza Wałach, Grzegorza Ryńskiego po rozpoznaniu w dniach: 15.01.2020 r., 14.10.2020 r., 01.02.2021 r., 08.03.2021 r. sprawy K. S. córki M. i M. z d. M. ur. (...) w M. oskarżonej o to, że: W dniu 1 listopada 2018 r. około godziny 23:00 na ulicy (...) w G., na trasie W. – G. nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-ki M. (...) o nr rej. (...)-R na łuku drogi utraciła panowanie nad pojazdem i zjechała na lewy pas jezdni, doprowadzając do zderzenia pojazdu m-ki M. (...) z samochodem marki T. (...) o nr rej. (...) kierowanym przez M. P., w wyniku czego M. P. doznał obrażeń ciała w postaci urazu wielonarządowego, mnogich złamań żeber I-VIII po stronie prawej i I-IV po stronie lewej, złamania mostka, stłuczenia płuca prawego z obustronną odmą opłucną, złamania wyrostków poprzecznych kręgów C6, C7 i (...) po stronie prawej, złamania podkrętarzowego kości udowej prawej, złamania podstawy I-szej kości śródstopia oraz trzonów II, III, IV kości śródstopia lewego, złamania tylnej krawędzi dalszego końca kości piszczelowej prawej z uszkodzeniem więzozrostu piszczelowo-strzałkowego oraz więzadła trójgraniastego, złamania trzonu żuchwy, złamania wyrostków kłykciowych żuchwy ze znacznym przemieszczeniem i zwichnięciem w stawach skroniowo-żuchwowych, złamania wyrostka dziobatego, kości łokciowej po stronie prawej, niewydolności krążeniowo-oddechowej, ostrej niewydolności nerek, zakażenia układu moczowego oraz sepsy, powodujących chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156§1 pkt 2 kk, pasażer samochodu marki T. (...) A. D. doznał obrażeń ciała w postaci złamania wieloodłamowego szczęki typu L. F. III/III i stłuczenia mózgu, skutkujących rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni, pasażer samochodu marki T. (...) R. W. doznał obrażeń ciała w postaci krwiaka przy mózgu w lewej okolicy czołowej, stłuczenia mózgu, rany tłuczonej głowy, stłuczenia klatki piersiowej i urazu stawu barkowego lewego z podejrzeniem uszkodzenia stożka rotatorów, skutkujących rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni oraz pasażer samochodu marki M. (...) Y. doznał obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej lewej, skutkującego rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni tj. o czyn z art. 177§2 kk w zb. z art. 177§1 kk w zw. z art. 11§2 kk 1. Oskarżoną K. S. uznaje za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i za to na podstawie art. 177§2 kk w zb. z art. 177§1 kk w zw. z art. 11§2 kk skazuje oskarżoną, zaś na podstawie art. 177§2 kk w zw. z art. 11§3 kk wymierza jej karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności. 2. Na podstawie art. 69§1 i 2 kk, art. 70§1 kk i art. 72§1 pkt. 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres lat 2 (dwa) i zobowiązuje oskarżoną do informowania Sądu o przebiegu okresu próby co sześć miesięcy. 3. Na podstawie art. 42§1 kk orzeka wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwa) lat. 4. Na podstawie art. 43§3 kk zobowiązuje oskarżoną do zwrotu prawa jazdy. 5. Na podstawie art. 46§2 kk orzeka od oskarżonej K. S. nawiązki na rzecz pokrzywdzonych: - M. P. w wysokości 12.000 (dwanaście tysięcy) złotych, - A. D. w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych, - R. W. w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych, - G. Y. w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych. 6. Zasądza od oskarżonej na rzecz oskarżycieli posiłkowych M. P., A. D. oraz R. W. kwoty po 5.000 (pięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez oskarżycieli posiłkowych kosztów ustanowienia pełnomocników z wyboru. 7. Zwalnia oskarżoną od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych. 8. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, 9. TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 230/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) I. K. S. W dniu 1 listopada 2018 r. około godziny 23:00 na ulicy (...) w G., na trasie W. – G. nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-ki M. (...) o nr rej. (...)-R na łuku drogi utraciła panowanie nad pojazdem i zjechała na lewy pas jezdni, doprowadzając do zderzenia pojazdu m-ki M. (...) z samochodem marki T. (...) o nr rej. (...) kierowanym przez M. P., w wyniku czego M. P. doznał obrażeń ciała w postaci urazu wielonarządowego, mnogich złamań żeber I-VIII po stronie prawej i I-IV po stronie lewej, złamania mostka, stłuczenia płuca prawego z obustronną odmą opłucną, złamania wyrostków poprzecznych kręgów C6, C7 i (...) po stronie prawej, złamania podkrętarzowego kości udowej prawej, złamania podstawy I-szej kości śródstopia oraz trzonów II, III, IV kości śródstopia lewego, złamania tylnej krawędzi dalszego końca kości piszczelowej prawej z uszkodzeniem więzozrostu piszczelowo-strzałkowego oraz więzadła trójgraniastego, złamania trzonu żuchwy, złamania wyrostków kłykciowych żuchwy ze znacznym przemieszczeniem i zwichnięciem w stawach skroniowo-żuchwowych, złamania wyrostka dziobatego, kości łokciowej po stronie prawej, niewydolności krążeniowo-oddechowej, ostrej niewydolności nerek, zakażenia układu moczowego oraz sepsy, powodujących chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156§1 pkt 2 kk, pasażer samochodu marki T. (...) A. D. doznał obrażeń ciała w postaci złamania wieloodłamowego szczęki typu L. F. III/III i stłuczenia mózgu, skutkujących rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni, pasażer samochodu marki T. (...) R. W. doznał obrażeń ciała w postaci krwiaka przy mózgu w lewej okolicy czołowej, stłuczenia mózgu, rany tłuczonej głowy, stłuczenia klatki piersiowej i urazu stawu barkowego lewego z podejrzeniem uszkodzenia stożka rotatorów, skutkujących rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni oraz pasażer samochodu marki M. (...) Y. doznał obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej lewej, skutkującego rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni tj.czyn z art. 177§2 kk w zb. z art. 177§1 kk w zw. z art. 11§2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Czyn I. 1. W dniu 1 listopada 2018 r. około godziny 23:00 K. S. na ulicy (...) w G., na trasie W. – G. kierowała samochodem osobowym m-ki M. (...) o nr rej. (...)-R, pasażerem pojazdu był G. Y.. 2. Oskarżona nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) w ten sposób, że na łuku drogi utraciła panowanie nad pojazdem i zjechała na lewy pas jezdni, doprowadzając do zderzenia pojazdu m-ki M. (...) z samochodem marki T. (...) o nr rej. (...) którym kierował M. P., a pasażerami tego pojazdu byli A. D. i R. W.. 3. W wyniku zderzenia w/w pojazdów M. P. doznał obrażeń ciała w postaci urazu wielonarządowego, mnogich złamań żeber I-VIII po stronie prawej i I-IV po stronie lewej, złamania mostka, stłuczenia płuca prawego z obustronną odmą opłucną, złamania wyrostków poprzecznych kręgów C6, C7 i (...) po stronie prawej, złamania podkrętarzowego kości udowej prawej, złamania podstawy I-szej kości śródstopia oraz trzonów II, III, IV kości śródstopia lewego, złamania tylnej krawędzi dalszego końca kości piszczelowej prawej z uszkodzeniem więzozrostu piszczelowo-strzałkowego oraz więzadła trójgraniastego, złamania trzonu żuchwy, złamania wyrostków kłykciowych żuchwy ze znacznym przemieszczeniem i zwichnięciem w stawach skroniowo-żuchwowych, złamania wyrostka dziobatego, kości łokciowej po stronie prawej, niewydolności krążeniowo-oddechowej, ostrej niewydolności nerek, zakażenia układu moczowego oraz sepsy, powodujących chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156§1 pkt 2 kk. 4. W wyniku zderzenia w/w pojazdów pasażer samochodu marki T. (...) A. D. doznał obrażeń ciała w postaci złamania wieloodłamowego szczęki typu L. F. III/III i stłuczenia mózgu, skutkujących rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni. 5. W wyniku zderzenia w/w pojazdów pasażer samochodu marki T. (...) R. W. doznał obrażeń ciała w postaci krwiaka przy mózgu w lewej okolicy czołowej, stłuczenia mózgu, rany tłuczonej głowy, stłuczenia klatki piersiowej i urazu stawu barkowego lewego z podejrzeniem uszkodzenia stożka rotatorów, skutkujących rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni. 6. W wyniku zderzenia w/w pojazdów pasażer samochodu marki M. (...) Y. doznał obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej lewej, skutkującego rozstrojem zdrowia wymienionego na okres powyżej 7 dni. - częściowo wyjaśnienia oskarżonej - zeznania J. W. (2) - zeznania T. O. - karta zdarzenia drogowego - protokół odtworzenia zapisu wraz z materiałem poglądowym - zeznania J. W. (2) - zeznania T. O. - ustna i pisemna opinia - protokół ogledzin miejsca - karta zdarzenia drogowego - protokoły oględzin pojazdów - materiał poglądowy - szkic wypadku -zeznania M. P. - dokumentacja medyczna - opinia - zeznania A. D. - dokumentacja medyczna - opinia - zeznania R. W. - dokumentacja medyczna - opinia - dokumentacja medyczna - opinia k.403v, 311, 462 k. 461, 116-117 k. 462, 218-219 k.10 k. 233-234, 235 k. 461, 116-117 k.462, 218-219 k. 482v-483, 133-140, 141- 147, 285-299 k.3-4 k. 10 k. 22-24, 25-27, 33-34, 72-73 k. 55-56, 90-91 k. 63 k. 459v-460, 212-214 k. 75,76 k.220-221 k. 458v-459v, 30-31, 84-85 k.86-89 k. 223-224 k. 460-461, 16-17, 245-246 k.258 k.281-282 k. 47-48 k.78-79 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ----------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ------------------ 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu I. 1. 2. 3. 4. 5. 6. - częściowo wyjaśnienia oskarżonej - zeznania J. W. (2) - zeznania T. O. - karta zdarzenia drogowego - protokół odtworzenia zapisu wraz z materiałem poglądowym - zeznania J. W. (2) - zeznania T. O. - ustna opinia i pisemna - protokół ogledzin miejsca - karta zdarzenia drogowego - protokoły oględzin pojazdów - materiał poglądowy - szkic wypadku -zeznania M. P. - dokumentacja medyczna - opinia - zeznania A. D. - dokumentacja medyczna - opinia - zeznania R. W. - dokumentacja medyczna - opinia - dokumentacja medyczna - opinia - w części, w jakiej potwierdza, że w chwili zdarzenia kierowała pojazdem marki M., a pasażerem tego pojazdu był G. Y.- zasługują na wiarę, brak podstaw do ich kwestionowania w tym zakresie - zeznania spójne, logiczne, korespondujące z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym - brak powodów, by podważać ich treść - zeznania spójne, logiczne, korespondujące z pozostałym zebranym w sparawie materiałem dowodowym - brak powodów, by podważać ich treść - dokument niewestionowany przez strony - sporządzony przez uprawniony organ - uzupełnia i koresponduje z pozostałymi dowodami - niewestionowany przez strony - koresponduje z pozostałymi dowodami - zeznania spójne, zbieżne z pozostałym zebranym materiałem dowodowym, stanowiące jego uzupełnienie - brak podstaw do ich podważenia - zeznania spójne, zbieżne, korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, stanowiące jego uzupełnienie - brak podstw do ich podważenia - wydana przez specjalistę w dziedzinie wypadków drogowych -pełna analiza i rekonstrukcja wypadku - wszechstronna, jasna, odpowiada na wszystkie postawione w sprawie pytania - uwzględnia wszystkie okoliczności sprawy - nie budzi wątpliwości Sądu - w sposób jednoznaczny i stanowczy wskazuje na przyczyny wypadku - uzupełnia pozostały materiał dowody - zbieżny z dowodami osobowymi - niewestionowany przez strony - uzupełnia pozostały materiał dowodowy - niekwestionowana przez strony - niekwestionowany przez strony - zbieżny z pozostałymi dowodami - uzupełnia pozostały materiał dowodowy -niekwestionowany przez strony - zbieżny z pozostałym materiałem dowodym - zeznania spójne, szczere - brak podstaw, by podważać ich wiarygodność - korespondują z pozostałymi dowodami - niekwestionowana przez strony -przedstawia rozmiar i charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego - nie budzi zastrzeżeń Sądu - pełna, jasna, niebudząca zastrzeżeń Sądu -niekwestionowana przez strony - oparta na dokumentacji medycznej - sporządzona przez lekarza specjalistę - w sposób jednoznaczny i przekonywujący określajaca charater obrażeń pokrzywdzonego - zeznania spójne, szczere - brak podstaw, by podważać ich wiarygodność - korespondują z pozostałymi dowodami - niekwestionowana przez strony -przedstawia rozmiar i charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego - nie budzi zastrzeżeń Sądu - pełna, jasna, niebudząca zastrzeżeń Sądu -niekwestionowana przez strony - oparta na dokumentacji medycznej - sporządzona przez lekarza specjalistę - w sposób jednoznaczny i przekonywujący określajaca charater obrażeń pokrzywdzonego - zeznania spójne, szczere - brak podstaw, by podważać ich wiarygodność - korespondują z pozostałymi dowodami - niekwestionowana przez strony -przedstawia rozmiar i charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego - nie budzi zastrzeżeń Sądu - pełna, jasna, niebudząca zastrzeżeń Sądu -niekwestionowana przez strony - oparta na dokumentacji medycznej - sporządzona przez lekarza - specjalistę - w sposób jednoznaczny i przekonywujący określajaca charater obrażeń pokrzywdzonego -niekwestionowana przez strony -przedstawia rozmiar i charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego - nie budzi zastrzeżeń Sądu - pełna, jasna, niebudząca zastrzeżeń Sądu -niekwestionowana przez strony - oparta na dokumentacji medycznej - sporządzona przez lekarza - specjalistę - w sposób jednoznaczny i przekonywujący określajaca charater obrażeń pokrzywdzonego 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Czyn I 1,2 - zeznania K. I. - częściowo wyjaśnienia oskarżonej - nic nie wniosły do przedmiotowej sprawy - świadek przybył na miejsce już po zaistniałym wypadku i nie miał wiadomości na temat jego przyczyn - w części, w jakiej nie przyznaje się do winy nie zasługują na wiarę, stanowią jedynie przyjętą linię obrony - sprzeczne w tym zakresie z dowodami, jakim Sąd nadał walor wiarygodności 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 K. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Punkt 1 roztrzygniecia z wyroku - oskarżona kierując pojazdem mechanicznym po drodze publicznej nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w ten sposób, że na łuku drogi utraciła panowanie nad kierowanym pojazdem i zjechała na lewy pas jezdni doprowazając do zderzenia z jadącym z przeciwnego kierunku jazdy innym pojazdem mechanicznym i w skutek tego wypadku jeden z pokrzywdzonych odniósł obrażenia powodujące chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156§1 pkt. 2 kk, a inni trzej pokrzydzeni odnieśli obrażenia skutkujące rozstrojem ich zdrowia na okres powyżej 7 dni. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ------------------ Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ------------ 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania -------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ---------------- 3.4. Umorzenie postępowania ------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania --------------------- 3.5. Uniewinnienie --------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia -------------- 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. S. 1 2, 3. 4. 5. I I. I. I. I. - bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu - poważne zagrożenie jakie oskarżona stworzyła dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego, - bardzo poważne skutki dla życia i zdrowia pokrzywdzonych wynikające z przestępstwa popełnionego przez oskarżoną - okoliczność łagodząca - niekaralność oskarżonej, która uzasadnia przypuszczenie, że wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie jest potrzebne, by wdrożyć oskarżoną do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości - zdaniem Sądu sama świadomość, iż kara może zostać wykonana w przypadku kolejnego złamania prawa, będzie skutecznie przeciwdziałać ewentualnemu naruszeniu przez oskarżoną norm prawnych w przyszłości, - zastosowanie okresu próby 2 lat jest w ocenie Sądu wystarczające do zweryfikowania postawionej wyżej tezy, - nadto zobowiązanie oskarżonej do informowania Sądu o przebiegu okresu próby stanowić ma rzeczywistą kontrolę nad przestrzeganiem przez nią przepisów prawa - bardzo poważne skutki dla życia i zdrowia pokrzywdzonych wynikające z przestępstwa popełnionego przez oskarżoną, co uzasadnia wyeliminowanie oskarżonej jako kierowcy z ruchu lądowego na okres 2 lat - z uwagi na orzeczony w/w środek karny, zobowiązano oskarżoną do zwrotu prawa jazdy, albowiem dokument ten nie był zatrzymany w sprawie - zróżnicowanie określonych nawiązek wynikało z charakteru obrażeń doznanych przez poszczególnych pokrzywdzonych, skutków tych obrażeń - nadto uwzględniono ból i cierpienie pokrzywdzonych będące wynikiem przestępczego działania oskarżonej - wzięto pod uwagę utrzymujące się trudności w normalnym funkcjonowniu przez pokrzywdzonych na skutek doznanych obrażeń - uwzględniono dyskomfort psychiczny i fizyczny pokrzywdzonych na skutek doznanych obrażen 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności ---------------------- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ------------------------- 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 6. 7. - rozstrzygnięto na zasadzie art. 627 kpk. - z uwagi na sytuację majątkowa oskrżonej - bez majątku, bez dochodów - zwolniono ją od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w myśl postanownień art. 624§1 kpk. 8. PODPIS

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 570/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2019 roku Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Krzysztof Połomski Protokolant: stażysta Milena Ziętak po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 roku w Mrągowie na rozprawie sprawy z powództwa M. W. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w S. o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz powoda M. W. kwotę 18.380 zł (osiemnaście tysięcy trzysta osiemdziesiąt złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 maja 2018 roku do dnia zapłaty, II. w pozostałym zakresie powództwo oddala, III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 963,80 zł (dziewięćset sześćdziesiąt trzy złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu, IV. nakazuje ściągnięcie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie kwoty 2.160,86 zł (dwa tysiące sto sześćdziesiąt złotych i osiemdziesiąt sześć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt I C 570/18

UZASADNIENIE

Powód M. W. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. kwoty 30.000 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 września 2017 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia i kwoty 380 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 września 2017 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania oraz domagał się zasądzenia od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Wskazał, że w dniu 25 września 2017 roku uczestniczył w zdarzeniu drogowym, w wyniku którego doznał złamania żeber i odmy opłucnowej, a obrażenia te stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu.

Odpowiedzialność za skutki tego zdarzenia przyjął pozwany, który na podstawie decyzji z dnia 20 lutego 2018 roku wypłacił powodowi kwotę 2.153 złote. W ocenie powoda pozwany nie uwzględnił większości okoliczności mających wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, w tym zwłaszcza stopnia i czasu trwania cierpień psychicznych i trwałości skutku przestępstwa. W odpowiedzi na pozew pozwany – (...) S.A. z siedzibą w S. wniósł o oddalenie powództwa w całości, a także o zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

Przyznał, że prowadził postępowanie likwidacyjne w sprawie wypadku z dnia 25 września 2017 roku oraz wypłacił na rzecz powoda kwotę 2.153 złote tytułem zadośćuczynienia i brak jest podstaw do wypłaty świadczenia w wyższej kwocie. W ocenie pozwanego żądanie pozwu jest zdecydowanie zawyżone w relacji do rzeczywistych skutków wypadku na zdrowiu powoda i zmierza nie do naprawienia poniesionej krzywdy, ale do wzbogacenia się kosztem pozwanego. Zakwestionował również przyjętą przez powoda początkową datę naliczania odsetek, które w sprawie o zadośćuczynienie powinny być zasądzone dopiero od daty wydania wyroku.

Pozwany oświadczył również, że neguje roszczenie odszkodowawcze, gdyż przeprowadzone leczenie mieści się w kategorii świadczeń finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 25 września 2017 roku w miejscowości D., gmina O., doszło do wypadku komunikacyjnego spowodowanego przez P. M., który uderzył w poprzedzający go pojazd marki F. (...) kierowany przez M. W.. Pojazd S. (...) kierowany przez P. M. w chwili zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. z siedzibą w S.. (bezsporne, a nadto dowód: korespondencja – k. 9, k. 11-16, k. 25-26, przesłuchanie M.

W. – k. 96-97, k. 198) Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 16 lipca 2018 roku sygn. akt II K 166/18 P. M. został uznany za winnego tego, że w dniu 25 września 2017 roku w miejscowości D., gmina O., na trasie K-61, nieumyślnie naruszył przepisy Prawa o ruchu drogowym – art. 19 ust. 3 w ten sposób, że jadąc w kierunku O., kierując samochodem marki S. (...) nr rej. (...) nie zachował bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu marki F. (...) nr rej. (...), niezbędnej do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu prowadzonego przez M.

W., doprowadzając do zderzenia wyżej wskazanych pojazdów, w wyniku czego wyżej wymieniony kierujący doznał obrażeń ciała w postaci: odmy opłucnowej lewostronnej, złamania VIII żebra po stronie lewej, powodujących chorobę realnie zagrażającą życiu w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kk, a pasażerka F. M. L. W. obrażeń: złamania VII żebra po stronie prawej i VI po stronie lewej, zaćmy pourazowej, stłuczenia odcinka L/S kręgosłupa, krwiaka okularowego oka prawego, tj. obrażeń powodujących naruszenie czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni, tj. przestępstwa z art. 177 § 2 i art. 177 § 1 kk i za to skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres dwóch lat próby oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 20 złotych. (dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 16 lipca 2018 roku sygn. akt II K 166/18 – k. 91-92) W wyniku wypadku M.

W. doznał obrażeń ciała w postaci złamania żeber i odmy opłucnowej lewostronnej, a obrażenia te stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu. Z miejsca zdarzenia został zabrany przez zespół karetki pogotowia do (...) Szpitala (...) w O., gdzie założono mu drenaż lewej jamy opłucnowej. (dowód: karta informacyjna – k. 10, dokumentacja zdjęciowa – k. 19-21) Hospitalizacja w (...) Szpitalu (...) w O. była dla M. W. pierwszym w życiu dłuższym pobytem w szpitalu. Do czasu wypadku cieszył się dobrym zdrowiem, był emerytem wojskowym w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej.

Po wypadku M. W. zobaczył się z żoną dopiero po trzech-czterech dniach. W pierwszym momencie nie wiedzieli, czy współmałżonek przeżył wypadek. Po powrocie do domu M. W., podobnie jak poszkodowana w tym samym zdarzeniu jego żona J. W. byli zdani na pomoc innych osób w codziennych czynnościach, w tym w zakupach. Pomocy tej w głównej mierze udzielał im syn C. W.. (dowód: zeznania świadka J. W. – k. 97-98, zeznania świadka C. W. – k. 98-99, przesłuchanie M. W. – k. 96-97, k. 198) M. W. dokonał zgłoszenia szkody u ubezpieczyciela pojazdu sprawcy wypadku.

W toku prowadzonego postępowania likwidacyjnego (...) S.A. z siedzibą w S. wypłaciło na jego rzecz kwotę 2.153 złote tytułem zadośćuczynienia i kwotę 320,61 złotych tytułem zwrotu kosztów zakupu środków medycznych i zwrotu kosztów dojazdu. (bezsporne, a nadto dowód: korespondencja – k. 9, k. 11-16, k. 25-26) Doznane przez M. W. na skutek wypadku komunikacyjnego z dnia 25 września 2017 roku obrażenia w postaci odmy opłucnowej lewostronnej ze złamaniem VIII żebra spowodowały wystąpienie trwałego uszczerbku na jego zdrowiu w wysokości 10 %.

Można przyjąć, że przez pierwsze trzy dni po zabiegu operacyjnym (w okresie drenażu) odczuwał bardzo silne dolegliwości bólowe, a następnie przez około 1,5 miesiąca były to dolegliwości o średnim nasileniu. Leczenie powypadkowe zostało zakończone i nie wymaga kontynuacji. (dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii i ortopedii A. M. – k. 115-118) Wypadek z dnia 25 września 2017 roku przyczynił się do doznania przez M. W. nie tylko bezpośrednio po zdarzeniu, ale też w chwili obecnej cierpienia fizycznego i powiązanego z nim cierpienia psychicznego.

Zmienił się z osoby nie chorującej przewlekle na osobę, która odczuwa gorszą kondycję, ma mniej sił. Ponadto odczuwany ból i świadomość przeżytego wypadku przełożyły się na pogorszenie jakości snu, podczas którego ujawniało się jego obciążenie psychiczne wypadkiem – wybudzanie, krzyk przez sen. M. W. przeżył i nadal przeżywa emocjonalne konsekwencje, odczuwając negatywne uczucia – zarówno te tłumione, jak i uświadomione, jak żal i poczucie ograniczenia, które mimowolnie będąc związane w sytuacjach przypominania wypadku, wywołują wtórny stres. (dowód: opinia biegłej sądowej z zakresu psychologii K.

C. – k. 145-149, opinia uzupełniająca biegłej sądowej K. C. – k. 170-172) Po wypadku u M. W. stwierdzono zaburzenia stresowego pourazowego (...) (zespół stresu pourazowego). W związku z tym korzystał on z pomocy psychologicznej psycholog H. S., za co zapłacił 380 złotych. Do skorzystania z pomocy psychologicznej namówił go syn C. W., który po zachowaniu ojca dostrzegł konieczność takiej pomocy. (dowód: faktury VAT – k. 22-23, wyniki badań psychologicznych – k. 24, zeznania świadka C. W. – k. 98-99)

Sąd zważył, co następuje:

Zgłoszone powództwo w części jest zasadne i w tym zakresie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zasadnicze okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie były objęte sporem stron, pozwany uznał bowiem swoją odpowiedzialność za skutki wypadku komunikacyjnego z dnia 25 września 2017 roku, którego sprawca ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. z siedzibą w S.. Spór ten skupiał się natomiast przede wszystkim na kwestiach dotyczących wyceny wysokości należnego powodowi zadośćuczynienia za krzywdę oraz zasadności żądania odszkodowania tytułem zwrotu poniesionych kosztów pomocy psychologicznej.

Odnośnie żądania w zakresie zadośćuczynienia podkreślić należy, iż w zakresie wysokości rekompensaty szkód niemajątkowych brak jest sztywnych reguł określających jej wysokość. Art. 445 § 1 kc wskazuje jedynie, iż w przypadkach przewidzianych w art. 444 kc sąd może przyznać poszkodowanemu „odpowiednią” sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Precyzując określenie „odpowiedniości”, Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że w związku z charakterem kompensacyjnym zadośćuczynienia nie może ono być wyłącznie symboliczne, lecz winno stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 roku sygn. akt III CKN 427/00, publ.

L.). Z drugiej strony powinno być ono utrzymane w rozsądnych granicach i dostosowane do aktualnych stosunków majątkowych w społeczeństwie. W praktyce sądowej nie stosuje się automatyzmu w ustalaniu wielkości zadośćuczynienia w zależności od stopnia utraty zdrowia polegającego na przyznawaniu określonej kwoty pieniężnej za każdy procent uszczerbku na zdrowiu. Automatyzm taki nie wynika bowiem z żadnego przepisu prawa, a ostateczne określenie wysokości należnego zadośćuczynienia pozostawione jest uznaniu Sądu. Również w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślany jest postulat, by – przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia –kierować się zasadą indywidualizacji okoliczności określających rozmiar krzywdy w odniesieniu do konkretnego poszkodowanego ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 roku sygn. akt IV CSK 221/11, publ.

L.). Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy, ustalając odpowiednią sumę należnego powodowi zadośćuczynienia, Sąd oprócz stopnia uszczerbku na zdrowiu powoda, który wyniósł 10 %, uwzględnił trwałość następstw zdarzenia oraz wysokość natężenia cierpień fizycznych i psychicznych oraz związane z tym niedogodności i utrudnienia w życiu prywatnym. Ustalając odpowiednią sumę należnego zadośćuczynienia należało mieć na uwadze konsekwencje doznanego urazu, które trwają do chwili obecnej i będą trwały w przyszłości.

Powód do dnia dzisiejszego nie odzyskał pełnej sprawności i nadal odczuwa skutki wypadku. Istotne jest również, że przed zdarzeniem powód był osobą aktywną ruchowo, co diametralnie zmieniło się na skutek doznanego wypadku. W zakresie ustalenia wysokości uszczerbku na zdrowiu powoda i skutków wypadku Sąd oparł się na opiniach biegłych sądowych z zakresu chirurgii i ortopedii A. M. oraz z zakresu psychologii K. C., które są jasne, rzetelne i spójne, a wnioski z nich wypływające logiczne. Opinia biegłego A. M. nie została zakwestionowane przez żadną ze stron i zasługiwała na uwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

P. na uwzględnienie zasługiwała w ocenie Sądu opinia biegłej z zakresu psychologii K. C., co do której zostały zgłoszone zarzuty strony pozwanej. Biegła w wyczerpujący sposób odniosła się do nich w opinii uzupełniającej, stąd też brak było podstaw do dopuszczania dowodu z kolejnej opinii tej samej biegłej. W ocenie Sądu przemawiały za tym względy ekonomiki procesowej, a należy również mieć na uwadze fakt, że opinia psychologiczna nie jest opinią lekarską, a zatem kryteria jej oceny są nieco odmienne. Nie sposób analizować konkluzji biegłej w oderwaniu od przesłuchania samego powoda, a dopiero zestawienie tych dwóch środków dowodowych pozwala na wysnucie uprawnionych wniosków co do rzeczywistej kondycji powoda pod tym kątem.

W doktrynie prawa podkreśla się, że zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. (...), ponad wszelką wątpliwość jest dobrem szczególnie cennym dlatego przyznawane kwoty zadośćuczynienia nie mogą być zaniżane. Zadośćuczynienie pieniężne ma zaś na celu złagodzenie tych cierpień i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego.

Wysokość ta nie może być jednak nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być – przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego – utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (zob. G. B., [w:] Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia – Zobowiązania. Tom 1, W. 2001, s. 432-433; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 roku sygn. akt III CKN 427/00, publ. L.; A. S., Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1999 roku III CKN 339/98, publ.

OSP 2000/4/66). Nie można także pominąć warunków indywidualnych danej osoby i przynależności do środowiska o pewnej stopie życiowej. Oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w tym z jednej strony rodzaj obrażeń doznanych przez powoda, skalę dolegliwości bólowych, dramatyzm wypadku z dnia 25 września 2017 roku oraz rozmiar trwałego uszczerbku na zdrowiu, a także szczególne okoliczności, w jakich doszło do wypadku, a z drugiej strony baczenie na fakt, by zadośćuczynienie było utrzymane w rozsądnych granicach dostosowanych do lokalnych stosunków majątkowych, Sąd doszedł do przekonania, że adekwatne zadośćuczynienie za krzywdy powoda winna stanowić łącznie kwota 20.153 złote, przy czym – przy uwzględnieniu kwoty 2.153 złote uiszczonej przez pozwanego już w toku postępowania likwidacyjnego – należna powodowi kwota tytułem uzupełnienia przyznanego dotychczas zadośćuczynienia powinna wynieść 18.000 złotych.

Przechodząc natomiast do oceny żądania odnośnie odszkodowania tytułem poniesionych przez powoda kosztów pomocy psychologicznej wskazać należy, że co do zasady podstawę prawną żądania zasądzenia takiego świadczenia stanowi przepis art. 444 § 1 kc. Odszkodowanie przewidziane w przepisie art. 444 § 1 kc – co zostało już wcześniej wskazane – obejmuje wszelkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, jeżeli są konieczne i celowe, a więc pozwala też na dochodzenie roszczeń związanych ze zwrotem wydatków poniesionych na leczenie,rehabilitację, czy też konieczność sprawowania opieki przez osobę trzecią.

Zgodnie zaś z ogólną regulacją art. 361 § 1 i 2 kc zobowiązany do wypłaty odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy, iż powód wykazał poniesienie kosztów pomocy psychologicznej w łącznej kwocie 380 złotych. Na okoliczność poniesienia tych kosztów przedłożył dwie faktury VAT, natomiast co do zasadności poniesienia takich kosztów nie może być wątpliwości tak w świetle wniosków opinii biegłej sądowej z zakresu psychologii K.

C., jak również zeznań przesłuchanych w charakterze świadków osób najbliższych dla powoda, tj. żony i syna. Za chybiony i zupełnie nieracjonalny należy uznać argument strony pozwanej, jakoby powód winien ograniczyć się do korzystania z pomocy psychologicznej w ramach świadczeń finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Faktem powszechnie znanym bowiem jest rozbieżność tego typu usług oferowanych prywatnie i ze środków publicznych tak w zakresie ich jakości, jak i dostępności terminów. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że należna powodowi kwota tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania w związku z wypadkiem z dnia 25 września 2017 roku powinna sumarycznie wynieść 18.380 złotych, w tym kwotę 18.000 złotych tytułem zadośćuczynienia i kwotę 380 złotych tytułem odszkodowania.

Tym samym – na podstawie art. 445 § 1 kc i art. 444 § 1 kc – orzeczono jak w punkcie I wyroku, oddalając powództwo w pozostałym zakresie jako zbyt wygórowane (pkt II wyroku). W ślad za zmodyfikowanym na rozprawie w dniu 28 września 2018 roku żądaniem przyjęto termin wymagalności zasądzonego świadczenia w zakresie zadośćuczynienia i odszkodowania na dzień 21 maja 2018 roku, tj. dzień wniesienia pozwu, a zatem termin po upływie 30-dniowego terminu od dnia zgłoszenia szkody zgodnie z art. 14 ust.

1. ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 473 ze zm.). O kosztach procesu orzeczono w oparciu o regułę z art. 100 zd. pierwsze in fine kpc w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 256). Powód wygrał sprawę w około 60,50 %, a poniósł koszty procesu w łącznej wysokości 4.110,39 złotych (zgodnie ze spisem kosztów złożonym na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 roku), w związku z czym należy mu się zwrot kosztów procesu w wysokości 2.486,79 złotych (4.110,39 zł x 60,50 %).

Pozwany wygrał zaś sprawę w około 39,50 %, a poniósł koszty procesu w łącznej wysokości 3.855,66 złotych (kwota 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kwota 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego i kwota 238,66 złotych tytułem zaliczki na opinię biegłego), w związku z czym należne mu koszty procesu wynoszą 2.486,79 złotych (3.855,66 zł x 39,50 %). Po wzajemnej kompensacji tych kwot pozostała do zapłaty na rzecz powoda pozostała zasądzona w punkcie III wyroku kwota 963,80 złotych (2.486,79 zł – 1.522,99 zł).

W punkcie IV wyroku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 300 ze zm.) w konsekwencji przyjętej reguły orzeczenia o kosztach procesu, Sąd nakazał ściągnięcie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych kwoty 2.160,86 złotych (60,50 % z ogólnej kwoty 3.571,67 złotych nieuiszczonych kosztów sądowych). /-/ SSR Krzysztof Połomski