Legislator Case Law & Legislation
VII Ka 1014/18 AI generated

VII Ka 1014/18 · Sąd powszechny

Case Number VII Ka 1014/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

C. został oskarżony o to, że: W dniu 19.01.2018 r. na ul. (...) w P. woj. (...), kierował samochodem marki H. (...) nr rej. (...) pomimo orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zgodnie z wyrokiem sygn. akt II K 105/12 to jest o czyn z art. 244 k.k. Wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 426/18 Sąd Rejonowy w Zawierciu:

Legislator headnote

AI generated

art. 244 k.k, art. 35 § 1 k.k, art. 626 k.p.k, art. 627 k.p.k, art. 616 § 2 k.p.k, art. 617 k.p.k; VII Ka 1014/18 · Sąd powszechny: za czyn z art. 244 k.k. w stosunku do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego w/w w odniesieniu do jego dotychczasowego sposobu życia a zwłaszcza uprzedniej karalności i popełnienia przypisanego czynu w warunkach art. 64 § 1 k.k. co w konsekwencji powoduje, iż wymierzona kara nie spełni swych zapobiegawczych i wychowawczych celów jakie powinna osiągnąć wobec skazanego oraz nie realizuje potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W konkluzji prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie w opisie czynu przypisanego R.

Keywords

AI generated
repeated driving under influence extreme speeding offence extensive criminal record driving ban driving whilst disqualified barring of penalties by limitation

Cited Legislation

AI generated
art. 244 k.k
akt II K 105/12 to jest o czyn z art. 244 k.k.
art. 35 § 1 k.k
art. 626 k.p.k
na podstawie art. 626 k.p.k.
art. 627 k.p.k
art. 616 § 2 k.p.k
art. 617 k.p.k
art. 64 § 1 k.k
Apelację co do powyższego wyroku wniósł Prokurator zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: - obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 64 § 1 k.k.
art. 64 k.k
instytucji z art. 64 k.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
III KK 417/21
Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II K (…), uznał oskarżonego R. J. za winnego tego, że:1.w dniu 24 grudnia 2018 r. na stacji paliw B. przy ul. S. w miejscowości I. gm. S., prowadził samochód m-ki F. w ruchu lądowym, przez co nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S., sygn. akt II K (…), zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, tj. czynu z art. 244 k.k., za co skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat (pkt.
X Ka 8/14
K. w dniu 18 czerwca 2013 r. w W. przy ul. (...), pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 29 kwietnia 2010 r. o sygn. VIII K 241/10 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 lat, kierował pojazdem mechanicznym marki P. numer rej. (...)
IV Ka 1141/13
C. został oskarżony o to, że dnia 17 września 2012 roku, o godzinie 22:45, na drodze publicznej w G., na ul. (...), kierował samochodem osobowym marki B. o nr rej (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości odpowiadającym stężeniu alkoholu we krwi na poziomie 1,85 promila ( 0,88 mg/l ), przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 26 lutego 2003r. o sygn. akt VI K 54/03 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 24 listopada 2004r. o sygn. akt VI K 645/04, to jest o czyn z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k.
II K 87/24
Sygn. akt II K 87/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2024 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant: St. sekr. sąd. Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ----------- po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 roku sprawy R. K. syna T. i Z. z domuT. (...) urodz. (...) w L. oskarżonego o to, że: w dniu 02 stycznia 2024 roku w K., gmina K., powiat g. (...) (...), województwo (...) na ulicy (...), kierował samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) po drodze publicznej, wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt VII K 161/14 z dnia 04 czerwca 2014 roku zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 (ośmiu) lat obowiązującemu w okresie od dnia 12 czerwca 2014 roku do dnia 14 stycznia 2024 roku, zmienionemu postanowieniem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt II Ko 1175/22 z dnia 27 października 2022 roku na zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym oraz wbrew decyzji nr (...) (...) z dnia 15 marca 2023 roku wydanej z upoważnienia Starosty G.- (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AM, B, B1, C1, C, B+E, C1+E, C+E, T wyłącznie w zakresie pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego R. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to w myśl art. 11 § 3 kk po zastosowaniu art. 37a § 1 kk na mocy art. 244 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 10 (dziesięciu) złotych; II. na mocy art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (nr konta (...)); III. na mocy art. 42 § 1a pkt 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku; IV. na mocy art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 stycznia 2024 roku do dnia 8 stycznia 2024 roku oraz od dnia 20 lutego 2024 roku; V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w wysokości 40 (czterdzieści) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 87/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. R. K. Czyn przypisany - art. 244 kk w zw. z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Prowadzenie pojazdu mechanicznego przez oskarżonego wbrew: - zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu; - wbrew decyzji właściwego starosty o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. wyjaśnienia oskarżonego R. K. k. 105 k. 77 k. 81v.-82 odpis wyroku VII K 161/14, odpis postanowienia II Ko 1175/22 k. 20 k. 36 decyzje starosty g. (...) (...) wraz z potwierdzeniami ich odbioru k. 15 k. 17 k. 18 Uprzednia karalność oskarżonego, dane osobopoznawcze karta karna k. 22-26 odpisy wyroków k. 20 k. 33-35 k. 64 dane zebrane na podstawie art. 213 kpk k. 79 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego R. K. Na wstępie należy wskazać, iż co do zasady stan faktyczny w sprawie nie budził wątpliwości. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których przedstawił okoliczności popełnienia czynu. Oskarżony miał przy tym świadomość, iż ciążył na nim obowiązujący zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wiedział także o decyzji właściwego starosty o cofnięciu uprawnień i późniejszej decyzji ustalającej zakres cofnięcia (auta niewyposażone w blokadę alkoholową). Obie te decyzje osobiście odebrał. Oskarżony wskazał także na okoliczności, w których prowadził pojazd niewyposażony w blokadę alkoholową. Jego pojazd pozostawał wówczas w naprawie. Oskarżony jechał wówczas do córki, która źle się poczuła. Wyjaśnienia powyższe sąd uznał za wiarygodne. Relacja oskarżonego nie pozostawia żadnych wątpliwości co do okoliczności ocenianego zdarzenia. odpis wyroku VII K 161/14, odpis postanowienia II Ko 1175/22 Przedstawiony odpis wyroku pozwolił na ustalenie obowiązywania wobec oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (z późniejszą modyfikacją dotyczącą pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową). Odbywanie kary pozbawienia wolności spowodowało, iż w dniu zatrzymania oskarżonego do kontroli zakaz ten - zgodnie z treścią art. 43 § 2a kk - obowiązywał. Oskarżony miał tego świadomość. decyzje starosty g. (...) (...) wraz z potwierdzeniami ich odbioru Przedmiotowe decyzje zostały doręczone oskarżonemu. Ich odbiór oskarżony pokwitował własnoręcznymi podpisami (k. 15, k. 18). Treść decyzji jest jasna i precyzyjna. Nie budzi wątpliwości zakres cofniętych uprawnień, którego oskarżony miał pełną świadomość. To zresztą sam oskarżony wystąpił z wnioskiem o zmianę sposobu wykonywania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów (k. 16 - uzasadnienie postanowienia). Autentyczność decyzji nie stanowiła przedmiotu sporu w sprawie. 1.1.1 karta karna Oskarżony był w przeszłości karany, co ustalono na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Okoliczność ta nie budziła wątpliwości w sprawie. odpisy wyroków Do akt sprawy dołączono wyroki wskazane w karcie karnej. Na tej podstawie zweryfikowano pozytywnie informację z K. o poprzednich skazaniach. Strony nie kwestionowały tych okoliczności. dane zebrane na podstawie art. 213 kpk Na podstawie informacji zebranych w trybie art. 213 kpk ustalono, iż oskarżony pracuje zawodowo, osiąga wynagrodzenie w wysokości 4.500 złotych miesięcznie. Jest żonaty, posiada troje dzieci, na utrzymaniu jedna osoba (k. 79). Okoliczności te nie budziły wątpliwości w sprawie. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I R. K. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy w sprawie, sąd uznał oskarżonego R. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 244 kk w zw. z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości, iż w dniu zatrzymania do kontroli drogowej, oskarżony prowadził pojazd mechaniczny niewyposażony w blokadę alkoholową. Czynił to mimo obowiązywania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową. Z obowiązywania tego środka karnego doskonale zdawał sobie sprawę. Przyznał to podczas swoich wyjaśnień. R. K. znał także treść decyzji właściwego starosty, która dotyczyła cofnięcia uprawnień, a następnie decyzji, która była pokłosiem wyrażenia zgody przez sąd na kontynuację zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych pod postacią pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową. Oskarżony sam zresztą zainicjował postępowanie w tej sprawie. Sąd przychylił się wówczas do wniosku, wydając postanowienie umożliwiające prowadzenie pojazdów wyposażonych w blokadę alkoholową. Oskarżony odebrał osobiście obie wspomniane decyzje, o czym wspomniano już powyżej. Tym samym prowadząc 2 stycznia 2024 roku pojazd mechaniczny niewyposażony w blokadę alkoholową, oskarżony wyczerpał znamiona występku z art. 244 kk (złamanie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych) oraz z art. 180a kk (prowadzenie pojazdu mechanicznego, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami). Zachowanie to należało ocenić w ramach konstrukcji jedności czynu (art. 11 § 2 kk). ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. K. I I Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, sąd po myśli art. 11 § 3 kk i po zastosowaniu art. 37a kk na mocy art. 244 kk w zw. z art. 33 § 1 i § 3 kk wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 10 złotych. W przekonaniu sądu orzeczona kara - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W ocenie sądu powinna także spełnić cele z zakresu prewencji indywidualnej, skutecznie odwodząc oskarżonego od popełniania przestępstw w przyszłości. Orzekając o karze, sąd miał na uwadze z jednej strony uprzednią kilkukrotną karalność oskarżonego, z drugiej zaś przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy. Wymiar kary oddaje także możliwości płatnicze oskarżonego - stanowi w przybliżeniu około połowę jego miesięcznego wynagrodzenia. Wymiar kary nie razi zatem surowością. Sąd miał przy tym na uwadze także konieczność obligatoryjnego orzeczenia świadczenia pieniężnego. R. K. II I Na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny. Kwota świadczenia również jest ustalona na najniższym ustawowym poziomie. Od orzeczenia w tym zakresie sąd nie mógł odstąpić. R. K. III I Podobnie ma się rzecz z orzeczeniem środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w związku ze skazaniem z art. 244 kk. Obowiązek ten wynika wprost z treści art. 42 § 1a pkt 2 kk i ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że w tym względzie ustawodawca nie pozostawia sądowi żadnego luzu decyzyjnego. Okres orzeczonego środka karnego (1 rok) jest najkrótszym możliwym do orzeczenia. R. K. IV I Na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczono oskarżonemu okresy zatrzymania prawa jazdy od 2 stycznia 2024 roku do 8 stycznia 2024 roku oraz od 20 lutego 2024 roku. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia decyzje prokuratora podjęte w trakcie dochodzenia. Zwrócić należy uwagę, iż 8 stycznia 2024 roku podjęto decyzję o zwrocie dokumentu prawa jazdy (k. 11). Następnie zaś ponownie zatrzymano ów dokument 20 lutego 2024 roku i wydano stosowne postanowienie (k. 78, k. 87). Tylko takie okresy sąd mógł zatem zaliczyć na poczet orzeczonego środka karnego (art. 63 § 4 kk). 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie art. 627 kpk, zasądzając od oskarżonego kwotę 200 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony winien zatem ponieść koszty procesu. Uwzględnia również sytuację materialną oskarżonego. R. K. pracuje, osiągając stały, comiesięczny dochód w kwocie 4.500 złotych. Zapłata kosztów nie narazi go tym samym na istotny uszczerbek w utrzymaniu. 1.Podpis

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII Ka 1014/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSR del. Karol Gondro Protokolant: st.sekr.sądowy Małgorzata Idzikowska - Oleszczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zawierciu Cecylii Kłak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2019r. sprawy R. C. s. R. i J., ur. (...) w Ł. oskarżonego z art. 244 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Zawierciu z dnia 4 października 2018 r. , sygn. akt II K 426/18 orzeka:

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2. kosztami postępowania wywołanymi apelacją prokuratora obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VII Ka 1014/18

UZASADNIENIE

R. C. został oskarżony o to, że: W dniu 19.01.2018 r. na ul. (...) w P. woj. (...), kierował samochodem marki H. (...) nr rej. (...) pomimo orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zgodnie z wyrokiem sygn. akt II K 105/12 to jest o czyn z art. 244 k.k. Wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 426/18 Sąd Rejonowy w Zawierciu:

1. uznał oskarżonego R. C. za winnego zarzuconego mu czynu, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 244 k.k. i za to na mocy art. 244 k.k. w zw. z art. 37a k.k. i przy zast. art. 34 § 1 i § la pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2. na podstawie art. 42 § la pkt 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;

3. na podstawie art. 626 k.p.k. i art. 627 k.p.k. w zw. z art. 616 § 2 k.p.k. i art. 617 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 430 zł (czterysta trzydzieści złotych) tytułem wydatków i 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem opłaty. Apelację co do powyższego wyroku wniósł Prokurator zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: - obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 64 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie i przypisanie oskarżonemu R. C. czynu wyczerpującego znamiona z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. podczas gdy oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu i przypisanego przez Sąd w warunkach powrotu do przestępstwa. - rażącą niewspółmierność kary i środka karnego wymierzonego oskarżonemu R.

C. za czyn z art. 244 k.k. w stosunku do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego w/w w odniesieniu do jego dotychczasowego sposobu życia a zwłaszcza uprzedniej karalności i popełnienia przypisanego czynu w warunkach art. 64 § 1 k.k. co w konsekwencji powoduje, iż wymierzona kara nie spełni swych zapobiegawczych i wychowawczych celów jakie powinna osiągnąć wobec skazanego oraz nie realizuje potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W konkluzji prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie w opisie czynu przypisanego R.

C. działania w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 1 k.k. i odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu oraz wymierzenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisany czyn i orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja Prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie. Apelujący zaskarżył wyrok w całości i podniósł zarzut obrazy prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 64 § 1 k.k., natomiast zdaniem Sądu Odwoławczego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy nie budzą zastrzeżeń, są prawidłowe i znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie wyroku ujawnia w należyty sposób podstawy faktyczne orzeczenia. Wskazuje też fakty i okoliczności, które ustalono i udowodniono, a także określa dowody na których oparto owe ustalenia.

Kontrola odwoławcza nie wykazała, by Sąd Rejonowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów w kierunku oceny dowolnej. Sąd Rejonowy każdy z ujawnionych dowodów poddał analizie na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom Prokuratora, nie budzi także wątpliwości kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu, jak również argumentacja i okoliczności, które Sąd Rejonowy wziął pod uwagę przy wymiarze orzeczonej wobec niego kary i środka karnego. Sąd orzekający nie popełnił też błędów proceduralnych i merytorycznych tego rodzaju, by rzutować mogły na trafność skarżonego wyroku.

Prokurator w treści zredagowanej apelacji wskazuje, że Sąd Rejonowy niezasadnie pominął przy określaniu kwalifikacji prawnej czynu działania przez oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa tj. instytucji z art. 64 k.k. Apelujący podnosi, że oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany na kary pozbawienia wolności, w tym za czyny określone w art. 178a § l i 4 k.k. w zw. z art. 64 § l k.k., a przestępstwo będące przedmiotem postępowania tj. określone w art. 244 k.k. godzi w wymiar sprawiedliwości i rozstrzygnięcia Sądu w zakazu orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 8 lat w sprawie o sygn. akt II K 105/12 (k. 37-39).

Zdaniem apelującego w myśl art. 115 § 3 k.k. czyn z art. 244 k.k. stanowi przestępstwo podobne do tego z art. 178a k.k.. Sąd Odwoławczy nie podziela stanowiska apelującego. Przyjęcie tzw. recydywy specjalnej podstawowej, przewidzianej w art. 64 § 1 k.k., wymaga wykazania, że sprawca został skazany za przestępstwo umyślne, a następnie w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, popełnił podobne przestępstwo umyślne do tego, za które był już wcześniej skazany. Natomiast, zgodnie z art. 115 § 3 k.k., przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju oraz ponadto uważa się za przestępstwa podobne przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Dopiero kumulatywne spełnienie powyższych przesłanek upoważnia Sąd do przyjęcia w kwalifikacji prawnej art. 64 § 1 k.k. i umożliwia wymierzenie kary odpowiednio obostrzonej. W ocenie Sądu Okręgowego czyny z art. 178a § 1 k.k. oraz z art. 244 k.k. chronią różne dobra prawne, dlatego nie można uznać, że są one przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w tej materii, choćby w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2018 r. pod sygn. akt III KK 97/18, gdzie wskazał, iż czyn z art. 178a § 4 k.k. godzi w bezpieczeństwo w ruchu, natomiast ten z art. 244 k.k. skierowany jest przeciwko wymiarowi sprawiedliwości czy w wyroku z dnia 20 października 2011 r. (V KK 320/11, LEX nr 1044080).

Podobnie Sąd Najwyższy wypowiada się w wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r., II KK 300/12, (LEX nr 1231513) wskazując, że zachowania kwalifikowane z art. 178a § 1 k.k. godzą w bezpieczeństwo ruchu, natomiast te dające się subsumować pod art. 244 k.k. skierowane są przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, a zwłaszcza wskazują na brak respektowania prawomocnych orzeczeń sądowych zawierających określone zakazy. A zatem brak jest podstaw do uznania, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach recydywy określonej w art. 64 § 1 k.k. Wbrew twierdzeniu zawartym w apelacji, nie sposób również uznać, aby orzeczona wobec R.

C. kara była rażąco łagodna i nie spełniała celów wychowawczych. Jest prawdą, że oskarżony notorycznie narusza normy art. 244 k.k., ale nieuprawniony jest wniosek, że w okolicznościach sprawy tyko restrykcyjna kara bezwzględnego pozbawienia wolności spełni wobec niego cele zapobiegawcze i wychowawcze skoro poprzednie skazania na kary łagodniejszego rodzaju nie wdrożyły skazanego do przestrzegania porządku prawnego. Należy bowiem zauważyć, że oskarżony wyrokiem z 17 maja 2018 roku został skazany za pięć podobnych przestępstw popełnionych w ramach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k. Czyny te miały miejsce w okr5esie od 28 lipca 2017 roku do 17 grudnia 2017 roku, a wobec R.

C. orzeczono karę 2 lat ograniczenia wolności. Słusznie zauważa Sąd Rejonowy w uzasadnieniu niniejszej sprawie, że tylko względy natury procesowej nie pozwoliły na objęcie niniejszego czynu poprzednim postępowaniem, został on popełniony wszak ledwie miesiąc po ostatnim z tamtych czynów. Skoro jednak za pięć podobnych czynów oskarżonemu skazano na karę ograniczenia wolności, to niezrozumiałe jest dlaczego w niniejszym postępowaniu miałby zostać skazany na karę pozbawienia wolności. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wymierzona wobec oskarżonego kara w wysokości 6 miesięcy ograniczenia wolności nie nosi w sobie cech rażącej niewspółmierności, o której mowa w art. 438 § 1 pkt 4 k.p.k. i jest karą adekwatną do wagi popełnionego czynu oraz stopnia jego społecznej szkodliwości.

Sąd I instancji prawidłowo rozważył i uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i zasadami wymiaru kary, a granice uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, które nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw. Także środek karny jaki orzekł Sąd Rejonowy nie wymagał korekty, bowiem stanowi współmierną reakcję prawnokarną wobec popełnionego przez R. C. czynu. Z powyżej wskazanych względów wyrok należało utrzymać w mocy na zasadzie art. 437 § 1 k.p.k., zaś na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.