Legislator Case Law & Legislation
II K 61/18 AI generated

II K 61/18 · Sąd powszechny

Case Number II K 61/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Sąd Okręgowy w Toruniu wyrokiem z dnia 17 lutego 2016r. w sprawie I C 1304/15, prawomocnym z dniem 09 marca 2016r., zasądził od J. O. na rzecz małoletniej córki M. O. rentę alimentacyjną w kwocie 400 zł miesięcznie płatną z góry do dnia 10-trgo każdego miesiąca do rąk przedstawiciela ustawowego – matki K. O. (1), poczynając od daty prawomocności wyroku z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki w płatności którejkolwiek z rat. /dowód: odpis wyroku k. 17, 32/ Małoletnia M. O. zamieszkuje wraz z matką K. O. (1). Obie zamieszkują u rodziców K.

Legislator headnote

AI generated

II K 61/18 · Sąd powszechny: Na skutek omyłki Sąd błędnie wskazał w wyroku podstawę wymiaru kary, co zostało sprostowane w drodze postanowienia. Wymierzona przez Sąd kara powinna spełniać określone w kodeksie karnym cele. Art. 53 § 1 kk wskazuje, iż kara powinna uwzględniać cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie z powołanym przepisem wymierzenie kary powinno być dyktowane potrzebami prewencji indywidualnej, jednakże w granicach, w których górny pułap limituje stopień winy – dolny zaś wyznaczają potrzeby prewencji ogólnej.

Keywords

AI generated
provisional child support childcare allowance foster care maintenance obligations orphan work parental allowance
AI generated
IV Ka 495/14
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 roku (sygn.akt II K 1489/2013) Sad Rejonowy w Wałbrzychu po rozpoznaniu sprawy T.
II K 386/18
W świetle poczynionych przez sąd ustaleń, wina B.
II K 1517/23
Sygn. akt: II K 1517/23 4074-4 Ds 1146.2023 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 06 maja 2025r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Marek Tyciński Protokolant st. sekr. sądowy Marcin Szymczak w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum - Zachód w Toruniu ------------------------------------------ po rozpoznaniu dnia 06 maja 2025r. sprawy: K. Z. s. K. i S. ur. (...) w T. oskarżonego o to, że: w okresie od dnia 27 października 2022 r. do dnia 4 kwietnia 2023 r. w T. uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego wobec córki S. Z., określonego co do wysokości wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 27 października 2022 r. o sygn. akt III RC 17/22 na kwotę 500 zł miesięcznie, przy czym łączna wysokość powstałych w ten sposób zaległości przekroczyła równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, co naraziło pokrzywdzoną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. ORZEKA: I. Uznaje oskarżonego K. Z. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest występku z art. 209 § 1a k.k. i za to na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. Zwalnia w całości oskarżonego od uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1517/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. K. Z. w okresie od dnia 27 października 2022 r. do dnia 4 kwietnia 2023 r. w T. uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego wobec córki S. Z., określonego co do wysokości wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 27 października 2022 r. o sygn. akt III RC 17/22 na kwotę 500 zł miesięcznie, przy czym łączna wysokość powstałych w ten sposób zaległości przekroczyła równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, co naraziło pokrzywdzoną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty K. Z. pozostawał w związku z A. K.. Z tego związku przyszło na świat jedno dziecko – S. Z., urodzona (...). K. Z. nie łożył na utrzymanie córki. Wobec tego A. K. wystąpiła do Sądu Rejonowego w Toruniu o zasądzenie alimentów. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 27 października 2022 roku (sygn. akt III RC 17/22) zasądzono od K. Z. alimenty na rzecz S. Z. w kwocie 500 zł miesięcznie, poczynając od 12 stycznia 2022 roku, płatne z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca do rąk matki małoletniej. K. Z. nie płacił zasądzonej kwoty alimentów. Interesował się córką i spotykał się z nią. Nie dawał jej żadnych prezentów. Rodzice K. Z. wręczali wnuczce prezenty, nie przekazywali jednak pieniędzy na jej utrzymanie. Podejmowane czynności egzekucyjne wobec K. Z. nie przyniosły rezultatu, gdyż nie podejmował on żadnej pracy a wzywany do zapłaty alimentów, odmawiał. K. Z. dotychczas był trzykrotnie karany za niepłacenie alimentów. S. Z. utrzymuje matka – A. K.. Od lutego 2025 roku pracuje jako kasjer-sprzedawca i zarabia 4 500 zł netto. Otrzymuje świadczenie wychowawcze 800 plus, aktualnie nie otrzymuje alimentów z Funduszu Alimentacyjnego, bo przekracza dochód. Przed rozpoczęciem pracy A. K. otrzymywała alimenty z Funduszu w kwocie 500 zł oraz świadczenie rodzinne w kwocie 95 zł. W utrzymaniu pomagali jej rodzice. Aktualnie A. K. wraz z córką w dalszym ciągu mieszkają z rodzicami. Dokłada się im do zakupów w kwocie 1000 zł miesięcznie, opłaca przedszkole w kwocie 670 zł miesięcznie, opłaca telefon w kwocie 60 zł, na ubrania przeznacza około 300 zł. Brak dokładania się do utrzymania córki przez K. Z. naraził ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. K. Z. ma 30 lat. Jest kawalerem o wykształceniu zawodowym. Nie pracuje, utrzymuje się z prac dorywczych i z pomocy rodziców. Jest osobą zdrową i zdolną do pracy. Nie leczył się psychiatrycznie. Nie był zarejestrowany w Urzędzie Pracy. Jest ojcem trójki dzieci w wieku 6, 5 i 1 roku. Dotychczas był karany, w tym za przestępstwo niealimentacji. Aktualnie przebywa w zakładzie karnym. odpis skrócony aktu urodzenia zeznania A. K. odpis wyroku zeznania A. K. zawiadomienie karta karna zeznania A. K. wyjaśnienia oskarżonego w zakresie danych osobopoznawczych karta karna 26 99v 5 10-11 1 78-79 99v 43-44 78-79 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu wyjaśnienia oskarżonego zeznania A. K. dowody z dokumentów Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył krótkie wyjaśnienia. Jego wyjaśnienia zasadniczo pozostają wiarygodne, choć jego zachowanie nie znajduje usprawiedliwienia. Oskarżony zadeklarował, że wpłaci zasądzone alimenty, po tym jak otrzyma wynagrodzenie z pracy dorywczej, po czym wyjaśnił, że został oszukany i nie otrzymał pieniędzy. W tym zakresie jego wyjaśnienia pozostają niewiarygodne. Zeznania świadka były wiarygodne i szczere. Znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dowody z dokumentów nie były kwestionowane przez żadną ze stron co do ich autentyczności ani wiarygodności. Nie budziły także wątpliwości Sądu, wobec czego były wiarygodnym materiałem dowodowym. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I K. Z. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 209 § 1a kk. Stosownie do treści art. 209 § 1 kk odpowiedzialności karnej podlega ten, kto uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do wysokości orzeczeniem sądowym, ugodą zawartą przed sądem albo innym organem albo inną umową, jeżeli łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych albo jeżeli opóźnienie zaległego świadczenia innego niż okresowe wynosi co najmniej 3 miesiące. Zgodnie zaś z treścią art. 209 § 1a jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 naraża osobę uprawnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych podlega surowszej odpowiedzialności karnej. W niniejszej sprawie oskarżony został zobowiązany wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 27 października 2022 roku (sygn. akt III RC 17/22) do łożenia na utrzymanie córki w kwocie 500 zł miesięcznie. Oskarżony nie łożył na utrzymanie córki, zarówno w okresie zarzutu, jak i wcześniej, za co był dotychczas trzykrotnie karany. Wobec tego nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że zaległość alimentacyjna stanowi równowartość 3 świadczeń okresowych. Niewątpliwie oskarżony uchylał się od tego obowiązku, gdyż jako młody trzydziestoletni mężczyzna nie podejmował żadnej stałej pracy. Miał świadomość, że ma na utrzymanie trójkę dzieci, a mimo to sam utrzymywał się z prac dorywczych i pomocy rodziców. Oskarżony nie zarejestrował się także w Urzędzie Pracy jako bezrobotny. Co prawda utrzymywał kontakt z córką, ale nie dawał jej żadnego wsparcia finansowego. Oskarżony nie próbował nawet wykazać, że zasądzone świadczenia przekraczają jego możliwości zarobkowe poprzez ubieganie się o zmniejszenie alimentów. Matka małoletniej do lutego 2025 roku również nie pracowała i utrzymywała się głównie z pomocy rodziców. Okoliczności te wskazują, że oskarżony uchylał się od obowiązku alimentacyjnego a zachowanie to wynikało z jego złej woli. Nie bez znaczenia dla oceny postawy oskarżonego pozostawał fakt, że dotychczas był karany za przestępstwo niealimentacji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na przypisanie mu typu kwalifikowanego przestępstwa z art. 209 kk. Zeznania matki małoletni jednoznacznie wskakują, że gdyby nie pomoc jej rodziców i pomoc ze strony państwa w okresie objętym zarzutem, nie miałaby środków na utrzymanie córki. W tym zakresie należy podkreślić, iż narażenie na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych osoby uprawnionej do świadczeń alimentacyjnych, następuje również wtedy gdy te potrzeby zaspokajane są przez inne niż zobowiązani alimentacyjnie podmioty. Tym samym nie uwalnia od odpowiedzialności oskarżonego realizacja obowiązku alimentacyjnego przez państwo i drugiego z rodziców. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego było zawinione. Nie wystąpiły przesłanki wpływające na wyłączenie poczytalności. Czyn oskarżonego był społecznie szkodliwy w stopniu umiarkowanym, o czym więcej w sekcji 4 uzasadnienia. ☐ 1.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.4. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.5. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.6. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. Z. I I Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze treść art. 53 kk w brzmieniu sprzed nowelizacji z 1 października 2023 roku. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego było zawinione w stopniu znacznym. Określając stopień winy Sąd miał na względzie fakt, że oskarżony jest dorosłym mężczyzna, który miał już do czynienia z wymiarem sprawiedliwości i powinien znać reguły obowiązujące w społeczeństwie. Przechodząc do oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, w ocenie Sądu był on umiarkowany. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze okoliczności przedmiotowo - podmiotowe wskazane w treści art. 115 § 2 kk. Oskarżony popełnił przestępstwo w sposób umyślny w zamiarze bezpośrednim a okres popełnienia czynu wynosił 6 miesięcy. Okolicznością łagodzącą było przyznanie się oskarżonego do popełniania zarzucanego mu czynu i deklaracja poprawy. Okolicznością obciążającą była dotychczasowa karalność oskarżonego, w tym za przestępstwo niealimentacji. Sąd uwzględnił cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz ogólnej. Analiza okoliczności sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że jedyną adekwatną reakcją wobec czynu oskarżonego będzie wymierzenie mu kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu jedynie oddziaływanie resocjalizacyjne w warunkach izolacji penitencjarnej może spełnić cele kary w zakresie prewencji indywidualnej.. Kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu w sposób właściwy unaoczni społeczeństwu naganność postępowania oskarżonego oraz nieopłacalność popełniania przestępstw. Ze względu na powyższe Sąd uznał, ze kara 6 miesięcy pozbawienia wolności będzie uzasadniona. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów procesu, w tym opłaty a wydatkami obciążył Skarb Państwa. Sąd miał na uwadze sytuację finansową oskarżonego oraz fakt, że możliwości zarobkowe oskarżonego w najbliższym czasie będą ograniczone z uwagi na orzeczoną wobec niego karę pozbawienia wolności. 1Podpis
IV Ka 896/13
S. (1) został oskarżony o to, że w okresie czasu od dnia 16 września 2009 r. do dnia 23 lutego 2012 r. w P., woj. (...), będąc zobowiązany mocą ustawy i wyrokiem Sądu Rejonowego w Miechowie, sygn. akt III RC 176/08, z dnia 21 maja 2009 r. do łożenia na utrzymanie małoletniego dziecka K. S. (2) uporczywie uchylał się od ciążącego na nim obowiązku, narażając tym samym K. S. (2) na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych,
II Ka 398/14
został oskarżony o to, że w okresie od 7 lutego 2012 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 61/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy w Brodnicy II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Małgorzata Redmerska-Górna Protokolant: stażysta Natalia Rudnik w obecności Prokuratora / po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 roku sprawy J. O. s. H. i Z. z domu Z. ur. (...) w B. oskarżonego o to, że: w okresie od 10 marca 2016 r. do 21 listopada 2017 r. w miejscowości S., woj. (...), uchylał się od płacenia renty alimentacyjnej na rzecz córki M. O. w wysokości 400 zł miesięcznie zasądzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 17 lutego 2016 r. o sygn. akt I C 1304/15, czym naraził wymienioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, tj. o czyn z art. 209 §1 kk i 209 §1a kk w zw. z art. 11 §2 kk orzeka I/ uznaje oskarżonego J.

O. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że stanowi on występek z art. 209 § 1a kk i za to na mocy art. 209 § 1a kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go na mocy art. 34 § 1a pkt 1 kk i art. 35 § 1 kk do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II/ na mocy art. 34 §3 kk w zw. z art. 72 §1 pkt 3 kk zobowiązuje oskarżonego do bieżącego wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie córki M.

O.; III/ zwalnia oskarżonego od opłaty sądowej, a wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa; IV/ zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. P. K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych wraz z należną stawką podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. „SSR. M. Redmerska – Górna” Sygn. Akt II K 61/18

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Toruniu wyrokiem z dnia 17 lutego 2016r. w sprawie I C 1304/15, prawomocnym z dniem 09 marca 2016r., zasądził od J. O. na rzecz małoletniej córki M. O. rentę alimentacyjną w kwocie 400 zł miesięcznie płatną z góry do dnia 10-trgo każdego miesiąca do rąk przedstawiciela ustawowego – matki K. O. (1), poczynając od daty prawomocności wyroku z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki w płatności którejkolwiek z rat. /dowód: odpis wyroku k. 17, 32/ Małoletnia M. O. zamieszkuje wraz z matką K. O. (1). Obie zamieszkują u rodziców K.

O. (1), którzy pomagają im w utrzymaniu. J. O. nie zapłacił ani jednej raty renty alimentacyjnej zasądzonej od niego na rzecz córki. Nie przyczyniał się również do jej utrzymania w żaden inny sposób, nie utrzymuje kontaktów z córką. K. O. (1) alimenty na dziecko otrzymuje z funduszu alimentacyjnego. Jest zatrudniona z wynagrodzeniem w wysokości najniższej krajowej. Nie otrzymuje żadnych innych świadczeń. K. O. (1) z córką zamieszkują u rodziców K. O. (1), którzy pomagają im w utrzymaniu. Gdyby nie pomoc rodziców oraz zaciągane kredyty K.

O. (1) nie byłaby w stanie utrzymać zapewnić dziecku wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych. Obecnie – od lutego 2018r. K. O. (1) jest na chorobowym, w związku z długotrwałą chorobą, z czym związane jest odpowiednie zmniejszenie wynagrodzenia. Konsekwencją powyższego jest konieczność większej pomocy finansowej ze strony rodziny w zakresie zapewnienia podstawowych potrzeb życiowych córki. Oskarżony J. U. szkołę zawodową i uzyskał zawód stolarza. Przez pięć lat był zatrudniony w różnych firmach budowlanych. Od dłuższego czasu pracuje jedynie dorywczo.

Nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Nie choruje na nic, nie znajduje się pod opieką żadnych lekarzy specjalistów. Nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Oskarżony był już karany sądownie. /dowody: zawiadomienie k. 1; Karta rozliczeniowa k. 2; Pismo z GOPS k. 11; Pismo z UG w B. k. 12; Zaświadczenie k. 14-15; Pismo ze stanem sprawy Kmp k. 18; Zeznania K. O. k. 29, 84v. – 85; Dane o karalności k. 36-38, Dane osobopoznawcze k. 47, Pismo z ZUS k. 63; Wywiad środowiskowy k. 81-82/ Oskarżony J. O. w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 41).

Na rozprawę oskarżony nie stawił się, będąc o terminie zawiadomiony prawidłowo. Z uwagi na wątpliwości co do poczytalności oskarżonego dopuszczono dowód z opinii biegłych psychiatrów i psychologa. Biegli nie rozpoznali u oskarżonego choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego. Funkcje intelektualne w dolnej graniczy normy. Rozpoznali zespół zależności od alkoholu oraz osobowość o cechach zaburzonych. W ocenie biegłych w czasie popełnienia zarzucanego czynu oskarżony maiła zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynu oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem (k. 56-57).

Sąd dał wiarę zarówno wyjaśnieniom oskarżonego, w których przyznał się od do popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i zeznaniom świadka K. O. (1), albowiem są one jasne i rzeczowe, znajdują ponadto odzwierciedlenie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Walorem wiarygodności Sąd uznał również dowody z dokumentów, albowiem żadna ze stron nie zakwestionowała ich w żadnej części. Sąd w pełni przychylił się do opinii biegłych, albowiem została ona sporządzona w sposób rzetelny przez biegłych właściwej specjalizacji, w oparciu o wskazania wiedzy i posiadane doświadczenie.

Zdaniem Sądu opinia ta jest jasna, fachowa i wyczerpująca, a zawarte w niej wnioski zostały należycie uzasadnione. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał w sposób niewątpliwy, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zbiegiem pozornym, albowiem przepis art. 209 § 1a kk zawiera w sobie znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 kk, dodając inne, których tenże nie przewiduje. Tym samym Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, ustalając że stanowi on przestępstwo z art. 209 § 1a kk, za co wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności, ze zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Na skutek omyłki Sąd błędnie wskazał w wyroku podstawę wymiaru kary, co zostało sprostowane w drodze postanowienia. Wymierzona przez Sąd kara powinna spełniać określone w kodeksie karnym cele. Art. 53 § 1 kk wskazuje, iż kara powinna uwzględniać cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie z powołanym przepisem wymierzenie kary powinno być dyktowane potrzebami prewencji indywidualnej, jednakże w granicach, w których górny pułap limituje stopień winy – dolny zaś wyznaczają potrzeby prewencji ogólnej.

Kara nie może, bowiem swoją łagodnością podważać zaufania do prawnej ochrony dobra, ani swoją surowością przekraczać stopnia winy. W ocenie Sądu tym właśnie wymogom czyni zadość kara wymierzona oskarżonemu, zarówno co do jej rodzaju, jak i wymiaru. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd przyjął jako okoliczność obciążającą wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, fakt wcześniejszej karalności. Jako okoliczność łagodzącą Sąd przyjął przyznanie się oskarżonego do winy. Odnosząc się do rodzaju i wymiaru kary należy stwierdzić, że oskarżony był karany na karę pozbawienia wolności, którą odbył , a mimo to ponownie popełnił przestępstwo.

Powyższe niewątpliwie świadczy o jego niepoprawności. J. O. wymierzano za popełnione przestępstwa karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, a następnie kare tę zarządzono. W ocenie Sądu, powyższa okoliczność przemawia jednoznacznie za tym, że wymierzenie oskarżonemu ponownie kary bezwzględnej i osadzenie go w zakładzie karnym nie przyniesie resocjalizacyjnego skutku, bowiem J. O. już odbywał kary pozbawienia wolności i nie spełniły one oczekiwanego skutku. Można by wprawdzie wysnuć wniosek, że oskarżony jako niepoprawny przestępca musi być izolowany w zakładzie karnym, czego Sąd orzekający w niniejszej sprawie jednak nie robi.

Izolacyjna funkcja kary niewątpliwie ma istotne znaczenie w przypadku groźnych przestępców, a trudno za takiego uznać oskarżonego. Za bezwzględną karą pozbawienia wolności w ocenie Sądu nie przemawia również w tym przypadku represyjna funkcja kary. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż w stosunku do oskarżonego w niniejszej sprawie karą sprawiedliwą, także w jej obiektywnym wymiarze społecznym, zarówno co do rodzaju jak i wymiaru, jest kara ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, do której wymierzenia uprawnia art. 209 § 1a kk.

Z uwagi na charakter czynu Sąd za zasadne uznał orzeczenie obowiązku bieżącego łożenia na utrzymanie córki, o czym orzekł w punkcie 2 wyroku. Z brzmienia art. 624 § 1 kpk wynika, iż zasadą w postępowaniu karnym jest obciążanie osoby winnej popełnienia przestępstwa kosztami sądowymi, albowiem przyczyniła się one do ich powstania. Zgodnie z tym przepisem Sąd może jednak zwolnić oskarżonego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją uzasadniającą zwolnienie oskarżonego od opłat sądowych, a wydatkami postepowania obciążenie Skarbu Państwa. Oskarżony utrzymuje się z prac dorywczych i ciąży na nim obowiązek alimentacyjny. Dla obrońcy adw. P. K. zasądzono należność z tytułu obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przygotowawczym. Z. (...) B-c a (...)