Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV K 157/17 AI generated

IV K 157/17 · Sąd powszechny

Case Number IV K 157/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Sygn. akt IV K 157/17 Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 marca 2018r. w sprawie IV K 157/17 ograniczone, zgodnie z art. 423 § 1a k.p.k., co do oskarżonych N. P. (1) oraz M. D. (1): Prokurator Prokuratury Okręgowej w Lublinie oskarżył N. P. (1) o to, że: na przełomie kwietnia i maja 2014r., w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 37 ust.1,3,10 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego z grupy I-N i IV-N w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) w ten sposób, iż przemieścił porcję tegoż środka o masie 500 (pięćset) gramów między A. (Grecja) i L. przez terytoria innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, tj. o czyn z art. 55 ustęp 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U.2012.124).

Legislator headnote

AI generated

IV K 157/17 · Sąd powszechny: Sąd nie podziela przy tym przeciwnego poglądu, stwierdzającego że obowiązek nadzwyczajnego złagodzenia kary, jeśli zostaną stwierdzone ku temu przesłanki, dotyczy wówczas każdej z kar kumulatywnie przewidzianych, a wyrażonego w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 lipca 2016r. w sprawie II Aka 223/16 (publ. Lex nr 2157748). Uszło bowiem uwadze tego Sądu, że powołana jako jego uzasadnienie treść art. 38 § 1 kk dotyczy jedynie obniżenia lub podwyższenia górnej granicy ustawowego zagrożenia, nie zaś dolnej jak ma to miejsce w rozpatrywanym kazusie.

Keywords

AI generated
international drug trafficking possession of narcotics extradition drug addiction qualified narcotics offense substance abuse

Cited Case Law

AI generated
V KK 341/15
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015r., Sąd Rejonowy w P.
AI generated
III K 366/18
w okresie od października 2009 r.
III K 146/22
Sąd odstąpił od sporządzenia uzasadnienia wyroku na urzędowym formularzu i sporządził uzasadnienie w tradycyjnej formie – jako bardziej czytelne i zrozumiałe dla stron.
III K 176/14
W trakcie wykonywania czynności służbowych w ramach sprawy operacyjnego rozpracowania o nr (...)117/11 w dniu 29 listopada 2012 r.
IV K 118/20
UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IV K 118/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. J. (1), N. P. (1) 1. art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła życie w dniu 9 grudnia 2011 roku w zw. z art. 65 § 1 w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. (x 2) 2. art. 258 §1 k.k., art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. i w zw. z art. 4 §1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty S. I. (1) w ramach prowadzonej przez siebie działalności przestępczej współpracował z szeregiem osób, których rolę w poszczególnych przestępstwach opisał w swoich wyjaśnieniach. W latach 2005 - 2013 przebywał w Irlandii, w miejscowości C.. Na początku swojego pobytu poznał m.in. Ł. P. ( ps. (...)), z którym zorganizował pierwszy przemyt narkotyków. S. I. (1) kontynuował znajomość z Ł. P. do 2009 roku i w tym czasie zaopatrywał się u niego w środki odurzające. Drugim jego dostawcą był M. J. (1) ( ps. (...) vel M.), który pochodził z R.. W/w zaopatrywał się w marihuanę w Wielkiej Brytanii oraz Holandii, a następnie dostarczał ją S. I. (1). Poznali się w 2006 roku również w Irlandii. Oskarżony M. J. (1) współpracował z grupą w skład której wchodzili m.in. D. z O., mężczyzna o pseudonimie (...). W trakcie 2-3 miesięcznej współpracy S. I. (1) nabył łącznie od M. J. (1) nie mniej niż 3 kg marihuany za łączną kwotę 21 000,00 -24 000,00 euro, celem dalszej dystrybucji tego środka na terenie Republiki Irlandii w porcjach od 50 do 100 gram za kwotę 7,50-8,50 euro za gram. Doliczał marżę 1 euro na 1 gram. Kupował jednorazowo od 200 do 500 gram, średnio raz w tygodniu. Współpracę pomiędzy S. I. (1) a M. J. (1) zakończył konflikt o samochód, który był przedmiotem transakcji pomiędzy nimi. Od tego czasu S. I. (1) kupował marihuanę jedynie przez pośredników Ł. P. i M. G. (1). Nie dokonywał już zakupów bezpośrednio od M. J. (1). S. I. (1) za pośrednictwem Ł. P. w okresie od połowy 2008 do początku 2009 roku zakupił od M. J. (1) 1 kg i 800 gramów podczas czterech transakcji, których przedmiotem każdorazowo było 200 gramów, 2x 400 gramów i 800 gramów za łączną kwotę 9 000,00 - 9 900,00 euro, celem dalszej dystrybucji tych środków na terenie Republiki Irlandii. Na przełomie 2008/2009 roku Ł. P. zamówił u mężczyzny ps. (...) 2 kg marihuany. S. współpracował z M. J. (1). S. zawiózł narkotyki do miejsca zamieszkania Ł. P.. Ł. P. odmówił zapłaty za marihuanę twierdząc, że M. J. (1) wcześniej go oszukał. M. J. (1) polecił mężczyźnie ps. (...) by odebrał marihuanę od Ł. P., gdyż w przeciwnym wypadku zostanie pobity. Ł. P. zwrócił zatrzymany narkotyk. O tym, że marihuana pochodziła od M. J. (1) świadczył także charakterystyczny sposób jej pakowania ( paczki po 200 gram). Cena marihuany była nie mniejsza niż 10 000, 00 euro. Po tym zdarzeniu Ł. P. został pozbawiony wolności przez M. J. (1) i trzech zamaskowanych osób w okolicach miejscowości C. i C., a następnie pobity, skopany. Za pośrednictwem M. G. (1) S. I. (1) nabył nie mniej niż 50 kg marihuany, za kwotę nie mniejszą niż 5 500,00 - 6 500,00 euro za kg, czyli łącznie za kwotę 275 000,00 - 325 000,00 euro. Transakcje miały miejsce od przełomu 2008/2009 do kwietnia 2010 roku. Przedmiotem każdorazowo było od 1, 2, 3, 4, 6 kg do dwukrotnie 8 kg marihuany. Środki odurzające kupowane były celem dalszej dystrybucji na terenie Republiki Irlandii. Nadto w okresie od kwietnia do października 2010 roku, M. G. (1) oraz S. I. (1) nabyli nie mniej niż 50 kg marihuany za kwotę nie mniejszą niż 5 300,00 - 5 500,00 euro za kg marihuany czyli łącznie za nie mniej niż 265 000,00 -275 000,00 euro, którą następnie odsprzedali M. J. (1) celem dalszej dystrybucji tych środków na terenie Republiki Irlandii. Tym razem role się odwróciły i dostawcą - jak było to wcześniej - nie był M. J. a M. G.. Kolejny etap współpracy M. J. (1) z S. I. (1) miał miejsce w latach 2011 - 2012. S. I. (1) handlował marihuaną jednak miał trudności ze zbytem ze względu na słabą jakość. Wówczas M. J. (1) zaproponował mu zamianę 2 kg marihuany za 1 kg amfetaminy. Na polecenie S. I. (1) amfetaminę od oskarżonego M. J. (1) odebrał R. M. (1). Podczas przeszukania mieszkania R. M. w/w amfetaminę zabezpieczyła irlandzka policja. Narkotyki zakupione były celem dalszej odsprzedaży na terenie Republiki Irlandii. zeznania M. G. (...)- (...) tom IV sądowy (...)- (...) tom V sądowy 370-378, 379-386 tom II osobowy N. P. 410-419, 425 , 465-472 tom III osobowy N. P. 432-438, 440-454, 455-462, 471-477 tom III osobowy M. J. zeznania Ł.P. 2664v- (...) tom V sądowy 146-151, 260-263, 271-281,286-295 334-339, 343-346 tom II i III osobowy Ł. P. zeznania A. Ł. 2690 - tom V sądowy 139-140, 355-357 tom I i II Ł. P. zeznania S. I. 2700- (...) tom V sądowy 12-29, 26-28, 30-46, 39-52, 47-56 , 75-89, 90-104, tom I osobowy M. J., 53-69,70-86, 87-101, 102-117, 118-132 tom I osobowy N. P. 521-533, 396-401 tom II i III M. J. zeznania E. P. (...) tom V sądowy 315-317 tom osobowy Ł.P. W okresie 2014 - 2018 grupa przemyciła do Polski z Hiszpanii marihuanę w ilości 5 ton. Trzon grupy tworzyli M. G. (1) ( ps. (...)), S. I. (1), A. P. (1), N. P. (1), P. B. (1), P. B. (2), P. Ś. i inne ustalone osoby co do których toczą się odrębne postępowania. Pierwszy transport marihuany do Polski miał miejsce w listopadzie 2014 roku, kolejne niemal co miesiąc w latach 2015 - 2016 roku. Następne w lipcu -sierpniu 2017 roku, październiku 2017 roku. Z tego ostatniego transportu marihuany A. Z. (1) sprzedał 4 kg marihuany N. P. (1), który pojawił się w B. kiedy marihuana przygotowywana była do dystrybucji. Do sprzedaży doszło w obecności M. G.. Pod koniec listopada 2017 roku N. P. (1) i Z. D. przewieźli pieniądze na zakup kolejnej partii marihuany. Za przewóz pieniędzy N. P. (1) otrzymał 2 500, 00 zł. Wrócił do Polski, a w Hiszpanii pozostał Z. D.. który pomógł ukryć S. I. (1) narkotyki w wełnie mineralnej w ilości nie mniejszej niż 90 kg. Marihuanę w Polsce odebrał mężczyzna ps. (...), przepakował i przewiózł do wynajmowanego domu, gdzie ukrył ją m.in. z M. G., który zajął się jej sprzedażą. W styczniu 2018 roku miał miejsce kolejny przerzut marihuany z Hiszpanii do Polski w ilości nie mniejszej niż 60 kg. Pieniądze na zakup narkotyków przywieźli N. P. (1) i K. W.. Załadunku i ukrycia marihuany dokonali N. P. (1) i S. I. (1). Za organizację transportu - tak jak poprzednio- odpowiedzialny był G. C.. Marihuanę w B. odebrał M. G., Roni oraz A. Z.. M. G. sprzedał marihuanę swoim odbiorcom, odbiorcom M. Z. oraz N. P. (1) w ilości 4 kg. N. P. (1) za przewiezienie pieniędzy na zakup marihuany otrzymał 2 500, 00 zł, a za pomoc w załadunku 10 000,00 zł. W marcu 2018 roku N. P. (1) brał udział w kolejnym transporcie marihuany w ilości nie mniejszej niż 100 kg. N. P. (1) tak jak poprzednio przywiózł pieniądze ( 100 000,00 euro) i brał udział wraz z S. I. (1) w załadunku marihuany. Marihuana ukryta została w transporcie wełny szklanej. Rozładunku w Polsce -w B. dokonał A. Z., Roni oraz M. G., który zajmował się dalszą sprzedażą marihuany. N. P. (1) za przewóz pieniędzy otrzymał 2 500,00 zł, a za załadunek 10 000,00 zł. M. G. sprzedawał marihuanę w cenie od 13 000,00 zł za kg do 17 500, 00 zł, w zależności od ilości sprzedawanej marihuany. zeznania M. G. (...)- (...) tom IV sądowy (...)- (...) tom V sądowy 370-378, 379-386 tom II osobowy N. P. 410-419, 425 , 465-472 tom III osobowy N. P. 432-438, 440-454, 455-462, 471-477 tom III osobowy M. J. A. P. (...) tom V sądowy 259-270, 283-293, 314-317, 387-399,303-313 tom II osobowy A. P. zeznania S. I. 2700- (...) tom V sądowy 12-29, 26-28, 30-46, 39-52, 47-56 , 75-89, 90-104, tom I osobowy M. J., 53-69,70-86, 87-101, 102-117, 118-132 tom I osobowy N. P. 521-533, 396-401 tom II i III M. J. zeznania P. B. (...) tom V sądowy 454-464 tom III N. P. N. P. (1) na chwilę obecną nie karany. M. J. (1) nie był dotychczas karany. karta karna (...) tom VI sądowy (...) tom V sądowy A. P. (1), P. B. (1), P. B. (2), P. Ś., M. R. zostali prawomocnie skazani za przemyt i handel narkotykami. odpis wyroku (...)- (...) tom VI sądowy Ł. P. również został już prawomocnie skazany. Odnośnie innych osób biorących udział w handlu narkotykami toczy się odrębne postepowanie. odpis wyroku akt oskarżenia (...) tom VI sądowy k.2720 i następne tom V sądowy 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. M. J. (1), N. P. (1) Oskarżeni nie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów. W świetle zgromadzonych dowodów, w szczególności zeznań świadków M. G. i S. I. (1) jak też Ł. P. czy A. P. (1) ich wina i sprawstwo nie budzą wątpliwości. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania M. G. Świadek złożył bardzo obszerne zeznania dotyczące handlu narkotykami, w tym istnienia grupy ( której przewodził ), opisał okoliczności poznania S. I. (1) oraz okoliczności ich współpracy, w tym z M. J.. Wskazał także, na czym polegała rola N. P. w przemycie marihuany do Polski. Zeznania są spójne, brak podstaw do ich kwestionowania. karta karna Sporządzona przez uprawniony do tego organ, nie kwestionowana w toku procesu. odpis wyroku Brak podstaw do kwestionowania, wydany przez uprawniony organ. zeznania Ł.P. Brak podstaw do kwestionowania zeznań świadka. Świadek opisał okoliczności zakupu marihuany od M. J., sprzedaży S. I. (1). Wskazał okoliczności pobicia go przez M. J.. Ślady pobicia widziała jego siostra E. P. oraz ówczesna partnerka A. Ł. (2). A. P. Zeznania świadka zasługują na wiarę. A. P. należał do grupy M. G. podobnie jak S. I. (1) i brał udział w handlu narkotykami. Nie znał M. J., ale znał N. P.. Wiedział, że woził pieniądze do Hiszpanii na zakup narkotyków. zeznania A. Ł. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka. A. Ł. nie miała wiedzy na temat handlu narkotykami, ale widziała ślady pobicia Ł. P., co koresponduje w tym zakresie z jego zeznaniami. zeznania S. I. Świadek podobnie jak M. G. złożył bardzo obszerne zeznania dotyczące handlu narkotykami. Opisał wiele transakcji narkotykowych na przestrzeni wielu lat począwszy od 2005 roku. Ś. współpracował z M. G.. Zna oskarżonych. Kupował narkotyki od M. J., zna m.in. Ł. P.. Zna również oskarżonego N. P.. Określił go jako "osobę siłową" i taką która dostarczała środki finansowe do Hiszpanii na zakup marihuany. Jak wskazał dołączył on w późniejszym etapie działania grupy. Zeznania M. G. jak i S. I. (1) są spójne, zbieżne i korespondują ze sobą. Brak podstaw by odmówić im wiarygodności. zeznania E. P. Zeznania świadka korespondują z zeznaniami A. Ł. i Ł. P. co do jego pobicia w Irlandii. Brak podstaw do kwestionowania. zeznania P. B. Świadek podobnie jak A. P. brał udział w grupie zajmującej się przemytem narkotyków do Polski. Jego zeznania dotyczące tego procederu pozostają zbieżne z zeznaniami M. G., jak też S. I. (1). 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1 Zeznania R. M., S. B. oraz M. S. Zeznania R. M. nic nie wnoszą do sprawy. Podstawą ustaleń nie były też zeznania świadka S. B. (2) albowiem nie miała ona wiedzy odnośnie przedmiotu sprawy. Niewiele wniosły także zeznania świadka M. S.. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. i 2. 6. i 7. M. J. (1) N. P. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Poczynione ustalenia faktyczne umożliwiły przyjęcie, iż oskarżony M. J. (1) swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku. Zgodnie z treścią art. 56 ust 1i 3 w/w ustawy, karze określonej w tym przepisie podlega ten kto wbrew przepisom art. 33-35 i 37, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie. W przypadku obrotu znaczną ilością środków, o których mowa wyżej sprawca podlega surowszej karze. "Wprowadzenie do obrotu" dotyczy pierwszej czynności polegającej na niezgodnym z prawem przekazaniu innej osobie (odpłatnie lub nieodpłatnie) określonej porcji środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej (np. pierwszej umowy kupna-sprzedaży). Przekazujący (np. sprzedający) dokonuje tu "wprowadzenia do obrotu", natomiast odbiorca "uczestniczenia w obrocie" pod warunkiem że zamierza otrzymane substancje przekazać innej osobie niebędącej konsumentem. Dalsze transakcje dotyczące tej samej partii środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, stanowią "uczestnictwo w obrocie ". ( kom. do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii S. 2008 wyd. 2 L.) Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zachowanie oskarżonego M. J. (1) polegało na dokonywaniu zakupu narkotyków w ilościach handlowych jak i dalszej ich sprzedaży (hurtowej), na co wskazywała ilość marihuany. Sprowadzało się to zatem do uczestniczenia w obrocie środkami odurzającymi. Wielość i częstotliwość zachowań sprawczych, okres ich dokonywania, rodzaj narkotyku, działanie z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, sposób kontaktu i składania zamówień wskazują na z góry powzięty zamiar. Ilość narkotyków uznać zaś należy za znaczną, mając na względzie także rodzaj narkotyku. W przypadku oskarżonego było to nie mniej niż 106 kg i 800 gramów ( odnośnie I czynu) i 2 kg marihuany w zamian za 1 kg amfetaminy ( odnośnie II czynu). Mając na uwadze ilość, to spełnia ona kryterium „znaczności” w rozumieniu tego przepisu. Uwzględniając zatem ilość uznać należy, że pozwalała ona na odurzenie się więcej niż kilkudziesięciu osób. Sąd przyjął zatem, że znaczna ilość narkotyku to, taka, która wystarcza do jednorazowego odurzenia co najmniej kilkudziesięciu osób, (zob. wyrok SN z dnia 28 marca 2008 r., III KK 30/08, Biul. PK 2008/10/13; postanowienie SN z dnia 23 września 2009 r., I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84; postanowienie SN z dnia 1 lutego 2007 r., III KK 257/06, OSNwSK 2007/1/339), oceniając przy tym pojęcie „znaczna ilość” przez pryzmat ilości porcji narkotyku, jakie mogą być przygotowane do bezpośredniego użycia (zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2008 r., II AKa 300/07, Lex nr 399941). Przypisując oskarżonemu przestępstwa, polegające na uczestnictwie w obrocie środkami odurzającymi, Sąd zobowiązany był ustalić kwalifikację prawną z punktu widzenia art. 4 k.k., który reguluje zasady prawa karnego międzyczasowego. Zgodnie z art. 4 §1k.k. do czynu popełnionego pod rządami dawnej ustawy, stosuje się ustawę nową, obowiązującą w chwili orzekania chyba, że ustawa obowiązująca poprzednio jest względniejsza dla sprawcy. W przedmiotowej sprawie, w dacie orzekania o odpowiedzialności karnej oskarżonego nastąpiła zmiana ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zakresie czynu z art. 56 ust.3 w stosunku do jej brzmienia, obowiązującego w dacie popełnienia tych przestępstw. Poprzednio norma art. 56 ust. 3 przewidywała zagrożenie karą grzywny i karą pozbawienia wolności do lat 10, obecnie począwszy od 9 grudnia 2011 roku przewiduje karę grzywny i karę pozbawienia wolności od 2 do 12 lat. Przepis art. 65 § 1 KK odnosi się w pierwszej kolejności do tzw. przestępcy zawodowego, który z popełniania przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu. Przez uczynienie sobie z przestępstwa stałego źródła dochodów rozumieć należy pewną ciągłą i trwałą działalność sprawcy, który poprzez popełnianie przestępstw uzyskuje określony dochód. Wymagana jest zatem pewnego rodzaju regularność i wielokrotność popełniania przestępstw przez sprawcę. Istotę takiej działalności porównuje się do swoistej działalności gospodarczej (wyr. SA w Łodzi z 22.5.2018 r., II AKa 24/18, L.; wyr. SA w Łodzi z 31.7.2014 r., II AKa 117/14, L.; wyr. SA w Łodzi z 10.4.2014 r., II AKa 45/14, L.). Nie ulega zatem wątpliwości, że dla M. J. było to stałe źródło dochodu. Trwało to kilka lat, a zatem stanowiło formę ciągłą i stałą, przynoszącą regularny określony dochód. Poczynione ustalenia faktyczne umożliwiły przyjęcie, iż oskarżony N. P. (1) swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję art. 258 §1 k.k., nadto art. 55 ust.1 i 3 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. oraz art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 65 §1 k.k. W zasadzie wszyscy komentatorzy KK zgodni są co do tego, że zorganizowana grupa przestępcza, jak i związek przestępny muszą wykazywać następujące cechy: muszą mieć co najmniej trzech członków, muszą wykazywać się strukturą organizacyjną oraz pewną trwałością w czasie. Powszechnie też wskazuje się w literaturze, że grupa co do zasady jest słabiej zorganizowana niż związek (zob. np. T. Bojarski, Odpowiedzialność, s. 20-21; A. Marek, Kodeks karny, s. 555. KK T. II red. Królikowski 2013 wyd.1/Michalska –Warise). Brania udziału w grupie lub związku nie można domniemywać - powinien zostać on ustalony na podstawie całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy. Jak w uzasadnieniu wyr. z 24.3.2010 r. (II KK 199/09, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 635) wskazał SN: "Aby danej osobie przypisać czyn z KK, niezbędne jest wykazanie nie tylko tego, że miała ona świadomość istnienia grupy przestępczej i zamiar działania w jej ramach, lecz również, że jako jej członek została zaakceptowana przez pozostałe tworzące tę grupę osoby, a już co najmniej te, które decydować mogły o jej składzie osobowym". Takie zaakceptowanie udziału osoby nie musi jednak przybrać postaci formalnego zaliczenia jej w poczet członków grupy, także osoba stale współdziałająca z członkami grupy w ich działalności, może być uznana za biorącą udział w zrzeszeniu przestępnym (por. wyr. SN z 28.10.2008 r., V KK 141/08, Prok. i Pr. 2009, Nr 4, poz. 7). Odnosząc się zatem do I czynu zarzuconego oskarżonemu należy uznać, że brał on udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, która niewątpliwie – w świetle powyższego- istniała i koncentrowała się wokół M. G. (1) i S. I. (1), a także A. Z. (1). Ten ostatni wprowadził N. P. do grupy, był to listopad 2017 roku. Grupa ta liczyła więcej niż 3 osoby, miała ustaloną strukturę, stałych dostawców i odbiorców, sposób komunikowania się, cechowała ją trwałość. W tym składzie grupa funkcjonowała do marca 2018 roku, później M. G. zdecydował o odsunięciu oskarżonego od grupy. Wpływ na tę decyzję miał fakt bliskiej znajomości A. Z. z N. P., i jego wiedza na temat A. Z.. W świetle tego przyjąć należy, iż oskarżony miał świadomość działania w grupie przestępczej, co więcej uznać należy, że był zaufaną osobą, skoro powierzano mu przewóz 100 000, 00 euro z Polski do Hiszpanii w bagażu podręcznym. Nadzorował też załadunek marihuany w Hiszpanii. Znał A. P. (1) – prawą rękę A. Z. jeśli chodzi o transporty marihuany jakie docierały z Hiszpanii do Polski. Bez jego udziału nie doszłoby do tych zakupów, a więc uznać należy, że był istotnym członkiem tej grupy. Zgodnie z treścią art. 55 ust. 1 i 3 w/w ustawy kto, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5, a jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. W. to przemieszczenie środków odurzających lub substancji psychotropowych z terytorium państwa członkowskiego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ( art. 4 pkt 33 NarkU). N. P. (1) dokonując nabycia narkotyków w Hiszpanii ( nie mniej niż 250 kg), a następnie ich załadunku i transportu do Polski niewątpliwe uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu środków odurzających. Oczywiście nie czynił tego sam, ale w ramach grupy, wspólnie i w porozumieniu z innymi jej członkami jak choćby z S. I. (1). Zakupy dokonane przez N. P. miały miejsce w okresie od listopada 2017 do marca 2018 roku. W tym czasie trzykrotnie zawodził pieniądze do Hiszpanii na zakup marihuany, w tym dwukrotnie nadzorował załadunek. Otrzymał za to stosowne wynagrodzenie, które stanowiło jego stałe źródło dochodu w tym okresie. Trwało bowiem przez kilka miesięcy i było regularne w tym czasie. N. P. (1) w tym okresie ( październik 2017 roku i styczeń 2018 roku) dwukrotnie dokonał zakupu narkotyków w ilościach handlowych w celu dalszej ich sprzedaży (hurtowej), na co wskazywała ilość marihuany ( 2 x 4 kg). Sprowadzało się to zatem do uczestniczenia w obrocie środkami odurzającymi. Ilość narkotyków uznać należy za znaczną, mając na względzie także rodzaj narkotyku. W przypadku oskarżonego było to 8 kg marihuany. Mając na uwadze ilość, to spełnia ona kryterium „znaczności” w rozumieniu tego przepisu. Uwzględniając zatem ilość uznać należy, że pozwalała ona na odurzenie się więcej niż kilkudziesięciu osób. Sąd przyjął zatem, że znaczna ilość narkotyku to, taka, która wystarcza do jednorazowego odurzenia co najmniej kilkudziesięciu osób (zob. wyrok SN z dnia 28 marca 2008 r., III KK 30/08, Biul. PK 2008/10/13; postanowienie SN z dnia 23 września 2009 r., I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84; postanowienie SN z dnia 1 lutego 2007 r., III KK 257/06, OSNwSK 2007/1/339), oceniając przy tym pojęcie „znaczna ilość” przez pryzmat ilości porcji narkotyku, jakie mogą być przygotowane do bezpośredniego użycia (zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2008 r., II AKa 300/07, Lex nr 399941). Oskarżony ( N. P. (1) i M. J. (1)) działał wspólnie i w porozumieniu, z innymi ustalonymi osobami – skazanymi bądź odpowiadającymi w odrębnym postępowaniu. Skoro zatem z istoty współsprawstwa (art. 18 § 1 k.k.) wynika, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego przestępstwa, a więc także i w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego (innych) współsprawcy (współsprawców) (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 1 marca 2005 roku, sygn. akt III KK 249/04, OSNKW 2005, poz. 63), uznać należało, że oskarżony odpowiadać powinien za całość zachowania, na którą złożyły się indywidualne czynności pozostałych osób. Mając na względzie poczynione ustalenia Sąd dokonał korekty opisów czynów zarzuconych oskarżonym w zakresie osób biorących udział w poszczególnych przestępstwach oraz ceny marihuany. W odniesieniu do N. P., w zakresie czynów z punktu V. i VI. wyroku sąd przyjął ciąg przestępstw albowiem oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności ( art. 91 §1 k.k.) W oparciu o art. 4 §1 k.k. sąd zastosował art. 12 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji , która weszła w życie 15 listopada 2018 roku ( Dz.U. z 2018, poz. 2077). Oskarżeni M. J. (1) i N. P. (1) są osobami dorosłymi. W toku postępowania sądowego nie ujawniły się żadne okoliczności, które wyłączałyby lub ograniczały w stopniu znacznym u oskarżonych zdolność rozpoznania znaczenia przypisanych im czynów i pokierowania postępowaniem. Oskarżeni mieli możność prawidłowej oceny sytuacji zarówno w aspekcie fizycznym jak i prawnym. W chwili dokonania przypisanych im czynów mieli niczym nie skrępowaną wolną wolę i mogli zachować się zgodnie z normami prawnymi. Biorąc pod uwagę wskazania art. 115 § 2 k.k., należy stwierdzić, że czyny oskarżonych charakteryzuje większa niż znikoma społeczna szkodliwość. W sprawie nie zaistniały również żadne szczególne okoliczności, które wyłączałyby bezprawność czynów oskarżonych i tym samym usprawiedliwiały zachowanie niezgodne z prawem. W konsekwencji, oskarżonych należy uznać za winnych dokonania czynów bezprawnych, karalnych i karygodnych. Wymierzając oskarżonym kary Sąd miał na uwadze dyrektywy art. 53 § 1 i § 2 k.k. Na niekorzyść oskarżonych Sąd poczytał :  naruszenie dobra prawnego w postaci zdrowia i życia społecznego ( publicznego),  ilość ( nie mniej niż 108 kg 800 gramów M. J., nie mniej niż 258 kg N. P. ) i rodzaj narkotyku – marihuana,  łatwy sposób na osiąganie regularnych korzyści majątkowych,  działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, a w odniesieniu do N. P. także w grupie. Na korzyść zaś:  uprzednią niekaralność ,  upływ czasu w stosunku do M. J. ( ponad 10 lat od popełnienia przestępstw),  stabilny tryb życia oskarżonych po opuszczeniu jednostek penitencjarnych. Wobec powyższego Sąd wymierzył oskarżonym kary jednostkowe jak w punktach 1. i 2. wyroku co do M. J. i 6., 7. i 8. co do N. P.. Mając zaś na uwadze fakt, iż pomiędzy czynami przypisanymi oskarżonym zachodzi realny zbieg przestępstw, Sąd na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. wymierzył oskarżonemu M. J. karę łączną 5 ( pięciu ) lat i 6 (sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w ilości 350 stawek dziennych po 100 zł każda stawka, zaś na podstawie art. 85 §1 k.k. i art. 86 §1 i §2 k.k. w zw. z art. 91 §2 k.k. i art. 4 §1 k.k. ( zmiana ustawy z dniem 24 czerwca 2020 roku) wymierzył N. P. karę łączną 9 ( dziewięciu ) lat i 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w ilości 450 stawek dziennych po 100 zł każda stawka, stosując przy tym zasadę asperacji. Za przyjęciem takiego rozwiązania przemawia ilość i rodzaj przestępstw popełnionych przez oskarżonych. Innymi słowy związek czasowy oraz podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy tymi przestępstwami, a także rodzaj naruszonych dóbr prawnych. Trzeba też jasno zaznaczyć, że czyny przypisane oskarżonym muszą spotkać się z surową represją karną i daleko posunięta łagodność w tym zakresie, przejawiająca się w przyjęciu zasady absorpcji, zostałaby odebrana, jako pobłażliwość Sądu. Sąd nie zastosował przy wymiarze kary łącznej zasady kumulacji uznając, iż kara wymierzona w oparciu o nią byłaby zbyt surowa dla oskarżonych. Zasada kumulacji winna być stosowana tylko w wyjątkowych wypadkach gdyż jej stosowanie jest wyrazem swego rodzaju odpłaty za popełnione przestępstwa. Pogląd ten znajduje oparcie w ustalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego ( wyrok SN z 02.12.1975 r. OSNKW 1976 z. Poz. 33 ). Kary wymierzone oskarżonym zarówno jednostkowe jak i łączne w swej dolegliwości nie przekraczają stopnia winy, a jako adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości spełnią swe cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz w zakresie indywidualnego oddziaływania na oskarżonych, nadto są zgodne z dyrektywami z art. 53 §1 i § 2 k.k. Niewątpliwie swoim zachowaniem oskarżeni jednoznacznie okazali lekceważący stosunek dla porządku prawnego. Uczestnicząc w obrocie narkotykami na tak dużą skalę, musieli zdawać sobie sprawę z faktu, iż popełnianie tego rodzaju czynów zabronionych może skutkować wymierzeniem im bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Z uwagi na to, że oskarżeni osiągnęli zysk z popełnionej działalności narkotykowej, Sąd orzekł o przepadku równowartości korzyści majątkowej, stosowanie do wysokości osiągniętej przez nich korzyści majątkowej. Sąd uwzględnił przy określaniu wysokości równowartości korzyści majątkowej cenę środków odurzających, będących przedmiotem obrotu. Przeliczenia zaś dokonał w oparciu o średni kurs euro z daty czynu ( tabele NBP) ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. J. (1), N. P. (1) 4. i 10. ----- Stosownie do treści art. 70 ust.4 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd orzekł nawiązki w kwocie 5 000, 00 zł i 2 000, 00 zł w stosunku do M. J. (1) oraz w kwotach 8 000,00 zł i 4 000, 00 zł wobec N. P. (1) na rzecz (...) Towarzystwa (...). M. J. (1), N. P. (1) 5. i 11. ----- W związku ze skazaniem oskarżonych orzeczono przepadek korzyści majątkowej w związku z poszczególnymi czynami, mając na względzie art. 45 § 1 k.k. i art. 4 §1 k.k. 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. J. (1), N. P. (1) 12. ---------- Na podstawie art. 63 §1 i § 5 k.k. Sąd zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonej kary okres tymczasowego aresztowania w przedmiotowej sprawie. 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę -------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 13. Z uwagi na orzeczenie bezwzględnych kar pozbawienia wolności wobec oskarżonych oraz grzywien i przepadku korzyści majątkowej Sąd zwolnił M. J. (1) i N. P. (1) od ponoszenia kosztów sądowych. 7. Podpis Edyta Markowicz

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV K 157/17 Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 marca 2018r. w sprawie IV K 157/17 ograniczone, zgodnie z art. 423 § 1a k.p.k., co do oskarżonych N. P. (1) oraz M. D. (1): Prokurator Prokuratury Okręgowej w Lublinie oskarżył N. P. (1) o to, że: na przełomie kwietnia i maja 2014r., w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 37 ust.1,3,10 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego z grupy I-N i IV-N w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) w ten sposób, iż przemieścił porcję tegoż środka o masie 500 (pięćset) gramów między A. (Grecja) i L. przez terytoria innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, tj. o czyn z art. 55 ustęp 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U.2012.124).

Ponadto M. D. (1) został oskarżony o to, że w dniu 12 maja 2014r., w W. K. gminy S. powiatu (...) województwa (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie z dwoma ustalonymi mężczyznami, wbrew przepisom art. 33-35 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) - środka odurzającego z grupy I-N i IV-N w ten sposób, iż nabył od ustalonej osoby w celu dalszej dystrybucji 100 (sto) gramów tegoż środka za kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych, tj. o czyn z art. 56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity:

Dz.U.2012.124). Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: Oskarżony N. P. (2) zamieszkuje na stałe w miejscowości W., jest kawalerem, ojcem jednego dziecka w wieku 14 lat, z zawodu ślusarz – mechanik, bezpośrednio przed osadzeniem w niniejszej sprawie utrzymywał się z pracy polegającej na segregacji odpadów za granicą, dotychczas był karany za występki z art. 178a § 1 kk, 278 § 1 kk oraz 209 § 1 kk i aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie. (wywiad środowiskowy k. 1153 t. VI; dane osobopoznawcze k. 1289v-1290 t.

VII; dane o karalności k. 1404-1405 t. VIII) Oskarżony M. D. (1) zamieszkuje w miejscowości Ś., legitymuje się wyksztalceniem wyższym licencjackim, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie remontów budowlanych, jest kawalerem, nie posiada dzieci, dotychczas nie był karany. (wywiad środowiskowy k. 1162 t. VI; dane osobopoznawcze k. 1290-1291 t. VII; dane o karalności k. 1401 t. VIII) Poczynając od 2013r. mieszkaniec W. (gmina S. powiat (...), województwo (...)) nieżyjący już Ł. W. (1), na zlecenie swojego wuja K. F. (1), zamieszkałego na stałe w A., wyszukiwał osoby znajdujące się w trudnej sytuacji osobistej i materialnej na użytek wykorzystania ich w procederze przemytu narkotyków.

Wytypowanym osobom podręcznym aparatem Ł. W. (1) wykonywał fotografie i wysyłał je K. F. (1). K. F. (1) omawiał poszczególne kandydatury z pomysłodawcą i zarazem założycielem grupy, czarnoskórym mężczyzną o pseudonimie (...). Istotnym elementem owej „kwalifikacji” był przegląd cyfrowych zdjęć twarzy i sylwetek kandydatów. Ostateczna decyzja należała do (...), który preferował osoby młode, rzadko akceptował kandydatów w wieku określanym jako „średni” i każdorazowo odrzucał mężczyzn o wyglądzie bezspornie wskazującym na nadużywanie alkoholu.

Po wstępnej akceptacji kandydata zapewniano mu transport na lotnisko imienia S. w W., busem bądź samochodem osobowym oraz bilety lotnicze do A. i niewielkie środki finansowe umożliwiające utrzymanie się w podróży. Po przylocie do Grecji kandydaci, ocenieni jako bardziej rozgarnięci, odbierali połączenia telefonii komórkowej bądź instrukcje w formie wiadomości tekstowych (sms-ów) umożliwiające dotarcie do odpowiedniego mieszkania lub hotelu, gdzie poddawani byli dalszej stosownej ocenie przez K. F. (1) i (...). Osoby wykazujące nieporadność po przylocie do A. były odbierane przez K.

F. (1) bądź wyznaczonego posłańca. Istotną rolę w funkcjonowaniu grupy spełniał mieszkający na stałe w Grecji (zmarły w dniu 31.03.2015r.) T. D. (1), pseudonim (...), który zajmował się kwestią sprawnego wyrabiania polskich paszportów na rzecz zweryfikowanych ostatecznie kandydatów. Zapewniał wykonanie zdjęć paszportowych, pomagał wypełnić formularze i udzielał instrukcji na użytek ewentualnej rozmowy z pracownikiem polskiego konsulatu w A., jeśli okazałaby się konieczna, a od jej przebiegu uzależniono by wydanie paszportu na rzecz konkretnego wnioskodawcy. (wyjaśnienia i zeznania K.

F. (1) k. 440-442v, 443-443v, 454-456, 457-458, 832-832v, 833-833v, 918-919, 924-925; 1294-1297; wyjaśnienia i zeznania K. M. (1) k. 162-167, 180-182, 454-456, 832, 1366-1368; wyjaśnienia i zeznania K. J. (1) k. 72-77, 86-93, 94-94v, 110-112, 333-335, 436, 1373-1374; wyjaśnienia Ł. W. (1) k. 183-186, 187-189, 259-260; tłumaczenie aktu zgonu k. 1398-1400) Osobami, które zostały przez Ł. W. (1) zwerbowane do procederu przemytu narkotyków były między innymi: N. P. (1), K. M. (1), K. J. (1) i D. W.. W marcu 2014r. K. M. (1) i N. P. (1) polecili samolotem do A..

Miał wówczas lecieć z nimi także już zaangażowany w procedurę przemytu narkotyków D. W.. To jednak nie nastąpiło z uwagi na fakt, że dostał on ataku padaczki i wraz z K. F. (1) pozostał na lotnisku, przy czym obaj polecieli do A. w późniejszym terminie. ( wyjaśnienia N. P. (1) k. 997v, 1001v-1002, 1291-1292v; wyjaśnienia i zeznania K. F. (1) k. 440-442v, 443-443v, 454-456, 457-458, 832-832v, 833-833v, 918-919, 924-925; 1294-1297; wyjaśnienia i zeznania K. M. (1) k. 162-167, 180-182, 454-456, 832, 1366-1368; wyjaśnienia i zeznania K.

J. (1) k. 72-77, 86-93, 94-94v, 110-112, 333-335, 436, 1373-1374) Jeszcze w marcu 2014r. K. M. (1), D. W. i N. P. (1) udali się do Argentyny do B. A., skąd mieli dokonać przemytu znacznej ilości kokainy połykając ją oraz wykorzystując do jej ukrycia naturalne otwory ciała. Jeśli chodzi o K. M. (1), to dokonała ona przemytu tego narkotyku w ilości półtora kilograma do B., a następnie przez terytorium Belgii i Francji przemieściła go do L.. Z kolei N. P. (1) podczas tego wylotu upił się i został zatrzymany przez Policję. W związku z powyższym otrzymał od (...) polecenie aby nie przemycał żadnych narkotyków i wracał do A., co też uczynił.

Po powrocie zamieszkał on w suterenie mieszkania wynajmowanego przez T. D. (1), zajmowanego także przez K. M. (1), a do którego praktycznie nieograniczony dostęp miał nadto K. F. (1). Od tego też momentu jego relacje z (...) stały się napięte, do tego stopnia, że w/w rozważał pozostawienie oskarżonego N. P. (1) bez mieszkania i środków do życia. (częściowe wyjaśnienia N. P. (1) k. 997v, 1001v-1002, 1291-1292v; częściowe wyjaśnienia i zeznania K. F. (1) k. 440-442v, 443-443v, 454-456, 457-458, 832-832v, 833-833v, 918-919, 924-925; 1294-1297; wyjaśnienia i zeznania K.

M. (1) k. 162-167, 180-182, 454-456, 832, 1366-1368; wyjaśnienia i zeznania K. J. (1) k. 72-77, 86-93, 94-94v, 110-112, 333-335, 436, 1373-1374; odpis wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie IV K 303/15 k. 844-857) W tym czasie K. F. (1) postanowił sfinansować N. P. (1) powrót do kraju, a wykorzystując tę podroż, którą oskarżony odbyć miał w towarzystwie (...), za ich pośrednictwem przekazać Ł. W. (1) marihuanę w ilości 500 g. W tym celu zarezerwował on N. P. i K. M. miejsce busie odjeżdżającym z A. do L. na dzień 26.04.2014.

Następnie w obecności N. P. (2), T. D. (1), K. M. (1) oraz nieustalonego bliżej mężczyzny o pseudonimie (...) oraz (...) ukrył marihuanę w pionowych głośniczkach, stanowiących elementy zestawu tzw. kina domowego, które następnie zostało schowane do torby podróżnej. Następnie wręczył on N. P. (1) trzy banknoty o nominale 5 Euro każdy. W dniu wyjazdu busa K. F. zawiózł paczkę na dworzec, skąd odjeżdżały busy i zostawił ją kierowcy A. B. (1). Wcześniej poinstruował N. P. i K. M., że kino domowe mają przekazać Ł. W. (2), a w razie ewentualnej wpadki, to N. P. przyzna się do tego, że to jego bagaż.

Przed wyjazdem busa N. pełczyński i K. M. udali się pieszo na dworzec. Na dworzec ten udał się także D. W., który chciał nadać rower swojej siostrze A. W.. (częściowe wyjaśnienia N. P. k. 997v, 1001v-1002, 1291-1292v; zeznania K. M. (1) k. 1366-1368, oraz wyjaśnienia złożone przez w/w w charakterze podejrzanej w zakresie odczytanym na rozprawie z k 163-164 od sów „przyznaje się” do słów (...), 166 od słów „pojechała” do słów „wyjaśniła”, 181v od słów „na mój” do słów „padaczki”, 182 od słów (...) do słów „odjechać”, 832 od słów „no może” do słów „tłumaczem”; częściowe zeznania K.

F. (1) k. 1294-1297 oraz jego częściowe wyjaśniani z k. 441 od słów „widziałem” do słów „przesyłki” oraz k. 924v-925 od słów „co do zarzutu II do końca protokołu; zeznania A. B. (1) k. 425-427, 1380-1380v; kserokopia notatnika A. B. k. 428-429; częściowe zeznania D. W. k. 1341v-1342v) Podczas drogi N. P. rozmawiał z K. F. przez telefon komórkowy informując go, że podróż przebiega prawidłowo. Ponadto K. F. nawiązał połączenie telefoniczne z Ł. W. informując go o nadaniu przesyłki z marihuaną. W związku z powyższym w dniu 27 kwietnia 2014r.

Ł. W. (1) wraz A. W. (1) swoim samochodem marki B. udał się na stację paliw firmy (...) na P. w L., gdzie miał zatrzymać się bus. W to samo miejsce udała się również E. F.. Podczas postoju busa w okolicach wskazanej stacji paliw N. P. i K. M. (1) wyjęli torbę z kinem domowym z luku bagażowego oraz rower i przekazali te przedmioty A. W., która z kolei kino domowe przekazała Ł. W. (1). Ponadto w busie znajdowała się przesyłka w postaci sprzętu AGD, który zabrała E. F.. Ł. W. (1) wraz z N. P. (1) i A. W. (1) udali się do S., E. F. pojechała taksówka na stancję, która wynajmowała w L., zaś K.

M. (1) busem udała się do Ś.. A. W. (1) wysiadła w S. wraz z rowerem. Torbę z kinem domowym zabrał ze sobą Ł. W. (1), który zawiózł oskarżonego N. P. (1) do jego miejsca zamieszkania, a po powrocie do domu w W., wyjął z głośników kina przesłaną mu przez K. F. (1) marihuanę, zaś po kilku dniach opróżnione kino domowe zawiózł A. W.. (częściowe wyjaśnienia N. P. k. 997v, 1001v-1002, 1291-1292v; zeznania K. M. (1) k. 1366-1368, oraz wyjaśnienia złożone przez w/w w charakterze podejrzanej w zakresie odczytanym na rozprawie z k 163-164 od słów „przyznaję się” do słów (...), 166 od słów „pojechała” do słów „wyjaśniła”, 181v od słów „na mój” do słów „padaczki”, 182 od słów (...) do słów „odjechać”, 832 od słów „no może” do słów „tłumaczem”; wyjaśnienia Ł.

W. (1) k. 183-186, 187-189, 259-260; zeznania A. W. (1) k. 1339-1341v; częściowe zeznania E. F. k. 1340v-1341v; częściowe zeznania E. F. k. 1340v-1341v) Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 3 listopada 2015r. sygn. IV K 303/15 K. M. (1) została uznana za winną tego, że: na przełomie kwietnia i maja 2014r., w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 37 ust.1,3,10 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego z grupy I-N i IV-N w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) w ten sposób, iż przemieściła porcję tegoż środka o masie 500 (pięćset) gramów między A. (Grecja) i L. przez terytoria innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, tj. czynu z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U.2012.124). ( odpis wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie IV K 303/15 k. 844-857) W proceder przemytu narkotyków z krajów Ameryki Południowej do Grecji zaangażowana była także K.

J. (1), która 26 maja 2014r. została zatrzymana na próbie przemytu marihuany nadanej przez K. F. (1) Ł. W. (1) w odkurzaczu. Od K. M. (1) i Ł. W. (1) wiedziała ona o tym, że dokonano uprzednio udanego przemytu marihuany w głośnikach kina domowego z A. do L., w którym to czynie brała udział K. M. (1). (wyjaśnienia i zeznania K. J. (1) k. 72-77, 86-93, 94-94v, 110-112, 333-335, 436, 1373-1374; wyjaśnienia Ł. W. (1) k. 183-186, 187-189, 259-260) Ł. W. (1) utrzymywał koleżeńskie kontakty z K. D. (1), którego poznał na etapie wspólnego pobierania nauki w technikum w C..

Dysponując marihuaną przywiezioną do L. przez K. M. (1) i N. P. (1) postanowił wykorzystać ten kontakt do sprzedaży tego środka odurzającego. Poproszony o znalezienie nabywców K. D. (1) nawiązał kontakt z kolegami z okresów wspólnej pracy w firmie (...) oraz kilkutygodniowego zatrudnienia przy budowie Galerii (...) w L.: D. K. (1), D. R. (1) i M. D. (1) używającym wówczas pseudonimu (...) ustalając, iż są oni zainteresowani nabyciem marihuany dobrej jakości po okazyjnej cenie, celem dalszej jej odsprzedaży. Informację tą przekazał Ł.

W. (1), który kategorycznie oświadczył, że ze względów ostrożności nie nawiąże osobistego kontaktu z potencjalnymi nabywcami. Zażądał obecności K. D. (1) przy transakcji, obiecując mu na jego żądanie w zamian nieodpłatne udzielenie suszu w niewielkiej ilości, kwotę 50 zł od każdej zaaranżowanej transakcji lub postawienie wysokoprocentowego alkoholu. K. D. (1), po krótkich wahaniach, zgodził się na wyświadczenie Ł. W. (1) owej przysługi. W dniu 12 maja 2014r. K. D. (1), D. K. (1), D. R. (1) i M. D. (1) przyjechali do D. samochodem F. (...) (o nieustalonym numerze rejestracyjnym, nie ustalono nadto, czyją własność ten pojazd wówczas stanowił).

Po kontakcie telefonicznym K. D. (1) z Ł. W. (1) wjechali w leśną przecinkę rozpoczynającą się w rejonie skrzyżowania drogi głównej (międzynarodowej) E12 z drogą nr (...) w kierunku W.. Po wzajemnej lokalizacji kontrahentów Ł. W. (1) zbył im 100 gramów marihuany za kwotę 1.200 złotych, przy czym nie ustalono, który z nich zabrał ze sobą woreczek z suszem i w jaki sposób susz został następnie poporcjowany. ( wyjaśnienia Ł. W. (1) k. 183-186, 187-189, 259-260; wyjaśnienia K. D. (1) k. 959-961, 967-968, 986-987, 999-999v, 1292v-1293, 1425v-1426; pośrednio materiały z kontroli operacyjnej kryptonim (...)) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody powołane wyżej metodą analityczną.

N. P. (1) przesłuchany w charakterze podejrzanego na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, że został przez Ł. W. (1) zwerbowany do przemytu kokainy z krajów Ameryki Południowej do Grecji, który to proceder w A. miał być koordynowany przez czarnoskórego mężczyznę o imieniu M. oraz K. F. (1). Dalej opisał swój kilkudniowy pobyt w A. oraz wylot do Argentyny (wraz z K. M. (1) i D. W.) w celu dokonania przemytu kokainy. Przedstawił wersję, według której zwiedzał nocą miasto o nieznanej mu nazwie i pił wódkę w dużych ilościach, a z uwagi na nadużycie alkoholu nic nie przemycił.

Po powrocie do A. odreagował stres długim snem na łóżku wskazanym mu K. F. (1) i nie widział umieszczania marihuany w głośniczkach stanowiących elementy kina domowego. Choć potwierdził, że po tym jak nic nie przemycił z Argentyny do A., to wraz z K. M. (1) busem udał się do L., to zanegował jednak swój udział w przewiezieniu zakamuflowanej przesyłki w postaci marihuany. Zaprzeczył też, aby z tego tytułu otrzymał od K. F. jakieś pieniądze, jak też aby w czasie drogi dzwonił do niego. Podał, że po przyjeździe do L. Ł.

W. (1) odwiózł go do domu do W. K.. Na przyjazd busa przyszła tez E. – córka K. F. (1) oraz A. W. (2) (k. 997v i 1001v-1002 t. V). Podczas przesłuchania na rozprawie oskarżony ten również nie przyznał się do dokonania zarzuconego mu czynu. Opisał swoją podróż do A., a następnie do Argentyny w celu przemytu narkotyków. Wyjaśnił, że następnie wrócił do A. nic nie przemycając. Dalej na pytania swojego obrońcy wyjaśnił, że wówczas to D. W. zaprowadził go do mieszkania i wskazał mu miejsce gdzie miał spać. W tym mieszkaniu były częste imprezy.

Widział tam rower i głośniki, ale nie widział żadnego pakowania, nie był przy pakowaniu czegokolwiek. Nie wie kto pakował marihuanę w głośniki. Tam przebywał mężczyzna o imieniu T. noszący pseudonim (...), a nadto przychodziła K. M. (1). Było tak, że on przyjechał busem z K. M. (1) do Polski. Do wyjazdu skłonił go fakt, że miał problemy z tym czarnoskórym człowiekiem, nie miał pieniędzy ani niczego. K. F. (4) i jego małżonka pomogli mu stamtąd wyjechać. A. F. (1) przyjechała po niego, K. F. (1) i K. M. (1), a następnie pojechali na parking skąd odjeżdżają busy.

Na tym parkingu A. F. kupiła mu bilet na busa i dała 10 euro na drogę. K. M. (1) miała walizkę. On wiedział też, że w busie jest rower, bo D. W. nim przyjechał na parking i nadał go dla siostry, która go odebrała w Polsce. On widział tylko rower, żadnej innej paczki nie widział. K. M. (1) przed wyjazdem była pijana, miała narkotyki na drogę. Było tak, że w czasie drogi do Polski zadzwonił do niej telefon, ale ona nie mogła go odebrać, bo strasznie się trzęsła i nie mogła się wysłowić. On na prośbę K. M. oddzwonił pod ten numer i połączył się z K.

F. (1), który zapytał tylko co u nich słychać i czy daleko są. O nic więcej nie pytał. Dalej wyjaśnił, że mieli kontrolę na granicy Rumuńskiej. Funkcjonariusze tamtejszej służby celnej chodzili z psami wkoło busa w poszukiwaniu narkotyków, ale psy nic nie znalazły. W tym monecie K. M. (1) strasznie się trzęsła, on zaś zachowywał się normalnie. Gdyby wiedział, że coś tam jedzie, to sam by się trząsł, bo ma straszną nerwicę. Gdyby wiedział, że coś tam jest, to nie wsiadłbym, w ogóle do tego busa. Po odczytaniu wyjaśnień z postępowania przygotowawczego odmówił odniesienia się do ich treści, odmawiając również odpowiedzi na pytania (k. 1291-1292v t.

VII). M. D. (1) przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do dokonania zarzuconego mu czynu. Stwierdził, że nie wie dlaczego K. D. (1) pomawia go jego jak też D. R. (1) i D. K. (1) o to, że są nabywcami bądź dealerami marihuany. K. D. (2) jest jego kolegą z pracy w firmie (...) i razem pracowali przy montażu instalacji elektrycznych w Galerii (...) w L.. W dacie zarzuconego mu czynu on przebywał w Belgii, gdzie pracował przy sadzonkach chryzantem. Później w 2016r. widział K. D. w W., ale w/w nic mu nie mówił, że ma sprawę karną.

Zaprzeczył aby miał z nim konflikt (k. 998-998v t. V). Swoje stanowisko podtrzymał podczas konfrontacji z K. D. dodając, że ma on bujną wyobraźnię (k. 999-999v t. V). Na rozprawie oskarżony ten nie przyznał się do dokonania zarzuconego czynu i odmówił składania wyjaśnień. Po odczytaniu wyjaśnień z postępowania przygotowawczego potwierdził je, odmawiając odpowiedzi na pytania (k. 1293v).

Sąd zważył, co następuje:

Dokonując oceny wyjaśnień N. P. (1) zwrócić należy uwagę, że w zasadzie, zbieżnie z pozostałą częścią wiarygodnego materiału dowodowego, przedstawił on:

1. fakt i cel swojego wyjazdu z Polski do Grecji;

2. okoliczności nieudanego ( a w zasadzie) niepodjętego przemytu narkotyków z jednego z krajów Ameryki Południowej do A.;

3. napiętą sytuację między nim a organizatorem przemytu używającego pseudonimu (...) związaną z tą okolicznością;

4. pobyt w suterenie budynku wynajmowanego przez T. D. w A.;

5. wyjazd z A. do L. wraz z K. M. (1) na polecenie K. F. (1);

6. fakt przewozu roweru oraz torby z kinem domowym;

7. przyjazd do L. i odbiór przesyłek przez Ł. W. oraz A. W., jak też obecność w miejscu postoju busa E. F.;

8. odwiezienie do miejsca zamieszkania w W. K. przez Ł. W.. Powyższe okoliczności znajdują operacie w: wyjaśnieniach i zeznaniach K. M. (1), K. J. (1), K. F. (1), wyjaśnieniach Ł. W. (1), zeznaniach D. W., E. F., A. W. (1) oraz A. B. (1) i nie budzą najmniejszych zastrzeżeń. Oskarżony ten nie neguje nawet faktu samego przewozu marihuany z A. do L. w elementach zestawu kina domowego, co – poza zeznaniami A. B. (1) – potwierdzają wszystkie wymienione w akapicie poprzedzającym dowody osobowe, a nadto materiał niejawny z kontroli operacyjnej kryptonim (...), a jedynie zmierza do wykazania, że o przemycie tym nic nie wiedział zaprzeczając, iż:

1. był obecny przy pakowaniu narkotyku w kolumienki;

2. otrzymał za przewóz marihuany pieniądze od K. F. (1), 3. w czasie jazdy rozmawiał z K. F. (1) przez telefon informując go, że transport przebiega prawidłowo. Twierdzeniom z pkt 1-3 akapitu poprzedzającego kategorycznie przeczy treść wiarygodnych depozycji (początkowo wyjaśnień a następnie zeznań) K. M. (3), która podała, że oskarżony ten był obecny przy tym jak K. F. umieszczał narkotyki w głośnikach, otrzymał od niego plik banknotów Euro za przewóz tego ładunku, a nadto w czasie jazdy informował go co się dzieje z przesyłką.

Relacja ta jest konsekwentna i bardzo plastyczna. K. M. precyzyjnie opisała sposób pakowania narkotyków (zwracając np. uwagę na takie szczegóły, że zostały one namoczone w kawie, aby nie wykryły ich psy podczas kontroli granicznych), wskazała osoby obecne przy tej czynności, jednoznacznie umieszczając w ich kręgu N. P. (1), a nadto podała, iż nie jest w stanie powiedzieć ile banknotów i o jakich nominałach otrzymał oskarżony za przemyt, ale było ich na pewno znacznie więcej niż 10 Euro, do której to ilości przyznawał się w rozmowie z nią.

O ile na etapie postępowania przygotowawczego, kiedy K. M. pozostawała pod zarzutem współsprawstwa czynu zarzuconego N. P., hipotetycznie można było treść jej wyjaśnień poczytywać za próbę przerzucenia części swojej odpowiedzialności na inną osobę, to po prawomocnym skazaniu w sprawie IV K 303/15, kiedy składała ona zeznania będąc pouczoną o odpowiedzialności karnej za podawanie okoliczności nieprawdziwych, swobodnie i bez żadnych konsekwencji mogła od wcześniejszej wersji odstąpić. W ocenie Sądu fakt, że tego nie uczyniła, i co do zasady złożyła zeznania zbieżne z wcześniejszymi wyjaśnieniami, nie mając także żadnych innych powodów aby oskarżonego bezpodstawnie obciążać, świadczy o tym, iż są one prawdziwe.

Wprawdzie zeznania te (k. 1366-1368) są mniej szczegółowe od wyjaśnień z postępowania przygotowawczego odczytanych bezpośrednio na rozprawie ( k 163-164 od słów „przyznaję się” do słów (...), 166 od słów „pojechałam” do słów „wyjaśniłam”, 181v od słów „na mój” do słów „padaczki”, 182 od słów (...) do słów „odjechać”, 832 od słów „no może” do słów „tłumaczem”), ale dodatkowo świadczy to o tym, że nie zostały one spreparowane na użytek niniejszego postępowania, zapominanie szczegółów jest bowiem naturalną konsekwencją wpływu czasu na ludzką pamięć.

Dodatkowo i pośrednio, za obdarzeniem wiarą wersji prezentowanej przez K. M., a odrzuceniem wersji N. P., przemawia też fakt częściowej zmiany wyjaśnień przez oskarżonego na rozprawie, który mimo iż wcześniej kategorycznie temu zaprzeczał (k. 997v, 1001-1002), potwierdził, że jego rozmowa z K. F. w czasie jazdy z A. do L. faktycznie miała miejsce (k. 1291-1292) . Wprawdzie tłumaczył on, że fakt taki spowodowany był wyłącznie tym, że K. M. była tak nietrzeźwa i odurzona narkotykami, iż nie była w stanie prowadzić rozmowy telefonicznej, ale ta wersja jest wprost sprzeczna z zeznaniami A.

W. (1) (k. 1340), ani nie znajduje potwierdzenia w wyjaśnieniach Ł. W. (1). Także spontaniczne, złożone jako pierwsze, wyjaśnienia Ł. W. (1) (k. 183-186) w których jednoznacznie wskazuje on, że marihuanę przywieźli K. M. (1) i N. P. (1) nie pozostawiają złudzeń, iż obydwoje w/w brali udział w tym procederze. Wprawdzie w kolejnych wyjaśnieniach (k. 187-189) Ł. W. mówił już wyłącznie o marihuanie przywiezionej przez K. M., ale kontekst jego wypowiedzi nie pozostawia żadnych wątpliwości, że używał on skrótu myślowego i skupiał się na okolicznościach, które dotyczyły bezpośrednio jego.

Wersji podawanej przez K. M. nie są w stanie podważyć także wyjaśnienia K. J. (1), w zakresie odczytanym bezpośrednio na rozprawie (k. 73-74 od słów (...) do słów „odebrać”, k. 77 od słów (...) do słów (...) oraz k. 91 od słów „odnośnie” do słów „marihuany”) która wskakuje, że od K. M. oraz K. F. czerpie wiedzę na temat tego, że K. M. dokonała przemytu marihuany w kinie domowym. O. wskazani jedynie informowali świadka o takiej sytuacji nie wchodząc w szczegóły, zaś K. F. usiłował w ten sposób namówić świadka do tego aby podjęła próbę dokonania przemytu marihuany w odkurzaczu, podczas której została zresztą zatrzymana.

Odrzucić należy także wyjaśnienia N. P., gdy podaje on, że na dworzec w A. został odwieziony przez A. F. (1), która wręczyła mu 10 Euro na drobne wydatki podczas podróży. Są one sprzeczne z zeznaniami K. M. (k. 1366v), z których wynika, że ona i oskarżony doszli pieszo na przystanek busów, kino domowe nadał K. F. (1), zaś A. F. (1) w ogóle tam nie było. Dokonując oceny wyjaśnień i zeznań K. M. (1), K. J. (1) i K. F. (1), należy je co do zasady uznać za wiarygodne w zakresie w jakim opisują oni proceder przemytu narkotyków z Ameryki Południowej i jego organizację, pobyt w A. oraz sam fakt wyjazdu oskarżonego i N. P. z A. do L. w towarzystwie (...), które to okoliczności pozostają poza jakimkolwiek sporem, przy czym poza polem zainteresowania Sądu postawić należy pewne sprzeczności w depozycjach K.

M. i K. F. dotyczące roli wymienionego we wskazanymprocederze, albowiem dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie te partie ich wyjaśnień nie mają żadnego znaczenia. Natomiast oceniając wyjaśnienia i zeznania K. M. (1) i K. F. (1) w zakresie w jakim dotyczą roli oskarżonego N. P. (1) w przemycie marihuany z A. do L., z powodów wyżej opisanych przy analizie wyjaśnień tego oskarżonego, wiarygodne są wyjaśnienia i zeznania K. M. (1). Odrzucić należy je jedynie co do twierdzeń, że narkotyk ten (poza kolumienkami kina domowe go) ukryty był także w subwooferze, a nadto w oponach nadanego w charakterze przesyłki roweru.

Jak wprost wynika z wyjaśnień K. M., twierdzenia te opierała ona nie na bezpośrednich spostrzeżeniach, a na wnioskowaniu, zaś Ł. W. (1) (k. 183-189) nie potwierdził tych faktów. Ponadto nieprecyzyjna jest relacja K. M., gdy stwierdza ona, że marihuana była namoczona w kawie. Z wyjaśnień Ł. W. (1) wynika bowiem, że marihuana w woreczkach znajdowała się pod warstwą kawy. Tym samym, jako sprzeczne z tym dowodem, odrzucić należy zeznania i wyjaśnienia K. F. (1), gdy podaje, że: to nie on przesłał marihuanę Ł. W., a nieżyjący T.

D. (1) ps. (...); zaprzecza, że N. P. był przy pakowaniu marihuany w głośniki kina domowego; zaprzecza, że to on wręczył N. P. pieniądze; podaje, że oskarżonego i K. M. na dworzec w A. odwiozła jego żona A.. Dodatkowo, w zakresie w jakim K. F. zaprzecza temu aby to on nadał marihuanę, jego wyjaśnienia pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami Ł. W. (1), który wprost podaje, że została ona nadana przez jego wuja K. F. oraz że przekazał mu cześć korzyści uzyskanej ze sprzedaży tej partii narkotyku. Ponadto, jako sprzeczne z zeznaniami K.

J. (1), odrzucić należy zeznania K. F., gdy stwierdza, że mężczyzna noszący pseudonim (...) to T. Ż. (k. 1374). Jeśli chodzi o okoliczności przemytu marihuany z A. do L. oraz jej odbioru w całości wiarygodne, jako korespondujące z wiarygodną częścią zeznań i wyjaśnień K. M. (4), oraz wiarygodnej części wyjaśnień oskarżonego, są wyjaśnienia Ł. W. (1). Z tym samych względów wiarygodne są zeznania A. W. (1) (k. 1339-1340), które dotyczą okoliczności odbioru nadanej w A. przesyłki przez Ł. W.. Jako korespondujące z tymi dowodami wiarygodne są również zeznania E. F., poza tym fragmentem, gdy wskazuje, że na postoju busów w L.

K. M. była pod wpływem narkotyków lub alkoholu (k. 1340v-1341v), co z kolei zdaniem oskarżonego miałoby uzasadniać, że to on rozmawiał z K. F. przez telefon podczas jazdy. Przeczy temu nie tylko sama wymieniona (k. 1367), ale także A. W. (1) (k. 1340). Ponadto twierdzenie świadka, że N. P. nie miał nic wspólnego z przemytem marihuany w kinie domowym stanowi jedynie opinię świadka. Także co do zasady wiarygodne są zeznania D. W. gdy opisał on okoliczności nadania roweru przeznaczonego dla jego siostry A. W. (1) oraz wyjazdu z A. do L.

N. P. i K. M.. Odrzucić należy jedynie jego twierdzenie, że N. P. opuścił Grecję bo było mu tam za gorąco. Oczywiste jest, że skłonił go tego konflikt z mężczyzną o pseudonimie (...), o czym świadek w ocenie Sądu doskonale wie. Wiarygodne są zeznania świadka A. B. (1), które korespondują z kserokopią jego notatnika (k. 428-429), oraz wiarygodną częścią pozostałego materiału dowodowego. Wiarygodne są zeznania i wyjaśnienia K. J. (1), aczkolwiek ich wartość nie jest istotna, bowiem dotyczyły one okoliczności, które i tak wynikały z innych dowodów, zaś na temat samego przemytu marihuany w kinie domowym wiedziała ona jedynie, że K.

M. popełniła tego typu czyn, nie znała natomiast szczegółów tego przestępstwa. Wyjaśnienia i zeznania K. J., w zakresie w jakim podaje ona, że to na polecenie K. F. (1) przewoziła narkotyki w odkurzaczu, dodatkowo utwierdzają Sąd w przekonaniu o wiarygodności depozycji K. M., iż to właśnie wymieniony polecił jej oraz N. P. wcześniej przemyt tej substancji w kinie domowym, nie zaś T. D., jak podaje K. F.. Dokonując oceny wyjaśnień M. D. (1) za wiarygodne należy je uznać jedynie co do twierdzenia, że zna K. D. (1), albowiem razem wykonywali prace instalacyjne przy budowie galerii handlowej (...) w L., co w/w potwierdził.

Kategorycznie należy je odrzucić natomiast w zakresie w jakim neguje on swój udział w czynie polegającym na nabyciu 100 gramów marihuany od Ł. W. (1) w dniu 12 maja 2014r. Przede wszystkim są one sprzeczne z wiarygodnymi – co do zasady – wyjaśnieniami K. D. (1). Oskarżony ten bardzo dokładnie opisał okoliczności tej transakcji, a opis ten jest - co do zasady - zgodny z relacją Ł. W. (1). K. D. (1) kategorycznie na wszystkich etapach postępowania, w tym także podczas konfrontacji z M. D. (1), D. R. (1) i D. K. (1), twierdził, że to właśnie wymienieni byli osobami, które brały udział w chronologicznie pierwszej, z dwóch transakcji, jakie zaaranżował on na prośbę Ł.

W.. Jak wynika z relacji D. D. nie pozostawał on i nie pozostaje z K. D. w żadnym konflikcie, a co za tym idzie – w ocenie Sądu – w/w nie ma żadnego racjonalnego powodu aby niezasadnie obciążać D. D.. Ponadto lektura protokołów przesłuchania K. D. z postępowania przygotowawczego nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, że zrozumiał on naganność swojego zachowania i szczerze zrelacjonował okoliczności jego popełnienia. Dodać też należy, że dodatkowo przesłuchany w dniu 19.03.2018r. K. D. wskazał, że M. D. nosił pseudonim (...) (w protokole rozprawy zapisano nieprecyzyjnie jako (...) k. 1426).

Tymczasem analiza materiałów niejawnych z kontroli operacyjnej kryptonim (...) wskazuje na to, że osoba o takim pseudonimie brała udział w pierwszej transakcji zaaranżowanej przez K. D.. W oparciu o materiały te precyzyjnie można określić też datę dzienną tej transakcji, a nadto iż nabywając tę marihuanę M. D., D. R. i D. K. mieli udzielać jej innym osobom. ………………………………………………………………………………………………….. W tym miejscu niejawna część uzasadnienia, któremu to fragmentowi nadano klauzulę (...).

………………………………………………………………………………………………....... Tym samym odrzucić też należy wyjaśnienia M. D. w zakresie w jakim podaje on, że w dacie zarzuconego mu czynu przebywał w Belgii. Z przyczyn omówionych przy analizie wyjaśnień M. D. także wyjaśnienia D. R. (1) i D. K. (1) należy odrzucić w zakresie w jakim negują oni swój udział w transakcji w dniu 12 maja 2014r., uznając je za wiarygodne jedynie co do twierdzeń, że znają K. D. głównie z pracy na budowach. Na marginesie stwierdzić należy, że odrzucić też należy, jako między innymi sprzeczne z wyjaśnieniami K.

D. i Ł. W., wyjaśnienia D. R. (1) gdy podaje, iż nie wziął udziału w transakcji z dnia 16 maja 2014r., aczkolwiek szersza analiza tego zagadnienia, w tym także materiału niejawnego, przekraczałaby ramy niniejszego uzasadnienia. Dokonując oceny wyjaśnień Ł. W. (1) i K. D. (1) w zakresie dotyczącym czynu zarzuconego M. D.– co do zasady - jako, że są one spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają uznać należy je za wiarygodne. Wymienieni sprzecznie relacjonują ilość marihuany sprzedanej podczas transakcji z 12.05.2014r. oraz kwotę korzyści majątkowej jaką wówczas uzyskał Ł.

W.. I tak, Ł. W. podawał, że doszło wtedy do sprzedaży 150 gramów marihuany za 1500 zł (k. 188v), zaś K. D., że przedmiotem transakcji było 100 gramów tej substancji, a Ł. W. otrzymał za narkotyki 1200 zł (k. 960). Jako, iż nie sposób w jakikolwiek sposób wielkości tych zweryfikować, choćby przez konfrontację wymienionych z uwagi na śmierć Ł. W., zarówno gramaturę narkotyku jak też uzyskaną przez Ł. W. kwotę korzyści, jako korzystniejsze dla oskarżonych, przyjęto w oparciu o wyjaśnienia K. D.. Odrzucić też należy wyjaśnienia Ł.

W., gdy podaje, że transakcja ta miała miejsce trzy tygodnie od przywiezieniu narkotyków (k. 188v), druga zaś 2-3 tygodnie po niej oraz wyjaśnienia K. D. co do twierdzenia, że druga transakcja miała miejsce 2-3 tygodnie po pierwszej. Z materiału niejawnego wynika wprost, że druga transakcja odbyła się 16 maja 2014r., a jego analiza prowadzi do wniosku, że pierwsza sprzedaż marihuany została dokonana 12 maja 2014r. Przymiot wiarygodności przyznać należało przytoczonym dowodom z dokumentów albowiem brak jest podstaw aby je kwestionować.

W tak ustalonym stanie faktycznym stwierdzić należało, że oskarżony N. P. (1) dopuścił się zbrodni z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz.783). Strona przedmiotowa tego przestępstwa polegała na tym, że w okresie od 26 do 27 kwietnia 2014r., w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami tj. K. F. (1), K. M. (1) i Ł. W. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 37 ust.1,3,10 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego z grupy I-N i IV-N w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) w ten sposób, iż przemieścił porcję tegoż środka o masie 500 (pięćset) gramów między A. (Grecja) i L. przez terytoria innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, uzyskując korzyść majątkową w kwocie 15 euro.

W oparciu o dowody nie sposób było ustalić jaka ilość pieniędzy została oskarżonemu wręczona przez K. F.. Z wyjaśnień K. M. wynika jedynie, że była ona większa niż 10 Euro i że był to plik banknotów. Mając na uwadze, że banknot 5 Euro stanowi najmniejszy nominał w jakim (w formie banknotu) występuje ta jednostka płatnicza, oraz że „plik” ten musiał mieć co najmniej 3 banknoty, uzyskaną przez oskarżonego korzyść przyjęto na 15 Euro. Relacje K. M. czy K. J. wskazują wprawdzie, że wynagrodzenie tzw. „połykaczy” za przemyt były znacznie większe, ale w odniesieniu do oskarżonego N. P. jest to wielkość realna dlatego, że nie było go stać na bilet do Polski, zaś K.

F., opłacając mu dodatkowo przejazd i przekonując słowami „ciesz się, że uratowałem ci tyłek” ( vide zeznania K. maczki k. 1366v), tworzył w ten sposób aurę jakoby udzielał oskarżonemu bezinteresownej pomocy. Ponadto z notesu A. B. (k. 428-429), wynika, że na kurs z dnia 26 kwietnia 2014r. zarezerwowano miejsca w prowadzonym przez niego busie dla oskarżonego i K. M.. Z kolei z zeznań K. M. (k. 1366v) wynika, że wyjechali oni z A. rano, a w L. byli wieczorem dnia następnego. Zatem wręczenie przesyłki z marihuaną Ł. W. nastąpić musiało 27 kwietnia 2014r.

Poczynienie ustaleń omówionych w dwóch poprzedzających akapitach zdeterminowało zmianę opisu czynu w sposób przyjęty w wyroku. Ponadto Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, iż „znaczną”, jest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, która pozwala na wydzielenie z niej „kilkuset” porcji, które to pojęcie z kolei oznacza liczbę od 200 wzwyż (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 września 2016 roku, II AKa 202/16, niepublikowany). W judykaturze i orzecznictwie wyklarował się też pogląd, iż jednostkowa dawka ziela konopi innych niż włókniste mieści się w przedziale pomiędzy 0,3 grama a 1 grama (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 18 marca 2013 roku, II AKa 22/10, KZS 2011/7-8/83).

Tak też traktować należy ilość marihuany przywiezionej przez oskarżonego, zważywszy, iż - jak wynika z materiału niejawnego – była ona „dobrej” jakości, a zatem jedna jej porcja to raczej gramatura bliższa wielkości 0,3 grama. Strona podmiotowa przypisanego oskarżonemu przestępstwa cechowała się umyślnością w formie zamiaru bezpośredniego albowiem fakt, że przewóz przez granicę kilku krajów znacznej ilości marihuany jest zabroniony jest powszechnie znany. Stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znaczny, narkotyk ten został bowiem następnie wprowadzony do obrotu.

Stopień winy oskarżonego ocenić należy natomiast jako średni. Wprawdzie nie zaszły żadne okoliczności, które ograniczałyby jego poczytalność, jednakże gdyby nie zdecydował się na udział w tym czynie niewątpliwie K. F. nie sfinansowałby mu powrotu do Polski. Wymierzając temu oskarżonemu karę jako okoliczność obciążającą przyjęto jego dotychczasową karalność. Jako okoliczność łagodzącą potraktowano trudną sytuację materialną i życiową, która w dużej mierze skłoniła go do sprawstwa tego czynu. W takiej sytuacji za zasadne Sąd uznał, na podstawie art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U.z 2017r., poz.783). w zw. z art. 60 § 2 kk w zw. z art. 60 § 6 pkt 2 kk, przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia wolności, skazać go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 100 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki na 10 zł.

W ocenie Sądu nadzwyczajne złagodzenia kary pozbawienia wolności nie pociąga za sobą obowiązku nadzwyczajnego złagodzenia kary kumulatywnej grzywy, która co do zasady jest za ten czyn obligatoryjna i została orzeczona w granicach ustawowych, stosowanie do możliwości zarobkowych oskarżonego, które z uwagi na pobyt w jednostce penitencjarnej w związku z odbywaniem kary orzeczonej w innej sprawie, są bardzo małe. Skoro bowiem zastosowanie tej instytucji jest fakultatywne, a nadzwyczajne złagodzenie kary jest wyjątkiem od reguły wymierzenia jej w granicach ustawowych, to może ona dotyczyć jednej z kar kumulatywnie przewidzianych.

Sąd nie podziela przy tym przeciwnego poglądu, stwierdzającego że obowiązek nadzwyczajnego złagodzenia kary, jeśli zostaną stwierdzone ku temu przesłanki, dotyczy wówczas każdej z kar kumulatywnie przewidzianych, a wyrażonego w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 lipca 2016r. w sprawie II Aka 223/16 (publ. Lex nr 2157748). Uszło bowiem uwadze tego Sądu, że powołana jako jego uzasadnienie treść art. 38 § 1 kk dotyczy jedynie obniżenia lub podwyższenia górnej granicy ustawowego zagrożenia, nie zaś dolnej jak ma to miejsce w rozpatrywanym kazusie.

Na podstawie art. 45 § 1 kk orzec wobec oskarżonego należało także przepadek równowartości korzyści osiągniętej z przypisanego mu przestępstwa w kwocie 63,04 zł - przeliczając Euro na złotówki zgodnie z tabelą kursów średnich walut NBP (k. 1407). Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od 21.02.2017r. godz. 06:30 do dnia 29.05.2017r. godz. 14.50 (k. 1334). Zwolnienie oskarżonego N. P. (1) od kosztów sądowych wynika z treści art. 624 § 1 kpk.

Oskarżonego M. D. (1) uznać należało za winnego dokonania zarzuconego mu czynu z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 124), stosując przepisy obowiązujące w dacie popełnienia tego występku. Strona przedmiotowa tego czynu polegała na tym, że w dniu 12 maja 2014r., w W. K. gminy S. powiatu (...) województwa (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie z dwoma ustalonymi mężczyznami tj. D. R. i D. K., wbrew przepisom art. 33-35 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) - środka odurzającego z grupy I-N i IV-N w ten sposób, iż nabył od ustalonej osoby tj.

Ł. W. (1) w celu dalszej dystrybucji 100 (sto) gramów tegoż środka za kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych. Jeśli chodzi o pojęcie „znacznej ilości” aktualne także do czynu przypisanego M. D. są uwagi poczynione powyżej. Nie ustalono czy M. D. wziął udział w nabyciu marihuany, która miła trafić do „konsumentów” czy też osób, które dokonają jej dalszej sprzedaży. Sąd podziela jednak pogląd, że: „ Jedną z form „uczestniczenia w obrocie” środkami odurzającymi w rozumieniu art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j.

Dz.U. z 2012 r. poz. 124) może być również nabycie tychże środków od osoby wprowadzającej je do tego obrotu, niezależnie od tego, kto będzie kolejnym ich nabywcą. Jeśli tym nabywcą okaże się konsument zajdzie konieczność prawnokarnej oceny takiego zachowania również pod kątem występku polegającego na udzielaniu takiego środka (art. 58 ust. 1 i 2 i art. 59 ust. 1 - 3 ustawy), albo w ramach kumulatywnej kwalifikacji albo jako przestępstw pozostających w realnym zbiegu. Wydaje się, że jednym z wyznaczników do przyjęcia jednej z wyżej wymienionych konstrukcji winien być odstęp czasowy pomiędzy zachowaniem polegającym na „uczestniczeniu w obrocie”, czyli nabyciu środków od osoby wprowadzającej je do obrotu, a rozprowadzaniem ich wśród konsumentów.

Wydaje się też, że w sytuacji, kiedy zachowania te dokonują się w bezpośredniej bliskości czasowej i w ramach określonej jedności motywacyjnej, uzasadnione byłoby potraktowanie ich w kategoriach jednego czynu w rozumieniu art. 11 § 1 KK, z konsekwencjami, o których mowa w kolejnych paragrafach tego artykułu.” (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 18 listopada 2015 r.V KK 341/15 publ. (...) 2016 nr 2, poz. 17, str. 33, L., (...) 2016 nr 5, poz. 39, str. 3). Strona podmiotowa tego czynu cechowała się umyślnością w formie zamiaru bezpośredniego albowiem fakt, że takie zachowanie podlega karze jest powszechnie znany.

Stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znaczny, narkotyk ten został uprzednio „przemycony”. Podobnie ocenić należy stopień winy oskarżonego, nie zaszły bowiem żadne okoliczności, które ograniczałyby jego poczytalność, lub też w jakikolwiek sposób usprawiedliwiały bezprawne zachowanie. Wymierzając temu oskarżonemu karę jako okoliczności obciążające przyjęto właśnie wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości tego czynu. Jako okoliczności łagodzące potraktowano natomiast dotychczasową niekaralność, ukończenie nauki na poziomie wyższym licencjackim oraz fakt, że oskarżony prowadząc działalność gospodarczą jest osobą niezależną finansowo.

Okoliczności te sprawiają, że za zasadne Sąd uznał skazać go na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 100 stawek dziennych po 20 zł. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 kk, dostrzegając wobec tego oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną, wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił wobec tego oskarżonego na okres próby wynoszący 2 lata uznając, że będzie on wystarczający do ukształtowania się u niego w pełni legalistycznej postawy wobec porządku prawnego.

Zasądzenie od tego oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 38 zł tytułem zwrotu wydatków oraz 700 zł tytułem opłaty uzasadnia treść art. 627 kpk w zw. z art. 618 § 1 kpk oraz art. 2 ust 1 pkt 4 oraz art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.).