I C 259/18 · Sąd powszechny

Sygnatura akt I C 259/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu – Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O. Dagmara Kos Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Krysiak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2019 roku w Sieradzu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. przeciwko W. L. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 259/18

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 7 grudnia 2017 r. wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie powód (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wnosił o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego W. L. kwoty 102.376,57 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów sądowych w kwocie 1.280,00 zł i zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że dochodzone nim roszczenie wynika z zawartej przez strony w dniu 25 stycznia 2016 r. umowy pożyczki. (pozew- k.4-6) Nakazem zapłaty z dnia 19 stycznia 2018 r. wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym w sprawie sygn. akt VI Nc – e 2371198/17 Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie nakazał pozwanemu W.

L. aby zapłacił powodowi (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę dochodzoną pozwem wraz z kosztami procesu. (nakaz zapłaty wydany przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie sygn. akt VI Nc – e 12371198/17- k.7) W dniu 2 lutego 2017 r. pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wnosił o oddalenie powództwa w całości. W sprzeciwie tym przyznał on, iż z powodem łączyła go umowa pożyczki lecz twierdził, iż był on wprowadzony w błąd przy jej zawarciu i wobec tego była ona nieważna a poza tym twierdził, iż zapłacił powodowi żądaną w pozwie kwotę. (sprzeciw- k.8-9) Wobec wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty postanowieniem z dnia 12 marca 2018 r.

Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wieluniu. (postanowienie z dnia 12 marca 2018 r. wydane przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie sygn. akt VI Nc – e 2317198/17- k.

14) Kolejnym postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uchylił postanowienie z dnia 12 marca 2018 r. i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Sieradzu. (postanowienie z dnia 25 kwietnia 2018 r. wydane przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie sygn. akt VI Nc – e 2317198/17- k.

14) Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 r. nikt się nie stawił. (protokół rozprawy z dnia 25 stycznia 2019 r. na płycie CD 00:00:21 – 00:00:53- koperta k.55) S ąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zawarł z pozwanym W. L. w dniu 25 stycznia 2016 r. umowę pożyczki nr (...). (bezsporne) Powód twierdził w pozwie, iż pozwany nie wywiązywał się z warunków tej umowy wobec czego z dniem 10 sierpnia 2017 r. zadłużenie z niej wynikające postawione zostało w stan pełnej wymagalności. (bezsporne)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Jak wynika z treści pozwu powód domagał się w przedmiotowej sprawie zasądzenia na jego rzecz od pozwanego należności wynikającej z umowy pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę sama ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W ocenie Sądu powód nie udowodnił swojego roszczenia a jego twierdzenia o okolicznościach faktycznych przytoczone w pozwie budziły uzasadnione wątpliwości.

W myśl art. 6 kc ciężar udowodnienia faktów prawotwórczych, spoczywa na osobie, która wywodzi z nich skutki prawne. Zgodnie z art. 232 kpc strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powód powołując się na umowę pożyczki, jaką miał z nim zawrzeć pozwany, nie złożył dokumentu tej umowy i nie wykazał tym samym na jakich warunkach umowa ta była zawarta przez strony i w jakich przypadkach mogła być ona wypowiedziana pozwanemu. Powód nie wykazał jednocześnie w żaden sposób, by faktycznie doszło do wypowiedzenia umowy pożyczki oraz by wypowiedzenie było poprzedzone wezwaniem pozwanego do zapłaty z pouczeniem o możliwości złożenia przez niego wniosku o restrukturyzację zadłużenia, co jest niezbędne dla skuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki.

Ponadto powód nie udowodnił też w żaden sposób wysokości swojego roszczenia. Ponieważ zatem powód nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a pozwany nie uznawał powództwa, Sąd powództwo oddalił.