Legislator Case Law & Legislation
II AKa 401/18 AI generated

II AKa 401/18 · Sąd powszechny

Case Number II AKa 401/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

P. (1) i A. P. (2) subsydiarnym aktem oskarżenia zostali oskarżeni o to, że w o to, że: w okresie od dnia 31 października 2013r. do dnia 14 listopada 2013r. w S., powiat (...), województwo (...), w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadzili spółkę (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości poprzez wprowadzenie jej przedstawicieli w błąd przy zbyciu folii ogrodniczej o wartości 373.372,65 zł co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zaciągniętych zobowiązań, w następstwie czego po wydaniu towaru nie doszło do zapłaty za faktury nr (...) dokumentujące przedmiotową transakcję tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 kk;

Legislator headnote

AI generated

art. 286 § 1 k.k, art. 294 § 1 k.k, art. 12 k.k, art. 427 § 1 k.p.k, art. 7 k.p.k, art. 167 k.p.k; II AKa 401/18 · Sąd powszechny: Apelacja obrońcy oskarżonych nie tylko nie zasługuje na uwzględnienie, ale sformułowane w niej zarzuty są bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Obrońca oskarżonych wykorzystał dwie z czterech podstaw odwoławczych, zawartych w art. 438 k.p.k., tj. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz zarzut obrazy prawa procesowego. Wnikając w treść zarzutów adw. M. L. okazuje się, że celem wszystkich jest twierdzenie, że oskarżeni A. P. (1) i A. P. (2) nie działali z zamiarem kierunkowym oszukania oskarżyciela subsydiarnego (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, mając nadzieję, że „ wyjdą na prostą”, będąc przekonanymi, że „ wyjdą obronną ręką z zaistniałej sytuacji” /k. 4 apelacji/.

Keywords

AI generated
operating subsidy subsidiary liability consequential costs accounting error subcontractor payment misleading the judicial authorities

Cited Legislation

AI generated
art. 286 § 1 k.k
A. P. (1), córki K. i J., urodzonej (...) w W., oskarżonej o czyn z art. art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
art. 294 § 1 k.k
A. P. (1), córki K. i J., urodzonej (...) w W., oskarżonej o czyn z art. art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
art. 12 k.k
A. P. (1), córki K. i J., urodzonej (...) w W., oskarżonej o czyn z art. art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
art. 427 § 1 k.p.k
Na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k.
art. 7 k.p.k
Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ustalenia Sądu meriti pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k.
art. 167 k.p.k
art. 366 § 1 k.p.k
art. 438 k.p.k
Obrońca oskarżonych wykorzystał dwie z czterech podstaw odwoławczych, zawartych w art. 438 k.p.k., tj.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
III K 94/19
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
III K 132/23
w okresie od maja 2019 r. do dnia 11 lipca 2019 r., w T., wspólnie i w porozumieniu z J. W. oraz z innymi ustalonymi osobami, których odpowiedzialność karna będzie przedmiotem odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję prezesa zarządu
II AKa 24/17
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 października 2016 r., oskarżonych A.
II AKa 64/12
uchyla wobec M. S. orzeczenie o karze łącznej zawarte w punkcie V zaskarżonego wyroku, odnośnie czynu przypisanego oskarżonym L. K. i M. S. w punkcie I zaskarżonego wyroku to uznaje ich za winnych tego, że w dniu 15 grudnia 1998 r. w S., działając wspólnie i w porozumieniu - L. K. jako Dyrektor Spółki z o.o. (...) z/s w S., a M. S. jako kierownik działu obrotu zbożem w/w spółki w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez uzyskanie dopłat z Agencji Rynku Rolnego Oddział Terenowy w S., na podstawie zawartej w dniu 21 października 1998 r. umowy zlecenia nr (...) z tytułu skupu zbóż konsumpcyjnych od producentów krajowych ze zbiorów 1998 r. w wysokości 60 zł za każdą tonę żyta skupionego po cenie nie niższej niż 360 zł, oraz 90 zł za każdą tonę pszenicy skupionej po cenie niższej niż 510 zł oraz dopłat w wysokości 5 zł za przechowywanie każdej tony skupionego zboża, wprowadzili w błąd ARROT w S. co do ilości, wartości skupionego zboża, terminów przeprowadzanych transakcji gospodarczych przedkładając dokumenty stwierdzające nieprawdę co do przeprowadzonego zgodnie z w/w umową interwencyjnego skupu żyta i pszenicy z dopłatami ARROT z których wynika, iż nabyli w okresie do 31.10.1998 r.: od Gospodarstwa Rolnego (...) S. S. 100 ton żyta, od Gospodarstwa Rolnego (...) S.C.
II K 2/25
Sygn. akt II K 2/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2026 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia Olgierd Dąbrowski-Żegalski Protokolant: st. sek. sąd. Izabela Ważyńska w obecności Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ciechanowie Przemysław Bońkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 20 marca,1,25,29 kwietnia, 6,8 maja, 8,9 października, 4 i 17 lutego 2026 r. sprawy: Ś. K. (1) ((...)), syna Ś. i R. z d. T.-U., urodzonego w (...) w J., oskarżonego o to, że: 1. w okresie od dnia 30 listopada 2020 roku do dnia 17 marca 2021 roku w Z. powiat (...) oraz w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) SA z/s w Z. powiat (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 336.136,98 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym tytułem zatowarowania oraz bieżących dostaw uzyskał od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...), prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) Sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 2. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 24 maja 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) SP. z o.o. z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 79.289,81 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawiciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę wynajmu lokalu położonego w Ś. przy ulicy (...), w którym przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J. na licencji franczyzowej (...) prowadzony był sklep (...), tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 3. w okresie od 22 lipca 2020 roku do 18 maja 2021 roku w Z. powiat (...) oraz w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.791 ,49 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawiciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę oraz obsługę franczycy systemu (...) w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 4. w okresie od dnia 22 stycznia 2021 roku do dnia 09 marca 2021 roku w miejscowości K. (...) powiat (...), V. i Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości K. (...) powiat (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 35.650,54 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, przy czym posłużył się podrobionym dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu w kwocie 16.118,68 zł z dnia 05 marca 2021 roku na poczet zaległych faktur, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył w niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez kontrolowaną przez siebie spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art.270 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 5. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 31 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) (...) J. R. z/s w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.390,31 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niego towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 6. w okresie od dnia 24 grudnia 2020 roku do dnia 16 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. M. G. i spółka z/s w V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 963,15 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 7. w okresie od dnia 19 grudnia 2020 roku do dnia 16 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) w V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.297,48 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 8. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 30 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) S.A. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 16.138,66 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 9. w okresie od 26 października roku do 08 grudnia (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził P. Z. prowadzącego działalność pod firmą (...) z/s w M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 29.600,00 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd właściciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę w postaci wykonania instalacji elektrycznej w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 10. w okresie od 01 stycznia 2021 roku do 31 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.218,00 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawicieli pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługi w postaci odbioru odpadów i odśnieżania w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 11. w okresie od 01 grudnia 2020 roku do 31 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Przedsiębiorstwo (...) SP. z o.o. z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.550,47 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawicieli pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za dostawy energii cieplnej w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., przy czym posłużył się podrobionym dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu w kwocie 7.300,00 zł z dnia 22 marca 2021 roku na poczet zaległych faktur, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art.270 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 12. w okresie od dnia 16 stycznia 2021 roku do dnia 20 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Ż. V. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...) z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.826,95 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 13. w okresie od dnia 01 lutego do dnia 31 marca niewski, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 772,26 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 14. w okresie od dnia 01 lutego 2021 roku do dnia 30 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził T. W. (1) prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...) z/s w C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.046,65 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niego towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 15. w okresie od dnia 01 lutego 2021 roku do dnia 30 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Ś. K. (2) prowadzącą działalność gospodarczą pod (...) z/s w P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.883,05 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niego towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 16. w okresie od dnia 29 marca 2021 roku do 15 kwietnia 2021 roku w V. i innych miejscowościach, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) S.A. z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4.389,62 złotych w ten sposób, że tankując kilkukrotnie paliwo na stacjach benzynowych należących do pokrzywdzonej firmy, przy pomocy karty flotowej na okaziciela z odroczonym terminem płatności, wystawionej na firmę (...) SP. z o.o. sp. komandytowa z/s w J., wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za zakupione paliwo, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 17. w okresie od 01 grudnia roku do 05 lutego niewski, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Ż. C. prowadzącego działalność pod firmą (...) z/s w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 186,96 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd właściciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę przeglądu gaśnic i hydrantu wewnętrznego w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 18. w okresie od dnia 12 grudnia 2020 roku do dnia 16 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.125,17 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 19. w okresie od dnia 14 grudnia 2020 roku do dnia 10 lutego 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził U. Ś. (3) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) U. Ś. (1) z/s w V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.315,48 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niego towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 20. w okresie od dnia 14 grudnia 2020 roku do dnia 22 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Firmę (...) Z. P., P. P. Sp.j. z/s w V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 22.958,76 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, przy czym posłużył się podrobionym dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu w kwocie 8.000,00 zł z dnia 20 stycznia 2021 roku na poczet zaległych faktur, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art.270 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 21. w okresie od dnia 12 grudnia 2020 roku do dnia 05 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.856,71 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 22. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 10 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 850,78 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 23. w okresie od 01 listopada 2020 roku do 31 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził R. Z. prowadzącego działalność pod firmą (...) z/s w D. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.867,00 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd właściciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę w postaci wykonania instalacji monitoringu wizyjnego w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., przy czym posłużył się podrobionym dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu w kwocie 7.933,50 zł z dnia 29 grudnia 2020 roku na poczet wystawionej przez pokrzywdzonego faktury, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art.270 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 24. w dniu 27 grudnia 2020 roku w bliżej nieustalonym miejscu, za pomocą sieci (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 11.442,60 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru spłaty rat z tytułu umowy pożyczki nr (...) na zakup sprzętu dla przedsiębiorcy w postaci telewizora Ł. (...) (...) o wartości 11.549,00 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 25. w dniu 04 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 964,66 złote w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 26. w okresie od 15 stycznia 2021 roku do 18 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) SP. z o.o. z/s w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 984,00 złote w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawicieli pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę transportu maszyny w postaci prasy do kartonów i folii do sklepu położonego w Ś. przy ulicy (...), prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 27. w okresie od 01 lutego 2021 roku do 31 marca 2021 roku w T., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził N. C. (1) prowadzącego Biuro (...)-(...) (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7380,00 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd właściciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługi rachunkowo-księgowe firmy (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 28. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 31 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1508,09 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 29. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 31 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.175,73 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 30. w okresie od dnia 26 marca 2021 roku do dnia 30 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) S.A. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.771 , 14 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 31. w okresie od dnia 02 grudnia 2020 roku do dnia 01 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził U. Ż. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...) U. Ż. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.494,55 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 32. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 13 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...)” Sp. z o.o. z/s w Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.861 ,58 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 33. w dniu 21 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 845,93 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k.; 34. w okresie od 01 grudnia 2020 roku do dnia 29 stycznia 2021 w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.852,12 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k. orzeka: 1. oskarżonego Ś. K. (1) uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu z pkt 1, tj. występku z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazuje go, a na podstawie art.294 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; `2. oskarżonego Ś. K. (1) a) uznaje za winnego dokonania zarzucanych mu czynów z pkt. 2, 3, 5-10, 12-19, 21, 22, 24-34, tj. 29 występków z art.286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k., b) uznaje za winnego dokonania zarzucanych mu czynów z pkt 4, 11, 20 i 23, z tą zmianą w ich opisie, że eliminuje stwierdzenia: „przy czym posłużył się podrobionym dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu”, uznając że wyczerpują znamiona czterech występków z art.286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k., przy czym wszystkie te występki zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności stanowiąc ciąg przestępstw z art.286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazuje go, a na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) stawek dziennych, przyjmując że jedna stawka wynosi 20 (dwadzieścia) złotych; 3. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k., art. 91 § 2 k.k., w miejsce kar jednostkowych wymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od 5 lipca 2024 r., godzina 6.00 do dnia 25 marca 2025 r., godzina 13.46; 5. na podstawie 46 § 1 k.k. orzeka od oskarżonego naprawienie w części szkody na rzecz pokrzywdzonych: (...) S.A. z/s w Z. w kwocie 336.136,98 złotych, (...) Sp. z o.o. z/s w Ś. w kwocie 79.289,81 złotych, (...) Sp. z o.o. z/s w K. (...) w kwocie 35.650,54 złotych, - (...) (...) J. R. z/s w K. w kwocie 7.390,31 złotych, (...) Sp. J. (...) i spółka z/s w V. w kwocie 963,15 złotych, (...) S.A. z/s w J. w kwocie 16.138,66 złotych, (...) Sp. z o.o. z/s w Ś. w kwocie 19.550,47 złotych, - Piekarni (...) Ż. V. z/s w Ś. w kwocie 1.826,95 złotych, (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w P. w kwocie 772,26 złotych, - firmy (...) z/s w C. w kwocie 2.046,65 złotych, - firmy (...) z/s w P. w kwocie 8.883,05 złotych, (...) S.A. z/s w Ś. w kwocie 4.389,62 złotych, - Przedsiębiorstwa (...) z/s w K. w kwocie 186,96 złotych, (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w K. w kwocie 850,78 złotych, (...) Sp. z o.o. z/s w J. w kwocie 964,66 złote, - N. C. (1) prowadzącego (...) do w kwocie 7380,00 złotych, (...) Sp. z o.o. z/s w T. w kwocie 1508,09 złotych, (...) S.A. z/s w J. w kwocie 8.771,14 złotych, - firmy (...) w kwocie 2.494,55 złotych, (...) Sp. z o.o. z/s w Z. w kwocie 3.861,58 złotych, (...) Sp. z o.o. z/s w C. w kwocie 845,93 złotych, 6. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. nie obciąża oskarżonego opłatą, ale zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa w całości pozostałe koszty sądowe. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 2/25 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Ś. K. (1) uznany za winnego, tego że: 35. w okresie od dnia 30 listopada 2020 roku do dnia 17 marca 2021 roku w Z. powiat (...) oraz w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) SA z/s w Z. powiat (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 336.136,98 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym tytułem zatowarowania oraz bieżących dostaw uzyskał od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...), prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) Sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 36. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 24 maja 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) SP. z o.o. z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 79.289,81 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawiciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę wynajmu lokalu położonego w Ś. przy ulicy (...), w którym przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J. na licencji franczyzowej (...) prowadzony był sklep (...); 37. w okresie od 22 lipca 2020 roku do 18 maja 2021 roku w Z. powiat (...) oraz w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.791 ,49 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawiciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę oraz obsługę franczycy systemu (...) w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 38. w okresie od dnia 22 stycznia 2021 roku do dnia 09 marca 2021 roku w miejscowości K. (...) powiat (...), V. i Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości K. (...) powiat (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 35.650,54 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, przy czym posłużył się dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu w kwocie 16.118,68 zł z dnia 05 marca 2021 roku na poczet zaległych faktur, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył w niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez kontrolowaną przez siebie spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 39. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 31 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) (...) J. R. z/s w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.390,31 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niego towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 40. w okresie od dnia 24 grudnia 2020 roku do dnia 16 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. M. G. i spółka z/s w V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 963,15 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 41. w okresie od dnia 19 grudnia 2020 roku do dnia 16 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) w V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.297,48 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 42. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 30 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) S.A. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 16.138,66 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 43. w okresie od 26 października roku do 08 grudnia (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził P. Z. prowadzącego działalność pod firmą (...) z/s w M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 29.600,00 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd właściciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę w postaci wykonania instalacji elektrycznej w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 44. w okresie od 01 stycznia 2021 roku do 31 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.218,00 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawicieli pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługi w postaci odbioru odpadów i odśnieżania w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 45. w okresie od 01 grudnia 2020 roku do 31 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Przedsiębiorstwo (...) SP. z o.o. z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.550,47 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawicieli pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za dostawy energii cieplnej w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., przy czym posłużył się dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu w kwocie 7.300,00 zł z dnia 22 marca 2021 roku na poczet zaległych faktur; 46. w okresie od dnia 16 stycznia 2021 roku do dnia 20 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Ż. V. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...) z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.826,95 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 47. w okresie od dnia 01 lutego do dnia 31 marca niewski, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 772,26 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 48. w okresie od dnia 01 lutego 2021 roku do dnia 30 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził T. W. (1) prowadzącą działalność gospodarczą pod (...) z/s w C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.046,65 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niego towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 49. w okresie od dnia 01 lutego 2021 roku do dnia 30 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Ś. K. (2) prowadzącą działalność gospodarczą pod (...) z/s w P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.883,05 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niego towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 50. w okresie od dnia 29 marca 2021 roku do 15 kwietnia 2021 roku w V. i innych miejscowościach, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) S.A. z/s w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4.389,62 złotych w ten sposób, że tankując kilkukrotnie paliwo na stacjach benzynowych należących do pokrzywdzonej firmy, przy pomocy karty flotowej na okaziciela z odroczonym terminem płatności, wystawionej na firmę (...) SP. z o.o. sp. komandytowa z/s w J., wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za zakupione paliwo; 51. w okresie od 01 grudnia roku do 05 lutego niewski, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Ż. C. prowadzącego działalność pod firmą Przedsiębiorstwo (...) (...) z/s w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 186,96 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd właściciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę przeglądu gaśnic i hydrantu wewnętrznego w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 52. w okresie od dnia 12 grudnia 2020 roku do dnia 16 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.125,17 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 53. w okresie od dnia 14 grudnia 2020 roku do dnia 10 lutego 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził U. Ś. (3) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) U. Ś. (1) z/s w V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.315,48 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził właściciela pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niego towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 54. w okresie od dnia 14 grudnia 2020 roku do dnia 22 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Firmę (...) Z. P., P. P. Sp.j. z/s w V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 22.958,76 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, przy czym posłużył się dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu w kwocie 8.000,00 zł z dnia 20 stycznia 2021 roku na poczet zaległych faktur, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 55. w okresie od dnia 12 grudnia 2020 roku do dnia 05 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.856,71 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 56. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 10 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 850,78 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 57. w okresie od 01 listopada 2020 roku do 31 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził R. Z. prowadzącego działalność pod firmą (...) z/s w D. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.867,00 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd właściciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę w postaci wykonania instalacji monitoringu wizyjnego w sklepie położonym w Ś. przy ulicy (...), prowadzonym na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J., przy czym posłużył się dokumentem w postaci potwierdzenia dokonania przelewu w kwocie 7.933,50 zł z dnia 29 grudnia 2020 roku na poczet wystawionej przez pokrzywdzonego faktury; 58. w dniu 27 grudnia 2020 roku w bliżej nieustalonym miejscu, za pomocą sieci (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 11.442,60 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru spłaty rat z tytułu umowy pożyczki nr (...) na zakup sprzętu dla przedsiębiorcy w postaci telewizora Ł. (...) (...)o wartości 11.549,00 zł; 59. w dniu 04 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 964,66 złote w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 60. w okresie od 15 stycznia 2021 roku do 18 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) SP. z o.o. z/s w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 984,00 złote w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd przedstawicieli pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługę transportu maszyny w postaci prasy do kartonów i folii do sklepu położonego w Ś. przy ulicy (...), prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 61. w okresie od 01 lutego 2021 roku do 31 marca 2021 roku w T., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził N. C. (1) prowadzącego Biuro (...)-(...) (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7380,00 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził w błąd właściciela pokrzywdzonej firmy co do zamiaru zapłaty za usługi rachunkowo-księgowe firmy (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J.; 62. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 31 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1508,09 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 63. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 31 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.175,73 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 64. w okresie od dnia 26 marca 2021 roku do dnia 30 marca 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) S.A. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.771 , 14 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 65. w okresie od dnia 02 grudnia 2020 roku do dnia 01 stycznia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził U. Ż. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...) U. Ż. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.494,55 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 66. w okresie od dnia 01 grudnia 2020 roku do dnia 13 kwietnia 2021 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...)” Sp. z o.o. z/s w Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.861 ,58 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym kilkukrotnie za pośrednictwem przedstawiciela franczyzodawcy oraz pracownic sklepu nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 67. w dniu 21 grudnia 2020 roku w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 845,93 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.; 68. w okresie od 01 grudnia 2020 roku do dnia 29 stycznia 2021 w Ś. powiat (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) Sp. z o.o. z/s w J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.852,12 złotych w ten sposób, że będąc przedstawicielem oraz osobą zarządzającą firmą (...) SP. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonej firmy w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary, w związku z czym nabył od niej towary handlowe do sklepu (...) przy ulicy (...) w miejscowości Ś. powiat (...) prowadzonego na licencji franczyzowej (...) przez spółkę (...) sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w J.. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Oskarżony Ś. U. (obecnie K.) wraz z ówczesną żoną Ż. U. (1), na początku 2020 r. pod firmą (...) prowadzili działalność gospodarczą polegającą m.in. na wypożyczaniu samochodów. Przy czym (...) Sp. z o.o. z/s w J. była komplementariuszem w spółce (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa z/s w J.. W tamtym czasie Ż. U. (2) była właścicielką wszystkich udziałów w spółce (...) Sp. z o.o. z/s w J. i jej prezesem. W dniu 22 lipca 2020 r. spółka (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa (dalej również jako (...) ) zawarła umowę franczyzową z firmą (...) Sp. z o.o. z/s w Z. na prowadzenie sklepu pod marką (...) w Ś. przy ulicy (...) (dalej również jako sklep). Organizacją związaną z uruchomieniem wspomnianego sklepu zajął się w zasadzie wyłącznie oskarżony i trwało to przez okres od podpisania umowy do grudnia 2020 r., kiedy miało nastąpić otwarcie sklepu. Oskarżony w imieniu (...) zatrudniał i zwalniał pracowników, składał zamówienia, zajmował się rozliczeniami zamówień, dokonywał wypłat i wpłat kasowych oraz płatności. W tym czasie oskarżony był w nieformalnym związku z U. Ś. (2) (również zatrudniona w sklepie), rozstał się z żoną Ż. U. (1) i przejął od niej prowadzenie obu spółek (...)., w dniu 23 grudnia 2020 r. odkupił od żony połowę udziałów w (...) i został prezesem zarządu spółki. W okresie od podpisania umowy z H., czyli od 22 lipca 2020 r., po rozpoczęciu działalności sklepu pod koniec grudnia 2020 r. aż do końca maja 2021 r. oskarżony osobiście lub na jego polecenie pracownicy sklepu składali liczne zamówienia na usługi i „zatowarowanie” (towary oferowane do sprzedaży w sklepie) na rzecz sklepu u kontrahentów i w terminach wymienionych w zarzutach objętych aktem oskarżenia i sekcja 1.1. W chwili zawierania umowy przez (...) z H. nie było przesłanek do uznania, że spółka (...) jest niewypłacalna, ale sytuacja finansowa tej spółki, w szczególności ze względu na brak kapitału własnego, majątku, gwarancji zewnętrznego finansowania czyniła od samego początku wysoce ryzykowne zaciąganie zobowiązań wobec kontrahentów, w sytuacji gdyby założenia sprzedażowe okazały się zbyt optymistyczne. Innymi słowy, oskarżony zdawał sobie sprawę, że (...) nie ma zabezpieczenia finansowego spłaty zobowiązań zaciąganych wobec kontrahentów sklepu w sytuacji, jeśli sprzedaż w sklepie nie będzie na zakładanym poziomie. Zakładał on i podjął ryzyko, że bez „bufora” finansowego, zaciągane zobowiązania jego spółka będzie na bieżąco spłacała ze środków pochodzących wyłącznie ze sprzedaży w sklepie, ale mimo to zapewniał kontrahentów, że (...) będzie regulowała zobowiązania terminowo. Nie informował kontrahentów o rzeczywistej sytuacji (...), czyli braku możliwości i środków finansowych (braku bufora finansowego) na spłatę zobowiązań w sytuacji, jeśli sprzedaż w sklepie nie będzie na zakładanym poziomie. Jedynie w pierwszych tygodniach działalności wspomnianych (...) (...) sprzedaż w sklepie była na zakładanym poziomie. Szybko okazało się, że wielu towarów z krótkim terminem przydatności do spożycia (głównie mięso, pieczywo, warzywa, owoce) nie udawało się sprzedać. Oskarżony zdawał sobie z tego sprawę i pomimo że początkowo część zobowiązań regulował terminowo, wkrótce nie miał środków finansowych na spłatę bieżących zobowiązań. Mimo to, osobiście lub na jego polecenie pracownicy sklepu, składali dalsze zamówienia na towary u wymienionych w zarzutach (sekcja 1.1) kontrahentów nie informując ich o problemach z płynnością w płatnościach sklepu (spółki (...)), a wręcz przeciwnie kreował wobec nich swój wizerunek jako dobrze prosperującego przedsiębiorcy. W sytuacji, jeśli kontrahenci upominali się o spłatę zobowiązań, oskarżony osobiście lub na jego polecenie pracownicy sklepu zapewniali kontrahentów, że opóźnienia są chwilowe, niezależne od zamawiającego i spłaty wkrótce nastąpią, względnie nie odpowiadał na próby kontaktów ze strony oczekujących na zapłatę kontrahentów. W sytuacji, kiedy część kontrahentów uzależniała realizację kolejnych zamówień od spłaty zadłużenia, oskarżony wprowadził w błąd osoby reprezentujące firmy (...) sp. z o.o. (zarzut z pkt 4), Przedsiębiorstwo (...) sp. z o,o, (zarzut z pkt 11), firmę (...) (zarzut z pkt 20) i firmę (...) (zarzut z pkt 23) co do spłaty wcześniejszych zaległości, w ten sposób że w bankowym systemie płatności elektronicznej początkowo dokonywał zlecenia płatności. Kiedy system pozwalał na wytworzenie potwierdzenia takiej płatności, oskarżony generował takie potwierdzenie i przesyłał je tym firmom, po czym cofał zlecenie zapłaty. Do płatności na rzecz kontrahenta faktycznie nie dochodziło (mimo wytworzonego potwierdzenia), a oskarżony reprezentujący (...) zatajał ten fakt przed kontrahentami, licząc że wprowadzony w ten sposób w błąd kontrahent będzie przekonany, że do płatności rzeczywiście doszło i zrealizuje następne zamówienia do jego sklepu. Sprzedaż w (...) (...) w Ś. w okresie objętym zarzutami z każdym miesiącem spadała. Zaległości sklepu (i (...)) wobec kontrahentów rosły, a oskarżony zatajał wobec kontrahentów niewypłacalność spółki i w dalszym ciągu składał (bądź na jego polecenie pracownicy sklepu) kolejne zamówienia. Spółka (...) i reprezentujący spółkę oskarżony zakończyli prowadzenie sklepu (...) w Ś. z końcem maja 2021 r. nie rozliczając się w znaczącej części ze swoich zobowiązań wobec kontrahentów sklepu. Działając w powyżej opisany sposób oskarżony, reprezentujący (...) i sklep (...), doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem podmioty (osoby fizyczne i gospodarcze) wymienione w zarzutach, w opisanych w tych zarzutach okresach i w wymienionych w zarzutach wysokościach (sekcja 1.1.) – większość z nich nie odzyskała pieniędzy za dostarczone do sklepu towary i wykonane usługi. W przypadku pokrzywdzonych z zarzutów 7 (L. – k.470), 10 (Spółdzielnia (...) – k.641), 18 (A. i E. - 993), 19 (V. – k.1044), 20 (Z. – k.1055), 21 (F. – k.1561), 23 ((...) k.1118), 24 (Ł. – k.1158), 26 (U. – k.1266), 29 (K. – k.1344), 34 (U. – k.1629) roszczenia o uregulowanie nieopłaconych zobowiązań były przedmiotem innych postępowań albo o roszczeniach tych prawomocnie orzeczono. W przypadku pokrzywdzonego z zarzutu w pkt 9 (H. – k.618) doszło do ugody z następcami. Częściowe wyjaśnienia Ś. K. (1) Zeznania U. Ś. (2) Zeznania Ż. U. (1) Zeznania Ś. Ś. Zeznania Ż. B. Zeznania R. R. Zeznania F. Z. Zeznania R. L. (1) Zeznania K. K. Zeznania P. P. Zeznania R. K. Zeznania U. G. Zeznania M. Ż. (1) Zeznania Z. K. Zeznania U. P. (1) Zeznania R. P. (1) Zeznania Ś. K. (2) Zeznania Z. P. Zeznania Z. Z. Zeznania R. Z. Zeznania U. J. Zeznania C. Ż. Zeznania P. Ś. Zeznania E. C. (poprzednio Ż.) Zeznania U. P. (2) Zeznania H. T. Zeznania T. G. Zeznania M. Z. Zeznania Ś. K. (3) Zeznania R. L. (2) Zeznania Z. V. Zeznania Ż. K. Zeznania J. M. Zeznania M. E. Zeznania S. M. Zeznania F. S. Zeznania M. Ż. (2) Zeznania U. L. Zeznania T. P. Zeznania R. Ś. Zeznania J. R. Zeznania U. Ł. Zeznania W. J. Zeznania U. R. Zeznania N. C. (2) Zeznania P. Z. Zeznania K. Ś. Zeznania U. Ś. (1) Zeznania R. N. Zeznania R. P. (2) Zeznania Ż. V. Zeznania T. W. (2) Opinie pisemna i ustna biegłej z zakresu rachunkowości U. C. Dokumentacja dotycząca prowadzenia spółki (...) i sklepu (...), zawieranych kontraktów w tym z pokrzywdzonymi firmami, dokumentacja księgowa, rozliczenia, korespondencja biznesowa, w tym listy wierzycieli i wielkość zobowiązań. Dane osobo poznawcze i majątkowe dotyczące oskarżonego 3417-3424, 3424-3425v, 2755v-2756v, 3425v-3427, 293v, 3444, 160v-161, 3444v-3445, 244v-245, 418v, 3445v-3446, 241-242, 412v, 2413v, 3446-3447, 252, 416v, 2484v, 3447-3448, 257v-258, 414v, 2418v, 3448v, 1264v 3453-3454, 1679v-1680 3454-3455v, 427v-428, 430v, 2480v 3455v-3456, 432v 3456-3457, 470v 3457v-3458, 474v 3461-3462v, 832v-833 3461v-3462v, 943-945, 1202-1203 3462v-3463v, 924 3463v-3464v, 1054-1055 3465-3465v, 992v, 1527 3465v-3466, 1117v 3466v, 1157-1158 3466v-3467v, 1499v 3467v-3468, 1107 3475-3475v, 1241v 3475v-3476, 1292v 3476v-3477, 1344v 3477, 1404v 3477-3478, 1615v-1616 3478-3478v, 1511v 3478v-3479, 1560v 3479-3480, 2415v-2416 3480-3480v, 2420v-2421 3486-3486v 3486v-3487 3487-3487v 3488-3488v 3488v-3491v, 2706v 260-261, 420, 2476 267-268 283-284, 779-780, 2686-2687, 2696-2697 396-397 1628-1629 2466 2481-2482 3548-3549, 404-405, 1278v 3549-3550, 617v-618 3550-3550v, 649v 3553-3553v, 1043v-1044 349-350 641 684 907-909 3561-3580, 3632-3635v 19-75, 84-90, 111, 113, 123-143, 247-251, 263-265, 270-282, 294, 301-304, 351-388, 398-399, 406, 433-444, 485-503, 522-595, 619-622, 637-639, 642-650, 660-680, 685-695, 834-844, 910-918, 926, 932-936, 947-950, 959-972, 978-987, 994-1008, 1045-1051, 1056-1067, 1071-1088, 1108, 1119-1122, 1159-1160, 1205-1207, 1242-1245, 1267-1273, 1279-1280, 1293-1338, 1345-1378, 1406-1422, 1434-1463, 1500-1504, 1513-1521, 1528-1543, 1571-1589, 1590-1592,1617-1623, 1673-1674, 1674, 1681-1692, 1695-1697, 1700, 1703-1718, 1749, 1792-1797, 1833-1835, 2177-2220, 2229, 2239, 2251-2260, 2263-2274, 2335-2380, 2396-2405, 2381-2393, 2408, 2429, 2434-2445, 2455-2463, 2490, 2587-2600, 2605-2656, 2657-2660, dowody rzeczowe - załączniki w postaci tekturowego kartonu z dokumentacją (...) – k.1398-1399. 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Ś. K. (1) W przypadku zarzutów z pkt 4, 11, 20, 23 niezasadne w części zarzuty posłużenia się, podczas dokonania opisanych tam oszustw, podrobionymi dokumentami w postaci potwierdzenia dokonania przelewów bankowych – art.270 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Oskarżony istotnie wprowadził w błąd osoby reprezentujące firmy (...) sp. z o.o. (zarzut z pkt 4), Przedsiębiorstwo (...) sp. z o,o, (zarzut z pkt 11), firmę (...) (zarzut z pkt 20) i firmę (...) (...) (zarzut z pkt 23) co do spłaty wcześniejszych zaległości, w ten sposób że w bankowym systemie płatności elektronicznej początkowo dokonywał zlecenia płatności. Kiedy system pozwalał na wytworzenie potwierdzenia takiej płatności, oskarżony generował takie potwierdzenie i przesyłał je tym firmom, po czym cofał zlecenie zapłaty. Samo potwierdzenie płatności nie zostało jednak podrobione ani przerobione – wytworzył je system bankowy – i takie zostało przesłane pokrzywdzonym firmom. Oskarżony wykorzystał swoistą słabość systemu bankowego, ale nie sfałszował dokumentów opisanych w zarzutach. Dokumentacja z (...) (...) (...) SA 1695-1700, 1792-1797 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Zeznania U. Ś. (2) Obecna partnerka życiowa oskarżonego, z którym ma dwoje małoletnich dzieci. Z jej zeznań wynika, że organizacją i prowadzeniem sklepu (jako podmiot decyzyjny) zajmował się w zasadzie wyłącznie oskarżony. W okresie objętym zarzutami była już w nieformalnym związku z oskarżonym. Od grudnia 2020 r. była formalnie zatrudniona w sklepie (...) w Ś. na stanowisku dyrektora zarządzającego, ale z jej zeznań wynika że niewiele od niej zależało w kwestiach istotnych dla prowadzenia sklepu, nawet nie potrafiła wskazać jakie miała obowiązki. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Ż. U. (1) Była żona oskarżonego. Potwierdziła okoliczności niesporne związane z zawarciem umowy na prowadzenie sklepu. Potwierdziła, że zarówno po stronie jej byłego męża jak i leasingodawcy były oczekiwania owocnej współpracy i wysokich przychodów (między innymi oparte na symulacjach i prognozach przedstawionych przez leasingodawcę). Z jej zeznań wynika, że w okresie prowadzenia sklepu byli już z oskarżonym w separacji i sprawami związanymi z prowadzeniem sklepu (jako podmiot decyzyjny) zajmował się w zasadzie wyłącznie jej były mąż, był w to bardzo zaangażowany, ale sytuacja sklepu i (...) (w zakresie wypłacalności i regulacji zobowiązań) była zła . Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Ś. Ś. W okresie objętym zarzutami był przedstawicielem handlowym firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą K.-(...), dostarczał zamówione do (...) (...) produkty spożywcze (mięso i wędliny) – zarzut IV. Potwierdził, że zamówienia składały pracownice działu mięsnego, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że oskarżony nigdy nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach, natomiast w celu odblokowania możliwości zamawiania towaru przesłał świadkowi zdjęcie rzekomo wykonanego przelewu za wcześniejszą dostawę – przelew taki nigdy nie doszedł do skutku. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Ż. B. W okresie grudzień 2020 r. – styczeń 2021 r. pracowała w (...) (...) na stanowisku kierownika działu mięsnego. W swoich zeznaniach potwierdziła fakt dokonywania zamówień towaru do sklepu i otrzymywanych od dostawców informacji o braku regulowania należności za dostawy. Wskazała, że znaczna ilość mięsa i wędlin nie była sprzedana w terminie przydatności do spożycia, ruch w sklepie nie był duży. Z jej zeznań wynika, że to oskarżony miał osobiście zarządzać całym sklepem i to on osobiście miał zapewniać dostawców, że wkrótce ureguluje należności. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania R. R. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy działu mięsnego. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadka Ż. B.. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania F. Z. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy działu mięsnego. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B. i R. R.. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania R. L. (1) W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) początkowo na stanowisku sprzedawcy-kasjera, a potem zastąpiła R. K. na stanowisku kierownika sklepu. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z.. Potwierdziła, że rachunki nie były opłacane na rzecz dostawców, a oskarżony w żaden sposób tego nie tłumaczył zapewniając, że wkrótce należności ureguluje. Potwierdziła, że od dostawców słyszała, że zdarzyło się, że oskarżony przedstawiał im kopie przelewów za dostarczony towar aby odblokować dostawy, ale pieniądze do odbiorców nigdy nie trafiły. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania K. K. W okresie objętym zarzutami był członkiem zarządu firmy (...) Sp. z o.o. z/s w T.. Opisał wykonanie w połowie stycznia 2021 r. zamówienia transportu urządzeń do (...) (...), za którą to usługę reprezentowana przez oskarżonego spółka (...) nie zapłaciła (zarzut XXVI). Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania P. P. W okresie objętym zarzutami był regionalnym kierownikiem kontroli kredytowej i windykacji w H.. W oparciu o dostępne dokumenty i doświadczenie opisał problemy jakie w tym czasie H. miał w zakresie egzekwowania franczyzy i w relacjach z osobami reprezentującymi (...). Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka Zeznania R. K. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) początkowo na stanowisku na stanowisku kierownika sklepu. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków R. L. (1), Ż. B., R. R., F. Z.. Potwierdziła, że rachunki nie były opłacane na rzecz dostawców, a oskarżony w żaden sposób tego nie tłumaczył zapewniając, że wkrótce należności ureguluje. Potwierdziła, że od dostawców słyszała, że zdarzyło się, że oskarżony przedstawiał im kopie przelewów za dostarczony towar aby odblokować dostawy, ale pieniądze do odbiorców nigdy nie trafiły. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania U. G. Świadek jest współwłaścicielką i prowadzi piekarnię (...). W okresie objętym zarzutami dostarczała zamówione pieczywo do (...) (...) – zarzut VI. Potwierdziła, że zamówienia składali pracownicy sklepu, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że oskarżony nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania M. Ż. (1) W okresie objętym zarzutami był przedstawicielem handlowym firmy (...) z siedzibą w V., dostarczał zamówione do (...) (...) produkty spożywcze (pieczywo) – zarzut VII. Potwierdził, że zamówienia składały pracownice sklepu, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że (...) na początku współpracy zapłaciła za zamówiony towar, a w późniejszym czasie, mimo że składane były nadal zamówienia nie uregulowała już należności za dostarczony towar, nikt z osób zarządzających (...) nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Z. K. W okresie objętym zarzutami był przedstawicielem handlowym firmy (...) S.A. z siedzibą w J. dostarczał zamówione do (...) Centrum produkty spożywcze (mięso i wędliny) – zarzut VIII. Potwierdził, że zamówienia składały pracownice działu mięsnego, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że oskarżony początkowo płacił za zamówiony towar, ale wkrótce zaprzestał i nie regulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania U. P. (1) Pracownik hurtowni (...), skąd dostarczano w okresie objętym zarzutami zamówione do (...) (...) produkty spożywcze – zarzut XIII. Potwierdziła, że zamówienia przyjmował przedstawiciel handlowy (...) od pracowników (...), ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że oskarżony nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach, unikał kontaktu i odbierania wezwań do zapłaty. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania R. P. (1) Pracownik spółki (...) zajmujący się koordynacją działań spółki w zakresie postępowań karnych. Opisała, że w okresie objętym zarzutami osoby reprezentujące spółkę (...) weszły do programu R. i korzystały z trzech kart umożliwiających bezgotówkowe nabywanie produktów na stacjach paliw tej spółki. Zeznała, że analiza płatności (...) pokazuje, że opłacono początkowo zakupy z tych kart opiewające na niewielkie kwoty, co miało jej zdaniem umożliwić korzystanie bez blokad z kart w dalszym ciągu. Natomiast późniejsze zakupy na większe kwoty nie zostały opłacone. Z zeznań wynika, że oskarżony nigdy nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach (zarzut XVI). Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Ś. K. (2) W okresie objętym zarzutami prowadził hurtownię (...) i dostarczał zamówione do (...) Centrum produkty spożywcze (ryby) – zarzut XV. Potwierdził, że zamówienia składały pracownice sklepu, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że oskarżony nie uregulował należności za dostarczony towar, obiecywał, że wkrótce zapłaci, a w późniejszym czasie nie podejmował nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Z. P. Prowadzi firmę dystrybucyjną (...), skąd w okresie objętym zarzutami dostarczano zamówione do (...) (...) produkty spożywcze, głównie owoce i warzywa – zarzut XX. Potwierdził, że zamówienia składały pracownice sklepu, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że oskarżony nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach, natomiast w celu odblokowania możliwości zamawiania towaru przesłał świadkowi zdjęcie rzekomo wykonanego przelewu za wcześniejszą dostawę na kwotę 8.000 zł – przelew taki nigdy nie doszedł do skutku. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Z. Z. W okresie objętym zarzutami reprezentował firmę (...) z miejscowości Z., skąd dostarczano zamówione do (...) (...) produkty spożywcze – zarzut XVIII. Potwierdziła, że zamówienia składały pracownic sklepu, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że oskarżony w pierwszych miesiącach regulował należności, ale od około końca stycznia 2021 r. zaprzestał i nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania R. Z. Prowadzi firmę (...) zajmującą się instalacją monitoringu. W okresie objętym zarzutami na zlecenie H., ale na rachunek (...) zamontował monitoring w (...) (...) – zarzut . Potwierdził, że zamówienia składały pracownice działu mięsnego, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że oskarżony nigdy nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach, natomiast w celu odblokowania możliwości zamawiania towaru przesłał świadkowi zdjęcie rzekomo wykonanego przelewu na połowę kwoty usługi – przelew taki nigdy nie doszedł do skutku. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania U. J. Przedstawiciel firmy (...). W okresie objętym zarzutem XXIV spółka (...) zawarła umowę leasingu na zakup telewizora. Z zeznań wynika, że (...) opłaciła dwie pierwsze raty leasingu, zaprzestała płacenia kolejnych szesnastu. ostatecznie nie uregulowano należności, umowa została wypowiedziano, ale windykacja nie powiodła się. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania C. Ż. Współzarządzający firmą (...). W okresie objętym zarzutami (...) współpracowała z H. i w oparciu o to firma ta wstawiała swoje produkty w sklepach sieci (...), w tym w sklepie w Ś. – zarzut XXXI. Z zeznań wynika, że doszło tylko do jednej dostawy, na początku działalności sklepu, ale wobec braku regulowania płatności przez (...) zaprzestano dalszych dostaw. Oskarżony nigdy nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania P. Ś. W okresie objętym zarzutami był przedstawicielem firmy (...), skąd dostarczano zamówione do (...) (...) produkty spożywcze – zarzut XXII. Z zeznań wynika, że (...) nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania E. C. (poprzednio Ż.) W okresie objętym zarzutami była przedstawicielką firmy (...), skąd dostarczano zamówione do (...) (...)produkty spożywcze – zarzut XXV. Z zeznań wynika, że (...) nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Świadek nie miała styczności z nikim reprezentującym (...), informacje, którymi dysponowała pochodziły z systemów księgowych jej firmy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania U. P. (2) W okresie objętym zarzutami była przedstawicielką firmy (...), skąd dostarczano zamówione do (...) (...)artykuły gospodarstwa domowego – zarzut XXVIII. Z zeznań wynika, że (...) nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Świadek nie miała styczności z nikim reprezentującym (...), informacje, którymi dysponowała pochodziły z systemów księgowych jej firmy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania H. T. W okresie objętym zarzutami była przedstawicielką firmy (...), skąd dostarczano zamówione do (...) Centrum artykuły gospodarstwa domowego i drobne AGD – zarzut XXIX. Z zeznań wynika, że (...) nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Świadek nie miała styczności z nikim reprezentującym (...), informacje, którymi dysponowała pochodziły z systemów księgowych jej firmy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania T. G. W okresie objętym zarzutami była przedstawicielką firmy (...), (...), skąd dostarczano zamówione do (...) (...) różnego rodzaju produkty – zarzut XXX. Z zeznań wynika, że (...) nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Świadek nie miała styczności z nikim reprezentującym (...), informacje, którymi dysponowała pochodziły z systemów księgowych jej firmy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania M. Z. W okresie objętym zarzutami była przedstawicielką firmy (...), skąd dostarczano zamówione do (...) (...) artykuł spożywcze (mrożonki) – zarzut XXXIII. Z zeznań wynika, że (...) nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Świadek nie miała styczności z nikim reprezentującym (...), informacje, którymi dysponowała pochodziły z systemów księgowych jej firmy i rozmowy z przedstawicielem jej firmy odpowiedzialnym za kontakt z (...). Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Ś. K. (3) W okresie objętym zarzutami był dyrektorem oddziału firmy (...), skąd dostarczano zamówione do (...) (...) artykuły – zarzut XXXII. Z zeznań wynika, że (...) nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Świadek nie miał styczności z nikim reprezentującym (...), informacje, którymi dysponował pochodziły z systemów księgowych jej firmy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania R. L. (2) W okresie objętym zarzutami był kierownikiem regionalnym firmy (...), skąd dostarczano zamówione do (...) (...) artykuły – zarzut XXXII. Z zeznań wynika, że (...) nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Świadek nie miał styczności z nikim reprezentującym (...), informacje, którymi dysponował pochodziły z systemów księgowych jej firmy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Z. V. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Ż. K. Pracowała przez pierwszy miesiąc działalności w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania J. M. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania F. S. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka Zeznania S. M. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania W. J. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania M. Ż. (2) W okresie objętym zarzutami był zatrudniony w H. i był doradcą klienta, a do jego obowiązków należało m.in. przeprowadzanie audytów w sklepie (...) w Ś.. Miał wielokrotny kontakt z oskarżonym i potwierdził, że to Ś. K. (1) faktycznie zarządzał sklepem. Nie wiedział, co prawda jaka była sytuacja finansowa spółki (...) w tym czasie, ale wskazywał, że prowadzący oskarżony sklep miał problemy z regulowaniem na bieżąco zobowiązań DC wobec dostawców, a nawet przedstawiał kontrahentom potwierdzenia przelewów za towar, do których jednak faktycznie nie dochodziło. Świadek potwierdził, że w jego opinii położenie sklepu (...) w Ś. nie należało do najlepszych, m.in. z powodu konkurencji ze strony innego sklepu popularnej sieci handlowej. Podobnie czas pandemiczny był trudny dla prowadzących sklepy tego typu. Ale oba te czynniki, mając na uwadze swoje doświadczenia z innymi placówkami, nie miały decydującego znaczenia dla niepowodzenia tego sklepu. Z jego zeznań wynika, że oskarżony nie panował nad tym, co działo się w sklepie i z każdym miesiącem sytuacja się pogarszała. W jego opinii oskarżony nie miał wystarczających kompetencji do prowadzenia takiej działalności. Nie pomagały żadne proponowane przez świadka procedury naprawcze. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania U. R. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania U. L. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania T. P. Reprezentował firmę (...) wynajmującą lokal spółce (...) dla prowadzenia sklepu (...) w Ś.. (...) nie uregulowało wobec (...) płatności za czynsz w wysokości około 80.000 zł. i wobec tego wypowiedziano najem – zarzut II. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania R. Ś. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania J. R. Świadek reprezentował piekarnię (...). W okresie objętym zarzutami firma ta dostarczała zamówione pieczywo do (...) (...) – zarzut V. Potwierdził, że zamówienia składali pracownicy sklepu, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że nikt z (...) ani oskarżony, mimo wcześniejszych zapewnień nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka Zeznania U. Ł. W okresie objętym zarzutami reprezentował firmę (...), skąd dostarczano zamówione do (...) (...) artykuły – zarzut XXXIV. Z zeznań wynika, że (...) zamawiało bez informowania o możliwych problemach z płatnościami, nie uregulowało należności za dostarczony towar, a osoby reprezentujące spółkę nigdy nie podjęły nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Świadek nie miał styczności z nikim reprezentującym (...), informacje, którymi dysponował pochodziły z systemów księgowych jej firmy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania W. J. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez m.in. przez świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania U. R. W okresie objętym zarzutami pracowała w (...) (...) na stanowisku sprzedawcy-kasjera. Potwierdziła okoliczności podawane przez m.in. świadków Ż. B., R. R., F. Z. i innych ww. pracowników DC. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania N. C. (2) Prowadził biuro rachunkowe, które rozliczało (...). Potwierdził okoliczności niesporne dotyczące braku rozliczeń bieżących obciążeń przez spółkę, utraty płynności finansowej i ogłoszenia upadłości. Sam również stal się ofiarą niewypłacalności (...) (zarzut XXVII). Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania P. Z. Reprezentował swoją firmę (...) wykonującą na rzecz (...) (...) ((...)) usługi - (...) nie uregulowało wobec (...) płatności, oskarżony w żaden sposób nie dążył do wyjaśnienia tej sytuacji – zarzut IX. Pokrzywdzony zawarł ugodę dotyczącą tych roszczeń z następcą (...). Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania K. Ś. Świadek reprezentowała pokrzywdzoną (...)w Ś.. W okresie objętym zarzutami (...) nie opłaciło rachunków za okres styczeń-marzec 2021 r. – zarzut XI. Z zeznań wynika, że nikt z (...) ani oskarżony, mimo wcześniejszych zapewnień nie uregulował należności ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. W marcu 2021 r. oskarżony w imieniu (...) przesłał potwierdzenie płatności na rzecz (...), które jednak nigdy nie zostało zrealizowane. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania U. Ś. (1) Świadek reprezentował pokrzywdzoną firmę (...) z V. (zarzut XIX), opisał współpracę z (...) i problemy po stronie (...) z regulowaniem płatności. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania R. N. Menadżer H. Franczyza. Potwierdził okoliczności niesporne związane z zawarciem umowy franczyzy z (...) w lipcu 2020 r., a w czerwcu zakończono współpracę z (...) wobec m.in. problemów po stronie (...) z regulowaniem należności. Wg świadka kontakt z oskarżonym w czasie objętym zarzutem (III) był trudny, oskarżony niczego nie próbował też sam wyjaśniać. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania R. P. (2) Świadek reprezentował pokrzywdzoną Spółdzielnię (...) w Ś.. W okresie objętym zarzutami (...) nie opłaciło rachunków za okres styczeń-marzec 2021 r. – zarzut X. Z zeznań wynika, że nikt z (...) ani oskarżony, mimo wcześniejszych zapewnień nie uregulował należności ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Zeznania Ż. V. Świadek reprezentowała swoją piekarnię (...) w Ś.. W okresie objętym zarzutami firma ta dostarczała zamówione pieczywo do (...) (...) – zarzut XII. Potwierdziła, że zamówienia składali pracownicy sklepu, ale realizacją płatności miał zajmować się właściciel. Z zeznań wynika, że nikt z (...) ani oskarżony, mimo wcześniejszych zapewnień nie uregulował należności za dostarczony towar ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka Zeznania T. W. (2) Świadek reprezentował swoją firmę (...) z C.. W okresie objętym zarzutami (...) nie opłaciło rachunków za zamówione towary do sklepu – zarzut XIV. Z zeznań wynika, że nikt z (...) ani oskarżony, mimo wcześniejszych zapewnień nie uregulował należności ani nie podjął nawet próby wytłumaczenia zaległości w płatnościach. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka. Opinie pisemna i ustna biegłej z zakresu rachunkowości U. C. Biegła zastrzegła, że jej opinie zostały sporządzone na podstawie akt sprawy oraz dostępnej dokumentacji księgowej spółki, a ta ostatnia była bardzo niekompletna – w toku procesu nie udało się uzupełnić tej dokumentacji (o czym wskazano w pismach przewodnich pochodzących od biegłej i opinii pisemnej). Jednak w oparciu o dostępne zasoby i wnioskując z dostępnych danych wnioskowała, że co prawda w chwili zawarcia umowy franczyzowej przez (...) z H. nie stwierdzono jednoznacznie aby (...) nie miała zdolności do wywiązywania się z założeń tej umowy, ale stwierdzono, że już w maju i czerwcu 2020 r. firma (...) miała ujemne saldo (biegła określiła to, że spółka była „pusta”), w zasadzie nie miała bufora finansowego do prowadzenia nowych inwestycji. W roku 2020 spółka nie generowała obrotu skutkującego wpływami na rachunek bankowy. Z zestawień na rachunku spółki wynikało, że zakupy (inwestycje) jeszcze przed uruchomieniem sklepu przewyższały sprzedaż. W początkowym okresie funkcjonowania sklepu (grudzień 2020 r. – luty 2021 r.) spółka realizowała inwestycje w lokal i generalnie regulowała swoje zobowiązania wobec kontrahentów, ale w marcu 2021 r. spółka z realizacją takich zobowiązań miała już wyraźne problemy. Konto spółki było zasilane wpłatami gotówkowymi przed terminami płatności. Powyższe ustalenia biegłej nie budzą wątpliwości Sądu i uznaje je za wiarygodne. W zasadzie sam oskarżony nie kwestionował, że spółka w okresie przed zawarciem franczyzy nie generowała wysokich obrotów, nie miała kapitału ani znaczącego majątku, nie miała bufora finansowego, ani zewnętrznego dofinansowania w postaci instrumentów finansowych innych niż gotówkowe wpłaty własne. Natomiast, co trzeba podkreślić, oskarżony nie wyrażał szczególnego zainteresowania ani troski co do tego, co stało się z dokumentacją księgową jego spółki (co stało się z brakującymi dokumentami, o których wspominała biegła). Dokumentacja dotycząca prowadzenia spółki (...) i sklepu (...), zawieranych kontraktów w tym z pokrzywdzonymi firmami, dokumentacja księgowa, rozliczenia, korespondencja biznesowa, lista wierzycieli i wielkość zobowiązań. Dane osobo poznawcze i majątkowe dotyczące oskarżonego. Cała dokumentacja (w tym kopie), ujawniona w toku procesu i stanowiąca materiał dowodowy w tej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, zresztą żadna ze stron nie kwestionowała jej wiarygodności. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu R. U. 3427-3428v. zeznania nie mają istotnego znaczenia dla ustalenia faktów. Świadek jest matką oskarżonego, nie była zatrudniona w sklepie ani spółce (...). W swoich zeznania odnośnie faktu założenia sklepu podała okoliczności powszechnie znane i niebudzące wątpliwości. Świadek nie ma jednak istotnych informacji w jaki sposób sklep był prowadzony i zarządzany. Wszystkie informacje jakie ma na ten temat zostały zasłyszane od jej syna. Zeznania M. E. Zwolniła się z pracy w (...) (...) tuż przed rozpoczęciem działalności sklepu (była zatrudniona na czas szkolenia i przyuczenia do pracy sprzedawcy). I chociaż Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego świadka, to jej zeznania nie wnoszą niczego istotnego do sprawy - nie była ona w stanie nic powiedzieć o działalności sklepu (...), działalności (...) i osób reprezentujących (...) i (...). 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony x 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. art.286 § 1 k.k. w zw. z art.294 § 1 k.k. w zw. Z art.12 § 1 k.k. Zarzut z pkt 1; 2. a) art.286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k. Zarzuty z pkt 2, 3, 5-10, 12-19, 21, 22, 24-34. Ś. K. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżony Ś. K. (1), działając w ramach spółki (...), zawierając z H. umowę na prowadzenie sklepu (...) w Ś. nie był nowicjuszem w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej jako przedsiębiorca i znał reguły prowadzenia takiej działalności w ramach spółek, czyli podmiotów prawa handlowego. W chwili zawierania umowy z H. znał sytuację finansową reprezentowanych przez siebie podmiotów oraz musiał znać i liczyć się z tym, że prowadzenie tego rodzaju sklepu w branży spożywczej może wiązać się z ryzykiem braku sprzedaży na zakładanym poziomie, zwłaszcza w pierwszych miesiącach działalności,. Niewątpliwie musiał przy tym liczyć się z tym, że większość produktów oferowanych w sklepie, to produkty spożywcze, a znaczna część tego asortymentu (mięso i wędliny, pieczywo, nabiał, warzywa i owoce) miała krótki termin przydatności do spożycia. Już na etapie zaciągania zobowiązań opisanych w zarzutach było do przewidzenia, zwłaszcza dla przedsiębiorcy/handlowca z doświadczeniem, że droga do czerpania zysków z takiej działalności handlowej może być daleka i niepewna, podobnie jak planowany zysk z tej działalności. Natomiast sytuacja finansowa i majątkowa samego oskarżonego i zarządzanych przez niego podmiotów nie była zbyt dobra, w szczególności spółka nie miała praktycznie żadnego zabezpieczenia finansowego w postaci kapitału własnego, majątku czy też chociażby zewnętrznych instrumentów finansowego wsparcia (np. bankowego). Tymczasem oskarżony, nie mając odpowiedniego zabezpieczenia finansowego rozpoczął wspomnianą działalność gospodarczą „optymistycznie” licząc, że sprzedaż będzie od początku i przez cały czas na zakładanym, wysokim poziomie, a zobowiązania sklepu (spółki) będzie regulował z bieżącej sprzedaży. Ś. K. (1), nie mając pewności, że wspomniana sprzedaż będzie na odpowiednim poziomie oraz nie mając zabezpieczenia finansowego na wypadek, gdyby sprzedaż towarów była niska, jednocześnie nie informując swoich kontrahentów o tej sytuacji, podjął samodzielnie ryzyko i zlecał zamawianie lub sam zamawiał od dostawców produkty, w szczególności spożywcze oraz usługi zapewniając przy tym kontrahentów, że będzie terminowo i w pełni wywiązywał się z zobowiązań, w szczególności że będzie płacił za zamawiane produkty i usługi (niezależnie czy się sprzedadzą czy nie), względnie przemilczał wobec pokrzywdzonych fakt utraty płynności finansowej. Tym samym wprowadził wymienione w zarzutach 1-3, 5-10, 12-19, 21, 22, 24-34 podmioty (pokrzywdzonych) w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczone towary i wykonane usługi. Nawet wówczas, kiedy oskarżony wiedział, że środki ze sprzedaż w sklepie nie pokrywają zobowiązań, w szczególności wobec franczyzodawcy i kontrahentów, mając świadomość ryzyka utraty płynności finansowej, w dalszym ciągu zamawiał produkty i usługi zawierając kolejne zobowiązania, zapewniając przy tym kontrahentów, że wywiąże się ze swoich zobowiązań (względnie przemilczał wobec pokrzywdzonych fakt utraty płynności finansowej). Kontrahenci nie byli świadomi i nie zaakceptowali ryzyka podjętego przez oskarżonego, że do regulacji zobowiązań na ich rzecz dojdzie jedynie wówczas, jeśli sklep będzie sprzedawał na pewnym poziomie. Nie mieli świadomości, ani nie zgodzili się na to, że w przypadku, jeśli sprzedaż w sklepie będzie na niskim poziomie, zamawiająca spółka nie zapłaci za zaciągnięte zobowiązania, bo nie będzie miała na to środków, ani zewnętrznego zabezpieczenia finansowego. Można pokusić się o stwierdzenie, że model biznesowy jaki – w tajemnicy przed kontrahentami - przyjął oskarżony dla prowadzenia wspomnianego sklepu da się streścić w zdaniu: „zamawiam, ale zapłacę jak sprzedam i będę miał, jak nie będę miał, to nie zapłacę”. Ustawowe znamiona oszustwa z art.286 § 1 k.k. wypełnia działanie sprawcy, który zobowiązuje się do umówionej płatności w ustalonych z dostawcą terminach, jeżeli zawarciu zobowiązania po stronie tego sprawcy towarzyszy powzięty z góry zamiar niedotrzymania chociażby uzgodnionego terminu wywiązania się ze zobowiązania i odłożenia go na bliżej nieokreślony czas oraz uzależnienia zapłaty od ewentualnego osiągnięcia w nieokreślonej przyszłości odpowiednio wysokiego poziomu sprzedaży w sklepie. Tak było w przypadku oskarżonego dokonującego zobowiązań opisanych w powyższych zarzutach. Innymi słowy, jeżeli kontrahenci nie wiedzieli i nie zaakceptowali opisanego powyżej takiego „modelu biznesowego” na prowadzenie sklepu przez oskarżonego, a jednocześnie nie informując kontrahentów o braku płynności finansowej reprezentowanego przez oskarżonego podmiotu zaciągał u nich wiele kolejnych zobowiązań, to mamy do czynienia z wprowadzeniem kontrahentów w błąd co do zamiaru wywiązania się ze zobowiązań przez oskarżonego. Opisane powyżej działania Ś. K. (1) w aspekcie prowadzenia sklepu wskazują na umyślne działanie w formie zamiaru bezpośredniego – oskarżony kreował swój wizerunek jako rzetelnego, dobrze prosperującego przedsiębiorcy, a reprezentowane przez niego firmy to podmiotu wypłacalne, w dobrej kondycji finansowej, lecz jednocześnie wobec kontrahentów zatajał istotne informacje wskazujące na faktyczną zdolność bieżącego regulowania zobowiązań. Oskarżony (reprezentowana przez niego firma) istotnie opłacił kilku wierzycielom, nawet w terminie, wystawione rachunki, ale nie może to automatycznie świadczyć o tym, że oskarżony nie chciał nikogo oszukać – w inkryminowanym okresie wywiązywanie się przez (...) ze zobowiązań, zwłaszcza w terminie i w pełnej wysokości było wyjątkiem, a nie zasadą. W ocenie Sądu, twierdzenia oskarżonego, że to niesprzyjające zewnętrzne i niezależne od oskarżonego okoliczności miały wpływ na utratę płynności finansowej jego firmy i nierealizowanie zobowiązań opisanych w zarzutach nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. W szczególności przerzucanie na franczyzodawcę (H.) i trudną sytuację w kraju związaną z pandemią covid odpowiedzialności za bankructwo firmy (...) zarządzanej przez oskarżonego nie znajduje potwierdzenia, bowiem jak wspomniano na wstępie oskarżony rozpoczynając opisaną powyżej działalność, miał już doświadczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej, znał związane z tym ryzyka, znał sytuację reprezentowanej przez siebie firmy. Jest dorosłym, wykształconym człowiekiem w pełni władz umysłowych, w jego przypadku, w okresie objętym zarzutami nie doszło do nadzwyczajnych okoliczności (w sferze prywatnej i zawodowej), które mogłyby mieć nagły, decydujący wpływ na sytuację prowadzonej przez niego firmy i których nie był w stanie przewidzieć. Nawet jeżeli franczyzodawca w swoich założeniach biznesowych przedstawiał mu nazbyt optymistyczne założenia związane z obrotem i zyskiem, oskarżony nie był zwolniony od przeprowadzenia własnej analizy i zabezpieczenia się na wypadek, jeżeli te wizje były nierealne. Dla oskarżonego już w chwili zawierania umowy z franczyzodawcą było jasne, że zaciągane zobowiązania na znaczne kwoty, przy krótkich terminach realizacji płatności są ryzykowne dla płynności finansowej jego firmy, jeśli sprzedaż nie będzie na odpowiednim poziomie – a nikt mu nie gwarantował, że taka będzie. Dla zaakceptowania hipotetycznych założeń biznesowych, niepopartych gwarancjami zabezpieczenia na wypadek niepowodzenia, przyjął ryzyko, że to dostawcy (przynajmniej początkowo) będą niejako kredytować zakup towarów do sklepu, a jego firma, jeśli towar sprzeda, to wywiąże się ze zobowiązań. Tego rodzaju założenia, jakie franczyzodawca miał przedkładać oskarżonemu, są tylko spekulacjami i nie dają gwarancji spełnienia. Od tego rodzaju spekulacji nie można wyłącznie uzależniać powodzenia przedsięwzięcia. Rolą odpowiedzialnego przedsiębiorcy jest ocenić swoje zasoby i zdolności finansowe dla realizacji swoich planów biznesowych z zapewnieniem odpowiedniego poziomu zabezpieczenia, na wypadek (chociażby początkowych) niepowodzeń. Tymczasem ryzyko utraty środków, w przypadku ewentualnego niepowodzenia przedsięwzięcia, de facto od początku zostało przerzucone na nieświadomych tego faktu kontrahentów. Tym samym, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że opisane w powyższych zarzutach zachowania oskarżonego wykraczają poza podjęcie jedynie ryzyka gospodarczego - były to działania umyślne z zamiarem bezpośrednim, niewątpliwie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzały w błąd kontrahentów co do możliwości zapłacenia przez reprezentowaną przez oskarżonego spółkę za zamówiony towar i usługi i w konsekwencji doprowadziły wymienione w zarzutach podmioty do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem w wysokościach wskazanych w tych zarzutach, zatem wspomniane zachowania oskarżonego wyczerpują w każdym przypadku ustawowe znamiona przestępstwa z art.286 § 1 k.k. Opisane we wspomnianych zarzutach zachowania polegały na regularnych zamówieniach produktów i usług, podjęte były w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zatem w każdym z tych przypadków mamy do czynienia z czynem ciągłym, o jakim mowa w art.12 § 1 k.k. Z uwagi na to, że w przypadku zarzutu z pkt.1, czynem ciągłym, doszło do niekorzystnego rozporządzenia przez pokrzywdzoną spółkę mieniem znacznej wartości (w rozumieniu art.115 § 5 k.k.), zatem w przypadku tego zarzutu zostały wyczerpane znamiona z art.286 § 1 k.k. w zw. z art.294 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k. x 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 2 b) art.286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k. Zarzuty z pkt.4, 11, 20 i 23. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W zakresie czynów z pkt.4, 11, 20 i 23 adekwatne i aktualne pozostają ustalenia oraz rozważania jak w sekcji 3.1, zatem nie ma potrzeby ich powtarzać. Jednak tutaj dodatkową przesłanką wskazującą na fakt, że oskarżony umyślnie, celowo, w sposób nawet wyrachowany wprowadzał w błąd kontrahentów, co do tego czy zapłaci za zamówione towary i usługi zgodnie z rachunkami i w terminie jest okoliczność, że w każdym z tych przypadków przedkładał kontrahentom wygenerowany z systemu bankowego dowód zapłaty, a zaraz po tym unieważniał płatność na rzecz pokrzywdzonych podmiotów, wobec czego pokrzywdzeni żadnych pieniędzy nie otrzymywali. Działanie oskarżonego, co sam przyznał, było fałszywe - miało na celu wprowadzenie w błąd kontrahentów, przekonanie ich, że jego firma zapłaciła za wcześniej zamówione dostawy aby odblokować kolejne zamówienia. W tym wypadku oskarżony nie sfałszował jednak potwierdzeń zlecenia przelewów, w rozumieniu art.270 § 1 k.k., tzn. w celu użycia za autentyczne, nie podrobił ani nie przerobił tych dokumentów (lub takich dokumentów jako autentyczne używał). Wygenerowane z systemu bankowego polecenia płatności w każdym przypadku były autentyczne, bo zostały wygenerowały w oparciu o zlecenia zapłaty. Jednak po wygenerowaniu wspomnianych autentycznych dokumentów oskarżony zmieniał swoje dyspozycje w systemie bankowym i cofał płatności. W konsekwencji czyny opisane w zarzutach 4, 11, 20 i 23 wyczerpują znamiona 4 czynów ciągłych, tj. 4 przestępstw z art.286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k. Stąd należało częściowo zmienić opisy wspomnianych czynów i ich kwalifikacje prawne jak w pkt 2b wyroku. Wszystkie występki opisane w zarzutach 2-34 zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności stanowiąc ciąg przestępstw, o jakim mowa w art.91 § 1 k.k. 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Ś. K. (1) 1. 1. Czyn z pkt 1 Za przestępstwo z art.284 § 1 k.k. w zw. z art.294 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k., w oparciu o art.294 § 1 k.k. wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności. 2. 2 a) i b) Czyny z pkt 2-34 Wszystkie występki z art.286 § 1 k.k. w zw. z art.12 § 1 k.k. opisane w zarzutach 2-34, zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności stanowiąc ciąg przestępstw, o jakim mowa w art.91 § 1 k.k. wobec tego, w oparciu o art.286 § 1 k.k. w zw. z art.91 § 1 k.k. wymierzono za wszystkie te przestępstwa jedną karę 2 lat pozbawienia wolności i w oparciu o art.33 § 2 k.k. karę grzywny 500 stawek dziennych, przyjmując że jedna stawka wynosi 20 złotych. 3. W miejsce kar jednostkowych, z uwzględnieniem art.91 § 2 k.k. wymierzono oskarżonemu karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. ---------------------------------------------------------------- Przy wymiarze kar jednostkowych i kary łącznej Sąd miał na względzie dyrektywy wskazane w art.53 k.k. w szczególności wzięto pod uwagę stopień winy, wysoki stopień społecznej szkodliwości wszystkich czynów, których dopuścił się oskarżony – są to czyny godzące w bezpieczeństwo i pewność obrotu gospodarczego, bezpieczeństwo transakcji, interesy wierzycieli i stabilność finansową podmiotów gospodarczych. Wzięto pod uwagę ilość popełnionych czynów (34), sposób działania, rozmiar wyrządzonej szkody (w przypadku czynu z pkt 1 jest to mienie znacznej wartości przekraczające 336 tyś. zł). Większość pokrzywdzonych w sprawie nie otrzymała nawet częściowej rekompensaty z tytułu poniesionych szkód wywołanych czynami oskarżonego. Oskarżony był w przeszłości karany za drobniejszy, ale podobny występek (k.2902). Oskarżony ma na utrzymaniu małoletnie dzieci, które borykają się z problemami zdrowotnymi. Oskarżony ma przeciętną opinię w środowisku, w którym funkcjonuje. 4. Zgodnie z art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania. 5. Zgodnie z art.46 § 1 k.k. orzeczono od oskarżonego obowiązek naprawienia w części szkody na rzecz wymienionych w pkt 4 wyroku pokrzywdzonych w wysokościach kwot objętych zarzutami. W przypadku pokrzywdzonych z zarzutów 7 (L.), 10 (Spółdzielnia (...)), 18 (A. i E.), 19 (V.), 20 (Z.), 21 (F.), 23 ((...)), 24 (Ł.), 26 (U.), 29 (K.), 34 (U.) roszczenie o zwrot korzyści majątkowej lub przepadek świadczenia było przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono; w przypadku pokrzywdzonego z zarzutu w pkt 9 (H.) doszło do ugody z następcami - wobec tego nie orzekano o naprawieniu szkody, z uwagi na treść art.415a k.p.k. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Na podstawie art.624 § 1 k.p.k. nie obciążono oskarżonego opłatą, ale zasądzono od niego na rzecz Skarbu Państwa pozostałe koszty sądowe, które jest on w stanie ponieść bez uszczerbku dla siebie i najbliższych. 8. PODPIS

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 401/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2018 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA – Ewa Jethon Sędziowie SA - Rafał Kaniok SR (del.) - Beata Adamczyk – Łabuda (spr.) Protokolant sekr. sąd. Sylwester Leńczuk po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy:

1. A. P. (1), córki K. i J., urodzonej (...) w W., oskarżonej o czyn z art. art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

2. A. P. (2), syna W. i Z., urodzonego (...) w R. oskarżonego o czyn z art. art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt V K 240/17 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec A. P. (1) i A. P. (2);

2. zasądza od oskarżonych A. P. (1) i A. P. (2) na rzecz Skarbu Państwa opłaty w wysokości po 300,00 (trzysta) złotych oraz obciąża oskarżonych pozostałymi kosztami postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE

A. P. (1) i A. P. (2) subsydiarnym aktem oskarżenia zostali oskarżeni o to, że w o to, że: w okresie od dnia 31 października 2013r. do dnia 14 listopada 2013r. w S., powiat (...), województwo (...), w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie i w porozumieniu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadzili spółkę (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości poprzez wprowadzenie jej przedstawicieli w błąd przy zbyciu folii ogrodniczej o wartości 373.372,65 zł co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zaciągniętych zobowiązań, w następstwie czego po wydaniu towaru nie doszło do zapłaty za faktury nr (...) dokumentujące przedmiotową transakcję tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 kk;

Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lipca 2018 roku w sprawie V K 240/17 oskarżonych A. P. (1) i A. P. (2) uznał za winnych popełnienia zarzuconego im czynu, ustalając dodatkowo, że oskarżeni działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i za to na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 kk skazał oskarżonych a na podstawie art. 294 § 1 kk wymierzył im kary po 1 (jednym) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonym na okres 3 (trzech) lat próby.

Zasądził od oskarżonych solidarnie na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 300,00 (trzysta) złotych tytułem zwrotu zryczałtowanej równowartości wydatków. Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonych zaskarżając go w całości na korzyść obojga oskarżonych. Na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.pk. wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

1. art. 7 k.p.k. poprzez odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego A. P. (2) w części, w której zeznał, iż wielokrotnie informował E. Z. o sytuacji majątkowej firmy (...), w tym o kontrolach z Urzędu Skarbowego, między innymi w trakcie spotkania, które miało miejsce w Centrum Handlowym (...) w W., a danie w tym zakresie wiary w całości zeznaniom świadka E. Z., a w konsekwencji powyższego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżeni, ukrywając przed pokrzywdzoną swoją sytuację finansową, wprowadzili ją w błąd celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

2. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oraz wybiórczej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie dokonanych w postępowaniu przygotowawczym ustaleń, iż na rachunku bankowym (...) prowadzonym przez Bank Spółdzielczy w S. obroty w 2013 roku wyniosły 11.132.885,36 zł, a w konsekwencji powyższego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżeni musieli przewidywać, iż sytuacja majątkowa firmy (...) była tak zła, iż firma ta nie miała możliwości uregulowania swoich zobowiązań wobec wierzycieli, w tym pokrzywdzonej spółki;

3. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów oraz brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżony A. P. (2) dopiero na rozprawie przedstawił wersję o rozmowach z E. Z. i informowaniu go o kontroli z Urzędu Skarbowego, podczas gdy oskarżony już w trakcie konfrontacji przeprowadzonej w dniu 03.10.2017 r. powiedział o spotkaniu w Centrum Handlowym (...), w czasie którego poinformował o wszystkim przedstawiciela pokrzywdzonej spółki, a w konsekwencji powyższego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżeni ukrywali przed pokrzywdzonym swoją sytuację finansową;

4. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez nie wyjaśnienie przez Sąd I Instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie nie ustalenie, czy oskarżeni w okresie 10-11.2013 mieli niespłacone zobowiązania, a jeśli tak, to w jakiej kwocie oraz jaki był majątek firmy (...) w tym okresie, a w konsekwencji powyższego zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na błędnym przyjęciu, iż sytuacja finansowa firmy (...) i jej ogólna ocena nie pozwalały oskarżonym przypuszczać, iż spłacą zaciągnięte u pokrzywdzonej spółki zobowiązanie, a zatem działając w celu osiągnięcia korzyści materialnej wprowadzili pokrzywdzoną w błąd. Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonych A. P. (1) i A. P. (2) od popełnienia zarzucanego im czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonych nie tylko nie zasługuje na uwzględnienie, ale sformułowane w niej zarzuty są bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Obrońca oskarżonych wykorzystał dwie z czterech podstaw odwoławczych, zawartych w art. 438 k.p.k., tj. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz zarzut obrazy prawa procesowego. Wnikając w treść zarzutów adw. M. L. okazuje się, że celem wszystkich jest twierdzenie, że oskarżeni A. P. (1) i A. P. (2) nie działali z zamiarem kierunkowym oszukania oskarżyciela subsydiarnego (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, mając nadzieję, że „ wyjdą na prostą”, będąc przekonanymi, że „ wyjdą obronną ręką z zaistniałej sytuacji” /k. 4 apelacji/.

W powyższym zakresie obrońca oskarżonych wpada w sprzeczny sam w sobie dualizm argumentacji, polegający z jednej strony na uznaniu, że oskarżeni nie mieli zamiaru wprowadzić pokrzywdzonego w błąd, ponieważ ich sytuacja finansowa była bardzo dobra, o czym, zdaniem skarżącego, miały świadczyć w 2013 roku obroty na koncie rzędu 11 milionów złotych, z drugiej zaś strony oskarżeni w okresie zawierania kontraktu mieli pełne prawo przewidywać, iż „ prowadzona przez nich firma wyjdzie z niekorzystnej sytuacji”. Tymczasem brak wiedzy świadków, należących do kontrahentów firmy (...) o jej bardzo złej kondycji finansowej nie prowadził wprost do zakwestionowania wyjaśnień A.

P. (2) i A. P. (1) co do tej kwestii. Brak tej wiedzy został bowiem oceniony w powiązaniu z analizą szeregu okoliczności, które miały istotne znaczenie dla czynienia prawidłowych ustaleń kwestii tej dotyczących. Wbrew zarzutom apelacji obrońcy oskarżonych Sąd I instancji prawidłowo ocenił zeznania E. Z. i z ich analizy wysnuł trafny wniosek, że oskarżeni nie informowali o kondycji finansowej firmy (...) w aspekcie jakichkolwiek trudności. Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ustalenia Sądu meriti pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k. i Sąd nie dopuścił się naruszenia tego przepisu w zakresie wskazanym przez autora apelacji.

Sąd I instancji dowody zebrane w sprawie poddał ocenie swobodnej, acz nie dowolnej. Zgodnie z treścią tego przepisu organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zarzut błędu dowolności jest słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego.

Ustalenie winy wymaga bowiem szczególnie wnikliwej analizy zgromadzonych dowodów. Drobiazgowej ocenie podlegać winny wszystkie przeprowadzone dowody, we wzajemnym powiązaniu. Analiza dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych musi dawać niezbity stopień pewności o prawdziwości danego ustalenia faktycznego. Dowody przedstawione przez oskarżyciela w tej sprawie i ich ocena dokonana w oparciu o zasady określone w art. 7 k.p.k., dostarczyły danych pozwalających przyjąć, że oskarżeni A. P. (1) i A. P. (2) dopuścili się oszustwa, opisanego w akcie oskarżenia.

Prawidłowa ocena materiału dowodowego skutkowała prawidłowymi ustaleniami faktycznymi o dopuszczeniu się przez oskarżonych zarzucanego im przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Sąd pierwszej instancji analizując zeznania kluczowego świadka, prezesa spółki (...) spółka z o.o (...) - oskarżyciela subsydiarnego - właściwie umotywował swój pogląd i wyjaśnił, z jakiego powodu uznał, że jego zeznania cechowała spójność i rzeczowość. Ocena zeznań tego świadka odnosi się do całości depozycji, w których logicznie podał możliwości postępowania z firmą (...) w przypadku ewentualnej wiedzy o jej problemach finansowych twierdząc, iż „ ja nie byłem informowany nawet raz, że P. ma jakiekolwiek problemy finansowe” /k. 153 verte/, „ on ze mną na takie tematy nie rozmawiał”, zaś gdyby wiedział o problemach finansowych (...) nie doszłoby do realizacji zamówienia na dostawę folii ogrodniczej.

E. Z. miał obraz firmy prowadzonej przez małżeństwo P. jako funkcjonującej bez problemów i bogacącej się, zwłaszcza w świetle zapewnień oskarżonego A. P., że „ zmienił auto na lepsze” i obietnic, że „ na pewno zorganizuję to, co obiecywałem, dostaniesz pieniądze”. Sąd Apelacyjny uznał, że obrońca prezentuje własną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, zasadniczo inną od tej, jaką ustalił sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Bezsprzecznie obrońca oskarżonych ma prawo dokonywać i przedstawiać własną wersję zdarzenia i własną ocenę zgromadzonych dowodów; rzecz jednak w tym, że – w odróżnieniu od sądu rozpoznającego sprawę – wersja ta pozostaje w sprzeczności z zebranymi dowodami tworzącymi logiczną całość.

Tymczasem stanowisko obrońcy opiera się na wybiórczym eksponowaniu dowodów wyłącznie korzystnych dla oskarżonych w postaci ich wyjaśnień i bez analizy szeregu dowodów obciążających, wszechstronnie rozważonych przez sąd meriti w uzasadnieniu wyroku. Problematyce omówienia zamiaru bezpośredniego przypisanego A. P. (1) i A. P. (2) sąd pierwszej instancji poświęcił znaczną część swoich rozważań, którą Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje i podziela. Analiza zamiaru, zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 14-18, bez reszty przekonuje nie tylko o gołosłowności zarzutu jego braku, ale także braku jakichkolwiek logicznym argumentów zarzut ten uzasadniających.

Zarzucając w pkt 1 apelacji błąd w ustaleniach faktycznych, obrońca twierdzi, że sąd odmówił wiarygodności wyjaśnień oskarżonego A. P. (2) precyzując, że wadliwe ustalenie dotyczy rzekomego nie informowania E. Z. o kontrolach z Urzędu Skarbowego. Prawidłowe ustalenia, zdaniem obrońcy, powinny prowadzić do wniosku, że E. Z. winien wywieść z tych informacji przekonanie, że firma (...) nie jest wiarygodnym i wypłacalnym partnerem gospodarczym. Wydaje się, że skarżący upatruje usprawiedliwienia działań A. i A. P. (2) w rozmowie A.

P. (2) z E. Z., która odbyła się w 2014 roku w Centrum Handlowym (...), już po dacie realizacji zamówienia i dostarczeniu towaru, podczas której A. P. (2) miał informować o kontrolach z Urzędu Skarbowego i nałożonej karze. W związku z tymi rzekomymi uchybieniami Sądu obrońca wywodził wniosek, że przedstawiciel pokrzywdzonej spółki winien mieć świadomość o problemach firmy (...) z Urzędem Skarbowym i to on ponosi ryzyko gospodarcze nieudanej transakcji. Wbrew stanowisku skarżącego, sąd pierwszej instancji rozstrzygając w oparciu o kompletny materiał dowodowy, który ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego ustalając w następstwie tak dokonanej oceny prawidłowy stan faktyczny odniósł się do całokształtu materiału dowodowego sprawy wskazując, które dowody, ewentualnie w jakiej części, uznał za wiarygodne a którym atrybutu takiego brak.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił i wskazał, że oskarżony A. P. (2) w tracie spotkania w W. nie informował E. Z. o sytuacji majątkowej firmy (...), w tym o kontrolach z Urzędu Skarbowego i nałożonej karze, która to kwestia i tak pozostaje marginalną, gdyż przed złożeniem zamówienia we wrześniu 2013 roku i po dostarczeniu towaru i wystawieniu faktur do takiej rozmowy nie doszło. Zdecydowanie zatem uprawnione jest przyjęcie, że oskarżeni A. i A. P. (2) ukrywali przed pokrzywdzoną spółką swoją sytuację majątkową.

Sąd podkreśla jedynie, że pierwsze przyjęcie towaru miało miejsce w dniu 22 października 2012 roku i wtedy to po raz pierwszy zamanifestował się zamiar oskarżonych, a nie z dniem wystawienia faktury. Niemniej kierunek wniesionej apelacji sprawia, że przyjęte w tym zakresie stanowisko Sądu Apelacyjnego, jako niekorzystne z punktu widzenia oskarżonych, pozostaje pod ochroną art. 434 § 1 kpk. Sąd I instancji w sposób nie budzący wątpliwości ukształtował swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów w postaci zeznań E. Z. jak i świadka I.

O., którzy w swoich depozycjach akcentowali brak wiedzy o złej kondycji finansowej firmy (...) oraz o początku jej problemów z płatnościami, zaznaczonych na miesiąc lipiec 2013 roku. Jak wielokrotnie podkreślano - zarówno w orzecznictwie sądów, jak i w doktrynie - obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów oraz odmówienie tej wiary innym jest prawem Sądu, który zetknął się z tymi dowodami bezpośrednio i pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeżeli tylko zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi przy tym wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Taka sytuacja ma właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wyjaśnień oskarżonych, złożonych na różnych etapach postępowania, wskazując powody, dla których wyjaśnieniom tym odmówił waloru wiarygodności z podaniem argumentów uzasadniających zajęte stanowisko. Sąd orzekający wyczerpująco i rzeczowo omówił te dowody, podobnie jak dowody z zeznań świadków, czyniąc to zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Ocenie tej nie można zasadnie postawić zarzutu dowolności. Zdaniem Sądu Apelacyjnego obrońca w swojej apelacji koncentrując się na poszczególnych, wybranych pojedynczych dowodach, wyrwanych z kontekstu całości wydarzeń, próbuje tym poszczególnym elementom lub dowodom nadać nadmierne lub odmienne, aniżeli w rzeczywistości znaczenie, jednocześnie jednak zgodne z interesem procesowym skarżących. Zarzut dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie dokonanych ustaleń o wysokości obrotu w 2013 roku na rachunku bankowym związany jest z tym, że obroty na rachunku bankowym w żadnym stopniu nie rzutują na kwestię odpowiedzialności sprawców.

Wszak obrót na rachunku bankowym informuje o wszelkich wpływach lub należnościach ze sprzedaży towarów lub usług, pomniejszonych o kwotę należnego podatku. Kwota obrotu zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę. Obrotem jest także kwota otrzymanych zadatków, zaliczek i przedpłat. Tymczasem Sąd meriti przedstawił szczegółowe, logiczne i przekonujące wywody, które Sąd Apelacyjny podzielił co do tego, iż firma (...) od roku 2009 posiadała zobowiązania podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za 2009 rok na łączną kwotę 2. 140.264 złotych wraz z odsetkami, nadto zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku od osób fizycznych za rok 2009 na łączną kwotę 2.183.963 zł wraz z odsetkami. (...) SA firma (...) na dzień 27 września 2013 roku miała dług w wysokości 1. 498.576,25 zł.

Zaległe płatności na rzecz podmiotów, szczegółowo wymienionych na stronie 4 uzasadnienia, których nie ma potrzeby przytaczać, gdyż są one doskonale znane stronom, powstałe w 2013 roku rzutują i mają istotny wpływ na prawidłowe ustalenia zamiaru oskarżonych, a w szczególności na ustalenia, że A. P. (1) i A. P. (2) w dacie od 31 października do 14 listopada 2013 roku tj. w dacie dokumentowania transakcji nabycia towaru w postaci folii ogrodniczej wiedzieli, że nie ma realnej możliwości wywiązania się z umowy, a więc celowo wprowadzili w błąd (...) Sp. z o.o.

Wykluczyć należy tezę lansowaną przez obrońcę oskarżonych, że oskarżeni sądzili że prowadzona przez nich działalność gospodarcza w kolejnym roku w miesiącach letnich przyniesie wymierne zyski, zezwalające na wywiązanie się z umowy. Mimo, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie odniósł się do zapisów na rachunku bankowym nr (...), prowadzonym przez Bank Spółdzielczym w S. w 2013 roku, to w powiązaniu z ilością i wysokością ustalonych zobowiązań, zgłoszonych w postępowaniu upadłościowym okoliczność ta jawi się jako poboczna.

Posiadanie przez oskarżonych A. i A. P. (2) zobowiązań, które wielokrotnie przekraczały możliwości płatnicze oskarżonych, poparte także wnioskami o zawarcie ugody z wierzycielem, czy też rozłożeniem na raty zaległości podatkowej, w końcu wyprzedawaniem majątku nieruchomego, co było przedmiotem innego postępowania karnego /k. 324-354 akt o sygn. PO I Ds. 97.2017/ upewnia, że sytuacja majątkowa firmy (...) była tak zła, iż firma nie miała możliwości uregulowania swoich zobowiązań wobec wierzycieli, w tym pokrzywdzonej spółki.

Sąd Apelacyjny nie dopatruje się, w ramach podniesionych przez obrońcę zarzutów, obrazy wskazanego przepisu 167 k.p.k. Obrońca stawiając ten zarzut nie wykazał, aby były jakiekolwiek wątpliwości co do niespłaconych zobowiązań, czy to na rzecz Izby Skarbowej w W. w wysokości 2. 140.264 zł - zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za rok 2009 na łączną kwotę czy też na rzecz z tytułu podatku od osób fizycznych za rok 2009 - decyzja z 12 września 2013 roku na łączną kwotę 2. 183.963 zł. Jeśli, jak twierdzi obrońca, obrót na koncie firmy (...) był tak duży, nic nie stało na przeszkodzie w tym, aby oskarżeni regulowali na bieżąco podejmowane zobowiązania finansowe.

Obrońca w żaden sposób nie tłumaczy, dlaczego określone obroty na rachunku w 2013 roku miały rzutować na przestępny zamiar oskarżonych. Ustalenia, których domagał się obrońca, a mianowicie, o uwzględnieniu wysokości obrotu w 2013 roku na rachunku stanowi daleko idącą spekulację autora apelacji, która nie wytrzymuje konfrontacji z faktem wszczęcia postępowania upadłościowego wobec firmy (...). Sąd pierwszej instancji wyczerpująco wskazał, jakie wierzytelności posiadali oskarżeni i na rzecz jakich podmiotów firma (...) była dłużnikiem.

Bez znaczenia pozostaje zatem fakt posiadania przez oskarżonych jakiegokolwiek majątku w dacie zawierania zobowiązania, gdyż oskarżeni nie byli w stanie uregulować zobowiązań na rzecz pokrzywdzonego i nie regulowali swoich zobowiązań uznanych osobiście, bądź też stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem Sądu. Bez wątpienia działali w celu osiągniecia korzyści majątkowej i wprowadzili pokrzywdzoną spółkę w błąd. Fakt braku sprawozdania finansowego za 2013 rok a także sumy wierzytelności, jakie w 2013 roku przysługiwały oskarżonym A.

P. (1) i A. P. (2) nie ma znaczenia w zestawieniu z faktem bezspornych wierzytelności, omówionych powyżej, a których firma (...) nie realizowała. W ocenie Sądu Apelacyjnego, jako niemające znaczenia należy ocenić podnoszone przez obrońcę okoliczności związane z faktem przewidywania czy też oczekiwania oskarżonych, że prowadzona przez nich firma wyjdzie z kłopotów finansowych. W szczególności nie ma znaczenia oczekiwanie, że w okresie wiosennym 2014 roku firma może spodziewać się dużych wpływów. Podobnie nie ma znaczenia deklarowana „dobra wola” po stronie oskarżonych, mająca przejawiać się chęcią uregulowania zaległości.

Dla bytu przestępstwa oszustwa – co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia - znaczenie ma zamiar sprawcy w chwili czynu (zamiar w rozumieniu prawa karnego, a nie w potocznym tego słowa znaczeniu) oraz stan błędu po stronie pokrzywdzonego. Całokształt przyczyn, dla których nie doszło do wywiązania się z zobowiązania płatności wskazuje, że w dacie dostarczania towaru i wystawienia faktur nr (...) oskarżeni nie byli w stanie wywiązać się z zobowiązania. Wykluczyć również należy po stronie oskarżonych niedbalstwo czy lekkomyślność, bowiem prowadząc działalność gospodarczą od 1999 roku mieli wystarczające duże, bo ponad 10 letnie doświadczenie w funkcjonowaniu na rynku , a zatem pełne rozeznanie, że zawierając kolejną umowę, przy tak złej kondycji finansowej realizują znamiona przestępstwa oszustwa.

W ocenie Sądu Apelacyjnego obrońca oskarżonych A. i A. P. (2) w ramach stawianych zarzutów obrazy art. 7 k.p.k. i opierając się na wybiorczej i selektywnej analizie materiału dowodowego, w oderwaniu od jego całości, usiłuje w sposób polemiczny przedstawić własną interpretację faktów oraz wersję wydarzeń. Argumenty podnoszone przez obrońcę zmierzają do wykazania, że sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, że jego ocena była niepełna, dowolna, nie uwzględniała szeregu istotnych - zdaniem obrońcy - okoliczności i w konsekwencji doprowadziła sąd pierwszej instancji do błędnej konkluzji.

W ocenie Sądu Apelacyjnego decydujące o uznaniu podniesionych zarzutów oraz argumentacji za bezzasadne jest to, że apelacja koncentruje się na okolicznościach związanych z informowaniem pokrzywdzonej spółki z o.o. (...) o kondycji finansowej firmy (...), przy jednoczesnym wyabstrahowaniu od jakiejkolwiek okoliczności, która jest związana bezpośrednio z działalnością oskarżonych, przedstawioną w przypisanych im w wyroku czynie. Sąd Apelacyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że dla bytu przestępstwa oszustwa i sprawstwa oskarżonych – w realiach niniejszej sprawy - nie mają znaczenia późniejsze, wzajemne relacje podmiotów uczestniczących w tej transakcji, dalszy przebieg rozmów o możliwości spłaty zadłużenia.

Obrońca oskarżonych koncentrując się na elementach okoliczności sprawy takich jak konfrontacja oskarżonego A. P. z E. Z. w październiku 2017 roku, pomija lub nie dostrzega faktów i okoliczności o charakterze zasadniczym, decydujących w rzeczywistości o odpowiedzialności oskarżonych, a powstałych przed listopadem 2013 roku. Sąd Apelacyjny nie podziela również podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonych zarzutu w zakresie błędnych ustaleń faktycznych. Sąd pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do zasadniczych okoliczności, w szczególności zamiaru oskarżonych i Sąd Apelacyjny nie widzi powodów, które mogłyby dawać podstawę do zakwestionowania tych ustaleń.

Okoliczności podnoszone przez obrońcę zostały prawidłowo ocenione przez sąd pierwszej instancji. Uchybienie, o jakim mowa w art. 438 pkt. 3 k.p.k. (błąd w ustaleniach faktycznych) ma miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd taki może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (tzw. błąd dowolności).

Może być on zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie. Zgodnie z utrwalonymi poglądami orzecznictwa i doktryny, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku może się okazać trafnym tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w pierwszej instancji uchybienia przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającego na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak również całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności.

Autor apelacji - podnosząc w swojej apelacji zarzuty – starał się wykazać, że zachowanie oskarżonych A. P. (1) oraz A. P. (2) nie wyczerpywało znamion przestępstwa oszustwa określonego w art. 286 k.k., przede wszystkim z uwagi na brak realizacji znamion strony podmiotowej (brak zamiaru bezpośredniego) stanowiąc przejaw konsekwentnej prezentacji przyjętej linii obrony. Sąd Apelacyjny w tym miejscu przypomina, że istotą przestępstwa oszustwa określonego w art. 286 § 1 k.k. jest błąd pokrzywdzonego i wykorzystanie tego błędu przez sprawcę.

Nie ma znaczenia, czy błąd był np. łatwy do zauważenia przez pokrzywdzonego przy dołożeniu chociażby minimalnej staranności. Podobnie też nie ma znaczenia - akcentowana w apelacji obrońcy - „dobra wola” oskarżonych wywiązania się z zawartych zobowiązań oraz przekonanie, że firma „wyjdzie na prostą”, „wyjdą obronną ręką z zaistniałej sytuacji”. Dla bytu przestępstwa oszustwa ważny jest błąd pokrzywdzonego jako taki, czyli jego mylne wyobrażenie o rzeczywistości i wykorzystanie tego błędu przez sprawcę lub sprawców.

Drugorzędne znaczenie dla zaistnienia przestępstwa oszustwa ma nawet ta okoliczność, czy sprawca sam swoimi działaniami wywołał stan błędu, czy też jedynie z tego istniejącego po stronie pokrzywdzonego błędu skorzystał. Zamiar sprawcy – w rozumieniu prawa karnego materialnego - jest okolicznością o charakterze obiektywnym. Zamiar sprawcy na gruncie prawa karnego to przeżycie o charakterze intelektualnym ( strona intelektualna zamiaru pozwala sprawcy rozpoznać znaczenie jego czynu i w tym sensie umożliwia mu zadecydowanie o podjęciu uzewnętrznionego zachowania; aby ta funkcja strony intelektualnej zamiaru mogła być spełniona, konieczne jest wystąpienie świadomości okoliczności należących do charakterystyki typu czynu zabronionego w momencie podejmowania decyzji dotyczącej zachowania się), i jednocześnie woluntatywnym ( strona woluntatywna zamiaru polega na tym, że sprawca, rozpoznając możliwość realizacji określonego stanu rzeczy – strona intelektualna zamiaru - decyduje się go zrealizować).

Ten składający się na stronę woluntatywną proces decyzyjny sprawcy może przebiegać z różną intensywnością i mieć mniej lub bardziej rozbudowaną strukturę; przy pełnej strukturze procesu decyzyjnego występują takie elementy, jak: oparty na wyobrażeniu motyw osiągnięcia określonego celu, oparty na znajomości przebiegów przyczynowych wybór określonego sposobu osiągnięcia celu, podjęcie decyzji zachowania. Zamiar oszukańczy – w takim znaczeniu, jakie nadaje mu prawo karne w zakresie realizacji znamion przestępstwa z art. 286§1k.k. - jest procesem odbywającym się w świadomości sprawcy, tj. sprawca zdaje sobie sprawę z rzeczywistego stanu rzeczy, ukrywa ten rzeczywisty stan rzeczy przed pokrzywdzonym i jednocześnie podejmuje decyzję o określonym zachowaniu; innymi słowy sprawca mając świadomość błędu po stronie pokrzywdzonego, wykorzystuje ten stan błędu i doprowadza pokrzywdzonego do niekorzystnego – z punktu widzenia tego pokrzywdzonego – rozporządzenia mieniem.

Niekorzystność owego rozporządzenia ma miejsce w każdej sytuacji, w której – gdyby pokrzywdzony znał rzeczywisty stan rzecz – takiego rozporządzenia, obiektywnie dla niego niekorzystnego, by nie wykonał. Podstępne zabiegi sprawcy mogą ograniczyć się nie tylko do jednokrotnego działania lub zaniechania, ale mogą też wiązać się z całą gamą tego rodzaju zachowań lub zaniechań, mających na celu wywołanie błędu pokrzywdzonego lub utrzymanie go w błędzie. Podstępne zabiegi mogą być powiązane z zatajeniem pewnych, istotnych okoliczności.

Zakończenie czynności sprawczych przestępstwa oszustwa następuje w momencie, kiedy wprowadzony lub pozostający w błędzie pokrzywdzony dokonuje niekorzystnego dla siebie rozporządzenia mieniem. Wszystkie zdarzenia późniejsze, co do zasady, nie mogą mieć wpływu na ocenę zamiaru sprawcy w czasie popełnienia przestępstwa. Przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 k.k. jest dokonane z chwilą niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a tą chwilą rozporządzenia mieniem, decydującą o dokonaniu przestępstwa oszustwa, jest moment przyjęcia przez pokrzywdzonego lub nałożenia na pokrzywdzonego zobowiązania, a nie sam moment jego realizacji.

Oszukańcze zachowania sprawcy (tj. wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania) - zgodnie z treścią art. 286 § 1 k.k. - są sposobem doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i oczywistym jest, że muszą one owo rozporządzenie mieniem poprzedzać. Niekorzystne rozporządzenie mieniem, o którym mowa w art. 286 § 1 k.k., może przybierać różną postać. Pojęcia „niekorzystności rozporządzenia” oraz „korzyści majątkowej” – w kontekście realizacji znamion przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. - było przedmiotem wielu wypowiedzi doktryny i orzecznictwa sądów.

Dla uznania niekorzystności rozporządzenia po stronie pokrzywdzonego nie jest nawet konieczne powstanie szkody w mieniu i okoliczność ta nie stanowi warunku koniecznego do uznania, że doszło do realizacji tego znamienia (tak przykładowo SN w wyroku z 28 czerwca 2017 r. III KK 100/17; LEX nr 2320356). Przestępstwo określone w art. 286 § 1 k.k. jest dokonane już wówczas, gdy zostanie wykazane, że pokrzywdzony nie zawarłby ze sprawcą określonej umowy, gdyby wiedział o istotnych okolicznościach jej dotyczących, a które zostały przez sprawcę przedstawione nierzetelnie lub wręcz kłamliwie (tak SA w Gdańsku w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r.

II AKa 126/17; LEX nr 2375021). Ustawowym skutkiem działania sprawy oszustwa nie jest osiągnięcie korzyści majątkowej przez niego, lecz doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 08 marca 2017 r. II AKa 23/17; LEX nr 2278268). Korzyść majątkowa, o której mowa w art. 286 § 1 k.k., jest pojęciem szerszym niż przywłaszczenie mienia, stanowiące cel działania sprawcy ( animus rem sibi habendi) przy popełnieniu innych przestępstw przeciwko mieniu (np. kradzież, przywłaszczanie).

Dla realizacji znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w rozumieniu art. 286 § 1 k.k., sprawca wcale nie musi dążyć do przywłaszczenia mienia stanowiącego przedmiot oszukańczych zabiegów. Sprawca może nawet zakładać zwrot mienia pokrzywdzonemu, zamierzając jednak osiągnąć korzyść majątkową płynącą z rozporządzenia tym mieniem, przejawiającą się w każdej innej postaci, niż jego przywłaszczenie (tak SA we Wrocławiu w wyroku z dnia 16 maja 2017 r. II AKa 82/17; LEX nr 2317704). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że oskarżeni A.

P. (1) i A. P. (2) mieli świadomość rzeczywistego stanu rzeczy, wykorzystali stan błędu po stronie przedstawiciela pokrzywdzonej spółki (...) Sp. z o.o. i doprowadzili ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci dostarczenia folii ogrodniczej, za którą oskarżeni nie zapłacili. Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie skonkludował, że istota oszustwa we realiach niniejszej sprawy polegała na tym, że pokrzywdzona spółka ponosiła ryzyko gospodarcze nieproporcjonalnie większe, aniżeli zakładała. Gdyby pokrzywdzony (...) Sp.o.o. znał prawdziwy stan rzeczy, nie działał w błędzie, nie dokonałaby opisanych w wyroku rozporządzeń majątkowych, ewentualnie postarałby się o dodatkowe zabezpieczenia swoich praw, takich jak np.

„ płatność z góry” /k. 153 verte/ – co jasno wskazał prezes zarządu (...) Sp.z o.o. Brak wiedzy o rzeczywistym stanie rzeczy spowodował po stronie pokrzywdzonej obiektywnie niekorzystne rozporządzenie własnym mieniem – dostarczenie folii ogrodniczej o wartości 373 372,63 zł . Reasumując, apelacja obrońcy A. P. (1) i A. P. (2) poza własną polemiką z prawidłowymi i rzetelnymi ustaleniami sądu pierwszej instancji oraz właściwą oceną dowodów - nie dostarczyła argumentów skutkujących podważeniem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, a zatem okazała się całkowicie niezasadna.

Sąd apelacyjny podzielił zatem ustalony przez sąd okręgowy stan faktyczny, oraz przyjętą w wyroku kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonym. Przy kształtowaniu wymierzonej oskarżonym A. P. (1) i A. P. (2) kary pozbawienia wolności oraz uznając, iż istnieją podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonej kary, Sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające, łagodzące, jak i osobowości sprawców oraz okoliczności popełnionego przestępstwa, szczegółowo wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Sąd I instancji prawidłowo baczył, by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy. Sąd meriti uwzględnił również w należytym stopniu cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonych, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak wyżej.