Legislator Case Law & Legislation
II Ka 456/18 AI generated

II Ka 456/18 · Sąd powszechny

Case Number II Ka 456/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

W. został oskarżony o to, że w dniu 27.10.2017 roku w miejscowości Ł., gm. Z., woj. (...), prowadził pojazd mechaniczny m-ki F. (...) o nr rej. (...), nie stosując się do decyzji Starosty Powiatowego w Ł. numer (...)z dnia 08.02.2012 roku o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii „ABET” dokument numer (...) w związku z niepoddaniem się wyznaczonemu badaniu i nieprzedłużeniu stosownego orzeczenia w wyznaczonym w skierowaniu terminie, tj. o przestępstwo z art. 180a kk Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn.

Legislator headnote

AI generated

II Ka 456/18 · Sąd powszechny: Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania), czy też sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów Sąd I instancji. Zdaniem Sądu Okręgowego, takie uchybienia odnośnie świadomości oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu z art. 180a kk nie zostały przez obrońcę wykazane. W przedmiotowej sprawie kluczowym pozostaje, iż organ administracyjny nie przywrócił oskarżonemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, albowiem nie spełnił on warunków określonych w stosownych przepisach.

Keywords

AI generated
withdrawal of driving license driving without authorization permit violation traffic violation fitness to drive authorization to sue
AI generated
II K 382/23
Sygn. akt II K.382/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2024 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant: starszy sekr. sądowy Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ----------- po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2024 roku sprawy R. Z. syna M. i Z. z domu U. ur. (...) roku w Ł. oskarżonego o to, że: w dniu 13 marca 2023 roku w miejscowości F., gm. K., pow. g. woj. (...)- (...) kierował pojazdem mechanicznym, samochodem osobowym marki B. o nr rej. (...) w ruchu lądowym wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu sygn. akt II K 1075/15 z dnia 13 kwietnia 2017 roku zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 8 lat od dnia 09.10.2017 r. do dnia 09.10.2025 r. oraz wbrew decyzji Starosty Ł. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami prawo jazdy kat (...) nr (...) nr druku seria (...) wydane dnia 13.05.2013r. z dnia 03 kwietnia 2018r. nr Km.5430.2.130.2018.SF tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zb. z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk ORZEKA: Mając na uwadze stan prawny obowiązujący do 30 września 2023 roku (art. 4 § 1 kk): I. uznaje oskarżonego R. Z. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu w okresie pięciu lat po odbyciu kary łącznej 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu z 13 kwietnia 2017 roku w sprawie II K 1075/15 za czyny z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 178a § 1 kk, którą to karę odbył między innymi w okresie od 2 sierpnia 2018 roku do 18 października 2019 roku, tj. przestępstwa z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to po myśli art. 11 § 3 kk, po zastosowaniu art. 37a § 1 kk, na mocy art. 244 kk w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 kk w zw. z art. 35 § 1 kk wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na mocy art. 72 § 1 pkt 4 kk w zw. z art. 34 § 3 kk zobowiązuje oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej; III. na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat; IV. na mocy art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (nr konta (...)); V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 40,00 (czterdzieści) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 382/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. R. Z. Czyn przypisany - art. 244 kk w zw. z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk - kierowanie pojazdem mechanicznym, samochodem osobowym w ruchu lądowym wbrew zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, orzeczonemu prawomocnym wyrokiem sądu oraz wbrew decyzji uprawnionego starosty o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami obejmującymi kategorię B. Czyn popełniony w ramach recydywy określonej w art. 64 § 1 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Prowadzenie przez oskarżonego R. Z. pojazdu mechanicznego wbrew: - zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, orzeczonemu prawomocnym wyrokiem sądu; - wbrew decyzji właściwego starosty o cofnięciu uprawnień wyjaśnienia oskarżonego k. 4-4v. k. 50v. odpis wyroku Sądu Rejonowego w Zgierzu II K 1075/15 k. 15-16 informacja z Urzędu Miasta Ł. wraz z odpisem decyzji Starosty Ł. o cofnięciu uprawnień i dowodem doręczenia decyzji k. 24-26 2. Uprzednia karalność oskarżonego wraz z informacją o odbyciu kary pozbawienia wolności odpis wyroku Sądu Rejonowego w Zgierzu II K 1075/15 k. 15-16 karta karna z K. k. 54-55 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego Stan faktyczny w sprawie nie budził wątpliwości. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z ustaleniami oskarżyciela publicznego. Wskazał na okoliczności, w których doszło do prowadzenia pojazdu mechanicznego wbrew zakazowi oraz decyzji starosty o cofnięciu uprawnień. Sąd dał tym wyjaśnieniom wiarę. Depozycje oskarżonego korelują z dokumentacją przedłożoną do akt sprawy. odpis wyroku Sądu Rejonowego w Zgierzu II K 1075/15 Odpis wyroku wskazuje na prawomocne skazanie R. Z. za czyny z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 kk i art. 178a § 1 kk. W powołanym wyroku orzeczono wobec R. Z. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 8 lat (k. 16). Zakaz ten obowiązywał w momencie popełnienia czynu opisanego w akcie oskarżenia w niniejszej sprawie. Sąd nie powziął żadnych wątpliwości co do autentyczności i prawdziwości orzeczenia, brak podstaw do jego zakwestionowania. informacja z Urzędu Miasta Ł. wraz z odpisem decyzji Starosty Ł. o cofnięciu uprawnień i dowodem doręczenia decyzji Dokumentacja przedłożona do akt sprawy stanowi pokłosie prawomocnego skazania R. Z. w sprawie II K 1075/15 Sądu Rejonowego w Zgierzu. Na jego podstawie została bowiem wydana decyzja Starosty Ł. o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B w ruchu lądowym (k. 25). Odpis decyzji został doręczony R. Z. (k. 26). R. Z. miał zatem świadomość cofnięcia uprawnień, czego zresztą nie kwestionował w swoich wyjaśnieniach. 1.1.1 karta karna z K. Oskarżony był uprzednio karany za czyny z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 kk oraz z art. 178a § 1 kk, co ustalono na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (k. 54-55). Fakt ten potwierdza także odpis wyroku Sądu Rejonowego w Zgierzu w sprawie II K 1075/15, który został dołączony do akt sprawy (k. 15-16). Powzięte informacje nie budzą żadnej wątpliwości. odpis wyroku Sądu Rejonowego w Zgierzu II K 1075/15 Jak już wskazano, w sprawie ustalono, iż oskarżony był uprzednio karany. Do akt sprawy załączono odpis wyroku Sądu Rejonowego w Zgierzu. W wyroku tym przedstawiono także wyliczenie odbycia kary pozbawienia wolności (k. 16). Na tej podstawie ustalono, iż czyn w sprawie niniejszej został popełniony w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 kk. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I R. Z. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Jak już wskazano, stan faktyczny w sprawie nie stanowił przedmiotu sporu. W trakcie postępowania dowodowego ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż R. Z. w dniu 13 marca 2023 roku prowadził pojazd mechaniczny, tj. samochód osobowy marki B. wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu w sprawie II K 1075/15 zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat, a ponadto prowadził wskazany pojazd mechanicznych wbrew decyzji uprawnionego starosty o cofnięciu uprawnień kategorii B. Oskarżony miał świadomość obowiązywania wobec niego zakazu oraz cofnięcia uprawnień. Mimo tego, zdecydował się na prowadzenie pojazdu mechanicznego objętego kategorią B. Jego czyn wyczerpał w związku z tym znamiona czynów opisanych w art. 244 kk i art. 180a kk. Zważyć trzeba, iż sąd uzupełnił kwalifikację prawną czynu o element powrotności do przestępstwa z art. 64 § 1 kk, o czym uprzednio pouczono strony (k. 82). Oskarżony dopuścił się bowiem czynu w przedmiotowej sprawie w okresie 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 1075/15 Sądu Rejonowego w Zgierzu. Jego czyn z sprawie niniejszej ma charakter umyślny, jest też czynem podobnym do czynu, za który został uprzednio skazany powołanym wyrokiem. Stanowisko takie wyraził także prokurator rejonowy będący autorem aktu oskarżenia (k. 67). Wyczerpanie znamion czynu zabronionego w art. 244 kk i art. 180a kk zostało ocenione w ramach konstrukcji jedności czynu (art. 11 § 2 kk). ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. Z. I I Czyn został popełniony 13 marca 2023 roku, a więc przed zmianami dotyczącymi między innymi konstrukcji recydywy opisanej w art. 64 § 1 kk. Sąd zważył, iż rozwiązanie w tym zakresie, obowiązujące w dacie popełnienia czynu było względniejsze. Stąd też zastosowanie art. 4 § 1 kk. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu, sąd po myśli art. 11 § 3 kk i po zastosowaniu art. 37a § 1 kk na mocy art. 244 kk w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 kk w zw. z art. 35 § 1 kk wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. W przekonaniu sądu orzeczona kara - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Orzeczenie kary pozbawienia wolności byłoby w tym wypadku posunięciem zbyt surowym, zwłaszcza, że ze względu na treść art. 69 § 1 kk wykonania tej kary nie można by warunkowo zawiesić na okres próby. Oskarżony składając wyjaśnienia, wskazał, iż jest obecnie osobą bezrobotną, utrzymuje się z oszczędności (k. 3-3v.). W tym wypadku karą najbardziej oddającą zawartość kryminalną czynu, ale i dostosowaną do sytuacji życiowej oskarżonego będzie kara ograniczenia wolności. Jej wymiar, w obliczu uprzedniej karalności za umyślne przestępstwo podobne, nie razi surowością. Dodać trzeba, iż oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnień. Mimo tego, wystąpił z premedytacją przeciw wskazanym ograniczeniom. Jego postawa wskazuje na brak poszanowania obowiązującego porządku prawnego i zasad współżycia społecznego. Oskarżony nie może w związku z tym liczyć na orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju w postaci grzywny. Byłaby to niczym nieuzasadniona gratyfikacja, utrwalająca poczucie bezkarności. Oskarżony musi odczuć, iż łamanie prawa nie może się opłacać i spotkało się z adekwatną, obiektywną, wyważoną karą. Kara ta ma wpłynąć na oskarżonego wychowawczo, skutecznie odwodząc go od popełnienia przestępstwa w przyszłości. R. Z. II I Na mocy art. 72 § 1 pkt 4 kk w zw. z art. 34 § 3 kk zobowiązano oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej. Oskarżony wskazał, iż jest osobą bezrobotną, co w obliczu orzeczenia obligatoryjnego świadczenia pieniężnego może prowadzić do braku wykonania wyroku w tej części. Oskarżony jest osobą zdrową, zdolną do pracy. Zobowiązanie go do pracy zarobkowej doprowadzi do wywiązania się z zobowiązań finansowych nałożonych w przedmiotowym wyroku. Sąd zważył także, iż wymiar godzin pracy na cele społeczne celowo został ustanowiony na najniższym możliwym poziomie (20 godzin w miesiącu), aby nie kolidowało to z obowiązkiem podjęcia pracy zarobkowej. R. Z. III I W związku ze skazaniem za czyn z art. 244 kk w zw. z art. 180a kk obligatoryjnym elementem wyroku skazującego było orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (art. 42 § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk). Sąd wymierzył wskazany środek karny na okres 2 lat. Należało w związku z tym zważyć, iż orzeczenie zakazu na okres krótszy, tj. na 1 rok nie miało uzasadnienia z punktu widzenia praktycznego oddziaływania środka karnego. Wobec oskarżonego obowiązuje bowiem jeszcze środek karny orzeczony w sprawie II K 1075/15 Sądu Rejonowego w Zgierzu. Będzie on obowiązywał do 9 października 2025 roku. Stąd też orzeczenie tego środka w sprawie niniejszej na 1 rok nie niosłoby za sobą żadnej dolegliwości. Wobec tego orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat jawi się jako niezbędne minimum, wynikające z przestępczej działalności oskarżonego. R. Z. IV I Na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny. Wysokość świadczenia została określona na najniższym możliwym poziomie, co uwzględnia obecną sytuację zawodową oskarżonego. Obowiązek zapłaty świadczenia stanowi dolegliwość ekonomiczną, która dowodzi braku opłacalności popełnienia przestępstwa. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 kpk, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 40 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony winien zatem ponieść koszty procesu. Sytuacja materialna oskarżonego nie nasuwa wniosku, iż ich uiszczenie narazi oskarżonego na istotny uszczerbek w jego utrzymaniu. 1.Podpis
II K 87/24
Sygn. akt II K 87/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2024 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant: St. sekr. sąd. Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ----------- po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 roku sprawy R. K. syna T. i Z. z domuT. (...) urodz. (...) w L. oskarżonego o to, że: w dniu 02 stycznia 2024 roku w K., gmina K., powiat g. (...) (...), województwo (...) na ulicy (...), kierował samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) po drodze publicznej, wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt VII K 161/14 z dnia 04 czerwca 2014 roku zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 (ośmiu) lat obowiązującemu w okresie od dnia 12 czerwca 2014 roku do dnia 14 stycznia 2024 roku, zmienionemu postanowieniem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt II Ko 1175/22 z dnia 27 października 2022 roku na zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym oraz wbrew decyzji nr (...) (...) z dnia 15 marca 2023 roku wydanej z upoważnienia Starosty G.- (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AM, B, B1, C1, C, B+E, C1+E, C+E, T wyłącznie w zakresie pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego R. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to w myśl art. 11 § 3 kk po zastosowaniu art. 37a § 1 kk na mocy art. 244 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 10 (dziesięciu) złotych; II. na mocy art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (nr konta (...)); III. na mocy art. 42 § 1a pkt 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku; IV. na mocy art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 stycznia 2024 roku do dnia 8 stycznia 2024 roku oraz od dnia 20 lutego 2024 roku; V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w wysokości 40 (czterdzieści) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 87/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. R. K. Czyn przypisany - art. 244 kk w zw. z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Prowadzenie pojazdu mechanicznego przez oskarżonego wbrew: - zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu; - wbrew decyzji właściwego starosty o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. wyjaśnienia oskarżonego R. K. k. 105 k. 77 k. 81v.-82 odpis wyroku VII K 161/14, odpis postanowienia II Ko 1175/22 k. 20 k. 36 decyzje starosty g. (...) (...) wraz z potwierdzeniami ich odbioru k. 15 k. 17 k. 18 Uprzednia karalność oskarżonego, dane osobopoznawcze karta karna k. 22-26 odpisy wyroków k. 20 k. 33-35 k. 64 dane zebrane na podstawie art. 213 kpk k. 79 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego R. K. Na wstępie należy wskazać, iż co do zasady stan faktyczny w sprawie nie budził wątpliwości. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których przedstawił okoliczności popełnienia czynu. Oskarżony miał przy tym świadomość, iż ciążył na nim obowiązujący zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wiedział także o decyzji właściwego starosty o cofnięciu uprawnień i późniejszej decyzji ustalającej zakres cofnięcia (auta niewyposażone w blokadę alkoholową). Obie te decyzje osobiście odebrał. Oskarżony wskazał także na okoliczności, w których prowadził pojazd niewyposażony w blokadę alkoholową. Jego pojazd pozostawał wówczas w naprawie. Oskarżony jechał wówczas do córki, która źle się poczuła. Wyjaśnienia powyższe sąd uznał za wiarygodne. Relacja oskarżonego nie pozostawia żadnych wątpliwości co do okoliczności ocenianego zdarzenia. odpis wyroku VII K 161/14, odpis postanowienia II Ko 1175/22 Przedstawiony odpis wyroku pozwolił na ustalenie obowiązywania wobec oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (z późniejszą modyfikacją dotyczącą pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową). Odbywanie kary pozbawienia wolności spowodowało, iż w dniu zatrzymania oskarżonego do kontroli zakaz ten - zgodnie z treścią art. 43 § 2a kk - obowiązywał. Oskarżony miał tego świadomość. decyzje starosty g. (...) (...) wraz z potwierdzeniami ich odbioru Przedmiotowe decyzje zostały doręczone oskarżonemu. Ich odbiór oskarżony pokwitował własnoręcznymi podpisami (k. 15, k. 18). Treść decyzji jest jasna i precyzyjna. Nie budzi wątpliwości zakres cofniętych uprawnień, którego oskarżony miał pełną świadomość. To zresztą sam oskarżony wystąpił z wnioskiem o zmianę sposobu wykonywania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów (k. 16 - uzasadnienie postanowienia). Autentyczność decyzji nie stanowiła przedmiotu sporu w sprawie. 1.1.1 karta karna Oskarżony był w przeszłości karany, co ustalono na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Okoliczność ta nie budziła wątpliwości w sprawie. odpisy wyroków Do akt sprawy dołączono wyroki wskazane w karcie karnej. Na tej podstawie zweryfikowano pozytywnie informację z K. o poprzednich skazaniach. Strony nie kwestionowały tych okoliczności. dane zebrane na podstawie art. 213 kpk Na podstawie informacji zebranych w trybie art. 213 kpk ustalono, iż oskarżony pracuje zawodowo, osiąga wynagrodzenie w wysokości 4.500 złotych miesięcznie. Jest żonaty, posiada troje dzieci, na utrzymaniu jedna osoba (k. 79). Okoliczności te nie budziły wątpliwości w sprawie. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I R. K. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy w sprawie, sąd uznał oskarżonego R. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 244 kk w zw. z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości, iż w dniu zatrzymania do kontroli drogowej, oskarżony prowadził pojazd mechaniczny niewyposażony w blokadę alkoholową. Czynił to mimo obowiązywania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową. Z obowiązywania tego środka karnego doskonale zdawał sobie sprawę. Przyznał to podczas swoich wyjaśnień. R. K. znał także treść decyzji właściwego starosty, która dotyczyła cofnięcia uprawnień, a następnie decyzji, która była pokłosiem wyrażenia zgody przez sąd na kontynuację zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych pod postacią pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową. Oskarżony sam zresztą zainicjował postępowanie w tej sprawie. Sąd przychylił się wówczas do wniosku, wydając postanowienie umożliwiające prowadzenie pojazdów wyposażonych w blokadę alkoholową. Oskarżony odebrał osobiście obie wspomniane decyzje, o czym wspomniano już powyżej. Tym samym prowadząc 2 stycznia 2024 roku pojazd mechaniczny niewyposażony w blokadę alkoholową, oskarżony wyczerpał znamiona występku z art. 244 kk (złamanie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych) oraz z art. 180a kk (prowadzenie pojazdu mechanicznego, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami). Zachowanie to należało ocenić w ramach konstrukcji jedności czynu (art. 11 § 2 kk). ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. K. I I Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, sąd po myśli art. 11 § 3 kk i po zastosowaniu art. 37a kk na mocy art. 244 kk w zw. z art. 33 § 1 i § 3 kk wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 10 złotych. W przekonaniu sądu orzeczona kara - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W ocenie sądu powinna także spełnić cele z zakresu prewencji indywidualnej, skutecznie odwodząc oskarżonego od popełniania przestępstw w przyszłości. Orzekając o karze, sąd miał na uwadze z jednej strony uprzednią kilkukrotną karalność oskarżonego, z drugiej zaś przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy. Wymiar kary oddaje także możliwości płatnicze oskarżonego - stanowi w przybliżeniu około połowę jego miesięcznego wynagrodzenia. Wymiar kary nie razi zatem surowością. Sąd miał przy tym na uwadze także konieczność obligatoryjnego orzeczenia świadczenia pieniężnego. R. K. II I Na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny. Kwota świadczenia również jest ustalona na najniższym ustawowym poziomie. Od orzeczenia w tym zakresie sąd nie mógł odstąpić. R. K. III I Podobnie ma się rzecz z orzeczeniem środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w związku ze skazaniem z art. 244 kk. Obowiązek ten wynika wprost z treści art. 42 § 1a pkt 2 kk i ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że w tym względzie ustawodawca nie pozostawia sądowi żadnego luzu decyzyjnego. Okres orzeczonego środka karnego (1 rok) jest najkrótszym możliwym do orzeczenia. R. K. IV I Na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczono oskarżonemu okresy zatrzymania prawa jazdy od 2 stycznia 2024 roku do 8 stycznia 2024 roku oraz od 20 lutego 2024 roku. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia decyzje prokuratora podjęte w trakcie dochodzenia. Zwrócić należy uwagę, iż 8 stycznia 2024 roku podjęto decyzję o zwrocie dokumentu prawa jazdy (k. 11). Następnie zaś ponownie zatrzymano ów dokument 20 lutego 2024 roku i wydano stosowne postanowienie (k. 78, k. 87). Tylko takie okresy sąd mógł zatem zaliczyć na poczet orzeczonego środka karnego (art. 63 § 4 kk). 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie art. 627 kpk, zasądzając od oskarżonego kwotę 200 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony winien zatem ponieść koszty procesu. Uwzględnia również sytuację materialną oskarżonego. R. K. pracuje, osiągając stały, comiesięczny dochód w kwocie 4.500 złotych. Zapłata kosztów nie narazi go tym samym na istotny uszczerbek w utrzymaniu. 1.Podpis
II K 282/18
W dniu 25 sierpnia 2017r. przez miejscowość T. przejeżdżał pojazd marki R. (...) nr rej. (...), którym kierował M. J.. Został on zatrzymany do kontroli policyjnej przez starszego sierżanta R. S. w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości na terenie obszaru zabudowanego. Podczas sprawdzania osoby kierującego w systemach policyjnych okazało się, że ma on status w ruchu drogowym ,,6” , czyli usunięty z systemu punktowego z powodu czynnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Funkcjonariusz zatrzymał oskarżonemu dokument uprawniający do kierowania pojazdami mechanicznymi w postaci prawa jazdy.
IX Ka 685/14
został oskarżony o to, że w dniu 29 sierpnia 2014 roku o godz.04.35 będąc w stanie nietrzeźwości kierował samochodem osobowym marki(...)o nr rej.
II K 240/16
Decyzją Prezydenta Miasta K.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 456/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 października 2018 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Wierzejska przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk po rozpoznaniu w dniu 19 października 2018 r. sprawy R. W. oskarżonego z art. 180akk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II K 1737/17 wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 zł tytułem kosztów sądowych za II instancję. Sygn. akt II Ka 456/18

UZASADNIENIE

R. W. został oskarżony o to, że w dniu 27.10.2017 roku w miejscowości Ł., gm. Z., woj. (...), prowadził pojazd mechaniczny m-ki F. (...) o nr rej. (...), nie stosując się do decyzji Starosty Powiatowego w Ł. numer (...)z dnia 08.02.2012 roku o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii „ABET” dokument numer (...) w związku z niepoddaniem się wyznaczonemu badaniu i nieprzedłużeniu stosownego orzeczenia w wyznaczonym w skierowaniu terminie, tj. o przestępstwo z art. 180a kk Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn.

II K 1737/17: I. oskarżonego R. W. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 180a kk i za czyn ten na podstawie art. 180a kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 150 /stu pięćdziesięciu/ stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 12 /dwanaście/ złotych; II. na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 /czterech/ lat; III. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych tytułem opłaty oraz 70 /siedemdziesiąt/ złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając mu: 1/ błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na niezgodności ustaleń faktycznych z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności poprzez wadliwe ustalenie, że oskarżony był świadom popełnionego czynu, tj. tego, że w dniu 27 października 2017 roku w Ł., gm. Z., na drodze publicznej kierował pojazdem mechanicznym marki F. (...) o nr rej. (...), nie stosując się do decyzji nr (...), wydanej przez Starostwo Powiatowe w Ł. z dnia 08 lutego 2012 roku o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi; 2/ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to: art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, sprzeczną z zebranym materiałem dowodowym, pobieżną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności ujawnionych na rozprawie dokumentów ze Starostwa Powiatowego w Ł., naruszającą zasady logiki oraz doświadczenia życiowego.

Wskazując na powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonego poparł apelację i wniosek w niej zawarty. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. Obrońca zareplikował wnosząc ewentualnie o zmianę wyroku w zakresie środka karnego przez orzeczenie go w minimalnym zakresie. Oskarżony wniósł o zmniejszenie orzeczonej kary.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie wyartykułowano w niej żadnych znaczących i przekonujących argumentów skutecznie podważających przyjętą przez Sąd meriti ocenę dowodów i poczynione w jej następstwie ustalenia faktyczne, które pozostają pozbawione błędów. Przechodząc do meritum, przypomnieć należy, iż istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych (pkt 1 apelacji) nie może opierać się wyłącznie na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy na forsowaniu przez skarżącego własnego poglądu na daną kwestię.

Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania), czy też sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów Sąd I instancji. Zdaniem Sądu Okręgowego, takie uchybienia odnośnie świadomości oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu z art. 180a kk nie zostały przez obrońcę wykazane. W przedmiotowej sprawie kluczowym pozostaje, iż organ administracyjny nie przywrócił oskarżonemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, albowiem nie spełnił on warunków określonych w stosownych przepisach.

Oskarżony prowadząc w dniu 27 października 2017 r. samochód F. (...) nr rej. (...) w miejscowości Ł. nie posiadał dokumentu prawa jazdy – ani przy sobie, ani w domu. W tej konkretnej sytuacji Sąd Odwoławczy nie znalazł zatem podstaw do poddania w wątpliwość pierwszoinstancyjnych ustaleń w kwestii strony podmiotowej popełnionego przez oskarżonego przestępstwa, uznając zarzut z pkt 1 za bezzasadny. Przechodząc do zarzutu z pkt 2 i tym samym do pierwszoinstancyjnej oceny dowodów z dokumentów ze Starostwa Powiatowego w Ł. zaznaczyć należy, iż Sąd II instancji nie doparzył się w niej jakichkolwiek uchybień i przekroczenia reguł określonych w art. 7 kpk.

Obraza art. 410 kpk zachodzi wówczas, gdy sąd orzekający opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, albo na części tego materiału. Żadna z tych sytuacji nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Ocena danego dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie – w tym przypadku dowodów z dokumentów – w inny sposób niż oczekuje tego skarżący nie świadczy o naruszeniu treści przepisu art. 410 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti słusznie wskazał w pisemnych motywach wyroku, iż oskarżony zignorował fakt, iż Starostwo Powiatowe w Ł. nie honorowało przedłożonych przez niego wyników badań lekarskich i psychologicznych, podało powody takiego postępowania, wskazało sposób konwalidowania braku stosowanego zaświadczenia i miejsce gdzie oskarżony może je uzyskać oraz w konsekwencji nie wydało decyzji administracyjnej o przywróceniu oskarżonemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i nie zwróciło mu samego dokumentu prawa jazdy.

Wszelkie poczynione przez Sąd Rejonowy konkluzje płynące z w/w dokumentów nadesłanych przez Starostwo Powiatowe w Ł. spotkały się z aprobatą Sądu Odwoławczego. Reasumując powyższe rozważania, skoro za chybiony uznano zarzut naruszenia reguł prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego (art. 7 kpk), to naturalną konsekwencją tej konstatacji jest również to, że ustalenia faktyczne są prawidłowe. Sąd Rejonowy oparł je na wszystkich istotnych w sprawie dowodach - w tym na niesłusznie kwestionowanych przez obrońcę dowodach z dokumentów - ujawnionych zgodnie z regułami prawa procesowego.

Zdaniem Sądu Okręgowego, z powyższych względów, brak było podstaw, aby uznać, że zaskarżony wyrok jest wadliwy w części dotyczącej winy oskarżonego. Sąd Okręgowy nie dostrzegł również przesłanek przemawiających za złagodzeniem pierwszoinstancyjnej represji karnej, zgodnie z postulatami oskarżonego i jego obrońcy wyrażonymi na rozprawie apelacyjnej. W tym miejscu stanowczego podkreślenia wymaga, iż w rozpoznawanej obecnie sprawie dokonany przez Sąd I instancji wybór rodzaju kary zasadniczej – najłagodniejszej rodzajowo kary grzywny (zagrożeniem ustawowym czynu z art. 180a kk jest kara grzywny, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2) i określenie wymiaru ilości stawek dziennych grzywny jedynie na 150 (sto pięćdziesiąt) budzi zastrzeżenia Sądu Odwoławczego, przede wszystkim w świetle dotychczasowej karalności R.

W. (dwa prawomocne wyroki skazujące za czyn z art. 180a kk w tzw. „karcie karnej”). Pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie przekonały Sądu II instancji, aby Sąd Rejonowy przesłankom łagodzącym oraz obciążającym tego oskarżonego nadał właściwą rangę i znaczenie oraz w należyty sposób uwzględnił kodeksowe kwalifikatory dyrektyw wymiaru kary, które wpływają na jej wymiar. Niemniej jednak kierunek zaskarżenia wyroku, tj. apelacja złożona wyłącznie przez obrońcę „na korzyść oskarżonego”, nie pozwalał Sądowi II instancji na zaostrzenie kary zasadniczej.

Jak wynika z pisemnych motywów wyroku, na orzeczeniu o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, zaważyła dotychczasowa karalność oskarżonego. Sąd Odwoławczy w pełni zgodził się z tym rozstrzygnięciem Sądu meriti. Wyjaśnienia oskarżonego, w których wskazał na to, iż często prowadzi pojazd mechaniczny podczas wykonywania pracy zarobkowej, słusznie zostały uznane jako wkalkulowanie ryzyka ewentualnego ujawnienia tego przestępstwa. W ocenie Sądu II instancji, konsekwentne lekceważenie przez oskarżonego decyzji o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i tym samym obowiązującego porządku prawnego nie pozwalało ani na odstąpienie od wymierzenia oskarżonemu w/w środka karnego, ani na łagodniejszy jego wymiar.

Z powyższych względów, nie dostrzegając podstaw do ingerencji w zaskarżony wyrok, Sąd Okręgowy utrzymał go w mocy. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 8 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.), zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 (dwustu) złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. Kwota ta składa się 180 zł opłaty (10 % kary grzywny orzeczonej w I instancji) oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w sprawie.

W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do odstępowania od zasady ponoszenia kosztów sądowych w sytuacji wydania wyroku skazującego. Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, stosownie do treści art. 456 kpk w zw. z art. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.