Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II K 364/17 AI generated

II K 364/17 · Sąd powszechny

Case Number II K 364/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Przed Sądem Rejonowym w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich prowadzona była sprawa o sygn. akt III Nsm 391/16 z wniosku H. G. o ustalenie miejsca pobytu małoletniej W. K. oraz z wniosku A. Ł. (1) o ustanowienie rodziny zastępczej. W dniu 10 lutego 2017 r. w przedmiotowej sprawie, po uprzedzaniu o odpowiedzialności karnej z art. 233§1 kk, w charakterze świadka przesłuchana został D. L.. (dowody: k.29-232) W toku przesłuchania odpowiadając na pytanie pełnomocnika H. G. zeznała, że słyszała o plotkach na temat kontaktów seksualnych A.

Legislator headnote

AI generated

II K 364/17 · Sąd powszechny: Nie kontaktuje się z nią telefonicznie. (dowody: protokół k. 386, protokół skrócony k. 195-196) D. L. oskarżona została o to, że w dniu 10 lutego 2017r., będąc przesłuchiwaną przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie Wydział III Rodzinny i Nieletnich, w sprawie o sygn. akt III Nsm 391/16 w charakterze świadka, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art.233§1 kk zeznała nieprawdę, w ten sposób, iż podała, że słyszała od Z. L. o kontaktach seksualnych A. Ł. (1) z małoletnią W. K., tj. o przestępstwo z art.233§1 kk D.

Keywords

AI generated
false testimony by a party deception regarding identity new factual plea uncredible testimony false statements regarding commercial business legal fiction
AI generated
II K 169/20
Sygn. akt II K 123/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 05 lutego 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – SSR Lidia Merska Protokolant – p.o. sekr. sąd. Ewa Brezgieł w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. (...)- ----------- po rozpoznaniu w dniach 06 listopada 2020r i 05 lutego 2021 roku na rozprawie sprawy S. L. urodz. (...) w G. syna M. i J. z d. G. oskarżonego o to, że: W dniu 29 grudnia 2016 r. w G. w Sądzie Rejonowym w trakcie rozprawy głównej IIK 325/16 w sprawie P. L. oskarżonego z art. 157§1kk w zw. z art. 64§1kk, będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań oraz prawie do odmowy składania zeznań zgodnie z art. 182 kpk, zeznał nieprawdę, iż to on jest sprawcą uderzenia pokrzywdzonego z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą oskarżonemu, który jest jego bratem tj. o czyn z art. 233§1akk 1. Oskarżonego S. L. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to na podstawie art. 233§1a kk skazuje go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. S. wynagrodzenie w kwocie 841,32 (osiemset czterdzieści jeden 32/100) złotych, a kwota ta zawiera stawkę podatku VAT. 3. Zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 169/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. 1. S. L. W dniu 29 grudnia 2016 r. w G. w Sądzie Rejonowym w trakcie rozprawy głównej IIK 325/16 w sprawie P. L. oskarżonego z art. 157§1kk w zw. z art. 64§1kk, będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań oraz prawie do odmowy składania zeznań zgodnie z art. 182 kpk, zeznał nieprawdę, iż to on jest sprawcą uderzenia pokrzywdzonego z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą oskarżonemu, który jest jego bratem tj. popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 233§1akk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty - złożenie fałszywych zeznań przez oskarżonego podczas rozprawy dnia 29.12.2019r w sprawie IIK 325/16 - zeznania świadka S. M. - materiały ze sprawy IIK 325/16 k. 176v k. 8 – 19 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Zeznania świadka S. M. - bezpośrednio wskazał na sprawcę swojego pobicia dnia 24 kwietnia 2016r – P. L. - konsekwentnie wskazywał sprawcę, którego rozpoznał; - świadek zna obu braci – P. L. i S. L., - z P. L. wcześniej trenował taekwondo; 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Wyjaśnienia oskarżonego Zeznania świadka M. J. - linia obrony oskarżonego, wynikająca z treści złożonych przez niego zeznań na rozprawie dnia 29.12.2019r - potwierdza wersję oskarżonego, która jest niewiarygodna wobec kategorycznych zeznań S. M. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Odpowiedzialności karnej za popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 233§1kk podlega ten, kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. Natomiast art. 233§1a kk stanowi, że jeżeli sprawca czynu określonego w §1 zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym – podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Przestępstwo z art. 233 § 1a kk jest przestępstwem umyślnym, popełnionym, gdy sprawca miał zamiar zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy. Zamiar ten zachodzi zarówno wtedy, gdy sprawca ma pełną świadomość, iż składa fałszywe zeznania lub zataja to, co mu jest wiadomo (zamiar bezpośredni), jak i wtedy, gdy z możliwością taką się liczy i godzi się na złożenie fałszywego zeznania lub zatajenie tego, co mu jest wiadome (zamiar ewentualny). Warunkiem odpowiedzialności karnej jest ustalenie, iż do jego dokonania doszło umyślnie, choćby w zamiarze ewentualnym. Niewątpliwie w oskarżony na rozprawie był pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, co więcej mógł odmówić składania zeznań i był pouczony o treści art. 183 kpk. Oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. L. 1. 1. - wysoki stopień społecznej szkodliwości, działanie na szkodę wymiaru sprawiedliwości; - uprzednie skazania k. 94; - działanie w zamiarze bezpośrednim, umyślnie, - jednocześnie należy wziąć pod uwagę, że oskarżony chciał w ten sposób ochronić swojego rodzonego brata - kara bezwzględna 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną do wagi i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego - zdaniem Sądu jedynie surowa kara pozbawienia wolności jest odpowiednią reakcją na zachowanie oskarżonego, nie może on pozostawać w przekonaniu, iż jego działanie przestępcze będzie potraktowane pobłażliwie, 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. 3. Zgodnie z art. 618§1pkt 11 kpk Sąd przyznał wynagrodzenie adw. I. S. za obronę wykonywaną z urzędu (§17 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu – Dz. U. z 2016r poz. 1714). Przyznane wynagrodzenia w myśl § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia uwzględnia stawkę podatku VAT. Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, ponieważ nie osiąga on żadnych stałych dochodów, a poza tym wymierzona kara pozbawienia wolności nie pozwala mu na podjęcie pracy zarobkowej - art. 624 § 1 kpk. 7. Podpis
IV Ka 484/18
J. i K. J. zostali oskarżeni o to, że w dniu 10 listopada 2015r. złożyli na rozprawie przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu, I Wydział Cywilny, nieprawdziwe zeznania w sprawie unieważnienia darowizny z powództwa A. S. przeciwko J. S. oraz N. S. o sygn. I C 648/15, tj. o czyn z art. 233 § 1 k.k.
VII K 161/13
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny: K.
IV Ka 770/18
w dniu 22.10.2012r. w P. przed funkcjonariuszem Komisariatu Policji P. (...) fałszywie oskarżyła swojego męża M. S. (1) o czyn z art. 202 § 4a k.k. i na tę okoliczność złożyła fałszywe zeznania, będąc uprzednio pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, iż w okresie czerwca- lipca 2012r. we wspólnie używanym z mężem laptopie ujawniła skatalogowane przez M. S. (1) strony o treści pornograficznej z udziałem małoletnich, to jest o przestępstwo z art. 234 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,
II K 401/18
w dniu 1 października 2016 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 364/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 września 2018 r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Katarzyna Cichocka Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Grabowska Prokurator Prokuratury Rejonowej: D. P. po rozpoznaniu w dniach: 09.03.2018r., 04.04.2018r., 11.05.2018r., 13.06.2018r. i 07.09.018r. sprawy: D. L. c. H. i L. z domu R. ur. (...) w K. oskarżonej o to, że: w dniu 10 lutego 2017r., będąc przesłuchiwaną przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie Wydział III Rodzinny i Nieletnich, w sprawie o sygn. akt III Nsm 391/16 w charakterze świadka, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art.233§1 kk zeznała nieprawdę, w ten sposób, iż podała, że słyszała od Z. L. o kontaktach seksualnych A. Ł. (1) z małoletnią W. K. tj. o przestępstwo z art.233§1 kk I. oskarżoną D. L. uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu, II. na podstawie art.632 pkt 2 kpk koszty procesu ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II K 364/17

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Przed Sądem Rejonowym w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich prowadzona była sprawa o sygn. akt III Nsm 391/16 z wniosku H. G. o ustalenie miejsca pobytu małoletniej W. K. oraz z wniosku A. Ł. (1) o ustanowienie rodziny zastępczej. W dniu 10 lutego 2017 r. w przedmiotowej sprawie, po uprzedzaniu o odpowiedzialności karnej z art. 233§1 kk, w charakterze świadka przesłuchana został D. L.. (dowody: k.29-232) W toku przesłuchania odpowiadając na pytanie pełnomocnika H. G. zeznała, że słyszała o plotkach na temat kontaktów seksualnych A.

Ł. (1) z małoletnią W.. Mówił jej o tym wujek Z. L., gdy w Święta Bożego Narodzenia 2016 r. był u ojca H. L.. Wujek mówił, że rozpowiadane są takie plotki po wsi. (dowody: protokół k. 285) W dniu 29 marca 2017 r. w tej samej sprawie przed Sądem Rodzinnym w charakterze świadka został przesłuchany Z. L.. Wymieniony zeznał, że nie mówił takich rzeczy. Na święta był u brata H. L., ale nie było tam D. L. ani H. G.. Nie rozmawiał z nikim na temat tych kontaktów seksualnych. Zeznał, że ostatni raz rozmawiał z D. L. na pogrzebie matki W..

Nie kontaktuje się z nią telefonicznie. (dowody: protokół k. 386, protokół skrócony k. 195-196) D. L. oskarżona została o to, że w dniu 10 lutego 2017r., będąc przesłuchiwaną przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie Wydział III Rodzinny i Nieletnich, w sprawie o sygn. akt III Nsm 391/16 w charakterze świadka, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art.233§1 kk zeznała nieprawdę, w ten sposób, iż podała, że słyszała od Z. L. o kontaktach seksualnych A. Ł. (1) z małoletnią W. K., tj. o przestępstwo z art.233§1 kk D.

L. początkowo nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, że w Sądzie nie mówiła, że słyszała bezpośrednio od Z. L. o kontaktach seksualnych A. Ł. (1) z małoletnią W.. Nie wie dlaczego z protokołu rozprawy tak wynika. To H. L. – jej ojciec mówił, że słyszał od Z. L. o tych kontaktach. Musiało dojść do nieporozumienia, w protokole prawdopodobnie źle zapisano jej słowa. Następnie przyznała, że mogło tak być, że tak zeznała, ale już tego dobrze nie pamięta, jednak ostatecznie w swoich pisemnych oświadczeniach wycofała się z tych wyjaśnień. (wyjaśnienia oskarżonej k.277-278)

Sąd zważył, co następuje:

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej, w części w jakiej nie przyznała się ona do popełnienia zarzucanego jej czynu, bowiem zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, w tym przed wszystkim zeznania Z. L., nie dały podstaw do ich podważenia. W tym miejscu podnieść należy, iż nie można oprzeć się wrażeniu, że oskarżona składając wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego nie rozumiała treści stawianego zarzutu, stąd jej zmienne oświadczenia w tym zakresie. Najistotniejsze znacznie w niniejszym postępowaniu bezsprzecznie mają jednak zeznania Z.

L.. Zeznania takie jako stanowiące podstawę odpowiedzialności karnej oskarżonej muszą być niepodważalne, nie budzące wątpliwości. Zeznania wskazanego świadka na taką ocenę nie zasługują. Świadek Z. L. w postępowaniu przygotowawczym zeznał, że widział się wprawdzie w Święta Bożego Narodzenia 2016 r. z D. L. (czemu zaprzeczał w trakcie przesłuchania przed sądem rodzinnym), ale rozmawiali tylko ogólnie o utrzymywaniu kontaktów seksualnych rodziców z dziećmi, że takie przypadki się zdarzają, natomiast nie mówił o kontaktach A.

Ł. z W., bo nic o nich nie wie. Na rozprawie (dwukrotnie) zeznał natomiast, że rzeczywiście mówił dla H. G. i D. L., że chodziły takie plotki, że dochodziło do kontaktów seksualnych między A. Ł. a W., że oni współżyją. Mówił im jednak, że to tylko plotki, że o tym słyszał, ale to nie są sprawdzone informacje. (k. 348v-349, 389) Możliwość przekazywania takich plotek przez Z. L. potwierdził w swoich zeznaniach A. Ł. (1), który zeznał, że wprawdzie Z. L. temu zaprzeczał, ale jego zdaniem mógł po pijaku coś takiego powiedzieć, bowiem jeździł do D., popijali, a H.

G. zbierał różne informacje na jego temat. H. G. – konkubent oskarżonej i H. L. – ojciec oskarżonej skorzystali z prawa do odmowy zeznań. W świetle omówionego materiału dowodnego, brak jest jakichkolwiek dowodów, że oskarżona D. L. będą przesłuchiwana w sprawie I. N. 391/16 zeznała nieprawdę. Wskazać przy tym należy, iż samo sformułowanie zarzutu budzi wątpliwości, co mogło być przyczyną niepewnych i zmiennych wyjaśnień oskarżonej oraz zeznań świadka Z. L.. Mianowicie pominięto istotną kwestię, która wynika wprost z protokołu rozprawy z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie I.

N. 392/16 (protokołem jest nagranie z rozprawy), nie została natomiast zawarta w protokole skróconym, iż D. L. nie mówiła o sprawdzalnych informacjach, faktach, zeznała, na zadane pytanie, że słyszała plotki o kontaktach seksualnych Ł. z małoletnią, o których mówił wujek Z. podczas pobytu u jej ojca na święta. Z. L. nie mówił zatem, że o Ł. utrzymywał kontakty seksualne z W., tylko że takie są plotki, że ludzie tak mówią. Tak też wynika z jego zeznań złożonych na rozprawie w niniejszej sprawie i tak zeznała w toku rozprawy w dniu 10 lutego 2017 r. w sprawie I.

N. 391/16 przed Sądem Rodzinnym D. L.. Natomiast treść zarzutu sugeruje, że chodziło o fakty, informacje na temat Ł.. Zarzut brzmi „… zeznała nieprawdę, w ten sposób, że słyszała …. o kontaktach seksualnych…”. Tymczasem plotka to tylko pogłoska, często nieprawdziwa i szkodliwa dla czyjeś reputacji, wiadomość przekazywana z ust do ust, która traci swoje pierwsze prawdziwe znaczenie. W kontekście powyższego okoliczność czy plotki te oskarżona słyszała bezpośrednio od Z. L. czy przekazał je jej ojciec H. L. nie ma znaczenia.

Z. L. zeznał bowiem, że z bratem H. na pewno o tym rozmawiał. W tym stanie rzeczy można co najwyżej rozważyć zarzut zniesławienia A. Ł. (1). Abstrahując jednak od powyższego w świetle zeznań świadka Z. L. złożonych na rozprawie, brak jest jakiekolwiek podstaw do uznania oskarżonej winną składnia fałszywych zeznań. Podnieść przy tym należy, iż w niniejszym stanie faktycznym nawet w przypadk,u gdyby Z. L. zaprzeczył, że przekazywał takie plotki D. L. nie sposób obu tych wersji zweryfikować i jednoznacznie uznać czy to D.

L. czy Z. L. zeznają niezgodnie z prawdą. Wskazać jedynie należy w tym miejscy, iż Z. L. w toku niniejszego postępowania zmieniał i prostował swoje zeznania złożone przed Sądem Rodzinnym w kilku kwestiach. Początkowo wskazywał, że w ogóle w święta nie widział się z D. L., następnie w toku niniejszego postępowania przygotowawczego przyznał, że rzeczywiście widzieli się. Podobnie było również z informacjami przekazywanymi na temat A. Ł., np., co do planowanego rozwodu z panią K., czy faktu telefonicznego kontaktowania się Z.

L. się z D. L.. Odnośnie tej ostatniej okoliczności oskarżona wykazała, przedkładając wykazy połączeń telefonicznych, że Z. L. utrzymywał z nią kontakt telefoniczny, czemu ten pierwotnie również zaprzeczał. Z uwagi na powyższe rozbieżności i nieścisłości zeznania świadka Z. L. nie mogą i nie mogły w ocenie Sądu stanowić wiarygodnej podstawy ustaleń faktycznych, podstawy oskarżenia i uznania winy oskarżonej. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 17§1 pkt 1 kpk uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 233§1 kk.

Zgodnie z treścią art. 632 pkt 2 kpk koszty procesu w tym stanie rzeczy ponosi Skarb Państwa.