Legislator Case Law & Legislation
III K 154/17 AI generated

III K 154/17 · Sąd powszechny

Case Number III K 154/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

wyroku z dnia 23 stycznia 2018 roku Sąd ustalił, co następuje: W latach 2010-2011 w Krajowym Rejestrze Sądowym zarejestrowana była pod firmą Biuro Handlu Zagranicznego (...), spółka z o.o. z siedzibą w W. (uprzednio Biuro Handlu Zagranicznego (...) sp. z o.o.), której prezesem jednoosobowego zarządu i osobą zajmującą się sprawami gospodarczymi był R. G.. (dowód: wydruk z (...) k.285-288, zeznania świadka I. K. k. 96-99v, 357v-358) W Biurze Handlu Zagranicznego (...) spółka z o.o. z siedzibą w W. prowadzone były postępowania kontrolne nr (...) oraz (...). (dowód: zeznania świadka I.

Legislator headnote

AI generated

art. 173 § 1 k.k, art. 56 § 1 k.k, art. 6 § 2 k.k, art. 9 § 3 k.k, art. 56 k.k, art. 53 § 16 k.k; III K 154/17 · Sąd powszechny: Dla bytu przestępstwa określonego w art. 56 § 1 k.k.s. nie jest wymagane nastąpienie faktycznego uszczuplenia należności podatkowych, które nie stanowi ustawowego znamienia wskazanego czynu. Zakresem powyższego przepisu objęte są czyny zabronione polegające już tylko na narażeniu na uszczuplenie podatku, a tym bardziej polegające na spowodowaniu takiego uszczuplenia (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., V KK 309/08, OSNKW 2009/4/31, LEX nr 485042). Przy czym przez uszczuplenie rozumieć należy obniżenie wysokości zobowiązania podatkowego w stosunku do jego wysokości ustalanej w oparciu o prawidłowe zastosowanie regulacji prawa podatkowego do konkretnego stanu faktycznego (por.

Keywords

AI generated
outstanding tax liabilities value added tax evasion vat reassessment refund of withholding tax tax litigation proceedings tax reporting

Cited Legislation

AI generated
art. 173 § 1 k.k
Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie art. 173 § 1 k.k.s.
art. 56 § 1 k.k
podmiotów gospodarczych, a tym samym podał w nich nieprawdę, czym doprowadził do uszczuplenia zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie 2.966.527,00 zł, co stanowi wielką wartość, to wypełnił znamiona czynu z art. 56 § 1 k.k.s.
art. 6 § 2 k.k
Z kolei po myśli art. 6 § 2 k.k.s.
art. 9 § 3 k.k
art. 56 k.k
Komentarz do art. 56 k.k.s., teza nr 62, w: Kardas Piotr, Łabuda Grzegorz, Razowski Tomasz, Kodeks karny skarbowy.
art. 53 § 16 k.k
Po myśli zaś art. 53 § 16 k.k.s.
art. 23 § 3 k.k
akt II KK 259/11, Lex nr 1084720) wskazuje się zaś, że punktem wyjścia dla dokonania stosownych obliczeń stawki dziennej grzywny na podstawie art. 23 § 3 k.k.s.

Cited Case Law

AI generated
V KK 309/08
Barbarę T. o to, że pełniąc funkcję głównego księgowego w Przed- siębiorstwie Budownictwa Rolniczego w W., wspólnie z dyrektorem tego przedsiębiorstwa Mieczysławem Z., dopuściła do naruszenia przepisów podatkowych przy prowadzeniu urządzeń księgowych poprzez podanie nieprawdy o wysokości uzyskanego dochodu, w ten sposób, że zaniżyła dochód w złożonym w Urzędzie Skarbowym w P. w dniu 10 stycznia 2001 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za rok podatkowy (druk CIT8), co skutkowało narażeniem podatku dochodowego od osób praw- nych za 2000 r., należnego od wymienionego przedsiębiorstwa, na uszczuplenie w wysokości 628 718 zł, – tj. o przestępstwo określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 i 3 k.k.s.;
III KK 397/11
S. F.: - za czyn z pkt II (art. 258 § 1 k.k.) na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn z pkt III (art. 65 § 1 k.k.s. w zb. z art. 91 § 3 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.), przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. i art. 60 § 2 pkt 2 k.k., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych, określając wysokość dziennej stawki na kwotę 20 złotych; 4 2. A. N.: - za czyn z pkt II (art. 258 § 1 k.k.) na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn z pkt II (art. 65 § 1 k.k.s. w zb. z art. 91 § 3 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.) uznając, że osiągnięta przez niego korzyść majątkowa wyniosła 4.000 zł oraz przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. i art. 60 § 2 pkt 2 k.k., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, określając wysokość dziennej stawki na kwotę 20 złotych;
II KK 259/11
akt II KK 259/11, Lex nr 1084720) wskazuje się zaś, że punktem wyjścia dla dokonania stosownych obliczeń stawki dziennej grzywny na podstawie art.
AI generated
IX Ka 274/13
Wbrew przepisowi art. 99 ust. 1 i art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004, nr 54, poz. 535 ze zm.), pełniąc funkcję prezesa zarządu (...) NIP (...) z/s w T., ul. (...) uchylała się od opodatkowania przez niezłożenie w terminie, tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Naczelnikowi (...)Urzędu Skarbowego w T. wymaganej dla ujawnienia przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług deklaracji VAT-7 (...) sp. z o.o. NIP (...) z/s w T., ul. (...) za maj
II K 163/22
Sygn. akt II K 163/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lipca 2024 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – sędzia Katarzyna Garbarczyk Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.- ----------- w obecności oskarżyciela publicznego z (...)- (...) S.w O. – Beaty Opanowskiej po rozpoznaniu w dniach: 22.02.2023 r., 07.06.2023 r., 06.11.2024 r., 06.03.2024 r.,05.07.2024 r. sprawy A. G. (1) ur. (...) w O. syna M. i A. B. oskarżonego o to, że: Będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) podał nieprawdę w złożonej w dniu 30.03.2015 r. deklaracji od podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2014 r., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez to, że z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) zaniżył podatek należny poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 38.726,00 zł wynikającego z faktury (...) z 14-11-2014 wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) w złożonym, w dniu 01.04.2015 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. CIT-8, podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., w ten sposób, że z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.) zaniżył przychód o kwotę 752.600,00 zł i z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieprawidłowo wykazał koszty uzyskania przychodów o kwotę 168.373,98 zł wynikającą z faktury (...) z 14-11-2014, która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w 90.220,70 zł tj. o czyn z art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 7§1 kks w zw. z art. 9§3 kks 1. Oskarżonego A. G. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to, kwalifikując ten czyn z art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks, na podstawie z art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks skazuje go na karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych, przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki dziennej grzywny równa jest kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych. 2. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w wysokości 160 (sto sześćdziesiąt) złotych. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 163/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. A. G. (2) I. Będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) podał nieprawdę w złożonej w dniu 30.03.2015 r. deklaracji od podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2014 r., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez to, że z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) zaniżył podatek należny poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 38.726,00 zł wynikającego z faktury (...) z 14-11-2014 wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) w złożonym, w dniu 01.04.2015 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. CIT-8, podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., w ten sposób, że z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.) zaniżył przychód o kwotę 752.600,00 zł i z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieprawidłowo wykazał koszty uzyskania przychodów o kwotę 168.373,98 zł wynikającą z faktury (...) z 14-11-2014, która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w 90.220,70 zł - czyn z art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty I.1. Oskarżony b ędąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) podał nieprawdę w złożonej w dniu 30.03.2015 r. deklaracji od podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2014 r., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez to, że z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) zaniżył podatek należny poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 38.726,00 zł wynikającego z faktury (...) z 14-11-2014 wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) w złożonym, w dniu 01.04.2015 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. CIT-8, podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., w ten sposób, że z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.) zaniżył przychód o kwotę 752.600,00 zł i z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieprawidłowo wykazał koszty uzyskania przychodów o kwotę 168.373,98 zł wynikającą z faktury (...) z 14-11-2014, która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w 90.220,70 zł. - częściowo zeznania J. S. (1) - faktura - wyciąg z KRS -deklaracje - wydruk ze strony KRS - zestawienie danych k. 489v k.186 k. 63-64 k. 31-36, 221,222, 225 k. 39, 63-64 k. 329, 330 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ----------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ------------------ 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu I.1 - częściowo zeznania J. S. (1) - faktura - wyciąg z KRS, deklaracje, wydruk ze strony KRS, zestawienie danych - w części w jakiej potwierdza, że wystawił w ramach swojej spółki (...) fakturę na rzecz spółki (...) należącą do oskarżonego, za wykonanie usług marketingowych i reklamowych - korespondują z treścią faktury - brak podstaw, by kwestionować fakt wystawienia faktury - koresponduje z zeznanimi w/w świadka - dokumenty niekwestionowane przez strony - pochodzące od uprawnionych organów - brak podstaw, by podważać zawarte w nich dane 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu I.1. - wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania J. S. (1) - zeznania T. O., W. B., T. R., J. W. - oskarżony nie przyznał się do winy, przy czym jego wyjaśnienia należy uznać za niewiarygodne, stanowiące jedynie przyjętą linię obrony służącą uniknięciu odpowiedzialności karnej - wyjaśnienia oskarżonego pozostają odosobnione w świetle obiektywnych okoliczności sprawy - w części, w jakiej twierdzi, że wykonał na rzecz Farmy G. A. G. (3) kwestionowane w sprawie uslugi reklamowe i marketingowe w ramach swojej firmy (...)- nie mogą zyskać akceptacji Sądu - w świetle okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu dowodów, jakim Sąd nadał walor wiarygodności- zeznania te są nielogiczne, gołosłowne, przy czym należy mieć na uwadze, że świadek miał interes w tym, by przedstawiać określone okoliczności, utrzymując, że są one zgodne z prawdą -dokonując określonej oceny w/w dowodów należy wskazać na następujące fakty: - w/w mieli interes w tym, by twierdzić, że doszło do wykonania przez strony usługi reklamowej, która to była podstawą zakwestionownej faktury wystawionej przez J. S. (2)- właściciela spółki (...)- a następnie dokonanego przez oskarżonego odliczenia podatku - powiązania towarzyskie i biznesowe między w/w - oskarżony był prezesem zarządu spółki (...) G., a J. S. (1), który od wielu lat bardzo dobrze znał oskarżonego - posiadał w w/w spółce 1 udział ( dane z KRS) - ani oskarżony, ani w/w świadek nie przedstawili dokumentów, czy to w postępowaniu skarbowym, czy przed Sądem, potwierdzających zawarcie umowy na usługi marketingowe i reklamowe, ani na wykonanie takich usług np. wstępne kalkulacje, kosztorysy, ulotki, zdjęcia banerów, plakatów, potwierdzenia, ża na targach korzystano z usług hostess- brak informacji o sposobie rozliczenia takiej usługi, nadto brak informacji kto drukował ulotki, plakaty, przygotowywał banery - jako potwierdzenie wykonania usługi przedstawiono jedynie wydruk ze strony internetowej, przy czym nie sposób uznać, że usługa ta kosztowała - według faktury- 207,100 zł - podkreślić należy, że J. S. (1)- jedyny udziałowiec i Prezes spółki (...), jako wspólnik Farmy G. w zasadzie świadczyć miał usługi, czyli wykonywać umowę - m.in. na własną rzecz - z zeznań świadka wynika, iż świadczyć miał on w/w usługi od maja 2014 r., bo taka była umowa z oskarżonym, tymczasem oskarżony nabył Farmę G. dopiero w połowie czerwca 2014 r. ( informacje z KRS) - zauważyć należy, iż oskarżony umowę na zakup jachtów, które miały być czarterowane, a czerter reklamowany przez świadka - zawarł dopiero w dniu 01.08.2014r., zakup nastąpił w dniu 06.08.2014 r., przy czym zarejestrował te jachty dopiero w lutym 2015 r. - zważywszy na czas trwania okresu żeglarskiego należy podnieść, że z dowodów zebranych przez organ finansowy wynika, iż (...) G. w deklaracjach od I kwartału 2015 r. do IV kwartału 2016 r nie wykazała dostaw, ani nabyć towarów i usług, w ramach czarteru jachtów - według zeznań J. S. (1) usługi reklamowe i marketingowe miały być przez niego świadczone do września 2024 r., natomiast fakturę wystawiono dopiero 10 listopada 2014 r. - w świetle tych okoliczności przyjąć należało, że zakwestionowana faktura stwierdza czynności niedokonane i jest tzw. fakturą pustą. - zeznania w/w świadków w żadnej mierze nie podważają ustaleń Sądu i dokonanej oceny wyjaśnień oskarżonego i zeznań J. S. (1) - nie można pominąć faktu, że świadkowie to znajomi w/w, związani ze środwiskiem żeglarskim, podobnie jak w/w, przy czym ich zeznania nie mogą stanowić wystarczającego i przekonywującego dowodu w sprawie, iż usługa świadczona przez J. S. (1) na rzecz oskarżonego została faktycznie wykonana i w jakim nastąpiło to zakresie 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem ----------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1. A. G. (2) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżony będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., podał nieprawdę w złożonej w dniu 30.03.2015 r. deklaracji od podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2014 r., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez to, że z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) zaniżył podatek należny poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 38.726,00 zł wynikającego z faktury (...) z 14-11-2014 wystawionej przez (...) sp. z o.o., która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe Farmy G. Sp. z o.o w złożonym, w dniu 01.04.2015 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. CIT-8, podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., w ten sposób, że z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.) zaniżył przychód o kwotę 752.600,00 zł i z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieprawidłowo wykazał koszty uzyskania przychodów o kwotę 168.373,98 zł wynikającą z faktury (...) z 14-11-2014, która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawionej przez (...) sp. z o.o., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w 90.220,70 zł - art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks. Wyeliminowano z kwalifikacji prawnej czynu art. 7§1 kks , zgodnie z którym - jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu, przypisuje się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tylko jedno wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów- albowiem zachowanie oskarżonego nie wyczerpało dwóch przepisów ustawy, tylko jeden - art. 56§2 kks. Wina umyślna oskarżonego nie budzi wątpliwości. Oskarżony musiał zdawać sobie sprawę, że wystawiona faktura stwierdza czynność niedokonaną. 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania ------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------ 3.4. Umorzenie postępowania ------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ----------------- 3.5. Uniewinnienie ---------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. G. (2) 1. I. - Sąd kierował się dyrektywami art. 23§1 i 3 kks, tj. sytuacją osobistą, rodzinną i majątkową oskarżonego, jak również ogólnymi dyrektywami wymiaru kary - uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu, winy sprawcy, sposób popełnienia przestępstwa, motywy i pobudki jakimi kierował się oskarżony - wysokość narażonej na uszczupelnienie należności publicznej - okoliczność łagodząca - dotychczasowa niekaralność - Sąd uznał, że orzeczenie wobec oskarżonego kary w podanym rozmiarze jest w pełni uzasadnione i tylko taka kara spełni pokładane w niej cele. Nadto kara ta jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności ----------------- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Istotą sprawy było ustalenie, czy zasadnie zakwestionować należało oskarżonemu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z określonej faktury. Zgodnie z art. 88 ust.3a pkt. 4 lit.a ustawy dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług - obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika faktur, faktur korygujących lub dokumentów celnych stwierdzająych czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Powyższe oznacza, że samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą aby odliczyć podatek w niej naliczony, nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego, któremu nie można przeciwstawiać innych dowodów. Zatem obowiązkiem organu finansowego jest weryfikacja okoliczności, w których doszło do sprzedaży towaru i usługi, i w konsekwencji ustalenie czy faktura stwierdza fakt ich nabycia, czy doszło do rzeczywistej operacji gospodarczej. Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność podatkową, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia podatku ( wyrok NSA z 13.06.2014 r., sygn akt I FSK 647/14). Organy podatkowe są zobowiązane do badania nie tylko wysokości kwoty podatku naliczonego, ale także okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów i usług, czy doszło do rzeczywistej operacji gospodarczej (wyrok WSA w Krakowie z 28.02.2008 r., I SA/Kr 254/07). Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży jest bezkuteczna prawnie i nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych ( wyrok NSA z 14.11.2007 r., I FSK 979/06). Usługi niematerialne - a z takimi mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie- z uwagi na ich charakter winny być udokumentowane w sposób, który pozwoli na niebudzącą wątpliwości identyfikację ich realizacji ( wyrok NSA z 13.12.2012 r., I FSK 188/12). W przypadku tego typu usług to podatnik musi zadbać o dowody materialne, które potwierdzą fakt ich wykonania. Na nim spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie ( wyrok WSA w Opolu z 04.03.2009 r., I SA/Op 326/08). Zebrane dowody i ich analiza jednoznacznie wskazują, że zakwestionowana faktura stwierdza czynności niedokonane i w konsekwencji oskarżony na jej podstawie nie mógł dokonać obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tej faktury, a uczyniwszy to naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w kwocie 90.220,70 zł. 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 2. O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie art. 627 kpk w zw. z art. 113§1 kks. 8. PODPIS
II K 960/20
po rozpoznaniu w dniach: 06.05.2021 r., 16.09.2021r., 09.11.2021r., 26.11.2021r., 02.06.2022r.
II K 315/21
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 315/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III K 154/17

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 23 stycznia 2018 roku Sąd ustalił, co następuje: W latach 2010-2011 w Krajowym Rejestrze Sądowym zarejestrowana była pod firmą Biuro Handlu Zagranicznego (...), spółka z o.o. z siedzibą w W. (uprzednio Biuro Handlu Zagranicznego (...) sp. z o.o.), której prezesem jednoosobowego zarządu i osobą zajmującą się sprawami gospodarczymi był R. G.. (dowód: wydruk z (...) k.285-288, zeznania świadka I. K. k. 96-99v, 357v-358) W Biurze Handlu Zagranicznego (...) spółka z o.o. z siedzibą w W. prowadzone były postępowania kontrolne nr (...) oraz (...). (dowód: zeznania świadka I.

K. k. 96-99v, 357v-358) W trakcie kontroli ustalono, że Biuro Handlu Zagranicznego (...) spółka z o.o. z siedzibą w W. nie wykazało, w składanych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. M. deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010 roku oraz zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2010 rok, dokonanej sprzedaży usług i produktów marki A. na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) .H.-U. (...) R. S.. (dowód: zeznania świadków I.

K. k. 96-99v, 357v-358, A. R. k. 202-203, 358-358v, J. K. k. 200, 258v, H. C. k. 164-66, 373v, R. S. k. 151-155, 378, G. W. k. 172-177, 411, zeznanie podatkowe CIT 8 k.12-13, deklaracje VAT k.81-82) Powyższe działanie spółki Biuro Handlu Zagranicznego (...) doprowadziło do uszczuplenia zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie 2.966.527,00 zł, w tym podatku od towarów i usług w kwocie 1.591.794,00 zł oraz podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 1.374.733,00 zł. Zadłużenie spółki nie zostało spłacone. (dowód: k. 5-10 decyzja (...), k. 157-162 decyzja, k. 252-254 postanowienie WSA, k. 246, 248 pismo dyrektora Izby Skarbowej, k. 212.-222 decyzja (...), k.256-260 decyzja, k. 261 informacja) Aktualne miejsce pobytu R.

G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest znane. Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie art. 173 § 1 k.k.s. – tj. postępowania w stosunku do nieobecnych.

Sąd zważył, co następuje:

Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie spółka z o.o., działająca pod firmą Biuro Handlu Zagranicznego (...) (uprzednio Biuro Handlu Zagranicznego (...)) prowadziła sprzedaż usług i produktów marki A. na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) .H.-U. (...) R. S., co nie zostało uwzględnione w złożonych przez spółkę deklaracjachVAT-7 oraz zeznaniu podatkowym CIT-8. Powyższe wynika zarówno z przedmiotowych deklaracji VAT-7, zeznania CIT-8, wydawanych w prawie decyzji podatkowych, jak i z zeznań świadków tj.

I. K., pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej w W., który podał, że po przeprowadzeniu kontroli okazało się, iż spółka Biuro Handlu Zagranicznego (...) nie uwzględniła w deklaracjach i zeznaniu podatkowym sprzedaży usług i produktów marki A. oraz świadków A. R., J. K., H. C., R. S., G. W., którzy potwierdzili sprzedaż na rzecz podmiotów, w których pracowali zarówno usług i jak i produktów marki A. ze strony Biura Handlu Zagranicznego (...). Zeznania świadków Sąd uznał za wiarygodne z uwagi na ich rzeczowy charakter oraz spójność z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Sądu nie zachodzą także wątpliwości co do tego, że R. G., będący Prezesem jednoosobowego Zarządu spółki Biuro Handlu Zagranicznego (...) (uprzednio Biuro Handlu Zagranicznego (...)), uprawniony osobiście do działania w jej imieniu oraz samodzielnie do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych spółki, miał świadomość niewykazywania sprzedaży towarów i usług na rzecz ww. podmiotów, skoro deklaracje i zeznania był przez oskarżonego podpisywane osobiście. Powyższe wynika bowiem nie tylko ze stanowczych, konsekwentnych i kategorycznych zeznań świadka I.

K., ale również z wyników przeprowadzonej w spółce kontroli. Sąd uznał zeznania ww. świadka za wiarygodne w tym zakresie także dlatego, że znajdują one potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, w szczególności w deklaracjach i zeznaniu podatkowym. Autentyczność i prawdziwość zgromadzonych w sprawie dowodów nieosobowych nie wzbudziła wątpliwości Sądu, nie była też kwestionowana przez strony, dlatego też nie odmówiono im wiary i mocy dowodowej. Mając więc na uwadze powołane argumenty Sąd uznał, że postępowanie dowodowe wykazało winę oskarżonego R.

G. w zakresie postawionego mu przez rzecznika oskarżenia publicznego zarzutu, zaś jego zachowanie wyczerpało znamiona zarzucanego mu przestępstwa karnoskarbowego z art. art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt. 1 k.k.s. Analizując zachowanie R. G. przez pryzmat stawianego mu zarzutu, zauważyć należało, iż odpowiedzialność karnoskarbową ponosić może wyłącznie osoba fizyczna, a po myśli art. 9 § 3 k.k. za przestępstwo skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolności prawną.

Wobec powyższego zdaniem Sądu należy uznać, iż skoro R. G., pełniący funkcję Prezesa jednoosobowego Zarządu spółki Biuro Handlu Zagranicznego (...) (uprzednio Biuro Handlu Zagranicznego (...)), uprawniony z tego tytułu osobiście do działania w jej imieniu oraz samodzielnie do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych spółki, zobowiązany był do prowadzenia ewidencji rachunkowej spółki z zakresu podatku VAT i podatku dochodowego od osób prawnych jak również rzetelnego tym samym dokonywania rozliczeń podatkowych z budżetem, a zatem odpowiadał za powyższe czynności osobiście, to skoro nie wykazał w deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 roku oraz zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2010 rok sprzedaży towarów i usług na rzecz ww. podmiotów gospodarczych, a tym samym podał w nich nieprawdę, czym doprowadził do uszczuplenia zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie 2.966.527,00 zł, co stanowi wielką wartość, to wypełnił znamiona czynu z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt. 1 k.k.s. Odpowiedzialności na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. Podlega podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie.

Powyższy przepis wprowadza karalność oszustwa podatkowego, zaś istotą zabronionego zachowania jest wprowadzenie organu podatkowego w błąd poprzez niezgodne z rzeczywistością przedstawienie (lub zatajenie) okoliczności mających wpływ na wysokość podatku. Oszustwo podatkowe polega więc na takim działaniu lub zaniechaniu, które wprawdzie czyni zadość formalnym obowiązkom podatkowym (składanie deklaracji), ale jednocześnie znamionuje się usiłowaniem (co najmniej) wprowadzenia organu podatkowego w błąd. Przy czym karalne jest samo narażenie podatku na uszczuplenie.

Dla bytu przestępstwa określonego w art. 56 § 1 k.k.s. nie jest wymagane nastąpienie faktycznego uszczuplenia należności podatkowych, które nie stanowi ustawowego znamienia wskazanego czynu. Zakresem powyższego przepisu objęte są czyny zabronione polegające już tylko na narażeniu na uszczuplenie podatku, a tym bardziej polegające na spowodowaniu takiego uszczuplenia (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., V KK 309/08, OSNKW 2009/4/31, LEX nr 485042). Przy czym przez uszczuplenie rozumieć należy obniżenie wysokości zobowiązania podatkowego w stosunku do jego wysokości ustalanej w oparciu o prawidłowe zastosowanie regulacji prawa podatkowego do konkretnego stanu faktycznego (por.

Komentarz do art. 56 k.k.s., teza nr 62, w: Kardas Piotr, Łabuda Grzegorz, Razowski Tomasz, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. II, LEX). Sprawcami tychże czynów zabronionych mogą być podatnicy tylko w odniesieniu do tych podatków, które związane są z ustawowym obowiązkiem składania deklaracji. Uzupełnieniem tej normy blankietowej będą przepisy poszczególnych ustaw podatkowych przewidujące stosowne terminy składania wskazanych oświadczeń przez podatnika. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że oskarżony R.

G. wiedział, iż spółka Biuro Handlu Zagranicznego (...) (uprzednio Biuro Handlu Zagranicznego (...)) sprzedawała usługi i towary na rzecz takich podmiotów jak (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) .H.-U. (...) R. S., a tym samym wiedział, że skoro w składanych deklaracjach VAT i zeznaniu podatkowym CIT-8 ta sprzedaż nie jest odzwierciedlona, to podaje nieprawdę i zataja prawdę. Z uwagi na liczbę wystawionych deklaracji i zeznań oraz działanie przez okres kilkunastu miesięcy, nie sposób uznać, iż było to tylko przeoczenie oskarżonego, ale realizacja wcześniej zaplanowanego zamiaru.

Z kolei po myśli art. 6 § 2 k.k.s. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony, przy czym w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy. Mając więc ten przepis na uwadze Sąd uznał, że prezentowane przez oskarżonego na przestrzeni kilkunastu miesięcy zachowanie, stanowi jeden czyn zabroniony.

Po myśli zaś art. 53 § 16 k.k.s. wielka wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza tysiąckrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia, które w 2011 roku wynosiło 1386 złotych (rozporządzenie Rady Ministrów z 5.10.2010 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. Dz.U. 2010 r. Nr 194, poz. 1288). Zatem wielka wartość w realiach przedmiotowej sprawy to kwota przekraczająca 1.386.000 zł, zatem łączna kwota 2.966.527,00 zł z tytułu uszczuplonego działaniem R. G. podatku spełnia powyższy warunek i stanowi wielką wartość.

Powyższe zaś uzasadnia zastosowanie instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary z art. 38 § 2 pkt. 1 k.k.s. Reasumując tę cześć rozważań Sąd stwierdził, iż zachowanie R. G. wypełniło znamiona czynu określonego w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt. 1 k.k.s. Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze kary Sąd uwzględnił przede wszystkim wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, na który składa się głownie rodzaj i charakter naruszonego dobra prawnego, chronionego przepisami prawa, którym jest tu mienie Skarbu Państwa, jak również wysokość uszczuplonej należności publicznoprawnej.

Rozważając okoliczności negatywnie wpływające na wymiar kary Sąd wziął pod uwagę także cykliczność i regularność działania oskarżonego (co miesiąc), jak również stopień winy R. G., który umyślnie popełnił przypisane mu przestępstwo. Zaś jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił dotychczasową niekaralność R. G. (k. 383), jak również stosunkowo niedługi okres czasu (kilkanaście miesięcy), w ciągu którego oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. W przekonaniu Sądu orzeczona kara, po zastosowaniu obligatoryjnego obostrzenia kary, 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz kara grzywny w wysokości 400 (czterystu) stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości każdej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych, jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, zaś jej dolegliwość nie przekracza stopnia zawinienia oskarżonego.

Ustalając z kolei wysokość stawki dziennej grzywny Sąd wziął pod uwagę treść art. 23 § 3 zdanie 2 k.k.s., zgodne z którym stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2012 roku sygn. akt III KK 397/11, Biul. PK 2012/7/22 czy też z dnia 10 listopada 2011 roku sygn. akt II KK 259/11, Lex nr 1084720) wskazuje się zaś, że punktem wyjścia dla dokonania stosownych obliczeń stawki dziennej grzywny na podstawie art. 23 § 3 k.k.s. jest kwota minimalnego wynagrodzenia obowiązująca w czasie popełnienia przypisanego czynu, z kolei w przypadku czynu ciągłego, czas ten wyznaczany jest datą ostatniego z podjętych przez sprawcę działań składających się na przestępstwo kwalifikowane z art. 6 § 2 k.k.s, a wiec w niniejszej sprawie kwota 1386 złotych (minimalne wynagrodzenie w 2011 roku).

Wobec powyższego wysokość jednej stawki nie mogła być niższa niż 46,20 złotych. Nie mając aktualnych danych o dochodach oskarżonego, jego warunkach osobistych, rodzinnych, stosunkach majątkowych i możliwościach zarobkowych (postępowanie toczyło się w stosunku do nieobecnych) Sąd wyznaczył wysokość każdej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 złotych, zaokrąglając do pełnych dziesiątek złotych wysokość najniższej wyliczonej w powyższy sposób stawki. Z uwagi na fakt, iż R. G. korzystał w toku postępowania karnegoz pomocy obrońcy wyznaczonego z urzędu, którego wynagrodzenie z tytułu udzielanej pomocy prawnej nie zostało w całości ani w części uiszczone, Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.

A. J. wynagrodzenie na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o Adwokaturze (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2368), jego wysokość ustalając w oparciu o § 17 ust. 1 pkt. 2, § 17 ust. 2 pkt. 3, § 20 oraz § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1714 ze zm.). Nie mając zaś aktualnych danych o stosunkach rodzinnych i majątkowych oskarżonego oraz nie mogąc ustalić czy uiszczenie kosztów sądowych nie byłoby dla niego zbyt uciążliwe, Sąd zwolnił R.

G. od ich zapłaty na rzecz Skarbu Państwa.