VI Ka 420/18 · Sąd powszechny

Warszawa, dnia 5 września 2018 r. Sygn. akt VI Ka 420/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Anita Jarząbek - Bocian Sędziowie: SO Sebastian Mazurkiewicz SR del. Justyna Dołhy (spr.) protokolant: protokolant sądowy stażysta Paulina Sobota przy udziale prokuratora Ewy Gołębiowskiej po rozpoznaniu dnia 5 września 2018 r. sprawy T. K., syna A. i K., ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o przeciwdziałaniu narkomanii M. J., syna J. i T., ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt IV K 509/16 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od oskarżonego T.

K. kwotę 120 zł zaś od oskarżonego M. J. kwotę 180 zł na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłat za II instancję oraz obciąża ich pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym w częściach równych. SSO Sebastian Mazurkiewicz SSO Anita Jarząbek-Bocian SSR del. Justyna Dołhy Na podstawie art. 423 § 1a kpk uzasadnienie dotyczy oskarżonego M. J.. Sygn. akt VI Ka 420/18

UZASADNIENIE

M. J. został oskarżony o to, że w dniu 5 lutego 2015 roku w W. przy ul. (...) wbrew przepisom Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii posiadał środki odurzające w postaci torebki foliowej z zapięciem strunowym z zawartością ziela konopi innych niż włókniste o wadze 6,40 grama brutto, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt IV K 509/16 oskarżony M. J. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, za który Sąd wymierzył oskarżonemu przy zastosowaniu art. 37a kk karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Ponadto na poczet orzeczonej kary zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci zatrzymania oraz obciążono oskarżonego kosztami sądowymi w tym opłatą. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawie art. 425 § 1, 2 i 3 kpk oraz art. 444 kpk zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Obrońca, na podstawie art. 427 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 7 kpk polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie wyjaśnień oskarżonego w części, w której opisał on w jaki sposób jego żona K.

J. przekazała mu informację odnośnie tego, gdzie znajdują się narkotyki jak również w części, w której opisał on przebieg przeszukania mieszkania oraz wskazał na przyczyny, dla których w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do zarzucanego mu czynu oraz polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zeznań świadka K. J., która w toku postępowania konsekwentnie podawała, że nabyła środek odurzający i posiadała go korzystając z niego, a następnie podczas przeszukania wyjawiła oskarżonemu miejsce jego przechowywania.

Obrońca ponadto zarzucił naruszenie art. 167 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpk poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i oparcie się na sprzecznych zeznaniach funkcjonariuszy policji bez przeprowadzenia konfrontacji między świadkami. W konsekwencji obrońca zarzucił sprzeczność ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mającą wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że przez cały czas trwania przeszukania K. J. nie mogła porozumieć się ze swoim mężem oraz, że M. J. posiadał w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.

środek odurzający opisany w zarzucie, podczas gdy okoliczności przeprowadzonego przeszukania, zeznania Policjantów, zeznania K. J. i wyjaśnienia oskarżonego wskazują na to, że osobą, która posiadała narkotyk była K. J.. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia wykazała, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie. Ustalenia faktyczne zostały poczynione na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, ocenionego w sposób wszechstronny z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.

Sąd wywiódł prawidłowy wniosek w przedmiocie winy oskarżonego, brak również podstaw do zakwestionowania wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary ograniczenia wolności. Wbrew stanowisku obrońcy, Sąd oceniając materiał dowodowy nie naruszył normy art. 7 kpk. Trzeba zarazem podkreślić, iż Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sposób wyczerpujący, dążąc do pełnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym skrupulatnie weryfikując linię obrony oskarżonego. Stanowisko skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z przeprowadzoną przez Sąd pierwszej instancji oceną dowodów i wyprowadzonymi na jej podstawie ustaleniami faktycznymi, polemiki opartej na wybiórczym podejściu do ujawnionych okoliczności sprawy i rozpatrywaniu poszczególnych faktów w oderwaniu od pozostałych.

Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd Rejonowy ocenił materiał dowodowy w sposób kompleksowy odnosząc się do zmiany wyjaśnień dokonanej przez oskarżonego jak i zeznań świadków. Słusznie Sąd I instancji uznał wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie za niewiarygodne. Należy bowiem zauważyć, że w toku postępowania przygotowawczego oskarżony po postawieniu mu zarzutu przyznał się do posiadania marihuany wskazując, że należała ona do niego. Treść wyjaśnień oskarżonego zgodna była z przebiegiem przeszukania w zajmowanym przez niego wraz z żoną lokalu mieszkalnym, podczas którego oskarżony wskazał Policjantom miejsce przechowywania narkotyku oświadczając również, że stanowi on jego własność.

Co więcej, wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do posiadania marihuany pozostają w zgodzie, co słusznie podkreślił Sąd I instancji, a czego w ogóle zdaje się nie zauważać skarżący, ponieważ nie porusza w apelacji tej kwestii, z reakcją K. J. na ujawnienie narkotyku. Jak bowiem wynika z zeznań świadków A. G. i D. K. K. J. po ujawnieniu marihuany oświadczyła, że nic nie wiedziała o niej, a także płakała i miała pretensje do oskarżonego o przechowywanie w domu narkotyku. Słusznie Sąd I instancji zauważył również, że zeznania składane przez funkcjonariuszy Policji zaraz po zdarzeniu zawierają najwięcej szczegółów i z uwagi na upływ czasu, związane z nim naturalne zacieranie się zdarzeń w pamięci ludzkiej oraz typowość czynności przeprowadzanych przez funkcjonariuszy Policji w ich codziennej służbie są najbardziej wiarygodne.

Funkcjonariusze Policji przesłuchani na rozprawie złożyli zeznania odnośnie zdarzenia jak i podtrzymali odczytane im w celu uszczegółowienia zeznania złożone w toku postępowania przygotowawczego. Wskazali również, że teoretycznie istnieje możliwość porozumienia się oskarżonego z żoną podczas czynności przeszukania mieszkania, jednak jak wskazał świadek A. G. – nie dopuszcza on takiej sytuacji, aby oskarżony mógł porozumiewać się niewerbalnie, świadek D. K. stwierdził, że nie zauważył, aby miało to miejsce, świadek E. K. zaś podał, że praktykowana jest zasada pilnowania osób podejrzewanych aby nie kontaktowały się ze sobą.

Mając na uwadze fakt, że w trakcie przeszukania niewielkiego mieszkania oskarżonego obecnych było początkowo trzech Policjantów, potem dojechał funkcjonariusz z psem, a następnie funkcjonariuszka Policji, a także biorąc pod uwagę opisaną przez funkcjonariuszy Policji znaczącą reakcję K. J. na znalezienie narkotyku wyrażającą zaskoczenie, płacz i pretensje do męża, należy podzielić w pełni ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy i poczynione ustalenia faktyczne. Rację należy również przyznać Sądowi Rejonowemu, który zauważył, że jednak opisanie przez K.

J. i oskarżonego sposobu rzekomego przekazania informacji o narkotyku znacznie się różni, ponieważ świadek podała, że wyszeptała to mężowi zaś ten wskazał, że odczytał informację z ruchu jej warg. Wbrew twierdzeniom autora apelacji w niniejszej sprawie nie zachodziła ani konieczność, ani potrzeba przeprowadzenia konfrontacji, która nie jest czynnością obligatoryjną, a jej celowość ocenia organ przeprowadzający postępowanie dowodowe. W tym wypadku Sąd I instancji ocenił dowody osobowe poprzez dokonanie ich logicznej, kompleksowej i pełnej analizy zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania bez konieczności sięgania po przeprowadzenie czynności konfrontacji.

Biorąc pod uwagę powyższe, zarzuty obrońcy oskarżonego dotyczące naruszenia przez Sąd przepisów postępowania mających mieć wpływ na treść wyroku należało uznać za bezzasadne. Sąd Rejonowy rozważył całość materiału dowodowego w postaci zeznań świadków oraz dokumentów jak i wyjaśnień oskarżonego nie tylko w aspekcie ich cech wewnętrznych, ale i w konfrontacji z pozostałymi przeprowadzonymi dowodami. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku rozumowanie jest wolne od błędów logicznych i znajduje pełne wsparcie we wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego.

Mając na uwadze powyższe, nie podzielając żadnego z zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty innymi wadami, które powinny być brane przez sąd odwoławczy z urzędu. Uwzględniając wymiar kary, sąd odwoławczy obciążył oskarżonego opłatą za II instancję w kwocie 180 zł oraz pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, ponieważ brak jest podstaw do zwolnienia go od tego obowiązku. SSO Sebastian Mazurkiewicz SSO Anita Jarząbek-Bocian SSR del.

Justyna Dołhy