VI Cz 969/18 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Cz 969/18 POSTANOWIENIE Dnia 4.10.2018r. Sąd Okręgowy w Częstochowie VI Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Agnieszka Polak Sędziowie SSO Karol Kołodziejczyk ( spr) SSO Janina Ignasiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4.10.2018r. sprawy ze skargi uczestniczki postępowania M. D. o wznowienie postępowania w sprawie VI Cz 829/18 Sądu Okręgowego w Częstochowie zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie z wniosku D. D. przeciwko M. D. o wykonanie kontaktów postanawia: odrzucić skargę. Sygn. akt VI Cz 969/18

UZASADNIENIE

M. D. wniosła skargę o wznowienie postępowania zażaleniowego sygn. akt VI Cz 829/18, wszczętego na skutek wniesionego przez nią zażalenia od wydanego w trybie art. 598 ( 15) par.1 k.p.c. postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 7.03.2018 r. syg. akt (...), a zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w C. z dnia 2.08.2018 r. Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż została wniesiona od orzeczenia, które nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie. Zgodnie z art. 399 § 1 k.p.c., skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna w przypadku zakończenia postępowania prawomocnym wyrokiem.

Regulację tę należy rozumieć w ten sposób, że wznowienie postępowania służy w stosunku do prawomocnych orzeczeń merytorycznych rozstrzygających sprawę co do istoty, a więc w stosunku do wyroków, nakazów zapłaty w postępowaniu nakazowym, upominawczym oraz postanowień co do istoty sprawy w trybie nieprocesowym (zob. postanowienie SN z dnia 4 stycznia 1973 r., I CZ 152/72, OSNC 1973, nr 7–8, poz. 143). Dopuszczalność wznowienia postępowania nieprocesowego określona jest w sposób szczególny w art. 524 k.p.c. Postanowienie o zagrożeniu nakazaniem zapłaty sumy przymusowej nie jest orzeczeniem co do istoty sprawy kończącym postępowanie ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2016 r.

IV CNP 10/16, LEX nr 2095940). Zapewne z tego względu ustawodawca zdecydował, że środkiem odwoławczym od tego postanowienia – będącego „innym" postanowieniem sądu I instancji w rozumieniu art. 518 k.p.c. – jest zażalenie. Sąd Najwyższy zaaprobował ten pogląd, negując tezę, że właściwym środkiem odwoławczym od postanowienia oddalającego wniosek o zagrożenie nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej osobie, która nie wykonuje albo niewłaściwie wykonuje obowiązki w przedmiocie kontaktów z dzieckiem, jest apelacja (uchwała SN z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 25/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 140).

W związku z powyższym, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 410 par.1 k.p.c.