VIII Pz 63/13 · Sąd powszechny
Legislator summary
AI generatedPostanowieniem z dnia 7 października 2013r. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach umorzył postępowanie w związku z cofnięciem pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. W punkcie 2 orzeczenia Sąd pierwszej instancji odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania w oparciu o przepis art. 102 k.p.c. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pozwany zarzucając naruszenie: - art. 102 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż zachodzą szczególnie uzasadnione przesłanki przemawiające za nieobciążaniem przez Sad kosztami postępowania strony powodowej, - art. 203 § 3 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny przedstawionych przez pozwaną w piśmie z dnia 12 września 2013r. twierdzeń i wniosków, przemawiających za przyznaniem pozwanej od powoda kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego na skutek cofnięcia pozwu. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zamianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Legislator headnote
AI generatedart. 102 k.p.c, art. 203 § 3 k.p.c, art. 233 § 1 k.p.c, art. 98 § 1 k.p.c, art. 99 k.p.c, art. 385 k.p.c; VIII Pz 63/13 · Sąd powszechny: Zażalenie strony pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie. W wypadku umorzenia postępowania ustalenie strony wygrywającej i przegrywającej uzależnione jest od przyczyny, która spowodowała potrzebę wydania tego rodzaju postanowienia. W sytuacji, gdy do umorzenia postępowania doszło, tak jak w rozpoznawanej sprawie, na skutek cofnięcia pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia to stroną przegrywającą spór jest strona powodowa. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Pz 63/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2014r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Wydział VIII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie (...) SSO Małgorzata Andrzejewska (ref.) Sędziowie: SSO Maria Gawlik SSO Maria Pierzycka - Pająk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia pozwanego na punkt 2 postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 7 października 2013r. w sprawie IV P 387/12 w sprawie z powództwa M. W. przeciwko W. A. Hungary (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Oddział w Polsce w P. o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy postanawia: oddalić zażalenie. Sędzia Przewodniczący Sędzia (-) SSO M. G. (-) SSO M. A.(ref.) (-) SSO M.P.-Pająk VIII Pz 63/13
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 października 2013r. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach umorzył postępowanie w związku z cofnięciem pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. W punkcie 2 orzeczenia Sąd pierwszej instancji odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania w oparciu o przepis art. 102 k.p.c. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pozwany zarzucając naruszenie: - art. 102 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż zachodzą szczególnie uzasadnione przesłanki przemawiające za nieobciążaniem przez Sad kosztami postępowania strony powodowej, - art. 203 § 3 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny przedstawionych przez pozwaną w piśmie z dnia 12 września 2013r. twierdzeń i wniosków, przemawiających za przyznaniem pozwanej od powoda kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego na skutek cofnięcia pozwu. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zamianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Zażalenie strony pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie. W wypadku umorzenia postępowania ustalenie strony wygrywającej i przegrywającej uzależnione jest od przyczyny, która spowodowała potrzebę wydania tego rodzaju postanowienia. W sytuacji, gdy do umorzenia postępowania doszło, tak jak w rozpoznawanej sprawie, na skutek cofnięcia pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia to stroną przegrywającą spór jest strona powodowa. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony.
W myśl natomiast § 3 powołanego przepisu w zw. z art. 99 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Stawka minimalna w sprawach ze stosunku pracy przy wartości przedmiotu sporu wynoszącej od 10.000 do 50.000zł wynosi 1.800 zł - § 6 pkt. 5 i § 12 ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.t.j. z 2013r., Nr 461).
Sąd Rejonowy w oparciu o przepis art. 102 k.p.c. odstąpił jednak od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego na rzecz strony pozwanej. Przepis ten pozwala w szczególnie uzasadnionych wypadkach na zasądzenie od strony przegrywającej tylko części kosztów lub nieobciążenie jej w ogóle kosztami. Sposób skorzystania z art. 102 k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem sądu orzekającego i od oceny tego sądu zależy przesądzenie, że taki szczególnie uzasadniony wypadek nastąpił w rozpoznawanej sprawie oraz usprawiedliwia odstąpienie od obowiązku ponoszenia kosztów procesu.
Zakwalifikowanie przypadku jako "szczególnie uzasadnionego" wymaga rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy. Ingerencja w to uprawnienie, w ramach rozpoznawania środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia o kosztach procesu, następuje jedynie w sytuacji stwierdzenia, że dokonana ocena jest dowolna, oczywiście pozbawiona uzasadnionych podstaw – postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012r., IV CZ 118/11. Zdaniem Sądu drugiej instancji Sąd Rejonowy trafnie wskazał szczególne okoliczności, które mogą skutkować nieobciążaniem powoda kosztami zastępstwa procesowego na rzecz strony pozwanej w całości.
Słusznie tutaj Sąd pierwszej instancji podkreślił przekonanie powoda o zasadności dochodzonego roszczenia i związany z tym problem prawidłowego ustalenia prawa właściwego dla łączącego strony stosunku pracy. W dacie wniesienia pozwu kwestia zastosowania prawa właściwego do stosunków pracy personelu latającego zatrudnionego u strony pozwanej (bądź u jego poprzedników prawnych) nie była ostatecznie rozstrzygnięta w żadnym z postępowań sądowych toczących się z powództwa innych osób, które wcześniej wystąpiły na drogę sądową.
Po ustaleniu w innych sprawach, że właściwe do stosunku pracy personelu łatającego będzie jednak prawo węgierskie powód niezwłocznie cofnął pozew w niniejszej sprawie. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 września 2010r., II PZ 24/10 stwierdził, że precedensowy charakter sprawy uzasadnia zastosowanie art. 102 k.p.c. Podobnie w wyroku z dnia 29 listopada 2010r., II PZ 35/10 wskazane zostało, że w sprawach rodzących wątpliwości dotyczące aspektu skomplikowanych regulacji płacowych, istnieje podstawa do stosowania art. 102 k.p.c. W uzasadnieniu natomiast postanowienia z dnia 8 lipca 2011r., IV CZ 23/11 podkreślone zostało przez Sąd Najwyższy, że okolicznością przedmiotową, która przemawia za zastosowaniem art. 102 k.p.c. może być precedensowy charakter sprawy, występujące w niej wątpliwości co do wykładni lub stosowania przepisów, niejednolita praktyka różnych organów i instytucji stosujących prawo.
Sytuacja tak miała właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Mając na względzie powyższe, na mocy art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie wniesione przez stronę pozwaną jako bezzasadne. Sędzia Przewodniczący Sędzia (-) SSO M. G. (-) SSO M. A.(ref.) (-) SSO M.P.-Pająk