Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
VI K 187/18 AI generated

VI K 187/18 · Sąd powszechny

Case Number VI K 187/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu – Wydział VI Karny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Monika Małasiak Protokolant: p.o. stażysty Agata Jarzynka przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań Wilda --------- po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30.04.2018r. sprawy W. G. , syna J. i K. z domu D., ur. (...) w P. oskarżonego o to, że: I. W dniu 16 listopada 2017 r. w P. poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z H. K. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z H. K. tj. o czyn z art. 244 k.k. II. W dniach 19 i 20 grudnia 2017 r. w P. poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z S. P. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z S. P. i jednocześnie, w tym samym miejscu i czasie, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności, telefonicznie kierował wobec S. P. groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia tj. o czyn z art. 244 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. 1. Oskarżonego uniewinnia od popełnienia czynu z art. 244 k.k. opisanego w punkcie I 2. Uznaje oskarżonego za winnego tego, że w dniu 19 grudnia 2017r. w P., działając w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 3 marca 2016r. do dnia 26 października 2016r. i od dnia 12 czerwca 2017r. do dnia 15 czerwca 2017r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto Wilda w Poznaniu z dnia 26 października 2016r. (sygn. akt VI K 466/16) za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k., telefonicznie kierował wobec S. P. groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia tj. czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności 3. Na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej S. P. na odległość mniejszą niż 20 m (dwadzieścia metrów) i zakaz kontaktowania się z nią w jakiekolwiek formie na okres 4 (czterech) lat od uprawomocnienia się wyroku 4. Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 i § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. „ W sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu” zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata G. R. kwotę 774,90 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu 5. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. „O opłatach w sprawach karnych” (Dz. U. 83 nr 49 poz. 223 ze zm.) zwalnia oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania i nie wymierza mu opłaty. /-/ SSR Monika Małasiak UZASADNIENIE W dniu 16 listopada 2017 r. w P. oskarżony poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z H. K. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z H. K.. Oskarżony zadzwonił na numer H. K. (...) o godz. 16:32 z numeru (...), który znany był S. P. jako numer K. G. (matki oskarżonego). Oskarżony spytał H. K., czy może podać do telefonu jego syna M., ale H. K. zaskoczona tym telefonem rozłączyła się. Następnie o godz. 16:33 i 16:44 oskarżony ponawiał połączenia, tyle że H. K. już ich nie odbierała. W dniu 19 grudnia 2017r. W. G. skontaktował się telefonicznie ze swoją byłą partnerką S. P., z którą ma dziecko. Oskarżony dzwonił z numeru (...) na numer (...). Oskarżony dzwonił o godz. 17:22, 17:24, 17:27, 17:39 i 17:50. Pięć z tych połączeń S. P. odebrała. Podczas burzliwych rozmów S. P. z W. G., podczas których S. P. wielokrotnie twierdziła, że nie chce z oskarżonym rozmawiać i przypominała o zakazie kontaktowania się jaki wobec oskarżonego zastosowano, oskarżony wypowiedział słowa, które uznać należy za groźby pozbawienia życia i zdrowia oraz groźby spalenia mieszkania (nagranie rozmów płyta na k. 40, a spis fragmentów rozmowy k. 41-42). S. P. przestraszyła się słów oskarżonego i w dniu 20 grudnia 2017r. w godzinach porannych złożyła zawiadomienie o popełnieniu na jej szkodę przestępstwa (przesłuchanie S. P. odbyło się w dni 20 grudnia 2017r. o godz. 8:42). W dniu 20 grudnia 2017r. oskarżony ponownie dzwonił do S. P., ale zakończyło się na próbach połączenia, albowiem S. P. rozłączała się. W dniu 19 grudnia 2017r. W. G. działał w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 3 marca 2016r. do dnia 26 października 2016r. i od dnia 12 czerwca 2017r. do dnia 15 czerwca 2017r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto W. w P. z dnia 26 października 2016r. (sygn. akt VI K 466/16). Był to czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od 2 lutego 2016r. do dnia 3 marca 2016r. na szkodę S. P.. Wyrokiem tym orzeczono wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do S. P. na odległość mniejszą niż 20 metrów. Ponadto, W. G. wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2017r. (sygn. akt 125/17) został skazany za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełniony w okresie od 27 października 2016r. do dnia 14 listopada 2016r. na szkodę S. P.. Tym wyrokiem również orzeczono wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do S. P. na odległość mniejszą niż 20 metrów. W. G. jest synem J. i K. z domu D., ur. (...) w P.. Oskarżony ma wykształcenie podstawowe, nie ma zawodu. Przed osadzeniem oskarżony utrzymywał się z renty socjalnej. Oskarżony figuruje w K.. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: - częściowo wyjaśnień oskarżonego (k. 221-223, k. 50-51, k. 54-58, k. 61-62) - zeznań świadków: H. K. (k. 223-225, k. 8-10), K. G. (k. 225-226), S. P. (k. 226-228, k.1-2, k. 17-18), 29-31) - dokumentów: postanowienia w sprawie VI K 818/17 (k. 6-7), notatki urzędowej (k.20, k.27, k.33), protokołu zatrzymania rzeczy (k.34-39), protokołu odtworzenia utrwalonych zapisów (k.41-42), protokołu z badania stanu trzeźwości (k.46), karty karnej (k. 52-53), bilingów (k.69-71, k. 74-76, k. 78-79, k. 85-90), opinii psychiatrycznej ze sprawy VI K 818/17 (k. 198-205), odpisu wyroku w sprawie VI K 125/17 (k.205-206), odpisu wyroku w sprawie VI K 466/16 (k.207), informacji z NOE-SAD (k.209-210) W toku postępowania przygotowawczego oskarżony nie przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu czynów. Przed Sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia czynu z art. 244 k.k. opisanego w punkcie I aktu oskarżenia, natomiast co do czynu popełnionego na szkodę S. P. to oskarżony przyznał, że rozmawiał z nią w dniu 19 grudnia 2017r, że „padły jakieś słowa”, ale nie pamięta, czy S. P. groził. Oceniając wyjaśnienia oskarżonego co do czynu z art. 244 k.k. to Sąd uznał je za niewiarygodne, albowiem przeczą nim spójne zeznania H. K., S. P. oraz wykaz połączeń na numer (...) z dnia 16 listopada 2017r. (k. 70). Mimo tego, że dowody wskazują, iż faktycznie w dniu 16 listopada 2017r. oskarżony telefonicznie skontaktował się z H. K., od popełnienia zarzucanego czynu został uniewinniony, o czym poniżej. Jeśli chodzi o wyjaśnienia oskarżonego co do czynu z art. 190 § 1 k.k. to stwierdzić należy, że generalnie oskarżony nie kwestionuje samej rozmowy z S. P., nie potwierdza jednak, że kierował wobec niej groźby. W tej kwestii Sąd oparł się jednak przede wszystkim na dowodzie w postaci nagrania dwóch rozmów z dnia 19 grudnia 2017r., który w bezpośredni sposób pokazuje to jaki przebieg miały te rozmowy. Nie wątpliwie słowa „przyjadę do ciebie dzisiaj i ci podpalę chatę” stanowią groźbę spalenia mieszkania, a także pozbawienia życia i zdrowia, zwłaszcza, gdy padają jeszcze dalsze sformułowania typu „ja ci spierdolę życie”, „zniszczę ci wszystko”, „bo cię widzę jak chodzisz sama po ulicy”,, „ale ja się nie zbliżam do ciebie ale widzę jako chodzisz sama do pracy, sama chodzisz po ulicach i nie obawiasz się o swoje życie”, „no dwunastego to się bój”, „no to teraz się przekonasz k..wa kim ja jestem, „ teraz dopiero zrozumiesz k..wa kim ja jestem”, „ zobaczysz co cię spotka”. Za wiarygodne, ale ostatecznie mało istotne dla sprawy, Sąd uznał zeznania H. K. , albowiem ostatecznie brak znamion czynu zabronionego w zachowaniu oskarżonego z dnia 16 listopada 2017r. skutkował jego uniewinnieniem. Za wiarygodne Sąd uznał także zeznania S. P.. Co do treści rozmów z oskarżonym, to Sąd mógł zweryfikować treść zeznań świadka poprzez dowód z nagrania, a także wykaz połączeń na numer pokrzywdzonej z dnia 19 i 20 grudnia 2017r. Wątpliwości Sądu nie budziły także twierdzenia S. P., że obawia się spełnienia przez oskarżonego jego gróźb. Obawy te są zupełnie uzasadnione zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że oskarżony był już dwukrotnie karany za groźby wobec swojej byłej partnerki, a nawet w przeszłości zastosował wobec niej przemoc fizyczną (sprawa VI K 466/16 i VI K 125/17). Za wiarygodne, aczkolwiek mało przydatne dla sprawy, z tych samych względów co zeznania H. K., okazały się zeznania K. G.. K. G. potwierdziła, ze telefon o numerze (...) jest przez nią użytkowany, zaprzeczyła, aby udostępniała go synowi, ale jednocześnie nie wykluczyła, że mógł on z tego telefonu korzystać pod jej nieobecność, gdyż telefon nie zabezpiecza i nigdzie nie chowa. Za przydatne dla sprawy i wiarygodne Sąd uznał zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów, w tym opinię sądowo-psychiatryczną sporządzoną w sprawie VI K 818/17. Strony nie kwestionowały wiarygodności tych dokumentów, a i Sąd nie znalazł podstaw by to czynić. Sąd zważył, co następuje: W. G. został oskarżony o to, że: III. W dniu 16 listopada 2017 r. w P. poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z H. K. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z H. K. tj. o czyn z art. 244 k.k. IV. W dniach 19 i 20 grudnia 2017 r. w P. poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z S. P. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z S. P. i jednocześnie, w tym samym miejscu i czasie, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności, telefonicznie kierował wobec S. P. groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia tj. o czyn z art. 244 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Czyn z art. 190 § 1 k.k. Przedmiotem ochrony czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. jest wolność człowieka przed obawą popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub szkodę osoby mu najbliższej. W przepisie tym chronione jest więc poczucie bezpieczeństwa jednostki. Zachowanie realizujące znamiona przedmiotowego przestępstwa polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby jej najbliższej. Treścią groźby musi być zapowiedź popełnienia przestępstwa, a więc czynu bezprawnego i karalnego. Nie jest więc groźbą karalną stwierdzenie, że w obronie swojego prawa użyje się wobec innej osoby wszystkich koniecznych do obrony środków. Przestępstwo określone w art. 190 § 1 k.k. należy do kategorii przestępstw materialnych. Do dokonania tego przestępstwa konieczne jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona. Groźba musi więc, aby przestępstwo mogło być dokonane, dotrzeć do pokrzywdzonego i wywołać u niego określony stan psychiczny. Podkreślenia więc wymaga, że to konkretna groźba musi wywołać u pokrzywdzonego uczucie zagrożenia. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 19 grudnia 2017r. w P., działając w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 3 marca 2016r. do dnia 26 października 2016r. i od dnia 12 czerwca 2017r. do dnia 15 czerwca 2017r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto Wilda w Poznaniu z dnia 26 października 2016r. (sygn. akt VI K 466/16) za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k., telefonicznie kierował wobec S. P. groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia tj. czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Po pierwsze wskazać należy, że z zeznań S. P. oraz wykazów połączeń jasno wynika, że rozmawiała ona z oskarżonym tylko w dniu 19 grudnia 2017r. Ujęcie zatem w opisie czynu zaproponowanym przez oskarżyciela publicznego także dnia 20 grudnia 2017r. jest niezrozumiałe. Bilingi wskazują w oczywisty sposób, że w dniu 20 grudnia 2017r. ze strony oskarżonego były tylko próby połączeń. Po drugie, słowa wypowiadane przez oskarżonego podczas tych telefonicznych rozmów z pewnością stanowiły groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania i wzbudzały w S. P. uzasadnioną obawę spełnienia. Biorąc pod uwagę wieloletni konflikt oskarżonego z byłą partnerką, a także jego wcześniejsze zachowania, które znalazły finał w wyrokach skazujących za czyny z art. 190 § 1 k.k. czy z art. 157 § 2 k.k., nie dziwi, że S. P. potraktowała słowa oskarżonego poważnie. Odczucia S. P., że do tej pory oskarżony grozi, ale przecież w końcu może zrealizować swoje groźby, były zatem całkowicie zrozumiałe. Po trzecie, skoro w dniu 19 grudnia 2017r. oskarżony działał w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 3 marca 2016r. do dnia 26 października 2016r. i od dnia 12 czerwca 2017r. do dnia 15 czerwca 2017r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto Wilda w Poznaniu z dnia 26 października 2016r. (sygn. akt VI K 466/16) za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k., to koniecznym było przyjęcie, że działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. Oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Wiedział, że jego słowa przestraszą S. P. i właśnie tego chciał. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami wymiaru kary z art. 190 § 1 k.k. a także wskazówkami z art. 53 kk oraz art. 115 § 2 kk, dbając jednocześnie by kary spełniły zarówno cele prewencji indywidualnej (wychowawcze i zapobiegawcze), jak i prewencji generalnej rozumianej jako kształtowanie prawnej świadomości społeczeństwa. Za okoliczność obciążającą Sąd uznał fakt, iż oskarżony działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k., a wcześniej już dopuszczał się podobnych czynów na szkodę S. P.. Właściwie od lat oskarżony najwyraźniej nie potrafi pogodzić się z rozstaniem z S. P. i nie daje jej spokoju. Niewątpliwie do okoliczności obciążających Sąd zaliczył fakt, że kontaktując się w dniu 19 grudnia 2017r. z S. P., oskarżony zlekceważył środek zapobiegawczy zastosowany wobec niego w sprawie VI K 818/17. To pokazuje, że oskarżony jest osobą wysoce zdemoralizowaną i mającą wyjątkowo lekceważący stosunek do nakładanych na niego zakazów i obowiązków. Sąd nie znalazł szczególnych okoliczności łagodzących, może poza tym, że przed Sądem oskarżony niejako przyznał się do popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. W świetle dowodu z nagrania, nie miało to jednak większego znaczenia. Z uwagi na powyższe, a przede wszystkim ze względu na przewagę okoliczności obciążających, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, uznając iż będzie ona odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego i stopnia jego zawinienia. Tylko izolacja może przynieść efekt resocjalizacyjny wobec oskarżonego i być może zapobiec popełnianiu przez niego kolejnych przestępstw, w szczególności na szkodę S. P.. Dodatkowo, by uchronić pokrzywdzoną przed kolejnymi negatywnymi zachowaniami ze strony oskarżonego, Sąd na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej S. P. na odległość mniejszą niż 20 m i zakaz kontaktowania się z nią w jakiekolwiek formie na okres 4 lat od uprawomocnienia się wyroku. Czyn z art. 244 k.k. Czyn z art. 244 k.k. popełnia ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Jak wskazał w wyroku z dnia 29 czerwca 2017 r. (IV KK 213/17) Sąd Najwyższy zachowanie oskarżonego polegające na naruszeniu zakazu orzeczonego w ramach środka zapobiegawczego nie może być uznane za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 244 k.k. Przepis ten penalizuje zachowanie polegające na niezastosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu m. in. kontaktowania się z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych osób. (Prok.i Pr.-wkł. 2017/9/8, LEX nr 2337351). W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd Najwyższy podkreślił, że środki zapobiegawcze, w tym także dozór policji mogą być w toku postępowania karnego modyfikowane tak, aby zabezpieczały prawidłowy tok tego postępowania w niezbędnych granicach. Faktem jest, że przepis ten, a dokładnie § 5 art. 275 k.p.k. nie wspomina o skutkach niedopełnienia obowiązków, ograniczając się do zwrócenia uwagi na konieczność zawiadomienia organu procesowego wydającego postanowienie o dozorze. Niemniej, nie oznacza to, że w sytuacji niewywiązywania się z obowiązków nałożonych w ramach dozoru Policji jako środka zapobiegawczego w trakcie trwającego postępowania karnego, dochodzi do wyczerpania znamion przestępstwa z art. 244 k.k., bowiem skutki niedopełnienia tych obowiązków będą identyczne z występującymi przy naruszeniu warunków, dla których dozór został ustanowiony. Przy takiej oportunistycznej postawie osoby, wobec której zastosowano dozór policji organ procesowy ponownie powinien rozważyć konieczność zastosowania adekwatnego do sytuacji procesowej środka zapobiegawczego, a zatem jeżeli występują przesłanki do zastosowania tymczasowego aresztowania, powinno się rozważyć jego zastosowanie, skoro wolnościowy środek zapobiegawczy nie jest w stanie zabezpieczyć prawidłowego toku postępowania karnego (M. Żbikowska, Warunkowy dozór Policji, Prok. i Prawo 2011, nr 7-8, s. 19-33). Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że mimo tego iż w dniu 16 listopada 2017r. i w dniu 19 grudnia 2017r. kontaktując się telefonicznie z H. K. i S. P. oskarżony nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z tymi osobami, to swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion czynu z art. 244 k.k. To skutkowało zatem uniewinnieniem oskarżonego w punkcie 1 wyroku i wyeliminowaniem powyższego zachowania z opisu czynu, opisanego w punkcie 2 wyroku. O kosztach należnych obrońcy Sąd orzekł w punkcie 4. W punkcie 5 wyroku Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania i opłaty, uznając, że sytuacja materialna oskarżonego nie pozwala mu na ich pokrycie. /-/ SSR Monika Małasiak

Legislator headnote

AI generated

art. 244 k.k, art. 190 § 1 k.k, art. 64 § 1 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 12 k.k, art. 157 § 2 k.k; VI K 187/18 · Sąd powszechny: stażysty Agata Jarzynka przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań Wilda --------- po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30.04.2018r. sprawy W. G. , syna J. i K. z domu D., ur. (...) w P. oskarżonego o to, że: I. W dniu 16 listopada 2017 r. w P. poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z H. K. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z H. K. tj. o czyn z art. 244 k.k. II. W dniach 19 i 20 grudnia 2017 r. w P. poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z S. P. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z S. P. i jednocześnie, w tym samym miejscu i czasie, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności, telefonicznie kierował wobec S. P. groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia tj. o czyn z art. 244 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. 1. Oskarżonego uniewinnia od popełnienia czynu z art. 244 k.k. opisanego w punkcie I 2. Uznaje oskarżonego za winnego tego, że w dniu 19 grudnia 2017r. w P., działając w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 3 marca 2016r. do dnia 26 października 2016r. i od dnia 12 czerwca 2017r. do dnia 15 czerwca 2017r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto Wilda w Poznaniu z dnia 26 października 2016r. (sygn. akt VI K 466/16) za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k., telefonicznie kierował wobec S. P. groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia tj. czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności 3. Na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej S. P. na odległość mniejszą niż 20 m (dwadzieścia metrów) i zakaz kontaktowania się z nią w jakiekolwiek formie na okres 4 (czterech) lat od uprawomocnienia się wyroku 4. Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 i § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. „ W sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu” zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata G. R. kwotę 774,90 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu 5. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. „O opłatach w sprawach karnych” (Dz. U. 83 nr 49 poz. 223 ze zm.) zwalnia oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania i nie wymierza mu opłaty. /-/ SSR Monika Małasiak UZASADNIENIE W dniu 16 listopada 2017 r. w P. oskarżony poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z H. K. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z H. K.. Oskarżony zadzwonił na numer H. K. (...) o godz. 16:32 z numeru (...), który znany był S. P. jako numer K. G. (matki oskarżonego). Oskarżony spytał H. K., czy może podać do telefonu jego syna M., ale H. K. zaskoczona tym telefonem rozłączyła się. Następnie o godz. 16:33 i 16:44 oskarżony ponawiał połączenia, tyle że H. K. już ich nie odbierała. W dniu 19 grudnia 2017r. W. G. skontaktował się telefonicznie ze swoją byłą partnerką S. P., z którą ma dziecko. Oskarżony dzwonił z numeru (...) na numer (...). Oskarżony dzwonił o godz. 17:22, 17:24, 17:27, 17:39 i 17:50. Pięć z tych połączeń S. P. odebrała. Podczas burzliwych rozmów S. P. z W. G., podczas których S. P. wielokrotnie twierdziła, że nie chce z oskarżonym rozmawiać i przypominała o zakazie kontaktowania się jaki wobec oskarżonego zastosowano, oskarżony wypowiedział słowa, które uznać należy za groźby pozbawienia życia i zdrowia oraz groźby spalenia mieszkania (nagranie rozmów płyta na k. 40, a spis fragmentów rozmowy k. 41-42). S. P. przestraszyła się słów oskarżonego i w dniu 20 grudnia 2017r. w godzinach porannych złożyła zawiadomienie o popełnieniu na jej szkodę przestępstwa (przesłuchanie S. P. odbyło się w dni 20 grudnia 2017r. o godz. 8:42). W dniu 20 grudnia 2017r. oskarżony ponownie dzwonił do S. P., ale zakończyło się na próbach połączenia, albowiem S. P. rozłączała się. W dniu 19 grudnia 2017r. W. G. działał w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 3 marca 2016r. do dnia 26 października 2016r. i od dnia 12 czerwca 2017r. do dnia 15 czerwca 2017r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto W. w P. z dnia 26 października 2016r. (sygn. akt VI K 466/16). Był to czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od 2 lutego 2016r. do dnia 3 marca 2016r. na szkodę S. P.. Wyrokiem tym orzeczono wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do S. P. na odległość mniejszą niż 20 metrów. Ponadto, W. G. wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2017r. (sygn. akt 125/17) został skazany za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełniony w okresie od 27 października 2016r. do dnia 14 listopada 2016r. na szkodę S. P.. Tym wyrokiem również orzeczono wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do S. P. na odległość mniejszą niż 20 metrów. W. G. jest synem J. i K. z domu D., ur. (...) w P.. Oskarżony ma wykształcenie podstawowe, nie ma zawodu. Przed osadzeniem oskarżony utrzymywał się z renty socjalnej. Oskarżony figuruje w K.. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: - częściowo wyjaśnień oskarżonego (k. 221-223, k. 50-51, k. 54-58, k. 61-62) - zeznań świadków: H. K. (k. 223-225, k. 8-10), K. G. (k. 225-226), S. P. (k. 226-228, k.1-2, k. 17-18), 29-31) - dokumentów: postanowienia w sprawie VI K 818/17 (k. 6-7), notatki urzędowej (k.20, k.27, k.33), protokołu zatrzymania rzeczy (k.34-39), protokołu odtworzenia utrwalonych zapisów (k.41-42), protokołu z badania stanu trzeźwości (k.46), karty karnej (k. 52-53), bilingów (k.69-71, k. 74-76, k. 78-79, k. 85-90), opinii psychiatrycznej ze sprawy VI K 818/17 (k. 198-205), odpisu wyroku w sprawie VI K 125/17 (k.205-206), odpisu wyroku w sprawie VI K 466/16 (k.207), informacji z NOE-SAD (k.209-210) W toku postępowania przygotowawczego oskarżony nie przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu czynów. Przed Sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia czynu z art. 244 k.k. opisanego w punkcie I aktu oskarżenia, natomiast co do czynu popełnionego na szkodę S. P. to oskarżony przyznał, że rozmawiał z nią w dniu 19 grudnia 2017r, że „padły jakieś słowa”, ale nie pamięta, czy S. P. groził. Oceniając wyjaśnienia oskarżonego co do czynu z art. 244 k.k. to Sąd uznał je za niewiarygodne, albowiem przeczą nim spójne zeznania H. K., S. P. oraz wykaz połączeń na numer (...) z dnia 16 listopada 2017r. (k. 70). Mimo tego, że dowody wskazują, iż faktycznie w dniu 16 listopada 2017r. oskarżony telefonicznie skontaktował się z H. K., od popełnienia zarzucanego czynu został uniewinniony, o czym poniżej. Jeśli chodzi o wyjaśnienia oskarżonego co do czynu z art. 190 § 1 k.k. to stwierdzić należy, że generalnie oskarżony nie kwestionuje samej rozmowy z S. P., nie potwierdza jednak, że kierował wobec niej groźby. W tej kwestii Sąd oparł się jednak przede wszystkim na dowodzie w postaci nagrania dwóch rozmów z dnia 19 grudnia 2017r., który w bezpośredni sposób pokazuje to jaki przebieg miały te rozmowy. Nie wątpliwie słowa „przyjadę do ciebie dzisiaj i ci podpalę chatę” stanowią groźbę spalenia mieszkania, a także pozbawienia życia i zdrowia, zwłaszcza, gdy padają jeszcze dalsze sformułowania typu „ja ci spierdolę życie”, „zniszczę ci wszystko”, „bo cię widzę jak chodzisz sama po ulicy”,, „ale ja się nie zbliżam do ciebie ale widzę jako chodzisz sama do pracy, sama chodzisz po ulicach i nie obawiasz się o swoje życie”, „no dwunastego to się bój”, „no to teraz się przekonasz k..wa kim ja jestem, „ teraz dopiero zrozumiesz k..wa kim ja jestem”, „ zobaczysz co cię spotka”. Za wiarygodne, ale ostatecznie mało istotne dla sprawy, Sąd uznał zeznania H. K. , albowiem ostatecznie brak znamion czynu zabronionego w zachowaniu oskarżonego z dnia 16 listopada 2017r. skutkował jego uniewinnieniem. Za wiarygodne Sąd uznał także zeznania S. P.. Co do treści rozmów z oskarżonym, to Sąd mógł zweryfikować treść zeznań świadka poprzez dowód z nagrania, a także wykaz połączeń na numer pokrzywdzonej z dnia 19 i 20 grudnia 2017r. Wątpliwości Sądu nie budziły także twierdzenia S. P., że obawia się spełnienia przez oskarżonego jego gróźb. Obawy te są zupełnie uzasadnione zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że oskarżony był już dwukrotnie karany za groźby wobec swojej byłej partnerki, a nawet w przeszłości zastosował wobec niej przemoc fizyczną (sprawa VI K 466/16 i VI K 125/17). Za wiarygodne, aczkolwiek mało przydatne dla sprawy, z tych samych względów co zeznania H. K., okazały się zeznania K. G.. K. G. potwierdziła, ze telefon o numerze (...) jest przez nią użytkowany, zaprzeczyła, aby udostępniała go synowi, ale jednocześnie nie wykluczyła, że mógł on z tego telefonu korzystać pod jej nieobecność, gdyż telefon nie zabezpiecza i nigdzie nie chowa. Za przydatne dla sprawy i wiarygodne Sąd uznał zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów, w tym opinię sądowo-psychiatryczną sporządzoną w sprawie VI K 818/17. Strony nie kwestionowały wiarygodności tych dokumentów, a i Sąd nie znalazł podstaw by to czynić. Sąd zważył, co następuje: W. G. został oskarżony o to, że: III. W dniu 16 listopada 2017 r. w P. poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z H. K. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z H. K. tj. o czyn z art. 244 k.k. IV. W dniach 19 i 20 grudnia 2017 r. w P. poprzez wykonanie połączenia telefonicznego i rozmowę z S. P. nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z S. P. i jednocześnie, w tym samym miejscu i czasie, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności, telefonicznie kierował wobec S. P. groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia tj. o czyn z art. 244 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Czyn z art. 190 § 1 k.k. Przedmiotem ochrony czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. jest wolność człowieka przed obawą popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub szkodę osoby mu najbliższej. W przepisie tym chronione jest więc poczucie bezpieczeństwa jednostki. Zachowanie realizujące znamiona przedmiotowego przestępstwa polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby jej najbliższej. Treścią groźby musi być zapowiedź popełnienia przestępstwa, a więc czynu bezprawnego i karalnego. Nie jest więc groźbą karalną stwierdzenie, że w obronie swojego prawa użyje się wobec innej osoby wszystkich koniecznych do obrony środków. Przestępstwo określone w art. 190 § 1 k.k. należy do kategorii przestępstw materialnych. Do dokonania tego przestępstwa konieczne jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona. Groźba musi więc, aby przestępstwo mogło być dokonane, dotrzeć do pokrzywdzonego i wywołać u niego określony stan psychiczny. Podkreślenia więc wymaga, że to konkretna groźba musi wywołać u pokrzywdzonego uczucie zagrożenia. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 19 grudnia 2017r. w P., działając w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 3 marca 2016r. do dnia 26 października 2016r. i od dnia 12 czerwca 2017r. do dnia 15 czerwca 2017r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto Wilda w Poznaniu z dnia 26 października 2016r. (sygn. akt VI K 466/16) za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k., telefonicznie kierował wobec S. P. groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia tj. czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Po pierwsze wskazać należy, że z zeznań S. P. oraz wykazów połączeń jasno wynika, że rozmawiała ona z oskarżonym tylko w dniu 19 grudnia 2017r. Ujęcie zatem w opisie czynu zaproponowanym przez oskarżyciela publicznego także dnia 20 grudnia 2017r. jest niezrozumiałe. Bilingi wskazują w oczywisty sposób, że w dniu 20 grudnia 2017r. ze strony oskarżonego były tylko próby połączeń. Po drugie, słowa wypowiadane przez oskarżonego podczas tych telefonicznych rozmów z pewnością stanowiły groźby pozbawienia życia, zdrowia i spalenia mieszkania i wzbudzały w S. P. uzasadnioną obawę spełnienia. Biorąc pod uwagę wieloletni konflikt oskarżonego z byłą partnerką, a także jego wcześniejsze zachowania, które znalazły finał w wyrokach skazujących za czyny z art. 190 § 1 k.k. czy z art. 157 § 2 k.k., nie dziwi, że S. P. potraktowała słowa oskarżonego poważnie. Odczucia S. P., że do tej pory oskarżony grozi, ale przecież w końcu może zrealizować swoje groźby, były zatem całkowicie zrozumiałe. Po trzecie, skoro w dniu 19 grudnia 2017r. oskarżony działał w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 3 marca 2016r. do dnia 26 października 2016r. i od dnia 12 czerwca 2017r. do dnia 15 czerwca 2017r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto Wilda w Poznaniu z dnia 26 października 2016r. (sygn. akt VI K 466/16) za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k., to koniecznym było przyjęcie, że działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. Oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Wiedział, że jego słowa przestraszą S. P. i właśnie tego chciał. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami wymiaru kary z art. 190 § 1 k.k. a także wskazówkami z art. 53 kk oraz art. 115 § 2 kk, dbając jednocześnie by kary spełniły zarówno cele prewencji indywidualnej (wychowawcze i zapobiegawcze), jak i prewencji generalnej rozumianej jako kształtowanie prawnej świadomości społeczeństwa. Za okoliczność obciążającą Sąd uznał fakt, iż oskarżony działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k., a wcześniej już dopuszczał się podobnych czynów na szkodę S. P.. Właściwie od lat oskarżony najwyraźniej nie potrafi pogodzić się z rozstaniem z S. P. i nie daje jej spokoju. Niewątpliwie do okoliczności obciążających Sąd zaliczył fakt, że kontaktując się w dniu 19 grudnia 2017r. z S. P., oskarżony zlekceważył środek zapobiegawczy zastosowany wobec niego w sprawie VI K 818/17. To pokazuje, że oskarżony jest osobą wysoce zdemoralizowaną i mającą wyjątkowo lekceważący stosunek do nakładanych na niego zakazów i obowiązków. Sąd nie znalazł szczególnych okoliczności łagodzących, może poza tym, że przed Sądem oskarżony niejako przyznał się do popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. W świetle dowodu z nagrania, nie miało to jednak większego znaczenia. Z uwagi na powyższe, a przede wszystkim ze względu na przewagę okoliczności obciążających, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, uznając iż będzie ona odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego i stopnia jego zawinienia. Tylko izolacja może przynieść efekt resocjalizacyjny wobec oskarżonego i być może zapobiec popełnianiu przez niego kolejnych przestępstw, w szczególności na szkodę S. P.. Dodatkowo, by uchronić pokrzywdzoną przed kolejnymi negatywnymi zachowaniami ze strony oskarżonego, Sąd na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej S. P. na odległość mniejszą niż 20 m i zakaz kontaktowania się z nią w jakiekolwiek formie na okres 4 lat od uprawomocnienia się wyroku. Czyn z art. 244 k.k. Czyn z art. 244 k.k. popełnia ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Jak wskazał w wyroku z dnia 29 czerwca 2017 r. (IV KK 213/17) Sąd Najwyższy zachowanie oskarżonego polegające na naruszeniu zakazu orzeczonego w ramach środka zapobiegawczego nie może być uznane za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 244 k.k. Przepis ten penalizuje zachowanie polegające na niezastosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu m. in. kontaktowania się z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych osób. (Prok.i Pr.-wkł. 2017/9/8, LEX nr 2337351). W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd Najwyższy podkreślił, że środki zapobiegawcze, w tym także dozór policji mogą być w toku postępowania karnego modyfikowane tak, aby zabezpieczały prawidłowy tok tego postępowania w niezbędnych granicach. Faktem jest, że przepis ten, a dokładnie § 5 art. 275 k.p.k. nie wspomina o skutkach niedopełnienia obowiązków, ograniczając się do zwrócenia uwagi na konieczność zawiadomienia organu procesowego wydającego postanowienie o dozorze. Niemniej, nie oznacza to, że w sytuacji niewywiązywania się z obowiązków nałożonych w ramach dozoru Policji jako środka zapobiegawczego w trakcie trwającego postępowania karnego, dochodzi do wyczerpania znamion przestępstwa z art. 244 k.k., bowiem skutki niedopełnienia tych obowiązków będą identyczne z występującymi przy naruszeniu warunków, dla których dozór został ustanowiony. Przy takiej oportunistycznej postawie osoby, wobec której zastosowano dozór policji organ procesowy ponownie powinien rozważyć konieczność zastosowania adekwatnego do sytuacji procesowej środka zapobiegawczego, a zatem jeżeli występują przesłanki do zastosowania tymczasowego aresztowania, powinno się rozważyć jego zastosowanie, skoro wolnościowy środek zapobiegawczy nie jest w stanie zabezpieczyć prawidłowego toku postępowania karnego (M. Żbikowska, Warunkowy dozór Policji, Prok. i Prawo 2011, nr 7-8, s. 19-33). Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że mimo tego iż w dniu 16 listopada 2017r. i w dniu 19 grudnia 2017r. kontaktując się telefonicznie z H. K. i S. P. oskarżony nie zastosował się do postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny z dnia 14 listopada 2017 roku, sygn. akt VI K 818/17, zakazującego kontaktowania się w jakikolwiek sposób z tymi osobami, to swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion czynu z art. 244 k.k. To skutkowało zatem uniewinnieniem oskarżonego w punkcie 1 wyroku i wyeliminowaniem powyższego zachowania z opisu czynu, opisanego w punkcie 2 wyroku. O kosztach należnych obrońcy Sąd orzekł w punkcie 4. W punkcie 5 wyroku Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania i opłaty, uznając, że sytuacja materialna oskarżonego nie pozwala mu na ich pokrycie. /-/ SSR Monika Małasiak

Keywords

AI generated
offences against privacy threats against authorities communication with defense counsel prohibition of harassment repeated immigration violations extensive criminal record

Cited Legislation

AI generated
art. 244 k.k
art. 190 § 1 k.k
art. 64 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 12 k.k
art. 157 § 2 k.k
art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k
art. 624 § 1 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
IV KK 213/17
Sygn. akt IV KK 213/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Gierszon‎SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)Protokolant Danuta Bratkrajc w sprawie M. Ł.‎oskarżonego z art. 244 kk w zw. z art. 91 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk, bez udziału stron,‎w dniu 29 czerwca 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, na korzyść oskarżonego‎od wyroku Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II Ka (...),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w D.
AI generated
II K 639/20
W dniu 13 marca 2020 r. w P. woj. (...) nie dostosował się do wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze sygn. akt II K 1687/19 z dnia 18 lutego 2020 r. na podstawie, którego orzeczono wobec niego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych M. S., W. B. i M. I. na odległość mniejszą niż 30 metrów oraz zakaz kontaktowania się z nimi w jakikolwiek sposób na okres dwóch lat, w ten sposób, że przebywał w miejscu zamieszkania pokrzywdzonych,
II K 14/23
Sygn. akt II K. 14/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2024 roku. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Dera w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ---------- po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 roku i 23 stycznia 2024 roku sprawy M. D. (1) syna M. i I. z domu K. urodz. (...) w R. oskarżonego o to, że: I. w dniu 17 lipca 2022 roku w S., gm. C., pow. (...), woj. (...)- (...) nie zastosował się do zakazu zbliżania się do J. D. na odległość mniejszą niż 50 metrów oraz kontaktowania się z w. w. w jakikolwiek sposób na okres 1 roku orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt II K 56/22 z dnia 10 czerwca 2022 roku, który to uprawomocnił się 18 czerwca 2022 roku gdzie naruszył ten zakaz poprzez ubliżanie i popychanie J. D.; tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 §2 kk w zw. z art. 12 §1 kk II. w dniu 28 lipca 2022 roku w C. nr 43, gm. Z., pow. (...)woj. (...)- (...) nie stosował się do zakazu zbliżania się do J. D. na odległość mniejszą niż 50 metrów oraz kontaktowania się z w. w. w jakikolwiek sposób na okres 1 roku orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt II K 56/22 z dnia 10 czerwca 2022 roku, który to uprawomocnił się 18 czerwca 2022 roku gdzie naruszył ten zakaz poprzez ubliżanie i kierowania w stosunku do J. D. oraz M., M. i A. D. gróźb karalnych tj. groził pozbawieniem życia oraz uszkodzenia mienia; tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 190 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk i art. 12 §1 kk III. w okresie od dnia 18 lipca 2022 roku do dnia 1 listopada 2022 roku w C. nr 43, gm. Z., pow.(...) woj. (...)- (...) działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu tj. w dniach 18 lipca, 23 lipca, 27 lipca, 28 lipca, 29 lipca, 31 lipca, 29 września, 9 października, 14 października, 27 października, 29 października i 1 listopada, wielokrotnie nie stosował się do zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z J. D. na okres 1 roku orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt. II K 56/22 z dnia 10 czerwca 2022 roku, który to uprawomocnił się 18 czerwca 2022 roku gdzie naruszył ten zakaz poprzez wysyłanie wiadomości w tym wulgarnych drogą elektroniczną, tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego M. D. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 244 kk w zb. z art. 217 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk i art. 12 kk i za to w myśl art. 11 §3 kk na mocy art. 244 kk wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego M. D. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 244 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk i za to w myśl art. 11 § 3 kk na mocy art. 244 kk wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; III. uznaje oskarżonego M. D. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 244 kk w zw. z art. 12 kk i za to na mocy art. 244 kk wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na mocy art. 85 §1 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierza oskarżonemu karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; V. na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej w punkcie IV wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 27 sierpnia 2019 roku godz. 14.25 do dnia 29 sierpnia 2019 roku godz. 11.20; VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat E. B. kwotę 864 zł plus należny podatek Vat tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pokrzywdzonym z urzędu; VII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (stu osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70 (siedemdziesięciu) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 14/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. D. (1) I. w dniu 17 lipca 2022 roku w S., gm. C., pow. (...), woj. (...)- (...) nie zastosował się do zakazu zbliżania się do J. D. na odległość mniejszą niż 50 metrów oraz kontaktowania się z w. w. w jakikolwiek sposób na okres 1 roku orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt II K 56/22 z dnia 10 czerwca 2022 roku, który to uprawomocnił się 18 czerwca 2022 roku gdzie naruszył ten zakaz poprzez ubliżanie i popychanie J. D.; tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 §2 kk w zw. z art. 12 §1 kk II. w dniu 28 lipca 2022 roku w C. nr 43, gm. Z., pow. (...), woj. (...)- (...) nie stosował się do zakazu zbliżania się do J. D. na odległość mniejszą niż 50 metrów oraz kontaktowania się z w. w. w jakikolwiek sposób na okres 1 roku orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt II K 56/22 z dnia 10 czerwca 2022 roku, który to uprawomocnił się 18 czerwca 2022 roku gdzie naruszył ten zakaz poprzez ubliżanie i kierowania w stosunku do J. D. oraz M., M. i A. D. gróźb karalnych tj. groził pozbawieniem życia oraz uszkodzenia mienia; tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 190 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk i art. 12 §1 kk III. w okresie od dnia 18 lipca 2022 roku do dnia 1 listopada 2022 roku w C. nr 43, gm. Z., pow. (...)woj. (...)- (...) działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu tj. w dniach 18 lipca, 23 lipca, 27 lipca, 28 lipca, 29 lipca, 31 lipca, 29 września, 9 października, 14 października, 27 października, 29 października i 1 listopada, wielokrotnie nie stosował się do zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z J. D. na okres 1 roku orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt. II K 56/22 z dnia 10 czerwca 2022 roku, który to uprawomocnił się 18 czerwca 2022 roku gdzie naruszył ten zakaz poprzez wysyłanie wiadomości w tym wulgarnych drogą elektroniczną, tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty popełnienie przez oskarżonego zarzucanych mu czynów notatka urzędowa k. 1, k. 9 raport działania k. 2 zeznania świadka J. D. k. 6-7 k. 14-18 k. 33-34 k. 107v.-108 pismo kuratora zawodowego k. 8 k. 12 fotografie wiadomości oskarżonego k. 19-20 k. 39-40 wyjaśnienia oskarzonego k. 47-49 k. 61-63 akty urodzenia dzieci oskarżonego i pokrzywdzonej J. D. k. 53-54 k. 56 zeznania świadka A. D. k. 67-68 k. 113v. zeznania świadka M. D. (2) k. 75-76 k. 113v.-114 uprzednia karalność oskarżonego odpis wyroku II K 56/22 k. 10 k. 26 karta karna k. 41 dane osobopoznawcze k. 43 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 notatka urzędowa Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. raport działania Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. zeznania świadka J. D. Sąd uznał zeznania świadka J. D. za wiarygodne. Należało zauważyć, iż zeznania świadka były zgodne z pozostałym materiałem zebranym w niniejszej sprawie, a także z wyjaśnieniami oskarżonego. Ponadto zostały potwierdzone zeznaniami pozostałych świadków oraz fotografiami wiadomości kierowanych przez oskarżonego do J. D.. Żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości zeznań świadka, a w ocenie sądu były one jasne, spójne i logiczne, a sąd nie znalazł żadnych podstaw aby uznać je za niewiarygodne. fotografie wiadomości oskarżonego Sąd nie miał podstaw aby kwestionować prawdziwość fotografii widomości kierowanych przez oskarżonego M. D. (1) do J. D.. Żadne ze stron nie kwestionowała prawdziwości tego dowodu, a w ocenie sądu były one spójne z pozostałym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie, a także znalazły swe potwierdzenie w zeznaniach świadków. akty urodzenia dzieci oskarżonego i pokrzywdzonej J. D. Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. pismo kuratora zawodowego W ocenie sądu dowód należało uznać za w pełni wiarygodny, sąd nie widział przesłanek aby wątpić w jego wiarygodność, ponadto nie był kwestionowany przez którąkolwiek ze stron. Pisma kuratora stanowiły potwierdzenie zeznań świadków, bowiem informacje w nich zawarte kurator jak sam wskazał czerpał z rozmów telefonicznych z J. D. wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego w części, w której przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów za w pełni wiarygodne, bowiem były one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Ponadto oskarżony wyraził skruchę za dokonane przez siebie czyny, podczas pierwszego przesłuchania wyraził chęć dobrowolnego poddania się każe, które później odwołał, jednakże nadal przyznając się do zarzucanych mu czynów. Oskarżony w składanych przez siebie wyjaśnieniach usiłował usprawiedliwić swoje postępowanie, jednakże nie można uznać aby zdenerwowania usprawiedliwiało popełnienie przez niego czynu zabronionego. Wyjaśnienia oskarżonego w tej części zostały uznane przez sąd jako nieistotne dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. zeznania świadka A. D. Zdaniem sądu zeznania świadka A. D. należało uznać za w pełni wiarygodne, była ona naocznym świadkiem niezastosowania się do orzeczonego zakazu zbliżania się oskarżonego do J. D. w dniach 17 lipca 2022 roku oraz 28 lipca 2022 roku, a także posiadała wiedzę o wiadomościach, jakie oskarżony kierował pomimo zakazu do J. D.. Zeznania świadka w ocenie sądu były spójne, logiczne, a także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. zeznania świadka M. D. (2) Zeznania świadka M. D. (2) w ocenie sądu były wiarygodne, albowiem były one spójne, logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Ponadto żadne ze stron nie kwestionowała wiarygodności zeznań świadka. Należało także zauważyć, iż świadek był obecny w dniach 17 lipca 2022 roku oraz 28 lipca 2022 roku gdy oskarżony dopuścił się złamania orzeczonego wobec niego zakazu. odpis wyroku II K 56/22 Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Dowód stanowił potwierdzenie, iż wobec oskarżonego orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz zbliżania się do J. D. na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów oraz zakaz kontaktowania się z nią w jakikolwiek sposób na okres 1 ( jednego) roku. karta karna Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Dowód przedstawił ubiegłą wielokrotną karalność oskarżonego. dane osobopoznawcze Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I-IV M. D. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżony w dniu 17 lipca 2022 roku w S. oraz 28 lipca 2022 roku w C. naruszył zakaz kontaktowania i zbliżania się na odległość mniejszą niż 50 metrów do J. D. orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt II K 56/22 dnia 10 czerwca 2022 roku, gdzie naruszył ten zakaz poprzez ubliżanie i popychanie J. D., a także poprzez ubliżanie i kierowanie w stosunku do J. D. oraz M., M. i A. D. gróźb karalnych tj. groził pozbawieniem życia oraz uszkodzenia mienia. Ponadto w okresie od 18 lipca 2022 roku do 1 listopada 2022 roku w C. działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu tj. w dniach 18 lipca, 23 lipca, 27 lipca, 28 lipca, 29 lipca, 31 lipca, 29 września, 9 października, 14 października, 27 października, 29 października i 1 listopada, wielokrotnie nie stosował się do zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z J. D. na okres 1 roku orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu sygn. akt. II K 56/22 z dnia 10 czerwca 2022 roku, który to uprawomocnił się 18 czerwca 2022 roku gdzie naruszył ten zakaz poprzez wysyłanie wiadomości w tym wulgarnych drogą elektroniczną, Zgodnie z art. 244 kodeksu karnego karze podlega m.in. ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu kontaktowania się z określonymi osobami czy zakazu zbliżania się do określonych osób. Podmiotem przestępstwa z art. 244 kk może być zatem tylko osoba, wobec której orzeczono dany środek karny, a także osoba, która wiedząc o tym, że środek taki został orzeczony, nie stosuje się do tego orzeczenia (np. nie wykonując zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w prasie bądź w inny sposób). Jest to przestępstwo formalne a przy tym może być popełnione wyłącznie umyślnie tak z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. W wyroku z dnia 10 czerwca 2022 roku w sprawie II K 56/22 Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu orzekł wobec M. D. (1) środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej J. D. na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów oraz kontaktowania się z nią w jakikolwiek sposób na okres 1 (jednego) roku. Wyrok uprawomocnił się 18 czerwca 2022 roku, a oskarżony posiadał wiedzę o jego treści. Zważywszy na powyższe sąd nie miał żadnych wątpliwości, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona określone w art. 244 kk. Ponadto M. D. (1) dokonując ww. czynów zabronionych wyczerpał także znamiona czynu określonego w art. 217 § 1 kk albowiem podlega karze kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną. Oskarżony zaś dnia 17 lipca 2022 roku w S. nie tylko nie zastosował się do prawomocnie orzeczonego wobec niego zakazu, lecz także popychał pokrzywdzoną J. D., co wypełnia znamiona czynu z art. 217 § 1 kk. Dnia 28 lipca 2022 roku oskarżony swym zachowaniem, dopuścił się także czynu zabronionego określonego w art. 190 § 1 kk kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, albowiem ubliżał i kierował w stosunku do J. D. oraz M., M. i A. D. groźby karalne tj. groźby pozbawienia życia oraz uszkodzenia mienia. Bacząc na uprzednią karalność oskarżonego oraz jego porywcze zachowanie w stosunku do pokrzywdzonych kierowane przez M. D. (1) groźby karalne mogły wzbudzić u nich uzasadnioną obawę, iż zostaną one przez niego spełnione. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. D. (1) I I Sąd uznał oskarżonego M. D. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu w akcie oskarżenia w pkt I, tj. przestępstwa z art. 244 kk w zw. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk, tym samym na podstawie art. 244 kk orzekł wobec niego karę 4 miesięcy pozbawiania wolności. Sąd mógł wobec oskarżonego orzec karę w granicach od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Wymierzając karę sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary wyrażone w art. 53 § 1 kk. Jako okoliczność obciążającą sąd uznał uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, uprzednio orzeczone wobec niego kary o charakterze wolnościowym, które nie spełniły swej funkcji wychowawczej, a także sposób działania mający na celu udręczenie pokrzywdzonej. Jednakże jako okoliczność łagodzącą sąd uznał fakt, iż oskarżony M. D. (1) przyznał się do zarzucanego mu czynu, a także okazał skruchę. M. D. (1) II II Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu w pkt II, tj. przestępstwa z art. 244 kk w zw. z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk, tym samym na podstawie art. 244 kk orzekł wobec niego karę 4 miesięcy pozbawiania wolności. Sąd mógł wobec oskarżonego orzec karę w granicach od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. W niniejszej sprawie jako okoliczność łagodzącą należało uznać przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, a także okazaną przez niego skruchę, która w ocenie sądu świadczy iż zrozumiał powagę popełnionego przez siebie czynu. Jednakże orzekając o karze sąd miał na względzie także okoliczności obciążające, za jaką bezsprzecznie należy należało uznać uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, także za podobne czyny. M. D. (1) III III Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu w pkt III, tj. przestępstwa z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk i na tej podstawie orzekł wobec niego karę 4 miesięcy pozbawiania wolności. Sąd mógł wobec oskarżonego orzec karę w granicach od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Jako okoliczność obciążającą sąd uznał uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, a także sposób działania mający na celu udręczenie pokrzywdzonej. Jednakże jako okoliczność łagodzącą sąd uznał fakt, iż oskarżony M. D. (1) przyznał się do zarzucanego mu czynu, a także okazał skruchę. M. D. (1) IV I-III Sąd mógł orzec karę łączną w granicach od 5 miesięcy pozbawienia wolności do roku pozbawienia wolności. Sąd orzekł karę łączną pozbawienia wolności kierując się zasadą asperacji albowiem orzekł karę w wymiarze 10 miesięcy pobawienia wolności. Sąd orzekając o wysokości kary łącznej miał na względzie okoliczność obciążającej jak i okoliczności łagodzące. Bezsprzecznie jako okoliczność obciążającą należało uznać uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, fakt, iż uprzednio wymierzono wobec niego kary ograniczenia wolności, które nie spełniły swej funkcji wychowawczej i represyjnej wobec oskarżonego, bowiem popełnił kolejne czyny zabronione. Sąd miał na względzie także sposób popełnienia czynów zabronionych przez oskarżonego to iż jego zachowanie miało na celu udręczenie pokrzywdzonych. M. D. (1) popełnił wszystkie zarzucone mu czyny w krótkich odstępach czasu Jednakże jako okoliczność łagodzącą sąd uznał fakt, iż oskarżony M. D. (1) przyznał się do zarzucanego mu czynu, a także okazał skruchę. Sąd uznał, iż oskarżony zrozumiał powagę popełnionego przez siebie czynu zabronionego. Orzeczona wobec oskarżonego kara łączna w ocenie sądu nie jest nazbyt dolegliwa, albowiem nie stanowi kumulacji orzeczonych kar jednostkowych. Dodatkowo należało zaznaczyć, iż orzeczone kary jednostkowe w pkt I-III niniejszego orzeczenia należało uznać, za kary łagodne, bowiem orzeczono je prawie w najniższym przewidzianym przez ustawodawcę wymiarze. Oskarżony swoim zachowaniem naruszył wiele norm prawnych, a także działał na szkodę osób dla siebie najbliższych i także małoletnich, co w ocenie sądu także winno mieć odzwierciedlenie w wymiarze kary łącznej. Wymierzona kara łączna w ocenie sądu może spełnić wobec oskarżonego cele wychowawcze i represyjne kary, a także ukazać społeczeństwu nieopłacalność popełniania czynów zabronionych. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. D. (1) V I-III Sąd na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył na poczet orzeczonej w punkcie IV wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 27 sierpnia 2019 roku godz. 14.25 do dnia 29 sierpnia 2019 roku godz. 11.20 przyjmując, iż stanowi to dwa dni rzeczywistego pozbawienia wolności. 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI Na rzecz pełnomocnika pokrzywdzonej z urzędu na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa kwotę wynagrodzenia zgodne z obowiązującymi stawkami, uwzględniając nakład pracy obrońcy w wysokości 864 zł plus należny podatek VAT. VII O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 kpk, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 70 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony posiada stałe źródło dochodu. Zapłata kosztów nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu. 1.Podpis
III KS 5/23
S. został oskarżony o to, że w dniu 21 kwietnia 2021 r. około godziny 18:27 w nieustalonym miejscu ze skutkiem w N. skontaktował się telefonicznie z pokrzywdzonym K. S., czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Goleniowie, sygn. akt II K 1271/20 z dnia 25 lutego 2021 r. zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym, a nadto w okresie od dnia 21 kwietnia 2021 r. do dnia 27 maja 2021 r. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru podjął próbę skontaktowania się telefonicznego z pokrzywdzonym K.
III K 628/20
Sygn. akt III K 628/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2020r. Sąd Rejonowy w Rybniku III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Agnieszka Bierza Protokolant stażysta Magdalena Masłowska przy udziale Prokuratora: --- po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020r., 24 sierpnia 2020r., sprawy M. N. (N.) s. A. i S. ur. (...) w R. oskarżonego o to, że w bliżej nieokreślonych dniach pomiędzy sierpniem 2019 roku a grudniem 2019 roku co najmniej w sierpniu, październiku i dwukrotnie w grudniu 2019 roku, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru kontaktował się telefonicznie z byłą żoną S. N., dzwoniąc do niej, wbrew jej woli, nie stosując się tym samym do orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w. R., sygn. III K 680/17 z dnia 25 września 2018 roku zakazu kontaktowania się z S. N. w jakiejkolwiek formie na okres 5 lat, tj. o czyn z art. 244 kk w zw. z art. 12 kk 1) uniewinnia oskarżonego M. N. (N.) od popełnienia opisanego wyżej czynu z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk; 2) na mocy art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. S. kwotę 504 (pięciuset czterech) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu na rzecz oskarżonego M. N. i kwotę 115,92 (stu piętnastu złotych dziewięćdziesięciu dwóch groszy) złotych stanowiącą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności; 3) na mocy art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sędzia UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 628/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 M. N. W bliżej nieokreślonych dniach pomiędzy sierpniem 2019 roku a grudniem 2019 roku co najmniej w sierpniu, październiku i dwukrotnie w grudniu 2019 roku, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru kontaktował się telefonicznie z byłą żoną S. N., dzwoniąc do niej, wbrew jej woli, nie stosując się tym samym do orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w. R., sygn. akt III K 680/17 z dnia 25 września 20918 roku zakazu kontaktowania się z S. N. w jakiejkolwiek formie na okres 5 lat, tj. czyn z art. 244 kk w zw. z art. 12 §1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Wyrokiem z dnia 25 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 Sąd Rejonowy w. R. uznał oskarżonego M. N. za winnego popełnienia czynu z art. 207§1 kk na szkodę żony, dzieci i pasierbicy i wymierzył mu za ten czyn karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi M. K. i S. N. w jakiejkolwiek formie, wbrew ich woli poza sprawami związanymi ze sprawowaniem władzy rodzicielskiej, na okres 5 lat. Wyrok uprawomocnił się w dniu 3 października 2018 roku. W w/w sprawie S. N. występowała w charakterze oskarżycielki posiłkowej. W głosach końcowych stron nie wnosiła ona o orzeczenie wobec oskarżonego zakazu kontaktowania się z nią. Oskarżony był obecny przy ogłoszeniu wyroku. odpis wyroku Sądu Rejonowego w. R. w sprawie o sygn. akt III K 680/17 k. 3 odpis protokołu rozprawy z dnia 25 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 k.68-69 2. Kiedy oskarżony M. N. przebywał w zakładzie karnym kilka razy zatelefonował do S. N.. I tak w sierpniu 2019 roku zatelefonował do niej, aby ją przeprosić, następnie zatelefonował w październiku 2019 roku, gdy miała ona urodziny, nadto rozmowa dotyczyła dzieci. Poza tym oskarżony zatelefonował dwa razy w grudniu 2019 roku, kiedy dzieci miały urodziny. Rozmowy trwały po kilka minut, kończył je oskarżony. S. N. nie przerywała rozmów, nie odkładała słuchawki, gdy usłyszała głos oskarżonego. W trakcie rozmów przypominała mu jednak, że ma zakaz kontaktowania się z nią, a ona musi co jakiś czas informować kuratora, czy oskarżony dzwoni. zeznania świadka S. N. k. 6,60 wyjaśnienia oskarżonego M. N. k. 17,59 zawiadomienie Zespołu Kuratorów wraz z pismem S. N. k. 1,2 3. M. N. był uprzednio karany. dane o karalności k. 31-33 odpisy wyroków SR w. R. o sygn. akt II K 680/17 i III K 2337/18 k. 3,4 1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ------------ ---------------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty --------------------------------- ------------------- ------- 1.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2 częściowo zeznania świadka S. N. Przed sądem świadek wskazywała, że informowała oskarżonego, że „nie powinien do mnie dzwonić, bo ma zakaz i że ja muszę co jakiś czas składać pismo do kuratora, czy do nas dzwonił”. Nadto w swoich zeznaniach wskazała na treść rozmów z oskarżonym. Dodała, że nie rozłączała się po odebraniu telefonu od oskarżonego, bo to nieładnie, a nadto wie, że w więzieniu jest ciężko i nie ma z kim porozmawiać. Zasadniczo sąd dał wiarę zeznaniom świadka złożonym przed sądem, gdyż korelowały one z wyśnieniami oskarżonego. Przy czym sąd miał na uwadze, że z jednej strony świadek próbowała przekonać sąd, że nie chciała kontaktu z oskarżonym, a z drugiej strony treść jej zeznań wskazuje, że nie była przeciwna rozmowom z oskarżony, kontynuowała te rozmowy, informowała o tym, co się dzieje w domu. Miała ona świadomość orzeczonego zakazu i tego, że musi informować kuratora o tym, że oskarżony telefonuje, stąd przypominała temu ostatniemu o obowiązującym zakazie. Świadek była skupiona na tym, że orzeczono wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z nią, natomiast umknęło jej to, że oskarżony może się z nią kontaktować w sprawach związanych z wykonywaniem władzy rodzicielskiej. 2 częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. N. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której przyznał, że telefonował do S. N. w sierpniu, październiku i dwa razy w grudniu 2019 roku. Jest to bowiem okoliczność bezsprzeczna, którą potwierdziła sama S. N.. Podobnie sąd ocenił jako zgodne z prawdą twierdzenia oskarżonego, co do przyczyn wykonania telefonów i treści rozmów. Rzeczywiście w październiku urodziny miała S. N., zaś w grudniu dzieci. Nadto rozmowa z października dotyczyła również dzieci. S. N. potwierdziła, że połączenia telefoniczne z października i grudnia miały związek z urodzinami, natomiast nie pamiętała co było przedmiotem rozmowy z sierpnia. Podobnie za zgodne z prawdą sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonego co do czasu rozmów, tego, że jego żona nie odkładała telefonu, gdy słyszała jego głos. S. N. potwierdziła powyższe. 2 zawiadomienie kuratorów wraz z pismem S. N. brak podstaw do kwestionowania, wskazuje na możliwość popełnienia przez oskarżonego występku z art. 244 kk 1,3 odpis wyroku Sądu Rejonowego w. R. w sprawie o sygn. akt III K 680/17 dokument urzędowy, brak podstaw do kwestionowania 3 dane o karalności dokument urzędowy, brak podstaw do kwestionowania wiarygodności 3 odpis wyroku Sądu Rejonowego w. R. o sygn. akt III K 2337/18 dokument urzędowy, brak podstaw do kwestionowania 1 odpis protokołu rozprawy z dnia 25 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 dokumentuje przebieg rozprawy, brak podstaw do kwestionowania dokumentu 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. N. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdy twierdził, że wiedział, że ma zakaz zbliżania się do S. N., ale nie wiedział, że ma zakaz kontaktowania się z nią. Dodał, że był na ogłoszeniu wyroku, ale go nie rozumiał. Tymczasem z protokołu rozprawy, na której zapadł wyrok orzekający m.in. zakaz kontaktowania się z S. N. nie wynika, aby oskarżony czegoś nie rozumiał, aby domagał się wyjaśnień. Nadto jak wynika z zeznań S. N., informowała ona oskarżonego, że nie powinien do niej dzwonić, bo ma zakaz, a ona musi informować o tym kuratora. Zatem, zdaniem sądu, powyższe wyjaśnienia oskarżonego były tylko próbą umniejszenia jego winy. częściowo zeznania S. N. W postępowaniu przygotowawczym świadek potwierdziła, że oskarżony kilkukrotnie do niej telefonował, a ma zakaz kontaktowania się z nią oraz dziećmi. Sąd odmówił wiary świadkowi co do tego, że oskarżony miał również zakaz kontaktowania się z dziećmi. Jak wynika bowiem z odpisu wyroku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 zakaz ten dotyczył tylko M. K. i S. N., wbrew ich woli, za wyjątkiem spraw związanych ze sprawowaniem władzy rodzicielskiej. Nadto świadek zeznała, że w poprzedniej sprawie była oskarżycielką posiłkową i przyłączyła się do tego, żeby orzec wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z nią. Tymczasem z protokołu rozprawy z dnia 25 września 2018 roku nie wynika, aby któraś ze stron postępowania o taki zakaz wnosiła. pismo S. N. z 7 lutego 2019 roku Pismo to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż nie dotyczyło okresu objętego aktem oskarżenia, a okresu wcześniejszego. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej --------- ☐ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem -------- ----------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej --------------------------------------- ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania ----------------- --------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.6. Umorzenie postępowania ------------------- --------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.7. Uniewinnienie 1 M. N. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw ku temu, aby przypisać oskarżonemu popełnienie występku z art. 244 kk. Niewątpliwie we wskazanym czasie oskarżony kontaktował się z S. N. telefonicznie jednak, zdaniem sądu, jego zachowanie nie wyczerpało znamion w/w występku. Przede wszystkim podkreślić należy, że w wyroku z dnia 25 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 sąd orzekł zakaz kontaktowania się oskarżonego z S. N. w jakiejkolwiek formie, wbrew jej woli, poza sprawami związanymi ze sprawowaniem władzy rodzicielskiej. Tymczasem jak wynika z wyjaśnień oskarżonego i zeznań S. N. oskarżony telefonował dwukrotnie w grudniu, gdyż dzieci miały wtedy urodziny. Sąd nie ma żadnych wątpliwości, że chęć przekazania życzeń urodzinowych dzieciom i wykonanie w tym celu telefonu do ich matki ma związek z wykonywaniem władzy rodzicielskiej. Nadto jak wskazał oskarżony w postępowaniu przygotowawczym, zatelefonował on do S. N. w październiku, gdyż miała urodziny, ale rozmowa dotyczyła też dzieci. S. N. nie zaprzeczyła powyższemu. Z materiału dowodowego wynika, że tylko rozmowa telefoniczna z sierpnia 2019 roku nie dotyczyła dzieci i wykonywania władzy rodzicielskiej, przy czym S. N. nie pamiętała treści tej rozmowy. Niemniej jednak, zdaniem sądu, i to zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion przestępstwa. W ocenie sądu, wbrew zapewnieniom S. N. z postępowania przygotowawczego, że nie życzyła sobie ona kontaktu z oskarżonym, okoliczności wszystkich czterech rozmów telefonicznych, jak również treść zeznań świadka złożonych na rozprawie wskazują, że nie była ona przeciwna rozmowom z oskarżonym. Na rozprawie wskazywała ona wprost, że informowała oskarżonego, że „nie powinien do mnie dzwonić, bo ma zakaz i że ja muszę co jakiś czas składać pismo do kuratora, czy do nas dzwonił”. Sąd zważył, że S. N. nie zainicjowała postępowania przeciwko oskarżonemu, zrobił to kurator sądowy. W związku z prośbami kuratora o informację S. N. informowała go o tym, że faktycznie oskarżony do niej dzwonił i wskazywała, że nie chce mieć z oskarżonym kontaktu, jednak nie podawała w jakim celu oskarżony telefonuje i czego rozmowy dotyczyły. Również kurator sądowy tego nie dociekał, a ma to istotne znaczenia dla ustalenia czy doszło do popełnienia przestępstwa. W ocenie sądu S. N. skupiła się tylko na tym, że oskarżony ma zakaz kontaktowania się z nią, natomiast umknęło jej to, że zakaz ten nie dotyczy spraw związanych z wykonywaniem władzy rodzicielskiej oraz że oskarżony ma zakaz kontaktowania się z nią wbrew jej woli. Tymczasem, jak już podano, okoliczności sprawy wskazują, że S. N. nie była przeciwna rozmowom z oskarżonym. Gdyby rzeczywiście nie chciała ona kontaktu z oskarżonym, to przecież mogła nie odbierać połączenia telefonicznego, a gdy odebrała, bo nie wiedziała kto dzwoni, to mogła od razu odłożyć słuchawkę, a nie kontynuować rozmowy. Tymczasem kontynuowała dialog, informowała o sprawach bieżących mających miejsce w domu i tylko przypominała oskarżonemu, że „nie powinien dzwonić”. Tłumaczenia świadka, że nie odkładała słuchawki, bo to nieładnie tak kończyć rozmowę albo, że wie, iż w więzieniu jest ciężko i nie ma z kim porozmawiać, w żaden sposób nie wskazują na to, że nie życzyła sobie kontaktu z oskarżonym. Jeszcze raz należy podkreślić, że gdyby rzeczywiście tak było, to nie odbierała by połączeń od oskarżonego albo po odebraniu od razu odkładała by słuchawkę. Mogła też złożyć zawiadomienie do prokuratury czy na policję, że oskarżony nie stosuje się do zakazu orzeczonego przez sąd i kontaktuje się z nią wbrew jej woli. Tego jednak nie uczyniła. Mając powyższe na uwadze, sąd doszedł do przekonania, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion występku z art. 244 kk. Trzy rozmowy telefoniczne miały związek z wykonywaniem władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi oskarżonego i S. N., zaś odnośnie rozmowy z sierpnia 2019 roku (ale również i kolejnych) sąd uznał, że nie były one wbrew woli S. N.. Wobec tego sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu z art. 244 kk w zw. z art. 12 §1 kk. 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ----- ------ ------ --------- Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności --- --- --- ----- 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ------------------------------------- 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Na mocy art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. S. kwotę 504 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu na rzecz oskarżonego i kwotę 115,92 złotych stanowiącą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Ustalając wysokość wynagrodzenia sąd uwzględnił ilość rozpraw, na których obrońca świadczył pomoc prawną na rzecz oskarżonego. 3 W związku z tym, że sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, to na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. 1.1Podpis

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text