Legislator Case Law & Legislation
V K 233/17 AI generated

V K 233/17 · Sąd powszechny

Case Number V K 233/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Sygn. akt V K 233/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2018 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie: Przewodniczący – SSR Lidia Merska Protokolant Marta Kornacka w obecności Prokuratora ------------------- po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018r., 5 kwietnia 2018r., 10 maja 2018r, 18 maja 2018r i 15 czerwca 2018r. na rozprawie sprawy K. O. urodzonego (...) w W. syna J. i U. z d. R. oskarżonego o to, że: I. W dniu 14 września 2017 r. w m. R. gm. W. spowodował naruszenie czynności narządów ciała A. R. w ten sposób, że publicznie i bez powodu wykazując rażące lekceważenie porządku prawnego zadając uderzenie drewnianą pałką w głowę doprowadził go do upadku na ziemię w wyniku czego w/w doznał obrażeń ciała w postaci urazu czaszkowo – mózgowego: utraty przytomności, krwawienie wewnątrz – czaszkowe – podpajęczynówkowe, stłuczenie okolicy lędźwiowej lewej: pourazowy krwiak tkanki podskórnej czym spowodował naruszenie czynności narządów ciała A. R. na okres powyżej dni 7, tj. o czyn z art. 157 §1 kk w zw. z art. 57a §1 kk II. W dniu 14 września 2017 r. w m. R. gm. W. groził pobiciem J. T. przy czym groźby te wzbudziły w nim realną obawę że zostanie ona spełniona, tj. o czyn z art. 190 §1 kk 1. Oskarżonego K. O. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to: a) w zakresie czynu opisanego w punkcie I precyzuje, że okazał rażące lekceważenie porządku prawnego i na podstawie art. 157§1 kk w zw. z art. 57a§1kk skazuje go na karę 1 (jeden) rok pozbawienia wolności. b) w zakresie czynu opisanego w punkcie II na podstawie art. 190§1kk skazuje go na karę 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Na podstawie art. 85§1 i §2kk, art. 86§1kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 1 (jeden) rok i 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności. 3. Na podstawie art. 57a§2kk orzeka wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego A. R. w kwocie 5000,00 (pięć tysięcy) złotych. 4. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. R. kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć 56/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu, a kwota ta zawiera stawkę podatku VAT. 5. Zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych. Sygn. akt VK 233/17 UZASADNIENIE Dnia 14 września 2017 około godziny 19.00 w miejscowości R. gm. W., pod sklepem spożywczym przebywali – A. R., J. T., A. M., J. G., R. R., A. S.. Mężczyźni pili piwo i rozmawiali, stali przed sklepem na werandzie. Do sklepu prowadzą schody po obu stronach werandy, żeby wejść do środka trzeba było przejść obok stojących mężczyzn. Pod sklep taksówką podjechał K. O. i K. H.. Mężczyźni weszli do sklepu, a po wyjściu K. O. zapytał stojących mężczyzn „co tu taka cisza?”, słowa te kierował do J. T.. Mężczyźni odwiedzili, że nie chcą żadnej awantury, a J. T. zapytał dlaczego mu przeszkadza cisza. K. O. i K. H. wsiedli do taksówki i odjechali. Po pewnym czasie, około godziny 21.00 innym autem przyjechali ponownie K. O. i K. H., kierowcą był T. W.. Kierowca zaparkował auto między sklepem a budynkiem mieszkalnym po lewej stronie, po czym wysiadł z auta, ale nie wchodził na schody. Pod sklep, na werandę weszli K. O. i K. H.. Obaj mieli ze sobą drewniane pałki. K. H. zatrzymał się przy poręczy, usiadł na nią. A. R. widząc, że przywiózł ich znajomy T. W., postanowił do niego podejść i porosić żeby ich zabrał, bo oni nie chcą żadnej awantury. Zszedł z drugiej strony ze schodów w czasie kiedy, K. O. podszedł do J. T.. K. O. od razu zapytał J. T. wulgarnie czy chce żeby go pobić?, groził, że go zabije. Stojący na tarasie sklepu mężczyźni otoczyli J. T., tak żeby obronić go przed K. O.. J. T. wystraszył się, że K. O. może spełnić swoje groźby. Ten zdecydował się odejść stamtąd, zszedł ze schodów w towarzystwie (...), podeszli do A. R.. K. O. krzyczał do stojących na werandzie mężczyzn, że ich pozabija, żeby wychodzili po kolei. Na dole, obok samochodu, po chwili rozmowy K. O. uderzył pałką w głowę A. R., który upadł na plecy i stracił przytomność. Po uderzeniu K. O., K. H. i T. W. stamtąd odjechali. Pozostali mężczyźni zaczęli cucić A. R., a kiedy ten odzyskał przytomność, wezwali karetkę i policję. Na skutek uderzenia przez K. O. i upadku A. R. doznał obrażeń ciała w postaci: 1) urazu czaszkowo – mózgowego – utraty przytomności, krwawienia wewnątrzczaszkowego – podpajęczynówkowego – na skutek uderzenia narzędziem tępym; 2) stłuczenia okolicy lędźwiowej lewej – pourazowy krwiak tkanki podskórnej – na skutek upadku na twarde podłoże – krawężnik. Były to obrażenia średnio – ciężkie, naruszające prawidłową czynność narządów ciała na czas przekraczający 7 dni. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadków – A. R. k. 125 – 125v, A. S. k. 125v – 126, A. M. k. 126, J. G. k. 126 – 126v, R. R. k. 126v, J. T. k. 173 – 173v, zdjęcia k. 181, opinii k. 23, częściowo wyjaśnień oskarżonego k. 124v – 125, zeznań świadków K. H. k. 127 i T. W. k. 182 – 182v. Oskarżony K. O. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Przyznał, że tego wieczora wracał z K. H. z K. i pod sklepem w R. zastał: A. R., J. T., A. M., J. G., R. R. i A. S.. Podał, że tylko wszedł do sklepu, kupił dwa piwa, a przed wejściem do sklepu w jego kierunku mężczyźni kierowali zaczepki. Mówili, że to nie jest K., że nie może tu robić co chce. Jak wychodził ze sklepu to zapytał „co tu taka cisza?”, a wówczas mu wulgarnie odpowiedziano – co go to obchodzi, używając przekleństw. Nie odpowiadał na zaczepki, wsiadł do auta i odjechał. Po godzinie wrócili pod sklep w R., przywiózł ich T. W.. Wspólnie z K. H. poszedł do sklepu, który był już zamknięty. Mężczyźni wulgarnie kazali mu stamtąd odejść, co też zrobił. Kiedy schodził ze schodów to szedł za nim A. R., straszył go że zadzwoni po kolegów z K.. W tym czasie, kiedy stali naprzeciwko, w ciemnym zaułku, A. R. cofnął się dwa kroki, potknął o krawężnik i przewrócił się do tyłu. Wtedy podbiegli pozostali mężczyźni sprzed sklepu i chcieli ich zatrzymać, ale udało im się stamtąd odjechać. Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonego jako niewiarygodne, ponieważ przeczy im relacja świadków – A. R., R. R., J. G., A. M., J. T. i A. S.. Każdy ze świadków opisał to zdarzenie tak jak je zapamiętał, jego przebieg i swój udział. Z zeznań tych świadków wynika, iż wszyscy widzieli jak oskarżony uderzył A. R. w głowę pałką drewnianą, poza J. G. który był odwrócony tyłem. Każdy ze świadków mówił o zaczepce kierowanej do nich przez oskarżonego – najpierw pytał co tu tak cicho, a później kiedy przyjechał z powrotem to chciał ich bić. Oskarżony zupełnie bez powodu wrócił pod sklep w R., szukał pretekstu do bójki, po to zabrał ze sobą pałkę drewnianą. Sąd dostrzegł rozbieżność w zeznaniach świadków A. R. i R. R. odnośnie tego, który to z nich rozmawiał z T. W., który z nich zszedł jako pierwszy na dół. Tylko, że ta okoliczność nie ma znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego, który uderzył drewnianą pałką A. R.. Pamiętać należy, iż wydarzenie to było dynamiczne, mężczyźni byli pod wpływem alkoholu większym i mniejszym, zatem zapamiętali swój udział w tym zdarzeniu tak jak przekazali później w zeznaniach. Sąd ocenił zeznania tych świadków jako wiarygodne, wzajemnie się uzupełniające, relacjonujące zgodnie istotne elementy wydarzeń. Odnośnie zeznań świadka K. H., który wykluczył sprawstwo oskarżonego, zapewniając mu alibi, Sąd ocenił je jako niewiarygodne. Otóż jak wynika z wyroku k. 61 – już w 2003r byli wspólnie skazani za popełnienie przestępstwa kwalifikowanego z art. 280§1kk, kolejny raz w 2004r – k. 74 – 75 za przestępstwa przeciwko mieniu, są dobrymi znajomymi od wielu lat. Świadek podał, że dwukrotnie z oskarżonym był pod sklepem w R., ale nic się tam nie wydarzyło, a oskarżony nikogo nie pobił. Wersja zdarzeń przedstawiona przez K. H. jest sprzeczna z wersją pozostałej grupy mężczyzn, którzy w sposób nie budzący wątpliwości opisali przebieg zdarzeń z dnia 14 września 2017r, a Sąd ocenił je jako wiarygodne. Również jako niewiarygodne Sąd ocenił zeznania świadka T. W., który nie zaprzeczał że zawiózł oskarżonego i K. H. pod sklep, ale jak podał niczego nie widział i nic się tam nie stało. Relacja ta jest niewiarygodna bo jest sprzeczna z relacją pozostałych świadków. Niewątpliwie świadek umniejsza rolę oskarżonego w całym zdarzeniu, nie wskazuje na niego jako sprawcę uderzenia A. R.. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego, że nie mógł uderzyć A. R. pałką prawą ręką, bo miał ją wówczas złamaną, to z dokumentacji medycznej k. 140 wynika, że w dniu 23.05.2017r został przyjęty do Szpitala (...) z rozpoznaniem złamanie obojczyka prawego z przemieszczeniem. Przeprowadzono zabieg – otwartego nastawienia złamania z wewnętrzną stabilizacją płytą (...), uzyskano stabilne, kompresyjne zespolenie odłamów z odtworzeniem osi obojczyka, a pacjent opuścił szpital dnia 26.05.2017r. Z zalecenia lekarza wynika, że ortezę barkową należy utrzymać 5 tygodnie i ćwiczyć staw łokciowy. Z zapisów medycznych nie wynika, by oskarżony miał ograniczoną ruchomość w stawie barkowym prawym, tym bardziej że od zabiegu do zdarzenia z udziałem pokrzywdzonego minęło kilka miesięcy, kiedy to oskarżony był w pełni sprawny. Reasumując przedstawione powyżej dowody Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony zaatakował pokrzywdzonego bez żadnego powodu, nawet się do niego nie odezwał. To był tylko jeden cios w głowę, cios zadany pałką drewnianą, po czym A. R. upadł i stracił przytomność. Agresja ze strony oskarżonego była nakierowana na to, by zrobić pokrzywdzonemu krzywdę, zadać mu ból, spowodować obrażenia ciała. Przestępstwo opisane w art. 157§1kk stanowi o odpowiedzialności sprawcy, który powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający powyżej 7 dni. Czynność sprawcza polega na "powodowaniu" innych niż opisanych w art. 156§1kk skutków. Pojęcie to obejmuje wszystkie zachowania, pozostające w związku przyczynowym i normatywnym ze skutkiem (zob. wyrok SA w Warszawie z 19 września 1995 r., II Akr 308/95, Prok. i Pr. 1996, nr 7-8, poz. 14 dodatek). Zachowanie musi obiektywnie naruszać wynikającą z naszej wiedzy i doświadczenia regułę postępowania z dobrem prawnym, jakim jest zdrowie człowieka. Skutek określony w art. 157 § 1kk stanowi o rozstroju zdrowia lub naruszeniu czynności ciała na okres powyżej 7 dni. Z opinii biegłego – lek. J. S. wynika, że doznane przez pokrzywdzonego obrażenia spowodowały uszkodzenie ciała na okres powyżej siedmiu dni. A. R. doznał urazu czaszkowo – mózgowego z utratą przytomności, krwawieniem wewnątrzczaszkowym – podpajęczynówkowym oraz stłuczenie okolicy lędźwiowej lewej – pourazowy krwiak tkanki podskórnej. Obrażenia te powstały na skutek uderzenia narzędziem tępym oraz upadku na twarde podłoże – krawężnik. Sąd ocenił opinię biegłego jako wiarygodną, rzetelną, popartą wiedzą i doświadczeniem zawodowym lekarza. Z kolei zgodnie z treścią art. 115§21 kk występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne, na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny, albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego w dniu 14.09.2017r wyczerpało znamiona stanowiące o przyjęciu typu przestępstwa kwalifikowanego z art. 57a§1kk, ponieważ oskarżony działał publicznie – w miejscu dostępnym dla niezliczonej ilości osób, bez powodu – sam, przez nikogo nie niepokojony zaatakował A. R.. Swoim zachowaniem okazał rażące lekceważenie porządku prawnego. Określone w art. 190 § 1 przestępstwo groźby karalnej godzi w wolność człowieka w sferze psychicznej (wolność od strachu, zastraszenia). Jego treścią jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa (zbrodni lub występku) na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona ( art. 190 zd. drugie). Jest to więc przestępstwo materialne, przy czym stan uzasadnionej obawy osoby zagrożonej należy traktować jako skutek. Jeżeli groźba nie wzbudziła uzasadnionej obawy, a sprawca do jej wywołania bezpośrednio zmierzał, zachodzi usiłowanie popełnienia tego przestępstwa (Marek Andrzej Komentarz LEX 2007,Komentarz do art.190 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV). Określenie "jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona" należy interpretować w ten sposób, iż pokrzywdzony winien traktować groźbę poważnie i uznawać jej spełnienie za rzeczywiście możliwe. Jak słusznie zauważył SN w wyroku z 26 stycznia 1973 r. (K III 284/72, Biul. SN 1973, nr 5, poz. 95): "wzbudzenie obawy w zagrożonym należy oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby" (Budyn-Kulik Magdalena, Kozłowska-Kalisz Patrycja, Kulik Marek, Mozgawa Marek, komentarz, Oficyna 2007; Komentarz do art.190 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2007, II wyd.). Pokrzywdzony J. T. potraktował groźby oskarżonego jako realne, zagrażające jego życiu. Zachowanie oskarżonego, to że wrócił pod sklep zupełnie bez przyczyny, uzbrojony w pałkę, to że uderzył A. R., który stracił przytomność, niewątpliwie spowodowały iż pokrzywdzony wystraszył się gróźb kierowanych wobec niego przez oskarżonego. Zdaniem Sądu stopień społecznej szkodliwości obu tych przestępstw jest znaczny. Oskarżony przyjechał pod sklep w określonym celu – dać nauczkę tym, którzy tam stali za bliżej niesprecyzowane ich niewłaściwe zachowanie wobec niego. Chciał zademonstrować swoją siłę, po to był z kolegą K. H. uzbrojony w pałki. Nie przyjechał do sklepu, bo ten był już zamknięty, po prostu szukał zaczepki i okazji do bójki. Wiedział też, że ma przewagę, bo mężczyźni którzy tam byli się go bali. Chciał pokazać swoją siłę fizyczną i zademonstrować przewagę. Oskarżony jest dobrze zbudowanym, młodym mężczyzną, wielokrotnie siedział już w więzieniu, chciał zademonstrować swoją dominację. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na względzie to, iż był on już karany, w tym za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu – k. 54. Oskarżony wyszedł z więzienia w dniu 05.04.2016r – k. 85. Zdaniem Sądu kara 1 roku pozbawienia wolności za popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 157§1kk w zw. z art. 57a§1kk oraz za czyn z art. 190§1kk karę 5 miesięcy pozbawienia wolności jest karą wystarczająca do osiągnięcia celów prewencji szczególnej wobec oskarżonego, tak aby na przyszłość nie popełnił ponownie takich czynów. Sąd orzekł wobec oskarżonego karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności, nie znajdując podstaw do zastosowania zasady absorpcji, która w istocie miałaby premiować zachowanie sprawcy. Oskarżony popełnił dwa przestępstwa, za które wymierzono mu określoną karę pozbawienia wolności, a biorąc pod uwagę uprzednie skazanie, postawę w toku procesu sądowego, nie można przyjąć by zasługiwał na mniejszy wymiar kary. W ocenie Sądu taki wymiar łącznej kary zasadniczej jest adekwatny do wagi popełnionych przestępstw, a do tego w połączeniu z orzeczonym środkiem kompensacyjnym –zadośćuczynieniem za doznaną krzywdę - niewątpliwie powstrzyma oskarżonego przed dopuszczeniem się działań niezgodny z prawem. Zadośćuczynienie stanowi formę rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej. Podstawą żądania jest doznana krzywda niemajątkowa w postaci ujemnych przeżyć związanych z cierpieniami psychicznymi i fizycznymi pokrzywdzonego. Jej istota różni się od „naprawienia szkody”, w którym liczy się rodzaj i rozmiar spowodowanej szkody, a jej naprawienie zmierza do przywrócenia sytuacji uprzedniej, tak jak gdyby szkoda nie zaistniała ( Kodeks Karny, Część Ogólna; komentarz do art. 1-116 kodeksu karnego, Kazimierz Buchała, Andrzej Zoll, Zakamycze 1998, s. 361). Określając wysokość zasądzonego zadośćuczynienia Sąd wziął pod uwagę to, że pokrzywdzony przez kilka dni przebywał w szpitalu, doznał urazu, który w 50% kończy się śmiercią, został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu. Poza tym od 20 września 2017r jest stale leczony w Poradni Chirurgicznej w W. – k. 23. Wynagrodzenie należne obrońcy oskarżonego ustanowionego z urzędu wyliczono zgodnie ze stawkami przewidzianymi w § 17 i § 20, §4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokatów z urzędu (Dz. U. z 2016r, poz. 1714). Na podstawie art. 624 §1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, ponieważ jego sytuacja materialna nie pozwala na ich poniesienie.

Legislator headnote

AI generated

V K 233/17 · Sąd powszechny: Sygn. akt V K 233/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2018 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie: Przewodniczący – SSR Lidia Merska Protokolant Marta Kornacka w obecności Prokuratora ------------------- po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018r., 5 kwietnia 2018r., 10 maja 2018r, 18 maja 2018r i 15 czerwca 2018r. na rozprawie sprawy K. O. urodzonego (...) w W. syna J. i U. z d. R. oskarżonego o to, że: I. W dniu 14 września 2017 r. w m. R. gm. W. spowodował naruszenie czynności narządów ciała A. R. w ten sposób, że publicznie i bez powodu wykazując rażące lekceważenie porządku prawnego zadając uderzenie drewnianą pałką w głowę doprowadził go do upadku na ziemię w wyniku czego w/w doznał obrażeń ciała w postaci urazu czaszkowo – mózgowego: utraty przytomności, krwawienie wewnątrz – czaszkowe – podpajęczynówkowe, stłuczenie okolicy lędźwiowej lewej: pourazowy krwiak tkanki podskórnej czym spowodował naruszenie czynności narządów ciała A. R. na okres powyżej dni 7, tj. o czyn z art. 157 §1 kk w zw. z art. 57a §1 kk II. W dniu 14 września 2017 r. w m. R. gm. W. groził pobiciem J. T. przy czym groźby te wzbudziły w nim realną obawę że zostanie ona spełniona, tj. o czyn z art. 190 §1 kk 1. Oskarżonego K. O. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to: a) w zakresie czynu opisanego w punkcie I precyzuje, że okazał rażące lekceważenie porządku prawnego i na podstawie art. 157§1 kk w zw. z art. 57a§1kk skazuje go na karę 1 (jeden) rok pozbawienia wolności. b) w zakresie czynu opisanego w punkcie II na podstawie art. 190§1kk skazuje go na karę 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Na podstawie art. 85§1 i §2kk, art. 86§1kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 1 (jeden) rok i 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności. 3. Na podstawie art. 57a§2kk orzeka wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego A. R. w kwocie 5000,00 (pięć tysięcy) złotych. 4. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. R. kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć 56/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu, a kwota ta zawiera stawkę podatku VAT. 5. Zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych. Sygn. akt VK 233/17 UZASADNIENIE Dnia 14 września 2017 około godziny 19.00 w miejscowości R. gm. W., pod sklepem spożywczym przebywali – A. R., J. T., A. M., J. G., R. R., A. S.. Mężczyźni pili piwo i rozmawiali, stali przed sklepem na werandzie. Do sklepu prowadzą schody po obu stronach werandy, żeby wejść do środka trzeba było przejść obok stojących mężczyzn. Pod sklep taksówką podjechał K. O. i K. H.. Mężczyźni weszli do sklepu, a po wyjściu K. O. zapytał stojących mężczyzn „co tu taka cisza?”, słowa te kierował do J. T.. Mężczyźni odwiedzili, że nie chcą żadnej awantury, a J. T. zapytał dlaczego mu przeszkadza cisza. K. O. i K. H. wsiedli do taksówki i odjechali. Po pewnym czasie, około godziny 21.00 innym autem przyjechali ponownie K. O. i K. H., kierowcą był T. W.. Kierowca zaparkował auto między sklepem a budynkiem mieszkalnym po lewej stronie, po czym wysiadł z auta, ale nie wchodził na schody. Pod sklep, na werandę weszli K. O. i K. H.. Obaj mieli ze sobą drewniane pałki. K. H. zatrzymał się przy poręczy, usiadł na nią. A. R. widząc, że przywiózł ich znajomy T. W., postanowił do niego podejść i porosić żeby ich zabrał, bo oni nie chcą żadnej awantury. Zszedł z drugiej strony ze schodów w czasie kiedy, K. O. podszedł do J. T.. K. O. od razu zapytał J. T. wulgarnie czy chce żeby go pobić?, groził, że go zabije. Stojący na tarasie sklepu mężczyźni otoczyli J. T., tak żeby obronić go przed K. O.. J. T. wystraszył się, że K. O. może spełnić swoje groźby. Ten zdecydował się odejść stamtąd, zszedł ze schodów w towarzystwie (...), podeszli do A. R.. K. O. krzyczał do stojących na werandzie mężczyzn, że ich pozabija, żeby wychodzili po kolei. Na dole, obok samochodu, po chwili rozmowy K. O. uderzył pałką w głowę A. R., który upadł na plecy i stracił przytomność. Po uderzeniu K. O., K. H. i T. W. stamtąd odjechali. Pozostali mężczyźni zaczęli cucić A. R., a kiedy ten odzyskał przytomność, wezwali karetkę i policję. Na skutek uderzenia przez K. O. i upadku A. R. doznał obrażeń ciała w postaci: 1) urazu czaszkowo – mózgowego – utraty przytomności, krwawienia wewnątrzczaszkowego – podpajęczynówkowego – na skutek uderzenia narzędziem tępym; 2) stłuczenia okolicy lędźwiowej lewej – pourazowy krwiak tkanki podskórnej – na skutek upadku na twarde podłoże – krawężnik. Były to obrażenia średnio – ciężkie, naruszające prawidłową czynność narządów ciała na czas przekraczający 7 dni. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadków – A. R. k. 125 – 125v, A. S. k. 125v – 126, A. M. k. 126, J. G. k. 126 – 126v, R. R. k. 126v, J. T. k. 173 – 173v, zdjęcia k. 181, opinii k. 23, częściowo wyjaśnień oskarżonego k. 124v – 125, zeznań świadków K. H. k. 127 i T. W. k. 182 – 182v. Oskarżony K. O. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Przyznał, że tego wieczora wracał z K. H. z K. i pod sklepem w R. zastał: A. R., J. T., A. M., J. G., R. R. i A. S.. Podał, że tylko wszedł do sklepu, kupił dwa piwa, a przed wejściem do sklepu w jego kierunku mężczyźni kierowali zaczepki. Mówili, że to nie jest K., że nie może tu robić co chce. Jak wychodził ze sklepu to zapytał „co tu taka cisza?”, a wówczas mu wulgarnie odpowiedziano – co go to obchodzi, używając przekleństw. Nie odpowiadał na zaczepki, wsiadł do auta i odjechał. Po godzinie wrócili pod sklep w R., przywiózł ich T. W.. Wspólnie z K. H. poszedł do sklepu, który był już zamknięty. Mężczyźni wulgarnie kazali mu stamtąd odejść, co też zrobił. Kiedy schodził ze schodów to szedł za nim A. R., straszył go że zadzwoni po kolegów z K.. W tym czasie, kiedy stali naprzeciwko, w ciemnym zaułku, A. R. cofnął się dwa kroki, potknął o krawężnik i przewrócił się do tyłu. Wtedy podbiegli pozostali mężczyźni sprzed sklepu i chcieli ich zatrzymać, ale udało im się stamtąd odjechać. Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonego jako niewiarygodne, ponieważ przeczy im relacja świadków – A. R., R. R., J. G., A. M., J. T. i A. S.. Każdy ze świadków opisał to zdarzenie tak jak je zapamiętał, jego przebieg i swój udział. Z zeznań tych świadków wynika, iż wszyscy widzieli jak oskarżony uderzył A. R. w głowę pałką drewnianą, poza J. G. który był odwrócony tyłem. Każdy ze świadków mówił o zaczepce kierowanej do nich przez oskarżonego – najpierw pytał co tu tak cicho, a później kiedy przyjechał z powrotem to chciał ich bić. Oskarżony zupełnie bez powodu wrócił pod sklep w R., szukał pretekstu do bójki, po to zabrał ze sobą pałkę drewnianą. Sąd dostrzegł rozbieżność w zeznaniach świadków A. R. i R. R. odnośnie tego, który to z nich rozmawiał z T. W., który z nich zszedł jako pierwszy na dół. Tylko, że ta okoliczność nie ma znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego, który uderzył drewnianą pałką A. R.. Pamiętać należy, iż wydarzenie to było dynamiczne, mężczyźni byli pod wpływem alkoholu większym i mniejszym, zatem zapamiętali swój udział w tym zdarzeniu tak jak przekazali później w zeznaniach. Sąd ocenił zeznania tych świadków jako wiarygodne, wzajemnie się uzupełniające, relacjonujące zgodnie istotne elementy wydarzeń. Odnośnie zeznań świadka K. H., który wykluczył sprawstwo oskarżonego, zapewniając mu alibi, Sąd ocenił je jako niewiarygodne. Otóż jak wynika z wyroku k. 61 – już w 2003r byli wspólnie skazani za popełnienie przestępstwa kwalifikowanego z art. 280§1kk, kolejny raz w 2004r – k. 74 – 75 za przestępstwa przeciwko mieniu, są dobrymi znajomymi od wielu lat. Świadek podał, że dwukrotnie z oskarżonym był pod sklepem w R., ale nic się tam nie wydarzyło, a oskarżony nikogo nie pobił. Wersja zdarzeń przedstawiona przez K. H. jest sprzeczna z wersją pozostałej grupy mężczyzn, którzy w sposób nie budzący wątpliwości opisali przebieg zdarzeń z dnia 14 września 2017r, a Sąd ocenił je jako wiarygodne. Również jako niewiarygodne Sąd ocenił zeznania świadka T. W., który nie zaprzeczał że zawiózł oskarżonego i K. H. pod sklep, ale jak podał niczego nie widział i nic się tam nie stało. Relacja ta jest niewiarygodna bo jest sprzeczna z relacją pozostałych świadków. Niewątpliwie świadek umniejsza rolę oskarżonego w całym zdarzeniu, nie wskazuje na niego jako sprawcę uderzenia A. R.. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego, że nie mógł uderzyć A. R. pałką prawą ręką, bo miał ją wówczas złamaną, to z dokumentacji medycznej k. 140 wynika, że w dniu 23.05.2017r został przyjęty do Szpitala (...) z rozpoznaniem złamanie obojczyka prawego z przemieszczeniem. Przeprowadzono zabieg – otwartego nastawienia złamania z wewnętrzną stabilizacją płytą (...), uzyskano stabilne, kompresyjne zespolenie odłamów z odtworzeniem osi obojczyka, a pacjent opuścił szpital dnia 26.05.2017r. Z zalecenia lekarza wynika, że ortezę barkową należy utrzymać 5 tygodnie i ćwiczyć staw łokciowy. Z zapisów medycznych nie wynika, by oskarżony miał ograniczoną ruchomość w stawie barkowym prawym, tym bardziej że od zabiegu do zdarzenia z udziałem pokrzywdzonego minęło kilka miesięcy, kiedy to oskarżony był w pełni sprawny. Reasumując przedstawione powyżej dowody Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony zaatakował pokrzywdzonego bez żadnego powodu, nawet się do niego nie odezwał. To był tylko jeden cios w głowę, cios zadany pałką drewnianą, po czym A. R. upadł i stracił przytomność. Agresja ze strony oskarżonego była nakierowana na to, by zrobić pokrzywdzonemu krzywdę, zadać mu ból, spowodować obrażenia ciała. Przestępstwo opisane w art. 157§1kk stanowi o odpowiedzialności sprawcy, który powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający powyżej 7 dni. Czynność sprawcza polega na "powodowaniu" innych niż opisanych w art. 156§1kk skutków. Pojęcie to obejmuje wszystkie zachowania, pozostające w związku przyczynowym i normatywnym ze skutkiem (zob. wyrok SA w Warszawie z 19 września 1995 r., II Akr 308/95, Prok. i Pr. 1996, nr 7-8, poz. 14 dodatek). Zachowanie musi obiektywnie naruszać wynikającą z naszej wiedzy i doświadczenia regułę postępowania z dobrem prawnym, jakim jest zdrowie człowieka. Skutek określony w art. 157 § 1kk stanowi o rozstroju zdrowia lub naruszeniu czynności ciała na okres powyżej 7 dni. Z opinii biegłego – lek. J. S. wynika, że doznane przez pokrzywdzonego obrażenia spowodowały uszkodzenie ciała na okres powyżej siedmiu dni. A. R. doznał urazu czaszkowo – mózgowego z utratą przytomności, krwawieniem wewnątrzczaszkowym – podpajęczynówkowym oraz stłuczenie okolicy lędźwiowej lewej – pourazowy krwiak tkanki podskórnej. Obrażenia te powstały na skutek uderzenia narzędziem tępym oraz upadku na twarde podłoże – krawężnik. Sąd ocenił opinię biegłego jako wiarygodną, rzetelną, popartą wiedzą i doświadczeniem zawodowym lekarza. Z kolei zgodnie z treścią art. 115§21 kk występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne, na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny, albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego w dniu 14.09.2017r wyczerpało znamiona stanowiące o przyjęciu typu przestępstwa kwalifikowanego z art. 57a§1kk, ponieważ oskarżony działał publicznie – w miejscu dostępnym dla niezliczonej ilości osób, bez powodu – sam, przez nikogo nie niepokojony zaatakował A. R.. Swoim zachowaniem okazał rażące lekceważenie porządku prawnego. Określone w art. 190 § 1 przestępstwo groźby karalnej godzi w wolność człowieka w sferze psychicznej (wolność od strachu, zastraszenia). Jego treścią jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa (zbrodni lub występku) na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona ( art. 190 zd. drugie). Jest to więc przestępstwo materialne, przy czym stan uzasadnionej obawy osoby zagrożonej należy traktować jako skutek. Jeżeli groźba nie wzbudziła uzasadnionej obawy, a sprawca do jej wywołania bezpośrednio zmierzał, zachodzi usiłowanie popełnienia tego przestępstwa (Marek Andrzej Komentarz LEX 2007,Komentarz do art.190 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV). Określenie "jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona" należy interpretować w ten sposób, iż pokrzywdzony winien traktować groźbę poważnie i uznawać jej spełnienie za rzeczywiście możliwe. Jak słusznie zauważył SN w wyroku z 26 stycznia 1973 r. (K III 284/72, Biul. SN 1973, nr 5, poz. 95): "wzbudzenie obawy w zagrożonym należy oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby" (Budyn-Kulik Magdalena, Kozłowska-Kalisz Patrycja, Kulik Marek, Mozgawa Marek, komentarz, Oficyna 2007; Komentarz do art.190 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2007, II wyd.). Pokrzywdzony J. T. potraktował groźby oskarżonego jako realne, zagrażające jego życiu. Zachowanie oskarżonego, to że wrócił pod sklep zupełnie bez przyczyny, uzbrojony w pałkę, to że uderzył A. R., który stracił przytomność, niewątpliwie spowodowały iż pokrzywdzony wystraszył się gróźb kierowanych wobec niego przez oskarżonego. Zdaniem Sądu stopień społecznej szkodliwości obu tych przestępstw jest znaczny. Oskarżony przyjechał pod sklep w określonym celu – dać nauczkę tym, którzy tam stali za bliżej niesprecyzowane ich niewłaściwe zachowanie wobec niego. Chciał zademonstrować swoją siłę, po to był z kolegą K. H. uzbrojony w pałki. Nie przyjechał do sklepu, bo ten był już zamknięty, po prostu szukał zaczepki i okazji do bójki. Wiedział też, że ma przewagę, bo mężczyźni którzy tam byli się go bali. Chciał pokazać swoją siłę fizyczną i zademonstrować przewagę. Oskarżony jest dobrze zbudowanym, młodym mężczyzną, wielokrotnie siedział już w więzieniu, chciał zademonstrować swoją dominację. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na względzie to, iż był on już karany, w tym za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu – k. 54. Oskarżony wyszedł z więzienia w dniu 05.04.2016r – k. 85. Zdaniem Sądu kara 1 roku pozbawienia wolności za popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 157§1kk w zw. z art. 57a§1kk oraz za czyn z art. 190§1kk karę 5 miesięcy pozbawienia wolności jest karą wystarczająca do osiągnięcia celów prewencji szczególnej wobec oskarżonego, tak aby na przyszłość nie popełnił ponownie takich czynów. Sąd orzekł wobec oskarżonego karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności, nie znajdując podstaw do zastosowania zasady absorpcji, która w istocie miałaby premiować zachowanie sprawcy. Oskarżony popełnił dwa przestępstwa, za które wymierzono mu określoną karę pozbawienia wolności, a biorąc pod uwagę uprzednie skazanie, postawę w toku procesu sądowego, nie można przyjąć by zasługiwał na mniejszy wymiar kary. W ocenie Sądu taki wymiar łącznej kary zasadniczej jest adekwatny do wagi popełnionych przestępstw, a do tego w połączeniu z orzeczonym środkiem kompensacyjnym –zadośćuczynieniem za doznaną krzywdę - niewątpliwie powstrzyma oskarżonego przed dopuszczeniem się działań niezgodny z prawem. Zadośćuczynienie stanowi formę rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej. Podstawą żądania jest doznana krzywda niemajątkowa w postaci ujemnych przeżyć związanych z cierpieniami psychicznymi i fizycznymi pokrzywdzonego. Jej istota różni się od „naprawienia szkody”, w którym liczy się rodzaj i rozmiar spowodowanej szkody, a jej naprawienie zmierza do przywrócenia sytuacji uprzedniej, tak jak gdyby szkoda nie zaistniała ( Kodeks Karny, Część Ogólna; komentarz do art. 1-116 kodeksu karnego, Kazimierz Buchała, Andrzej Zoll, Zakamycze 1998, s. 361). Określając wysokość zasądzonego zadośćuczynienia Sąd wziął pod uwagę to, że pokrzywdzony przez kilka dni przebywał w szpitalu, doznał urazu, który w 50% kończy się śmiercią, został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu. Poza tym od 20 września 2017r jest stale leczony w Poradni Chirurgicznej w W. – k. 23. Wynagrodzenie należne obrońcy oskarżonego ustanowionego z urzędu wyliczono zgodnie ze stawkami przewidzianymi w § 17 i § 20, §4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokatów z urzędu (Dz. U. z 2016r, poz. 1714). Na podstawie art. 624 §1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, ponieważ jego sytuacja materialna nie pozwala na ich poniesienie.

Keywords

AI generated
whiplash injury causality traumatic brain injury associated action for damages crime victim grievous bodily harm traffic accident liability
AI generated
II K 728/17
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny: Pokrzywdzony J.
XI Ka 951/19
w dniu 12 listopada 2017 roku w K., województwa (...), kopnął w głowę siedzącego na ławce D.
IV Ka 457/13
w dniu 23 stycznia 2012 roku w miejscowości K., pow.
II AKa 162/15
Ś. został oskarżony o to, że w dniu 29 lipca 2013 roku w miejscowości W. pow. (...), woj. (...), działając w zamiarze bezpośrednim, chcąc pozbawić życia I. G., użył wobec niej przemocy w ten sposób, że pchnął ją na betonowy podest przed wejściem do domu doprowadzając do jej upadku, a następnie posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci metalowego młotka, ze znaczną siłą kilkakrotnie uderzył ją w głowę, powodując u niej obrażenia ciała w postaci licznych rozległych złamań kości czaszki z urazem śródczaszkowym, które to obrażenia doprowadziły do zgonu I. G.
III K 76/23
Sygn. akt III K 76/23 7. 8.WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2024r. 11.Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący:Sędzia Beata Chojnacka Kucharska Ławnicy:Jacek Kaszewski, Sylwia Bańbor - Mężyk Protokolant:Emilia Tkacz 13.przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze – Krzysztofa Juszczaka 14.po rozpoznaniu w dniach 11 grudnia 2023r., 5 lutego 2024r., 13 marca 2024r. i 26 kwietnia 2024r. 15.sprawy: 16. P. N. (1) 17. syna J. i M. z domu K. 18. urodzonego (...) w J. 20. oskarżonego o to, że: 21.w dniu 25 listopada 2022r. w pobliżu sklepu (...) w (...), woj. (...), spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu K. S. poprzez kilkukrotne uderzenie go pięściami po głowie, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu w okolicy płata skroniowego lewego z krwawieniem podtwardówkowym po lewej stronie oraz złamania kości skroniowej i ciemieniowej lewej,, stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu 22.tj. o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. I. oskarżonego P. N. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku z tym, że ustala dodatkowo, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym godząc się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, tj. zbrodni z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w stanie prawnym przed zmianą ustawy z dniem 1 października 2023 r. i za to, na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności; II. na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego P. N. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego K. S. zadośćuczynienie w wysokości 100 000 (sto tysięcy) zł; III. zasądza od oskarżonego P. N. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego K. S. kwotę 2160 zł tytułem poniesionych kosztów ustanowienia w sprawie pełnomocnika oraz kwotę 184 zł tytułem poniesionych kosztów dojazdu na rozprawę; IV. na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego P. N. (1) od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych ponad kwotę 500 zł. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 76/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) P. N. (1) Czyn przypisany oskarżonemu: w dniu 25 listopada 2022r. w pobliżu sklepu (...) w (...), woj. (...), spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu u K. S. poprzez kilkukrotne uderzenie go pięściami po głowie, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu w okolicy płata skroniowego lewego z krwawieniem podtwardówkowym po lewej stronie oraz złamania kości skroniowej i ciemieniowej lewej, stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu, przy czym oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym godząc się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 25 listopada 2022r., w piątek, pokrzywdzony K. S. udał się na zakupy do pobliskiego sklepu. Pod sklepem stał wówczas oskarżony P. N. (1) wraz z kolegami, razem spożywali alkohol. W sklepie pokrzywdzony spotkał sąsiada E. S. (1), którego poprosił o podwiezienie go do domu. Gdy pokrzywdzony K. S. wsiadł do samochodu E. S. (1) został bez żadnego powodu i ostrzeżenia zaatakowany fizycznie przez oskarżonego P. N. (1). Miało to miejsce gdy kierujący ruszył już samochodem spod sklepu. Wtedy oskarżony P. N. (1) szybko doszedł do samochodu od tyłu, otworzył drzwi samochodu do strony pasażera, czyli tam gdzie siedział pokrzywdzony, a następnie kilkukrotnie pięścią z dużą siłą uderzył go w głowę. Kierujący krzyczał do oskarżonego, by zostawił pokrzywdzonego i odszedł od samochodu, następnie odjechał spod sklepu i odwiózł pokrzywdzonego w okolice jego miejsca zamieszkania. Oskarżony natomiast udał się w kierunku sklepu, swoją agresję wyładował także kopiąc we framugę drzwi. Wyjaśnienia oskarżonego Zeznania świadka K. S. Zeznania świadka G. S. Zeznania świadka E. S. (2) Nagranie ze zdarzenia – płyta CD oraz protokół oględzin Zeznania świadka T. W. Zeznania świadka G. G. Zeznania świadka J. P. k. 84v., 161v., k.27, 64,161v.-162v., k. 9-10, 168v.- 169v. k. 15av., 185-185v., k. 4,39-45, k.18v-19v. k.77v., 169v.-170, k. 87v., 184 W efekcie uderzeń w głowę, tego samego dnia, pokrzywdzony odczuwał silny ból głowy. Ból ten nie ustawał, a wręcz z czasem nasilił się. W nocy z piątku na sobotę ból głowy był bardzo silny, z nosa leciała mu krew. Ból ten spowodował, że przez całą sobotę i niedzielę pokrzywdzony leżał w łóżku, miał zawroty głowy, tracił świadomość. W poniedziałek, gdy matka pokrzywdzonego G. S. wróciła od swej matki do miejsca zamieszkania, zastała pokrzywdzonego - syna w łóżku, jego stan był na tyle zły, że udała się wraz z nim do lekarza, następnie do szpitala. Zeznania świadka T. W. Zeznana świadka G. S. Zeznania świadka K. S. k. 18v-19v. k. 9-10, 168v.- 169v. k.27, 64,161v.-162v., Na skutek zadanych przez oskarżonego pięścią ciosów w głowę pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu w okolicy płata skroniowego lewego z krwawieniem podtwardówkowym po lewej stronie oraz złamania kości skroniowej i ciemieniowej lewej, stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu. Oskarżony przewidywał powstanie u pokrzywdzonego ciężkiego obrażenia ciała i godził się na powstanie tego rodzaju obrażenia. Pokrzywdzony przebywał na oddziale szpitalnym w J. od 28 listopada 2022r., gdzie po badaniu TK głowy stwierdzono obrzęk półkuli lewej i transportem medycznym został przewieziony do Oddziału Neurochirurgii w L.. Pokrzywdzony miał objawy spowolnienia, zaburzenia mowy, chwiejny chód, był całkowicie niezorientowany w czasie i miejscu. W szpitalu podjęto leczenie, min. był operowany. O operacji zdecydowano na podstawie tzw. protokołu wyższej konieczności ze względu na niebezpieczeństwo utraty życia. Przeprowadzono kraniotomię kości czołowej i skroniowej, co jest widoczne do chwili obecnej. Pokrzywdzony został wypisany ze szpitala w dniu 7 grudnia 2022r., jednakże nadal wymaga leczenia i leczenie to kontynuuje. Opinia sądowo – lekarska ustna i pisemna biegłego sądowego specjalisty z zakresu chirurgii Dokumentacja medyczna k. 50, 183v.-184 k. 36, 49 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. P. N. (1) Czyn przypisany oskarżonemu: w dniu 25 listopada 2022r. w pobliżu sklepu (...) w (...), woj. (...), spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu u K. S. poprzez kilkukrotne uderzenie go pięściami po głowie, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu w okolicy płata skroniowego lewego z krwawieniem podtwardówkowym po lewej stronie oraz złamania kości skroniowej i ciemieniowej lewej, stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu, przy czym oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym godząc się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ------------ OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wyjaśnienia oskarżonego P. N. (1) Zeznania świadka K. S. Zeznania świadka G. S. Zeznania świadka E. S. (2) Nagranie ze zdarzenia – płyta CD oraz protokół oględzin Zeznania świadka T. W. Zeznania świadka G. G. Zeznania świadka J. P. Opinia sądowo – lekarska ustna i pisemna biegłego sądowego specjalisty z zakresu chirurgii Dokumentacja medyczna Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego P. N. (1) ograniczającym się do przyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Okoliczności popełniania przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego wynikają z zeznań pokrzywdzonego K. S., które są spójne z zeznaniami naocznego świadka- kierującego wówczas samochodem świadka E. S. (2). Zeznania w/w świadków w pełni korespondują natomiast z nagraniem z monitoringu, które w istotnym zakresie utrwaliło przebieg ataku oskarżonego na pokrzywdzonego. Zeznania naocznych świadków pozostają spójne z zeznaniami matki pokrzywdzonego, świadka G. S. oraz mieszkającego wówczas w domu pokrzywdzonego świadka T. W.. Stan zdrowia i samopoczucie pokrzywdzonego opisane spójnie przez w/w świadków w pełni koresponduje z obrazem klinicznym wynikającym z dokumentacji medycznej. Pozostawanie pokrzywdzonego po zdarzeniu cały czas w domu wyklucza, by skutek w postaci stwierdzonych obrażeń głowy powstał w wyniku innych okoliczności, niż ataku jakiego dopuścił się oskarżony. O spożywaniu alkoholu przez oskarżonego pod sklepem tuż przed zdarzeniem zeznali świadkowie tj. G. G. i J. P.. Sąd nie znalazł żadnych podstaw dla kwestionowania wiarygodności i rzetelności dokumentacji medycznej z leczenia pokrzywdzonego, a także opinii biegłego chirurga pisemnej i ustnej dotyczącej stanu zdrowia pokrzywdzonego, gdyż opinie zostały oparte o dokumentację medyczną, są pełne, jasne, zrozumiałe, nie zawierają sprzeczności. Jednocześnie wydane opinie pisemna i ustna w sposób jednoznaczny wskazują na powstałe u pokrzywdzonego obrażenia oraz na charakter tych obrażeń w kontekście kwalifikacji prawnej. Opinia sądowo – lekarska pisemna, następnie ustna, sporządzone zostały w sposób profesjonalny oraz naukowo i logicznie zostały uzasadnione. Dokonane przez biegłego oceny oraz wyprowadzone wnioski są zgodne z doświadczeniem życiowym oraz wskazaniami wiedzy, jak również uzasadnione w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wydane opinie pisemna i ustna nie wymagały uzupełnienia poprzez uzyskanie opinii biegłych innych specjalności. dane o karalności oskarżonego oraz odpis wyroku Dokumenty zostały sporządzone przez osoby do tego uprawnione, ich wiarygodność nie budzi wątpliwości. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------- PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem P. N. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżony P. N. (1) bez powodu, brutalnie zaatakował siedzącego w samochodzie pokrzywdzonego K. S.. Po otwarciu drzwi samochodu zadał mu kilka silnych uderzeń pięścią w głowę. O dużej sile uderzeń świadczą niezbicie obrażenia, jakich doznał pokrzywdzony w efekcie zadanych mu ciosów. Duża siła jest bowiem konieczna, aby spowodować obrażenia w postaci złamania kości skroniowej i ciemieniowej oraz by spowodować stłuczenie mózgu i krwawienie podtwardówkowe. Kilkukrotne uderzanie pięścią w głowę, z dużą siłą jednoznacznie dowodzi, że oskarżony przewidywał powstanie u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i godził się z tym. Swym zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. działając z zamiarem ewentualnym. Pomiędzy zachowaniem oskarżonego, a wystąpieniem skutku zachodzi adekwatny związek przyczynowy. 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.6. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.7. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. N. (1) I i II 1. Oskarżony nie planował wcześniej popełniania przestępstwa, zamiar ten zrodził się nagle. Był wówczas pod wpływem alkoholu. Oskarżony działał bez żadnego powodu, nie został w żaden sposób sprowokowany do tego, by zaatakować pokrzywdzonego; pokrzywdzony został zaatakowany, gdy siedział w samochodzie sąsiada i już odjeżdżali samochodem spod sklepu. Oskarżony był brutalny w działaniu, uderzał pokrzywdzonego, gdy ten siedział na fotelu w samochodzie nie mając możliwości obronić się przed zadanymi ciosami; nie miał możliwości skutecznego zasłonięcia się przed ciosami będąc zaskoczony atakiem, a także z tego powodu, że zajmował pozycję siedzącą w samochodzie. Nie miał także szansy na uniknięcie ataku poprzez ucieczkę. Pokrzywdzony był podczas ataku całkowicie bierny. Oskarżony choć wykazał skruchę na rozprawie, odczytał oświadczenie na rozprawie, to zdaniem sądu skrucha ta nie była prawdziwa, szczera, a zachowanie oskarżonego było przede wszystkim obliczone na uzyskanie najkorzystniejszego rozstrzygnięcia. Do takich wniosków prowadzi to, że oskarżony miał możliwość przeproszenia pokrzywdzonego na rozprawie, czego nie uczynił, prowadzone były także mediacje, które nie przyniosły żadnego skutku, oskarżony wygłosił oświadczenie wówczas, gdy pokrzywdzony nie był obecny na rozprawie, odczytane przez niego słowa były dla niego samego niezrozumiale, używał słów, których sam nie rozumiał, nie potrafił wręcz odczytać swego oświadczenia. Oskarżony znając pokrzywdzonego przez długi czas oprócz słownej deklaracji na rozprawie nie uiścił na rzecz pokrzywdzonego żadnej kwoty nawet symbolicznej, mimo świadomości jego złego stanu zdrowia i bardzo trudnej sytuacji finansowej spowodowanej poprzez działanie oskarżonego, gdyż to ono spowodowało brak możliwości zarobkowania. Inicjatywę co do rekompensaty finansowej przejawiała jedynie babcia oskarżonego. Sąd wymierzając karę miał na uwadze także dotychczasowy sposób życia oskarżonego. Oskarżony był wcześniej dwukrotnie karany, w tym za przestępstwo z użyciem przemocy z art. 207 § 1 k.k. – znęcania się nad swoją matką. Oskarżony był pod działaniem alkoholu, z relacji jego babci wynika, że po alkoholu staje się nerwowy i agresywny. Mimo co do zasady pozytywnej opinii jaką oskarżony ma u swojej babci, to pozostaje to w oczywistej sprzeczności z nadużywaniem przez niego alkoholu, stosowaną przemocą wobec matki, co zakończyło się wyrokiem skazującym oraz opinii jaką ma w środowisku sąsiedzkim , na wsi. Mieszkańcy wsi wyrazili się o oskarżonym w bardzo negatywny sposób, oskarżony nadużywa alkoholu, jest wtedy agresywny, zaczepia ludzi, wyzywa, ucieka się do przemocy jak szarpanie, rzucanie kamieniami, drażni psy. Ludzie boją się oskarżonego – wywiad środowiskowy - k 99. Znajduje to potwierdzanie w nagraniu z monitoringu – tuż po zaatakowaniu pokrzywdzonego oskarżony udał się w kierunku drzwi wejściowych budynku, kopał bez żadnego powodu we framugę drzwi. Jego dotychczasowy styl życia świadczy o braku poszanowania porządku prawnego i wysokim stopniu demoralizacji. Obrażenia jakich doznał pokrzywdzony były dla niego bardzo bolesne, dotkliwe, niebezpieczne dla życia, wymagały pilnej interwencji chirurgicznej; pokrzywdzony do dziś odczuwa skutki tego zdarzenia, ma widoczny uraz głowy, co obrazuje fotografia k. 70, nie może wykonywać czynności, jakie wykonywał do tej pory, wcześniej podejmował zatrudnienie jako brukarz - w chwili obecnej wykonywanie tego rodzaju pracy fizycznej jest niemożliwe. Pokrzywdzony nie może dźwigać, nie może jeździć samochodem, każda wizyta u lekarza, co jest konieczne, wiąże się z silnymi dolegliwościami zdrowotnymi. Pokrzywdzony z uwagi na swe wykształcenie, nabyte umiejętności nie jest w stanie zarobkować w sposób zbliżony do tego, jak to miało miejsce przed zdarzeniem. Pokrzywdzony z powodu stanu zdrowia nie może zrobić większych zakupów, bo nie może dźwigać, nie może przygotować opału, jedynie wykonuje drobne prace domowe będąc zdany na pomoc matki. W świetle powyższego, wysokiego stopnia zawiniania i społecznej szkodliwości, bardzo dotkliwych skutków dla zdrowia pokrzywdzonego, okoliczności przedmiotowych i podmiotowych oraz doczasowego stylu życia sąd uznał, że kara sprawiedliwa, spełniająca swe cele i jednocześnie odpowiadająca dyrektywom wymiaru kary to kara 4 lat pozbawienia wolności. Sąd mając na uwadze okoliczności czynu, postawę oskarżonego, nie znalazł żadnych podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary, o co wnioskował obrońca oskarżonego. Jednocześnie sąd w całości podzielił stanowisko pełnomocnika pokrzywdzonego w zakresie wysokości kwoty zadośćuczynienia. Krzywda, jakiej doświadczył pokrzywdzony jako osoba dość młoda jest ogromna i będzie odczuwalna dla pokrzywdzonego do końca życia. Stan zdrowa pokrzywdzonego spowodowany przedmiotowym zdarzeniem znacznie utrudnia zwykłe czynności życia codziennego, uniemożliwia także wykonywanie pracy fizycznej, a tym samym zdecydowanie ogranicza możliwości zarobkowania przez pokrzywdzonego. Stąd kwota która zrekompensuje krzywdy doznane przez pokrzywdzonego została określona na 100 tyś. zł. 1 Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ------ 6. inne zagadnie nia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd wyrokując zastosował przepisy względniejsze dla oskarżonego, przed zmianą ustawy z dniem 1 października 2023r., z uwagi na surowszą sankcję karną za czyn z art. 156 § 1 k.k. po tej dacie. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Oskarżyciel posiłkowy K. S. występował z pełnomocnikiem z wyboru. Uwzględniając liczbę rozpraw, w których uczestniczył pełnomocnik oraz stawki adwokackie wynikające z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego poniesione przez niego koszty ustanowienia w sprawie pełnomocnika - łącznie kwotę 2160 zł. (1200 zł pierwszy termin rozprawy, trzy kolejne po 240 zł. uwzględniając także udział w mediacjach) oraz koszt dojazdu pełnomocnika do sądu. IV. Oskarżony P. N. (1) nie posiada majątku, obecnie podjął zatrudnienie z dochodem 1700 zł miesięcznie, nie ma nikogo na utrzymaniu. Mając na uwadze jego sytuację majątkową, zdrowotną, zobowiązania finansowe nałożone wyrokiem sąd uznał, że oskarżony jest w stanie częściowo uiścić koszty sądowe, do kwoty 500 zł. W dalszej części koszty sądowe zostały przejęte na rachunek Skarbu Państwa. 1 Podpis Beata Chojnacka Kucharska

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text