Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I C 74/18 AI generated

I C 74/18 · Sąd powszechny

Case Number I C 74/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Pozwem z dnia 18 maja 2017 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. powód R. I., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, aby pozwana E. D. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą B.-S. w G. zapłaciła na rzecz powoda kwotę 3.600 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 listopada 2016 r. do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pozwana przez okres 3 miesięcy wykorzystywała w ramach prowadzonej przez siebie działalności zdjęcia sprzedawanych produktów wykonanych przez powoda, będącego profesjonalnym fotografem, bez jego zgody, za co została skazana prawomocnym wyrokiem karnym.

Legislator headnote

AI generated

art. 2 Konstytucji; I C 74/18 · Sąd powszechny: I., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czym wypełniła dyspozycję art. 116 ust. 1 i 2 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z ar. 12 kk, za co została skazana na karę grzywny. Wyrok uprawomocnił się z dniem 26 września 2016 r. /dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. k.89-89v akt karnych II K 337/16/ Pismem z dnia 21 października 2016 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 3.600 zł w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, informując jednocześnie, że brak zapłaty spowoduje wszczęcie postępowania sądowego.

Keywords

AI generated
monetary compensation private criminal prosecution associated action for damages restitution of benefits repayment of short-time compensation minimum daily allowance

Cited Legislation

AI generated
art. 2 Konstytucji
3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Cited Case Law

AI generated
I ACa 324/16
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r.
I ACa 1251/15
H. w pozwie skierowanym przeciwko (...)sp. z o.o. w K. domagał się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty 13.200 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 19 lutego 2013 r. tytułem odszkodowania za naruszenie praw autorskich poprzez bezprawne wykorzystanie przez stronę pozwaną fotografii jego autorstwa, wykonanej w dniu 5 stycznia 2008 r., przedstawiającej J. S. (1). Powód wskazał, że utwór ten został wykorzystany przez pozwanego przez co najmniej 11-krotne zamieszczenie i rozpowszechnianie za pomocą dwóch witryn internetowych(...)i (...).
I ACa 110/15
W. (1) i J. W. (1) domagali się zasądzenia od M. K. ostatecznie kwoty 100.000 zł z ustawowymi odsetkami od 3 lutego 2011r. do dnia zapłaty. W jego uzasadnieniu wskazali, że aktem notarialnym z 24 maja 2010r. oświadczyli, że sprzedają pozwanemu udział wynoszący 1/4 w nieruchomości oznaczonej jako działka numer (...), dla której Sąd Rejonowy w R.prowadzi księgę wieczystą nr RA (...)/ (...) za cenę 350.000 zł pod warunkiem, że Agencja Nieruchomości Rolnych nie wykona prawa pierwokupu. W dniu 28 maja 2010r. doszło do zawarcia pomiędzy stronami umowy przeniesienia własności. Pozwany dokonał na rzecz powodów zapłaty jedynie 250.000 zł, pozostałą kwotę zobowiązał się niezwłocznie zapłacić po podpisaniu aktu notarialnego. M. K. brakującej kwoty 100.000 zł nie uiścił mimo wielokrotnego wezwania do zapłaty. Powodowie pismem z 12 kwietnia 2011r. złożyli oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia złożonego w § 4 aktu notarialnego z 28 maja 2010r. i cofnęli swoje oświadczenie dotyczące potwierdzenia zapłacenia całej kwoty z tytułu sprzedaży nieruchomości. Jednocześnie w celu dokonania sprostowania tego zapisu aktu notarialnego wezwali pozwanego do stawienia się w siedzibie Kancelarii Notarialnej w R. przy ul. (...) w dniu 28 maja 2011r., jednak pozwany nie stawił się na to wezwanie (k-2-7).
X GC 725/15
UZASADNIENIE W pozwie złożonym 22 lipca 2015 roku M.
II CK 90/03
Wyrok z dnia 25 marca 2004 r., II CK 90/03 Wynagrodzenie stosowne w rozumieniu art.
II CSK 245/06
66, wyrok Sądu Najwyższego z 29.11.2006 r., II CSK 245/06, L., wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 30.12.2014 r., I ACa 1410/14, niepubl.; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 27.11.2014 r., I ACa 507/14, L.).
AI generated
V K 1614/24
USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. N. Z. (1) w dniu 10 sierpnia 2024 r. w nieustalonym miejscu, co ujawniono w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, groźbą dotyczącą rozgłoszenia wiadomości dotyczącej osoby pokrzywdzonego P. M. (1) uwłaczającej jego czci oraz istotnie naruszającej jego prywatność oraz zarzutu, który mógłby poniżyć pokrzywdzonego w opinii publicznej – przez zagrożenie mu ujawnieniem do publicznej wiadomości, w tym na portalu F., treści jego korespondencji na portalu erotycznym (...) oraz jego zdjęć – doprowadziła pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w łącznej kwocie 1000 zł przez wykonanie przez niego przelewów w ww. kwocie, tj. przestępstwo z art. 282 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 10 sierpnia 2024 r.
I ACa 357/21
Powód D. D. pozwem z dnia 25 marca 2020 r. wniósł o: nakazanie pozwanemu (...) z siedzibą w R. [(RFN), dalej także jako: pozwany ad 1)], żeby w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku usunął ze strony (...) wszystkie materiały, tj. zdjęcia oraz filmy reklamowe, na których znajduje się wizerunek powoda obejmujący całość, a także choćby część sylwetki powoda; zasądzenieod pozwanego (...) Sp. z o.o. Spółka komandytowa (dalej także jako: pozwany ad 2) kwoty 13 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę w charakterze fotomodela oraz o zasądzenie od pozwanych ad 1) i ad 2) solidarnie na jego rzecz kwoty 59 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych powoda.
I C 1038/16
W pozwie wniesionym dnia 05 kwietnia 2016 r.
IX K 56/22
Sygn. akt IX K 56/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 marca 2022 roku Sąd Rejonowy w Kielcach, IX Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Krzysztof Czarnecki protokolant: st.sekret.sąd. Agnieszka Wiśniewska – Krzywda w obecności prokuratora – ----------- po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. na rozprawie sprawy przeciwko K. C. (1) , synowi W. i Z. z domu D., ur. (...) w Ś. oskarżonego o to, że: zmuszał w okresie od 25 lutego 2020 roku do 27 lutego 2020 roku w miejscu bliżej nieustalonym ze skutkiem w K., groźbą pozbawienia życia K. P. do działania w postaci zwrócenia pieniędzy w kwocie 30.000 zł czym działano na szkodę w/w, tj. o przestępstwo z art. 191 §1 k.k. orzeka: I. oskarżonego K. C. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wyżej, stanowiącego przestępstwo z art. 191 §1 k.k. i za to na podstawie art. 191 §1 k.k. wymierza mu karę 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 624 §1 kpk zwalnia K. C. (1) od ponoszenia kosztów sądowych w całości. SSR Krzysztof Czarnecki UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IX K 56/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. K. C. (1) art. 191 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty K. C. (2) pierwszy raz skontaktował się z K. P. przed Świętami Bożego narodzenia w 2019 r. kiedy to wysłał z numeru (...) od niej smsa z życzeniami. K. P. nie znała K. C. (1) i nie miałą z nim wcześniej żadnego kontaktu, ani służbowego ani prywatnego. Pod koniec grudnia przed S. do K. P. zadzwonił z tego samego numeru K. C. (1). K. P. odebrała żeby dowiedzieć się kto dzwoni i poinformowała, że oddzwoni, zaś K. C. (1) odpowiedział żeby oddzwoniła i zwracał się do niej per "pani K.". K. P. powiedziała, że oddzwoni ale w związku z tym, że spotkanie zakończyło się późno odpisała, że nie będzie tego samego dnia oddzwaniać bo jest zbyt późna pora, na co dostała odpowiedz żeby oddzwoniła następnego dnia. Wówczas napisała "do kogo ma oddzwonić bo nie wie z kim rozmawia?". Dostała odpowiedź, że jak oddzwoni to się dowie. K. P. zadzwoniła następnego dnia ale nikt nie odebrał i nie kontaktował się. Po pewnym czasie z tego samego numeru zaczęła dostawać po upływie kilku tygodni wyznania miłości. K. P. odpisała że nie jest zainteresowana takimi wyznaniami. Potem dostała smsa z przeprosinami. W jednej z wiadomości K. C. (1) napisał, że ma na imię K. i że ma 40 lat. 27.02.2020 r. K. P. dostała z tego samego numeru od K. C. (1) wiadomość na komunikatorze W., że nie lubi jak się z nim pogrywa i nie odbiera telefonów, z dopiskiem „rozumiesz panienko”. K. P. odpisała, że nie życz sobie kontaktu i, że jeżeli nie przestanie jej nękać to znajdzie zastosowanie artykuł o stalkingu. W odpowiedzi K. C. (1) napisał, że zastosowanie znajdzie jego artykuł, po czym nazwał ją w następnej wiadomości „suką” i napisał, że jest mu winna hajs, a następnie dostała szereg wiadomości od niego, w których pisał, że K. P. jest mu winna 30.000 zł. i, że ma trzy dni na to żeby oddać mu pieniądze. K. P. na to nie reagowała ale K. C. (1) zaczął do niej oddzwaniać przez połączenia głosowe na W. i pisał do niej, że ma do niego zadzwonić, że jak zadzwoni to może się dogadają. K. C. (2) napisał, że narobi jej brudu w życiu, że wie jak wygląda i gdzie pracuje, a także zaczął jej wysyłać zdjęcia ściągnięte z F., a potem napisał, że nie urodził się po to żeby zniszczyć jej życie ale, że da jej spokój jak odda mu pieniądze. Potem K. P. w trakcie rozmowy z K. W. powiedziała o tej sytuacji i on poprosił o nr K. C. (1) i wysłał do niego wiadomość i w odpowiedzi otrzymał wiadomość o treści „ kasa”, i że ma przekazać, żeby się nie mieszał w nieswoje sprawy. K. C. (1) pisał również, że K. P. pożyczyła pieniądze dla siostry M.. Powiedział również, że jeśli nie odda pieniędzy to jej łeb upierdoli i przywali z "9". K. P. napisała do K. C. (1) za co te pieniądze i dla kogo i w odpowiedzi otrzyłała informacje, że za jego złamany nos i za wstrząs mózgu, za to że go pobiła i K. C. (1) przysłał zdjęcie mocno poobijanej twarzy i napisał, że to mają być pieniądze na jego rehabilitację i czy to kuma. K. P. napisała, że sprawę zgłosi na Policję i do Prokuratury. K. P. nie miała nigdy długu u K. C. (1). zeznania K. P. k. 5-6 i 129 - 130 zeznania G. G. k.97 informacja z (...) SA i protokół oględzin k. 20 - 21, k. 74-75 K. C. (1) ma 41 lat, jes6t kawalerem, ma dwoje dzieci na rzecz których ma ustanowione alimenty, nie pracuje, aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności, nie ma majątku, jest zdrowy, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo. Był karany wyjaśnienia K. C. (1) k.122 - 123 dane o karalności k. 70 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania K. P. zeznania jasne, spójne, konsekwentne i wyważone; świadek opisała ze szczegółami przebieg rozmów z K. C. (1) i dołączyła wydruki otrzymywanych wiadomości. Świadek jest osobą obcą dla oskarżonego, nie miała z nim nigdy kontaktu i nie ma żadnego interesu aby fałszywie go oskarżać. Zeznania K. P. znajdowały potwierdzenie w zeznaniach G. G.. zeznania G. G. świadek zeznał, że zna K. C. (1) od czasów szkoły podstawowej i, że ten w okresie od października 2019 roku do czerwca 2021kontaktował się z nim telefonicznie z nr (...) informacja z (...) SA i protokół oględzin informacje przekazane przez operatora telefonii komórkowej, których wiarygodność nie budziła wątpliwości. Z informacji wynikało, że abonentem nr (...) jest K. C. (1). 1.1.1 dane o karalności informacja sporządzona w przewidzianym prawem trybie i formie 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1 wyjaśnienia K. C. (1) wyjaśnienia oskarżonego były sprzeczne z zeznaniami K. P. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I K. C. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Odpowiedzialności opisanej w art. 191 § 1 k.k. podlega ten kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia. Przedmiotem ochrony tego przepisu jest swoboda decyzji woli co do zachowania w określony sposób. Stosowanie przemocy polega na szeroko pojętej czynności fizycznej, skierowanej bądź to bezpośrednio przeciwko samemu pokrzywdzonemu, co ma go zmusić do poddania się woli sprawcy i określonego zachowania się (działania, zaniechania lub znoszenia), bądź też przeciwko innej osobie, lecz zastosowana wtedy przemoc, najczęściej przez związek uczuciowy pokrzywdzonego z osobą, wobec której stosowana jest przemoc, prowadzić ma także do zniewolenia i poddania się woli stosującego przemoc. Jest to przestępstwo umyślne, które może być popełnione jedynie z zamiarem bezpośrednim. W ocenie Sądu oskarżony K. C. (1) zrealizował znamiona zarzuconego mu przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. Oczywiste jest, że działał on z określonym zamiarem – w celu zmuszenia pokrzywdzonej do przekazania mu pieniędzy w kwocie 30000 zł. Zdecydowanie na realizację tego polecenia ukierunkowane było zachowanie oskarżonego w postaci groźby pozbawienia życia K. P.. Jasne jest, że groźba służyła temu by K. P. realizowała wolę oskarżonego - umyślność i zamiar bezpośredni oskarżonego jest niewątpliwy. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. C. (1) I I Podstawą wymiaru kary był art. 191§1 k.k., gdzie przewidziano możliwość wymierzenia kary pozbawienia wolności do lat 3. Na niekorzyść oskarżonego przede wszystkim przemawia wysoki stopień winy wynikający z faktu, iż K. C. (1) jest człowiekiem dorosłym i zdrowym psychicznie. Z pewnością rozpoznawał on bezprawność swojego zachowania, która jest przecież jaskrawo oczywista. Nic nie ograniczało jego poczytalności. W ocenie Sądu nie sposób znaleźć jakichkolwiek okoliczności, które byłyby w stanie choć w minimalnej części usprawiedliwić zachowanie oskarżonego. Jego wina jest zatem stopnia wysokiego. Stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd ocenił jako znaczny. Oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, godząc w dobra chronione prawem w postaci wolności jednostki w zakresie wyboru zachowania się zgodnie ze swoją wolą oraz zdrowia człowieka. Motywacja i pobudki oskarżonego były rażące. Oskarżony kierował groźby pozbawienia życia w celu uzyskania pieniędzy. Oskarżony był już wcześniej karany na karę pozbawienia wolności. Wszystkie te okoliczności przemawiają za tym, że celowe jest wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w rozmiarze 5 miesięcy. Jest to adekwatna kara. Spełni ona przede wszystkim cel wychowawczy wobec oskarżonego. Oskarżony w dacie popełnienia zarzuconego mu czynu był już karany na karę pozbawienia wolności dlatego też nie było możliwe i celowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II z uwagi na fakt, że oskarżony aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności i nie ma możliwości uzyskiwania dochodów sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych Podpis
VI ACa 668/17
Powódka J. P. w pozwie wniesionym przeciwko (...) S.A w W. domagała się zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za naruszenie autorskich praw osobistych i majątkowych. Wyrokiem z 20 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uwzględnił powództwo częściowo, w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie osobistych praw autorskich powódki, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IC 74/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2018 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Alina Gąsior Protokolant st.sekr.sąd. Beata Gurdziołek po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z powództwa R. I. przeciwko E. D. o zapłatę 1. zasądza od pozwanej E. D. na rzecz powoda R. I. kwotę 2.400,00 (dwa tysiące czterysta 00/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 listopada 2016 roku do dnia zapłaty;

2. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3. zasądza od pozwanej E. D. na rzecz powoda R. I. kwotę 645,00 (sześćset czterdzieści pięć 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ;

4. nie obciąża pozwanej E. D. brakującą opłatą sądową, przejmując ją na rachunek Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim . SSO Alina Gąsior Sygn. akt IC 74/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2018 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Alina Gąsior Protokolant st.sekr.sąd. Beata Gurdziołek po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z powództwa R. I. przeciwko E. D. o zapłatę 1. zasądza od pozwanej E. D. na rzecz powoda R. I. kwotę 2.400,00 (dwa tysiące czterysta 00/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 listopada 2016 roku do dnia zapłaty;

2. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3. zasądza od pozwanej E. D. na rzecz powoda R. I. kwotę 645,00 (sześćset czterdzieści pięć 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ;

4. nie obciąża pozwanej E. D. brakującą opłatą sądową, przejmując ją na rachunek Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim . SSO Alina Gąsior Sygn. akt I C 74/18

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 18 maja 2017 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. powód R. I., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, aby pozwana E. D. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą B.-S. w G. zapłaciła na rzecz powoda kwotę 3.600 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 listopada 2016 r. do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pozwana przez okres 3 miesięcy wykorzystywała w ramach prowadzonej przez siebie działalności zdjęcia sprzedawanych produktów wykonanych przez powoda, będącego profesjonalnym fotografem, bez jego zgody, za co została skazana prawomocnym wyrokiem karnym.

Powód wskazał, iż na dochodzoną pozwem kwotę składa się trzykrotność wynagrodzenie zgodnego z załączoną tabelą wynagrodzeń. Zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie sygn. akt I Nc 1697/17 stwierdzono brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, natomiast zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2017 r. skierowano sprawę do postępowania zwykłego. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie sygn. akt I C 1838/17 Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania i rozstrzygnięcia Sądowi Okręgowemu w Piotrkowie Tryb.

W toku postępowania powód podtrzymał powództwo, pozwana zaś wniosła o jego oddalenie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana sprzedawała breloki w kształcie pomponów. W swoich ofertach zawarła fotografie produktu, które znalazła za pomocą wyszukiwarki G.. Pozwana nie sprawdziła, kto wykonał zdjęcia, ani komu przysługują prawa do nich. Po zamieszczeniu fotografii na portalu społecznościowym F. powód skontaktował się z pozwaną, wzywając ją do ich usunięcia. Pozwana nie zastosowała się do jego żądania. Pozwana sprzedała ok. 20 sztuk pomponów po cenie ok. 10 złotych. /dowód: zeznania pozwanej: nagranie 00:09:04-00:11:08, protokół k.49v, płyta k.51, dokumentacja zdjęciowa k.12-28 akt karnych II K 337/16/ Zdjęcia breloków wykonane przez powoda stanowiły element jego oferty w zakresie świadczonych usług fotograficznych. /dowód: zeznania powoda: nagranie 00:06:48-00:07:54, protokół k.49v, płyta k.51/ Wyrokiem z dnia 8 września 2016 r. wydanym w sprawie sygn. akt II K 337/16 Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. uznał pozwaną za winną tego, że w okresie od 20 września 2015 r. do dnia 22 grudnia 2015 r. w sieci Internet, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, bez uprawnienia rozpowszechniła cztery zdjęcia R.

I. przedstawiające breloki do kluczy w postaci pomponów w ten sposób, że w dniu 20 września 2015 r. na profilu o nazwie B. (...) na portalu społecznościowym F..com wstawiła znalezione w sieci internetowej zdjęcia autorstwa R. I. przedstawiające breloki do kluczy w postaci pomponów oraz w dniu 21 września 2015 r. posługując się N. B. - (...) wystawiła na portalu Allegro.pl aukcję nr 56843767723b z ofertą sprzedaży breloków do kluczy w kształcie pomponów, w opisie aukcji zamieszczając znalezione w sieci internetowej zdjęcia autorstwa R.

I., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czym wypełniła dyspozycję art. 116 ust. 1 i 2 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z ar. 12 kk, za co została skazana na karę grzywny. Wyrok uprawomocnił się z dniem 26 września 2016 r. /dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. k.89-89v akt karnych II K 337/16/ Pismem z dnia 21 października 2016 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 3.600 zł w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, informując jednocześnie, że brak zapłaty spowoduje wszczęcie postępowania sądowego.

Pozwana nie zareagowała na otrzymane wezwanie. /dowód: zeznania powoda: nagranie 00:05:29-00:06:12, protokół k.49v, płyta k.51/ Zgodnie z tabelą wynagrodzeń Związku (...) zatwierdzoną przez Komisję Prawa Autorskiego, określającą stawki minimalne honorariów autorskich za wykorzystywanie utworów fotograficznych, wynagrodzenie za reklamę do 1/8 ekranu, stanowiąca najmniejszą wyodrębnioną powierzchnię w tej kategorii, wynosi 300 zł za okres 3 miesięcy. /dowód: tabela wynagrodzeń (...) k.57-71/ Pozwana ma 33 lata i wykształcenie średnie.

Nie posiada wyuczonego zawodu. Od września 2017 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie kosmetyki mobilnej, jednak nie uzyskuje z niej jeszcze dochodów. Pozwana korzysta ze świadczenia 500 plus oraz otrzymuje alimenty na dziecko, ponadto pobiera zasiłek oraz korzysta z pomocy finansowej rodziców. /dowód: zeznania pozwanej: nagranie 00:07:54-00:13:20, protokół k.49v, płyta k.51/

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jest częściowo zasadne. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (w brzmieniu na dzień wniesienia pozwu Dz.U. 2000 r. Nr 80, poz. 904 ze zm.) twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. W pierwszej kolejności należało jednak ustalić, czy fotografie w przedmiotowej sprawie mogą być uznane za utwór w rozumieniu prawa autorskiego. Zgodnie z art. 1 ust 1 ustawy prawo autorskie przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Istotą fotografii jest uzyskiwanie obrazów przedmiotów, zjawisk, postaci za pomocą charakterystycznych dla niej i dostępnych w ramach aktualnego stanu techniki środków wyrazu. Działalność ta należy do tej dziedziny twórczości, w której element twórczy polega na wyborze tych wszystkich składników, które kształtują finalną postać obrazu. Wyboru tego nie należy utożsamiać z wyborem urządzeń czy środków technicznych, lecz osiągnięciem za ich pomocą i przy wykorzystaniu możliwości jakie stwarza rezultatu w postaci obrazu o określonych cechach.

W tradycyjnym ujęciu twórczości w fotografii sprowadzono do świadomego wyboru momentu fotografowania, punktu widzenia oraz zabiegów zmierzających do nadania fotografii określonego charakteru. Wybór może zaistnieć we wszelkich kolejnych fazach całego procesu twórczego. Twórczość w fotografii może przejawiać się w: - planowaniu fotografii tj. określeniu scenariusza fotografii lub aranżacji przedmiotu fotografowania, - określeniu parametrów ekspozycji (czas naświetlenia, przesłona), od których zależy szereg cech obrazu każdej fotografii, w tym np. pożądany stopień naświetlenia, - kompozycji obrazu (kadrowanie, punkt fotografowania, obramowanie), - momencie fotografowania, - stopnia głębokości ostrości decydującym dla wyrażenia przestrzeni oraz odwzorowania obrazu i jego poszczególnych planów, - odwzorowaniu perspektywy, - wykorzystaniu światła i oświetlenia (źródła, kierunku, kontrastu, efektów świetlnych), - użyciu barw (kontrast, harmonia, natężenie), - zabiegach podejmowanych w procesie obróbki materiałów światłoczułych (negatyw, diapozytyw, papier fotograficzny).

Wystarczy dokonanie wyboru na jednej z powyższych płaszczyzn aby powstał utwór fotograficzny. Zastrzec jednak należy, iż wyjątkowo fotografii nie można uznać za utwór, w przypadku fotokopii, zdjęć reprodukcyjnych obiektów płaskich o niewielkiej fakturze i zdjęcia techniczne wykonane ściśle według ustalonych lub ogólnie przyjętych założeń i cechach wyłącznie dokumentacyjnych (szerzej: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 lipca 2016 r., I ACa 324/16, (...) Fotografie wykonane przez powoda zdaniem Sądu w świetle wskazanych wyżej elementów twórczości w fotografii należy traktować jako utwór.

Autor wybrał bowiem kadr, zdecydował o kącie widzenia obiektywu i głębi ostrości, rodzaju oświetlenia itp. Pozwana w toku postępowania nie kwestionowała okoliczności, że fotografie wykonane przez powoda mają indywidualny charakter i noszą cechy utworu. Powód oparł swoje żądanie na uprawnieniu wynikającemu z art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zgodnie z którym uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła te prawa naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku gdy naruszenie jest zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu.

Z uwagi na to, iż w doktrynie prawa autorskiego regulacja art. 79 ust. 1 pkt 3b budziła wątpliwości w zakresie faktu, że ma on charakter sui generis w odniesieniu do reguł odpowiedzialności deliktowej ukształtowanych na gruncie art. 415 kc, w szczególności w zakresie dopuszczalności wprowadzania na grunt prawa prywatnego środka o charakterze represyjnym sprzecznego z zasadami reżimu odszkodowawczego (zasadą pełnego wynagrodzenia szkody i zakazu wzbogacenia się poszkodowanego na skutek zasądzonego odszkodowania), Trybunał Konstytucyjny poddał go poszerzonej analizie i w wyroku z dnia 23 czerwca 2015 r. (SK 32/14, OTK-A 2015, Nr 6 poz.

84) przesądził, że przepis ten w zakresie, w jakim uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła te prawa, naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej – w przypadku gdy naruszenie jest zawinione – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednakże utrata mocy obowiązującej art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b prawa autorskiego w zakresie przewidującym naprawienie szkody przez zasądzenie trzykrotności stosownego wynagrodzenia nie spowodowała utraty tej mocy w pozostałym zakresie, a zatem w tej części, w jakiej przewiduje on obowiązek zapłaty sumy pieniężnej odpowiadającej dwukrotności stosownego wynagrodzenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17.12.2015 r., I ACa 1251/15, L., wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 27.7.2015 r., I ACa 110/15, L.). Sąd przyjął, że pozwana nie działała na podstawie i w ramach licencji dającej jej prawo do wykorzystywania zdjęć autorstwa powoda.

Sąd w tym zakresie związany był wyrokiem sądu karnego, ponadto pozwana nie kwestionowała ustaleń w tym zakresie. Działanie pozwanej naruszało autorskie dobra osobiste powoda w postaci prawa do autorstwa utworu, określone w przepisie art. 16 pkt 1 i 2 prawa autorskiego. Zryczałtowany model odszkodowania charakteryzuje to, że obowiązek jego zapłaty nie jest powiązany z wystąpieniem szkody po stronie uprawnionego. Dla ustalenia obowiązku odszkodowawczego znaczenie ma jedynie wykazanie faktu naruszenia przysługujących uprawnionemu autorskich praw majątkowych, a zatem nie wymaga się wykazania istnienia związku przyczynowego między zdarzeniem a szkodą, co wynika z faktu pozostawienia tego drugiego elementu poza zakresem zainteresowania tego przepisu (por. wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 13.1.2016 r., X GC 725/15, niepubl.).

Podstawą ustalenia tego odszkodowania jest wynagrodzenie, które przysługiwałoby uprawnionemu, gdyby osoba naruszająca jego prawa zawarła z nim umowę o korzystanie z dzieła w zakresie dokonanego naruszenia, w chwili dochodzenia naprawienia szkody (wyrok Sądu Najwyższego z 25.3.2004 r., II CK 90/03, OSNC 2005, Nr 4, poz. 66, wyrok Sądu Najwyższego z 29.11.2006 r., II CSK 245/06, L., wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 30.12.2014 r., I ACa 1410/14, niepubl.; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 27.11.2014 r., I ACa 507/14, L.). Przy czym rozmiar wynagrodzenia powinien z jednej strony uwzględniać zapewnienie osobom uprawnionym odpowiedni poziom ochrony, a z drugiej uzasadnione interesy użytkowników, co sprzeciwia się narzucaniu im uciążliwych warunków, a w tym rażąco wygórowanych stawek, sprawiających, że w zasadzie korzystanie z autorskich praw majątkowych nie będzie dostępne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15.6.2011 r., V CSK 373/10, L.).

Powód żądał wynagrodzenia w oparciu o tabelę wynagrodzeń zatwierdzoną przez Komisję Prawa Autorskiego, określającą stawki minimalne honorariów autorskich za wykorzystywanie utworów fotograficznych. Stawki te mają charakter norm semiimperatywnych, co oznacza, że twórca ma prawo domagania się indywidualizacji wysokości należnego mu wynagrodzenia i może w konkretnej sytuacji żądać wynagrodzenia wyższego niż typowo stosowane w sytuacjach danego rodzaju. Dochodzone przez powoda wynagrodzenie w sposób prawidłowy uwzględnia rodzaj utworu i jego format.

W ocenie Sądu stawki nie są wygórowane w stosunku do dokonanego sposobu naruszenia przysługujących powodowi praw. Pozwana w toku postępowania nie kwestionowała wysokości żądanych stawek wynagrodzenia. Wobec powyższego Sąd uwzględnił powództwo w wysokości odpowiadającej dwukrotności wynagrodzenia i zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.400 zł (300 zł x 4 zdjęcia x 2). W pozostałym zakresie zaś Sąd powództwo oddalił. Od zasądzonej kwoty na podstawie art. 481 kc Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 16 listopada 2016 roku do dnia zapłaty.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania powoda oparto na treści art. 100 kpc, stosownie do wyniku sporu i kosztów poniesionych przez strony. Suma kosztów przemnożona przez ułamek wygranej/przegranej stron i pomniejszona o koszty własne daje wynik kosztów ostatecznie należnych od strony przeciwnej. Powództwo zostało uwzględnione w 67% i w takiej części pozwana winna ponieść koszty procesu. Łącznie koszty poniesione przez powoda wyniosły 962 zł, na które składa się: wynagrodzenie pełnomocnika powoda w wysokości 900 zł ustalone w oparciu o § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), opłata skarbowa od pełnomocnictwa udzielonego przez powoda w wysokości 17 zł oraz uiszczona opłata od pozwu w wysokości 45 zł.

Wobec powyższego Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 645 zł tytułem kosztów procesu. Na podstawie art. 102 kpc w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nie obciążył pozwanej brakującą opłatą sądową, przejmując ją na rachunek Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim. Sąd miał na uwadze sytuację rodzinną i majątkową pozwanej oraz dolegliwość finansową w postaci grzywny zasądzonej w postępowaniu karnym.