Legislator Case Law & Legislation
IV U 176/17 AI generated

IV U 176/17 · Sąd powszechny

Case Number IV U 176/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Decyzją z dnia 23.10.2017r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił A. C. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 25.02.2017r. W uzasadnieniu tejże decyzji (...) Oddział w B. stwierdził, powołując się na treść art. 21 ust.1 ustawy z dnia 30.10.2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, iż jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy nie przysługuje ubezpieczonemu, gdyż wyłączną przyczyną zaistniałego wypadku było udowodnione naruszenie przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa.

Legislator headnote

AI generated

art.6 k.c; IV U 176/17 · Sąd powszechny: Ustaliła, że w chwili zdarzenia na drodze panowały trudne warunki drogowe, padał deszcz ze śniegiem, jezdnia była śliska i mokra. Stwierdziła, że A. C. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, co doprowadziło do zaistnienia opisanego wyżej zdarzenia drogowego i skutkowało powstaniem u kierującego obrażeniami ciała (dowód: postanowienie z dnia 01.03.2017r. akta ZUS). Organ rentowny również uznał to zdarzenie za wypadek przy pracy, jednakże odmówił A. C. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu tego wypadku przy pracy powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Keywords

AI generated
traffic accident excessive speed driving without authorization infringement committed negligently accident victim hit-and-run

Cited Legislation

AI generated
art.6 k.c
Zgodnie z treścią art.6 k.c.
AI generated
II K 195/24
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
IX W 3894/14
mieszka w T., prowadzi własną działalność gospodarczą - pracownię kartografii cyfrowej , nie ma nikogo na utrzymaniu, jest żonaty ( dane k 31v, 51) W dniu 26 stycznia 2014r.
III K 1899/21
Sygn. akt III K 1899/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2022r. Sąd Rejonowy w Rybniku III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Kucal Protokolant Magdalena Migulla po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2022r. sprawy D. G. (G.) s. Z. i M. ur. (...) w R. oskarżonego o to, że: w dniu 03 sierpnia 2021 roku w R. prowadząc samochód osobowy marki F. o numerze rejestracyjnym (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie dostosował prędkości pojazdu do warunków ruchu, jadąc z prędkością nie mniejszą niż 115 km/h w obszarze zabudowanym, gdzie obowiązuje dozwolona maksymalna prędkość pojazdów 50 km/h w wyniku czego na łuku drogi w prawo najechał przednim prawym kołem na krawężnik co spowodowało wytrącenie pojazdu z toru jazdy i zjechanie na krawężnik po lewej stronie jezdni, gdzie po uderzeniu pojazd został podbity w górę, uderzył w drzewo, powodując jego ścięcie, następnie pojazd dachował i doprowadził do zderzenia z jadącą po chodniku rowerzystką czym nieumyślnie spowodował wypadek drogowy w następstwie którego rowerzystka L. S. doznała obrażeń ciała w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem oraz złamania kostki bocznej podudzia lewego bez przemieszczenia, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk 1) uznaje oskarżonego D. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego ustawowe znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 kk i za to na mocy art. 177 § 1 kk kk przy zast. art. 37a kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przy przyjęciu, iż wysokość jednej stawki dziennej stanowi kwotę 40 zł (czterdziestu złotych); 2) na mocy art. 42 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku; 3) na mocy art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci obowiązku zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej L. S. kwoty 4.000 zł (czterech tysięcy złotych); 4) na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego L. S. kwotę 1.200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie; 5) na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 614,82 zł (sześćset czternaście złotych osiemdziesiąt dwa grosze) oraz opłata w wysokości 400 zł (czterysta złotych). Sędzia UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 1899/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 0.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. D. G. W dniu 3 sierpnia 2021r. w R. prowadząc samochód osobowy marki F. o numerze rejestracyjnym (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie dostosował prędkości pojazdu do warunków ruchu, jadąc z prędkością nie mniejszą niż 115 km/h w obszarze zabudowanym, gdzie obowiązuje dozwolona maksymalna prędkość pojazdów 50 km/h w wyniku czego na łuku drogi w prawo najechał przednim prawym kołem na krawężnik co spowodowało wytrącenie pojazdu z toru jazdy i zjechanie na krawężnik po lewej stronie jezdni, gdzie po uderzeniu pojazd został podbity w górę, uderzył w drzewo, powodując jego ścięcie, następnie pojazd dachował i doprowadził do zderzenia z jadącą po chodniku rowerzystką, czym nieumyślnie spowodował wypadek drogowy, w następstwie którego rowerzystka L. S. doznała obrażeń ciała w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem oraz złamania kostki bocznej podudzia lewego bez przemieszczenia, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty I. W dniu 3 sierpnia 2021r. oskarżony prowadził pojazd mechaniczny marki F. o numerze rejestracyjnym (...). Poruszał się ul. (...) w kierunku ul. (...) w R.. W pewnym momencie jadąc z prędkością nie mniejszą niż 115 km/h w obszarze zabudowanym, gdzie obowiązuje dozwolona maksymalna prędkość 50 km/h na łuku drogi w prawo stracił panowanie nad pojazdem i najechał przednim prawym kołem na krawężnik powodując zmianę toru jazdy w ten sposób, że zjechał na krawężnik po lewej stronie jezdni. Na skutek uderzenia przednimi kołami w krawężnik pojazd uniosło w górę, następnie samochód uderzył w drzewo ścinając go na wysokości około 2 metrów. Samochód odwrócił się do góry, a po upadku na podłoże pojazd zaczął dachować. W tym czasie w pobliżu znajdowała się pokrzywdzona L. S., która jechała na rowerze po chodniku. Po usłyszeniu odgłosu silnika pojazdu zbliżającego się z dużą prędkością zredukowała swoją prędkość jazdy. Dachujący pojazd marki F. uderzył w lewą stronę rowerzystki, która upadła na ziemię na drugi bok. Po opuszczeniu pojazdu o własnych siłach oskarżony przeprosił L. S.. zeznania świadka L. S. k. 121-121v, 30-31 częściowe wyjaśnienia oskarżonego k. 120v-121, 63 protokół oględzin pojazdu k. 3-5 protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 6-8 protokół oględzin roweru k. 9 płyta CD wraz z wydrukami k.10-20 protokoły badania stanu trzeźwości k.23,25,27 świadectwa wzorcowania k.24,26,28 opinia toksykologiczna k. 47-55 II. W wyniku powyższego wypadku L. S. doznała obrażeń ciała w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem oraz złamania kostki bocznej podudzia lewego bez przemieszczenia. Obrażenia te naruszyły czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni. dokumentacja medyczna k. 37 opinia sądowo-lekarska k. 58 III. Oskarżony posiada uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych od 26 listopada 2019r. Dotychczas został dwukrotnie ukarany mandatem karnym za naruszenia przepisów o ruchu drogowym, tj. za spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h. informacja z centralnej ewidencji kierowców k. 38 informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k.42 IV. Oskarżony nie był dotychczas karany za przestępstwa, w tym za przestępstwa skarbowe. karta karna k.70 0.1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) xxx xxxx xxxxxx Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty xxxxxxx xxxxx xxxxx 2. OCena DOWOdów 0.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu I zeznania świadka L. S. Zeznania jasne, spójne, logicznie opisujące przebieg zdarzenia drogowego. Pokrzywdzona przedstawiła zdarzenie tak jak je zapamiętała, a zeznania złożone na obu etapach postępowania są wewnętrznie spójne. Zasługiwały w pełni na wiarę. I częściowe wyjaśnienia oskarżonego Wyjaśnienia w części (poza kwestią prędkości jazdy) zasługiwały na uwzględnienie jako zgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jego relacja, w zakresie w jakim opisuje zdarzenie pokrywa się z tym, co o okolicznościach wypadku zeznała pokrzywdzona i zdaniem sądu, relacje te wspólnie tworzą w zasadzie nie kwestionowany stan faktyczny. I, III. protokół oględzin pojazdu Dokumenty urzędowe sporządzone przez uprawnione podmioty w zakresie uprawnień, prawem przewidzianym. protokół oględzin miejsca wypadku drogowego protokół oględzin roweru protokoły badania stanu trzeźwości świadectwa wzorcowania informacja z centralnej ewidencji kierowców informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego karta karna I. płyta CD wraz z wydrukami Brak podstaw do kwestionowania. I. opinia toksykologiczna Opinia pełna, wewnętrznie niesprzeczna, klarowna, oparta na fachowej wiedzy specjalnej. II. opinia sądowo-lekarska Opinia pełna, wewnętrznie niesprzeczna, klarowna, oparta na fachowej wiedzy specjalnej. II. dokumentacja medyczna Dokumentacja medyczna dot. stanu zdrowia pokrzywdzonej, niekwestionowana przez strony. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu I. częściowe wyjaśnienia oskarżonego Wyjaśnienia w części dotyczącej kwestionowania wskazanej w zarzucie prędkości pojazdu w chwili zdarzenia nie zasługują na uwzględnienie jako sprzeczne z protokołem oględzin pojazdu, w którym ujęto wartość prędkościomierza pojazdu. Stanowiły one wyłączną linię obrony zmierzającą do umniejszenia odpowiedzialności karnej za zarzucane mu przestępstwo. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1) D. G. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Sąd uznał, że w dniu 3 sierpnia 2021r. w R. oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 177 § 1 kk. W przepisie art. 177 § 1 k.k. spenalizowane zostało przestępstwo wypadku w komunikacji, którego skutkiem są obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Istota tego przestępstwa od strony przedmiotowej polega na naruszeniu zgeneralizowanych reguł ostrożnego postępowania z określonymi dobrami i spowodowanie w wyniku tego określonej szkody. Przepis ten zawiera dwie klauzule nieumyślności: jedną odnoszącą się do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu, wyrażoną zwrotem „naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa” i drugą dotyczącą skutku, zawartą w sformułowaniu „powoduje nieumyślnie wypadek”. O charakterze całego przestępstwa przesądza ta druga klauzula. A zatem niezależnie od tego, czy sprawca występku naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym umyślnie, czy nieumyślnie, popełnia on przestępstwo nieumyślne. Sposób naruszenia zasad nie rzutuje na stronę podmiotową całego przestępstwa, ale wpływa na zawartość bezprawia; jest ono większe w razie umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, mniejsze w przypadku ich nieumyślnego naruszenia. Jak podnosi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa zachodzi wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew zakazom lub nakazom, co w konsekwencji staje się przyczyną spowodowania skutków wskazanych w art. 177 kk. Pomiędzy przedmiotowym zdarzeniem a doznanymi przez pokrzywdzoną obrażeniami ciała zachodzi ewidentny związek przyczynowo – skutkowy. Okoliczności te zostały potwierdzone przez biegłego sądowego. Obrażenia ciała jakich doznała pokrzywdzona rowerzystka, naruszyły czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni. Reasumując, osobą odpowiedzialną za rzeczone zdarzenie drogowe jest wyłącznie oskarżony. To jego nieprawidłowe zachowanie się na jezdni było bezpośrednią i jedyną przyczyną zaistnienia tego zdarzenia. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem xxxxxx xxxxxxxxx Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej xxxxxxxxxx ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania xxxxx xxxxxxxxx Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania xxxxxxx ☐ 3.4. Umorzenie postępowania xxxxxxx xxxxxx Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania xxxxxxx ☐ 3.5. Uniewinnienie xxx xxxxxx Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia xxxxxx 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. G. 1 1 Oceniając stopień społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu należało przyjąć, iż jest znaczny. Co do zasady przestępstwa z art.177 k.k. cechuje znaczny stopień społecznej szkodliwości – są one skierowane bezpośrednio przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jednakże uderzają także w najcenniejsze dobro jakim jest życie i zdrowie człowieka. W niniejszym przypadku oskarżony naruszył jedną z kardynalnych zasad obowiązujących w ruchu drogowym, mianowicie nie zachował wymaganej prędkości i to w obszarze zabudowanym, gdzie powinno to być bezwzględnie respektowane. W jego zachowaniu nie trudno dopatrzyć się również brawury, która doprowadziła do wykonania niebezpiecznych manewrów dla innych uczestników ruchu jak i samego siebie. Przypisany oskarżonemu czyn jest również przez niego zawiniony, gdyż w momencie jego popełnienia nie zachodziły żadne przesłanki wyłączające lub ograniczające jego winę. Zasadnym jest zatem postawienie oskarżonemu zarzutu, że mimo możliwości wyboru postępowania nie dał on posłuchu normie prawnej. Z uwagi na wyżej opisane już okoliczności tej sprawy, sąd uznał, że stopień winy oskarżonego także jest znaczny. Rozważając kwestie związane z wymiarem kary, sąd miał na względzie następujące okoliczności. Przeciwko oskarżonemu przemawia przede wszystkim opisany wyżej znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu i jak wskazano - naruszenie jednej z elementarnych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak rozmiar obrażeń ciała odniesionych przez pokrzywdzoną. Na jego niekorzyść przemawia również okoliczność dopuszczenia się niniejszego czynu w niedalekim czasie od uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami i fakt dotychczasowego dwukrotnego ukarania za naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym (w tym za spowodowanie kolizji drogowej). Natomiast na jego korzyść przemawia fakt przyznania się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Nie kwestionował swojego sprawstwa i nie próbował negować swojej odpowiedzialności. Jako okoliczność łagodzącą przyjęto także fakt uprzedniej niekaralności za przestępstwa. Mając powyższe na uwadze przy zastosowaniu art. 37a k.k. orzeczono wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych. Zdaniem sądu kara ta spełni swoje funkcje zarówno w ramach prewencji indywidualnej jak i ogólnej, a jej wymiar jest odpowiedni do stopnia zawinienia oskarżonego, jak i społecznej szkodliwości zarzuconego mu czynu. Ustalając wysokość stawki dziennej na 40 złotych sąd miał na uwadze możliwości zarobkowe oskarżonego, który osiąga regularne dochody. 2 1 Okoliczności zdarzenia uprawniają do wniosku, że kierowanie przez oskarżonego pojazdem mechanicznym stwarza realne niebezpieczeństwo zarówno dla niego, jak i dla innych uczestników ruchu drogowego, poprzez naruszenie obowiązujących norm mających na celu zmniejszenie ryzyka związanego z uczestnictwem w ruchu drogowym. Orzeczony wymiar środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (jeden rok) jest w pełni uzasadniony, a zarazem wystarczający dla wyeliminowania takiego zachowania ze strony oskarżonego na przyszłość i prewencyjnego oddziaływania wobec innych uczestników ruchu drogowego. 3 1 Na mocy art. 46 § 1 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci obowiązku zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej L. S. kwoty 4.000 zł, która stanowić winna częściową rekompensatę finansową za cierpienia, jakich doznała w związku z zachowaniem oskarżonego. Jest to kwota zgodna z żądaniem pokrzywdzonej. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności xxx xxx xxx xxx 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ---------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4 Na rzecz oskarżyciela posiłkowego L. S. zasądził sąd od oskarżonego na podstawie art. 627 k.p.k. kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie. 5 Na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził Sąd od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które złożyły się wydatki w wysokości 614,82 zł oraz opłata (zależna od rodzaju i wymiaru kary) w wysokości 400 zł. 6. 1Podpis Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Kucal
II Ka 223/15
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015r.
VI K 138/13
W dniu 6 lutego 2009 roku około godziny 17:40 - 17:45 oskarżony R.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 176/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2018r. Sąd Rejonowy w Łomży IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Urszula Zaleska Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Laskowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018r. w Łomży na rozprawie sprawy z odwołania A. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. o jednorazowe odszkodowanie na skutek odwołania od decyzji z dnia 23.10.2017r. znak (...) Zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób ,że ustala iż odwołujący się A. C. w wyniku wypadku przy pracy z dnia 25 lutego 2017r. doznał 4% trwałego uszczerbku na zdrowiu i w związku z tym przyznaje odwołującemu się tytułem jednorazowego odszkodowania kwotę 3.236,-( trzy tysiące dwieście trzydzieści sześć) złotych. Sygn. akt IV U 176/17

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23.10.2017r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił A. C. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 25.02.2017r. W uzasadnieniu tejże decyzji (...) Oddział w B. stwierdził, powołując się na treść art. 21 ust.1 ustawy z dnia 30.10.2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, iż jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy nie przysługuje ubezpieczonemu, gdyż wyłączną przyczyną zaistniałego wypadku było udowodnione naruszenie przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa.

Wskazał, iż A. C. nie zachował należytej ostrożności i nie jechał z bezpieczną prędkością, dostosowaną do warunków panujących na drodze. Odwołanie od tejże decyzji złożył A. C. wnosząc o jej zmianę i przyznanie jemu jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu, którego doznał w wyniku wypadku przy pracy z dnia 25.02.2017r. Wskazał, że w dniu wypadku prowadził pojazd ciężarowy z naczepą. Nagle utracił panowanie nad pojazdem, co skutkowało zjechaniem na lewe pobocze i uderzeniem w drzewo. Podał, że do zdarzenia doszło w porze dziennej, panowały wtedy na drodze trudne warunki, padał deszcz ze śniegiem, a jezdnia była śliska i mokra.

Stwierdził, że nie jechał zbyt szybko w stosunku do panujących warunków drogowych. W ocenie odwołującego w okolicznościach niniejszej sprawy można jemu przypisać jedynie nieumyślność. Zdaniem poszkodowanego fakt, że do wypadku doszło na śliskiej nawierzchni uniemożliwia stwierdzenie, że do wypadku doszło z jego wyłącznej winy. Stwierdził ,że nie został ukarany nawet mandatem karnym. Policja i prokurator nie stwierdzili znamion czynu zabronionego. Stwierdzono ,iż doszło do nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym i umorzono dochodzenie w sprawie tego wypadku .

W odpowiedzi na odwołanie (...) Oddział w B. wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż z postanowienia Prokuratury Rejonowej w S. P. wynika, że do wypadku doszło z winy kierującego pojazdem A. C., który naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez niedostosowanie prędkości jazdy do warunków atmosferycznych. Skutkowało to tym, że nie zachował należytych środków ostrożności i na prostym odcinku drogi wpadł w poślizg.

Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:

A. C. jest zatrudniony w (...) spółce z o.o. z siedzibą w K. na stanowisku kierowcy. W dniu 24.02.2017r. ok. godz. 18.00 A. C. wyjechał w trasę z Wytwórni (...) w G. do Wytwórni (...) w K.. Po załadunku pojazdem marki S. nr rej. (...) z naczepą wyjechał z firmy z dostawą paszy do prywatnych ferm w okolicy S. i R.. Po dostarczeniu paszy do odbiorców udał się w drogę powrotną. Jadąc drogą K-63 (S. – C.), na łuku drogi, na śliskiej, mokrej nawierzchni stracił panowanie nad pojazdem, zjechał na przeciwległy pas drogi, uderzył w przydrożne drzewo po lewej stronie.

Na skutek tego pojazd przejechał na przeciwległy pas drogi, przeskoczył rów melioracyjny i zatrzymał się na gruncie rolnym. Na miejsce wypadku została wezwana straż pożarna, która uwolniła poszkodowanego z kabiny, a karetka pogotowia przewiozła go do Szpitala (...) w S.. Odwołujący się w wyniku tego wypadku doznał: urazów śródczaszkowych, licznych ran otwartych głowy, złamania kości nosowych i stłuczenia biodra (dowód: dokumentacja medyczna akta ZUS). Odwołujący się po tym wypadku był niezdolny do pracy. . Odwołujący się nie został ukarany mandatem karnym i nie odebrano mu po zdarzeniu prawa jazdy.

Zespół powypadkowy badający przyczyny i okoliczności wypadku, na podstawie wyjaśnień poszkodowanego i oględzin miejsca wypadku stwierdził, że zdarzenie z dnia 25.02.2017r. stanowiło wypadek przy pracy, było zdarzeniem nagłym spowodowanym przyczyną zewnętrzną, powodującym uraz. Zespół powypadkowy nie stwierdził, aby odwołujący się naruszył przepisy dotyczące ochrony życia i zdrowia umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa (dowód: protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dnia 11.03.2017r.

– akta ZUS). Postanowieniem z dnia 01.03.2017r. Prokuratura Rejonowa w S. P. umorzyła dochodzenie w sprawie nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, na skutek zaistniałego w dniu 25.02. (...). wypadku na drodze K-63, gdzie prowadzący pojazd marki S. o nr rej. (...) z doczepioną naczepą A. C. po wyjechaniu z łagodnego łuku na prostym odcinku drogi, na śliskiej, mokrej jezdni, nie zachował należytych środków ostrożności i wpadł w poślizg, po czym zjechał na przeciwległy pas ruchu, następnie lewe pobocze i uderzył lewą stroną pojazdu w przydrożne drzewo.

Ustaliła, że w chwili zdarzenia na drodze panowały trudne warunki drogowe, padał deszcz ze śniegiem, jezdnia była śliska i mokra. Stwierdziła, że A. C. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, co doprowadziło do zaistnienia opisanego wyżej zdarzenia drogowego i skutkowało powstaniem u kierującego obrażeniami ciała (dowód: postanowienie z dnia 01.03.2017r. akta ZUS). Organ rentowny również uznał to zdarzenie za wypadek przy pracy, jednakże odmówił A. C. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu tego wypadku przy pracy powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Organ rentowny stwierdził, że przyczyną wypadku było naruszenie przez odwołującego się przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, polegające na nie zachowaniu należytej ostrożności – jeździe z prędkością niedostosowaną do warunków drogowych (dowód – notatka; decyzja z dnia 23.10.2017r.- akta ZUS). W ocenie Sądu odwołanie jest zasadne. Niezbędnym warunkiem utraty przez ubezpieczonego, poszkodowanego wypadkiem przy pracy, prawa do świadczeń przewidzianych ustawą o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych jest kumulatywne wystąpienie, zawartych w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, przesłanek.

Po pierwsze wyłączną przyczyną wypadku musi być naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, a po wtóre naruszenie to ma być spowodowane umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Zgodnie z treścią art.6 k.c. obowiązek udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu wywodzi skutki prawne, a więc to organ rentowy winien wykazać, iż wyłączną przyczyną wypadku było umyślne lub spowodowane na skutek rażącego niedbalstwa naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia.

Zdaniem Sądu organ rentowy nie uczynił zadość powyższemu obowiązkowi. Organ rentowy nie wykazał, że wyłączną przyczyną wypadku było spowodowane na skutek rażącego niedbalstwa lub umyślności naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia. Przepisy dotyczące ochrony życia i zdrowia należy traktować szeroko i nie stanowią ich jedynie przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy zawarte w kodeksie pracy, ale wszelkie normy prawne, których powinien przestrzegać pracownik. O naruszeniu przez pracownika przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia wskutek rażącego niedbalstwa, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego ( wyrok SN z 6.08.1976 r.

III PRN 19/76 – nie publikowany) można mówić jedynie w sytuacji, w której pracownik nie wykazał minimum należytej staranności wymaganej w konkretnej sytuacji oraz wówczas, gdy poszkodowany podejmuje działania z naruszeniem przepisów chociaż mógł i powinien był przewidzieć grożące niebezpieczeństwo, które zwykle występuje w danych okolicznościach faktycznych i dla każdego człowieka o przeciętnej przezorności jest oczywiste, przy czym musi to być przyczyna wyłączna. Ponadto rażące niedbalstwo w zachowaniu pracownika występuje również wtedy, gdy poszkodowany zachowuje się w sposób odbiegający jaskrawo od norm bezpiecznego postępowania i świadczy o całkowitym zlekceważeniu przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia. (OSA 1998/11-12/44).

Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje ani na winę umyślną ani też na rażące niedbalstwo odwołującego się A. C. przy wykonywaniu czynności pracowniczych związanych z prowadzeniem samochodu służbowego. Sąd stanowisko swoje oparł na ustaleniach zespołu powypadkowego, jak też wnioskach wynikających z wydanego w dniu 01.03.2017r. postanowienia Prokuratury Rejonowej w S. P. sygn.. akt PR Ds 165.2017. Sąd dał wiarę twierdzeniom odwołującego się A. C., iż do wypadku doszło na skutek jego nieumyślnej winy ,ponieważ mają one potwierdzenie w materiale zgormadzonym przez zespół powypadkowy oraz aktach dochodzenia prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w S. P. sygn.. akt PR Ds 165.2017.

Odwołujący się A. C. stwierdził, że do wypadku w dniu 25.02.2017r. doszło, gdyż na drodze panowały bardzo trudne warunki pogodowe: padał śnieg z deszczem i jezdna była śliska i mokra. Podał, że nie jechał szybko , bo warunki drogowe na to nie pozwalały . Twierdził ,że do wypadku doszło po wyjechaniu z łuku drogi , na której zalegało zamarznięte błoto czy też woda i w tym miejscu samochód wpadł w poślizg. W ocenie Sądu, przy rozpatrywaniu niniejszej sytuacji należało wziąć po uwagę panujące w tym dniu warunku atmosferyczne, które miały decydujący wpływ na panujące na drodze warunki jazdy.

Poszkodowany twierdził, że przyczyną wypadku nie była nadmierna prędkość, lecz bardzo złe warunki atmosferyczne i śliska jezdnia. Sąd uznał stanowisko odwołującego się za wiarygodne i zasadne. Podkreślić należy także fakt, że komisja powypadkowa nie stwierdziła, iż wyłączną przyczyną wypadku było zachowanie odwołującego się A. C. polegające na naruszeniu przez niego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia wskutek rażącego niedbalstwa lub umyślności. nie wynika Także policja nie zarzuciła odwołującemu się naruszenia przepisów ruchu drogowego wskutek winy umyślnej czy rażącego niedbalstwa , a wręcz odwrotnie uznała ,iż nieumyślnie naruszył on zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym , skutkiem czego był wypadek drogowy.

Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika ,że odwołujący się jechał z dozwoloną prędkością i był trzeźwy (dowód: postanowienie z dnia 01.03.2017r. akta ZUS). Organ rentowy nie wskazał zaś żadnego innego dowodu ,iż zachowanie odwołującego się w dniu 25.02.2017r.. było rażąco niedbałe, że do wypadku doszło na skutek rażącego naruszenia przez niego zasad bezpiecznej jazdy i całkowitego lekceważenia przepisów ruchu drogowego . W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że twierdzenie organu rentowego, iż wyłączną przyczyną wypadku było naruszenie przez odwołującego się przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa – jest absolutnie bezzasadne.

Reasumując powyższe, tut. Sąd uznał, że organ rentowy bezpodstawnie zastosował art. 21 ust. 1 ww. ustawy, pozbawiając odwołującego się prawa do jednorazowego odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu. W celu ustalenia czy odwołujący się doznał uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku przy pracy z dnia 25.02.2017r., Sąd dopuścił dowód opinii biegłych sądowych z zakresu: neurologii, ortopedii i chirurgii. Biegli sądowi po przeprowadzeniu wywiadu, analizie dokumentacji medycznej i badaniu rozpoznali u odwołującego się:

1) stan po urazie mózgowo – czaszkowym;

2) liczne rany twarzoczaszki, 3) pourazowe bóle i zawroty głowy, 4) złamanie kości nosowych, 5) stan po stłuczeniu biodra lewego. Orzekli trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 4% ( dowód – opinia k. 24-26). A. C. w piśmie procesowym z dnia 11.06.2018r. wniósł o powołanie nowego zespołu biegłych , ponieważ nie zgadza się z ustaleniem biegłych ,iż doznał w wyniku tego wypadku jedynie 4% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Sąd oddalił ten wniosek z uwagi na niezgłoszenie merytorycznych zarzutów do opinii (k.47). Zdaniem tut.

Sądu opinia biegłych jest rzetelna, obiektywna i sporządzona zgodnie z zasadami sztuki lekarskiej i orzeczniczej. Wydana została bowiem przez specjalistów z zakresu ortopedii, neurologii, chirurgii, mających odpowiednią wiedzę i doświadczenie w swoich dziedzinach. Opinia ta w ocenie tut Sądu, stanowi wiarygodny dowód i dlatego tut. Sąd orzekając o uszczerbku na zdrowiu oparł się na ustaleniach zawartych w tejże opinii. Odwołujący się w wyniku tego wypadku doznał 4 % stałego uszczerbku na zdrowiu, więc przysługuje jemu jednorazowe odszkodowanie w kwocie 3.236zł.

Wysokość jednorazowego odszkodowania Sąd ustalił w oparciu o obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 marca 2017r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej ( Mon. Pol. 2017r, poz. 283),w którym ustalono, że w okresie od 1 kwietnia 2017r. do 31 marca 2018r. kwota jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy wynosi 809 zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, zmieniając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 477 14 § 2 kpc.