II Ca 8/14 · Sąd powszechny
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedZaskarżonym wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 590,42 zł tytułem należności głównej oraz kwotę 210 zł tytułem kosztów procesu zastrzegając, iż powódka za te zobowiązania odpowiada solidarnie z P. C.. Apelację od powyższego orzeczenia wniosła pozwana R. C..
Legislator headnote
AI generatedart. 481 k.c, art. 385 k.p.c; II Ca 8/14 · Sąd powszechny: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie dochodzonego pozwem roszczenia stanowi art. 693 § 1 i § 2 k.c. Wskazać należy, iż zarówno pozwana R. C., jak i pozwany P. C., który z resztą nie kwestionował swojego zobowiązania wobec powoda, byli stroną umowy dzierżawy, która stanowi podstawę roszczenia powoda w niniejszej sprawie. Tym samym oboje pozwani, a nie tylko jak twierdzi apelująca P. C., odpowiadają za zaległości czynszowe wynikające z umowy zawartej w dniu 22 października 2002 r. (umowa k. 7 – 9).
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 8/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 20 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Marian Raszewski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Miasta K. przeciwko R. C. o zapłatę na skutek apelacji R. C. od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I C 487/13 postanawia: oddalić apelację. Sygn. akt II Ca 8/14
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 590,42 zł tytułem należności głównej oraz kwotę 210 zł tytułem kosztów procesu zastrzegając, iż powódka za te zobowiązania odpowiada solidarnie z P. C.. Apelację od powyższego orzeczenia wniosła pozwana R. C..
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie dochodzonego pozwem roszczenia stanowi art. 693 § 1 i § 2 k.c. Wskazać należy, iż zarówno pozwana R. C., jak i pozwany P. C., który z resztą nie kwestionował swojego zobowiązania wobec powoda, byli stroną umowy dzierżawy, która stanowi podstawę roszczenia powoda w niniejszej sprawie. Tym samym oboje pozwani, a nie tylko jak twierdzi apelująca P. C., odpowiadają za zaległości czynszowe wynikające z umowy zawartej w dniu 22 października 2002 r. (umowa k. 7 – 9).
Na okoliczność tę nie mają wpływu, twierdzenia apelującej, iż wezwania do zapłaty doręczane były jedynie P. C. gdyż z umowy dzierżawy wynika obowiązek uiszczenia rocznego czynszu dzierżawnego z góry do 30 czerwca danego roku (§ 4 ust. 2 umowy dzierżawy k. 7). W konsekwencji też skoro pozwani nie uiścili czynszu za rok 2011 odsetki należne powodowi zasądzono na podstawie art. 481 k.c. od 1 lipca 2011 r. do dnia zapłaty. W zakresie prawa procesowego podstawą rozstrzygnięcia był art. 385 k.p.c., który pozwala sądowi oddalić apelację w razie jej bezzasadności i art. 505 10 § 1 k.p.c., który nakazuje sądowi rozpoznać apelację w składzie jednego sędziego.
Zgodnie zaś z art. 505 13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.