Legislator Case Law & Legislation
VI K 1285/17 AI generated

VI K 1285/17 · Sąd powszechny

Case Number VI K 1285/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

H. (1) i G. H. byli w związku małżeńskim od 1998r. do czerwca 2008r. (rozstali się w lipcu 2005r., natomiast wyrok rozwodowy zapadł w dniu 18.06.08r. II C 3396/07 przed Sądem Okręgowym w Gdańsku). Z tego związku urodził się syn D. – 07.01.1999r. Wyrokiem z dnia 20.10.2006r. w sprawie VIII RC 492/06 zasądzono alimenty na rzecz D. w kwocie po 300 zł miesięcznie, począwszy od 1.10.06r. Oskarżony G. H. od momentu rozstania nie interesował się synem, od tego czasu nie płacił alimentów. A. H. (1) wniosła sprawę do komornika we wrześniu 2007r., egzekucja nie odniosła skutku.

Legislator headnote

AI generated

VI K 1285/17 · Sąd powszechny: W ocenie Sądu, oskarżony zachowaniem swoim wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 209 § 1a kk, jednak w innym okresie niż wskazywał oskarżyciel. W okresie od października 2016 roku do stycznia 2017 roku, z wyłączeniem miesiąca marca 2016r. w P. uporczywie uchylał się od wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego wobec syna D. H. (3), określonego na kwotę 300 zł, wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 20.10.06r. w sprawie VIII RC 492/06, w wyniku czego łączna wysokość powstałych zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, a nadto naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, czyli dopuścił się przestępstwa z art. 209 § 1a kk.

Keywords

AI generated
deductibility of maintenance payments living expenses enforcement of child support deportation despite health issues maintenance obligations loss of financial support
AI generated
IX K 1066/22
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II K 7/21
Sygn. akt II K 7/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22/03/2021 r. Sąd Rejonowy w Chełmnie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący - Sędzia Agnieszka Knade - Plaskacz Protokolant - sekr. sądowy K. S. przy udziale Prokuratora - ----- po rozpoznaniu w dniu 22/03/2021 r. sprawy: D. C. (1) s. A. i R. z domu Z. ur. (...) w C. oskarżonego o to, że: I. w okresie od 26 września 2018 r. do dnia 31 marca 2019 r. w K. uporczywie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego orzeczonego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt (...) w kwocie 350 zł miesięcznie na rzecz syna K. C. przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a powstała wskutek tego zaległość stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń miesięcznych tj. o czyn z art 209 § 1 a k.k. II. w okresie od 25 września 2019 r. do dnia 20 lipca 2020 r. w K. uporczywie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego orzeczonego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt(...) w kwocie 350 zł miesięcznie na rzecz syna K. C. przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a powstała wskutek tego zaległość stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń miesięcznych tj. o czyn z art. 209 § 1 a k.k. orzeka: I. uznaje oskarżonego D. C. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, stanowiącego występek z art. 209 § 1a k.k. i za to na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego D. C. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że do jego popełnienia doszło w okresie od 29 listopada 2019 roku do dnia 20 lipca 2020 roku, stanowiącego występek z art. 209 § 1a k.k. i za to na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; III. na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza w ich miejsce karę łączną 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesza wobec oskarżonego wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; V. na podstawie art. 72 § 1 pkt 3 i 4 k.k. zobowiązuje oskarżonego w okresie próby do wykonywania pracy zarobkowej oraz do łożenia na rzecz uprawnionego K. C.; VI. na podstawie art. 624 k.p.k. zwalnia oskarżonego od poniesionych kosztów którymi w całości obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 7/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 2 D. C. (1) D. C. (1) w okresie od 26 września 2018 r. do dnia 31 marca 2019 r. w K. uporczywie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego orzeczonego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt (...) w kwocie 350 zł miesięcznie na rzecz syna K. C. przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a powstała wskutek tego zaległość stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń miesięcznych w okresie od 29 listopada 2019 roku do dnia 20 lipca 2020 r. w K. uporczywie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego orzeczonego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt(...) w kwocie 350 zł miesięcznie na rzecz syna K. C. przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a powstała wskutek tego zaległość stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń miesięcznych Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Wyrokiem Sądu Rejonowego w (...)z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt (...) orzeczono obowiązek alimentacyjny od D. C. (1) w kwocie 350 zł miesięcznie na rzecz syna K. C.. D. C. (1) w okresach: od 26 września 2018 r. do dnia 31 marca 2019 r. oraz od 29 listopada 2019 roku do dnia 20 lipca 2020 r. w K. uchylał się od obowiązku alimentacyjnego na rzecz syna K. C., a powstała wskutek tego zaległość stanowiła w każdym z wskazanych okresów równowartość co najmniej trzech świadczeń miesięcznych. D. C. (1) w okresie od dnia 11 czerwca 2019 r. do 28.11.2019 r – był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zarejestrowaną w Urzędzie Pracy. W dniu 29 listopada 2019 r. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji pracy (wulkanizator), ponownie został zarejestrowany od dnia 21 lipca 2020 r. jako bezrobotny. Uchylając się od obowiązku łożenia na syna naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Oskarżony utrzymuje kontakt z dzieckiem, nie łoży jednak na jego utrzymanie. Matka dziecka utrzymuje się z pracy, uzyskuje wynagrodzenie minimalne, nie ma prawa do otrzymywania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. D. C. (1) jest osobą niekaraną, bezrobotną, ma na utrzymaniu dwoje dzieci, nie posiada majątku. W czasie czynu u oskarżonego nie występowały żadne zakłócenia czynności psychicznych, które znosiły lub ograniczały w znacznym stopniu jego zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Odpis wyroku Dokumentacja egzekucyjna Zeznania świadka M. G. wyjaśnienia oskarżonego D. C. (1) informacja z PUP Zeznania świadka M. G. Karta karna informacja z UG w P. dane osobo poznawcze k. 29 k. 24-29 k. 84-85 k. 49-50 k. 30 -34 k. 84-85 k. 81 k. 21 k.48 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 D. C. w okresie od 25 września 2019 r. do 28 listopada 2019 roku r. w K. uporczywie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty w okresie od 25 września 2019 r. do od 28 listopada 2019 roku w K. uporczywie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego informacja z PUP 30-34 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wyjaśnienia oskarżonego D. C. (1) Zeznania świadka M. G. Odpis wyroku Dokumentacja egzekucyjna Informacja z PUP Informacja z UG w P. Karta karna Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego albowiem były spójne z innymi dowodami. Oskarżony nie kwestionował faktu niełożenia na dziecko. Usprawiedliwiał to brakiem pracy. Zeznania uznać należy za wiarygodne, znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w postaci zaświadczenia od komornika, odpisu orzeczenia, a także w wyjaśnieniach oskarżonego. Dokumenty stanowiące podstawę ustaleń faktycznych nie budzą wątpliwości co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji. Nadto zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, przy zachowaniu wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, żadna ze stron nie kwestionowała w toku postępowania prawdziwości, ani wiarygodności żadnego z dokumentów ujawnionych w toku rozprawy. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 i 2 D. C. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W świetle zebranego materiału dowodowego wina i sprawstwo oskarżonego nie budziły wątpliwości, aczkolwiek modyfikacji wymagał opis czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia. Sąd wyeliminował z opisu czynu okres w którym oskarżony pozostałam osobą bezrobotną (od 25 września 2019 r. do od 28 listopada 2019 roku). Nie mógł w wywiązywać się z obowiązku łożenia na dziecko z przyczyn obiektywnych. Nadto Sąd miał na względzie, dokonując stosownej modyfikacji opisu czynu, że chwilą rejestracji oskarżony dał wyraz potrzebie poszukiwania zatrudnienia dającego mu możność zarobkowania i płacenia alimentów. Przestępstwo zaczął natomiast popełniać od dnia w którym odmówił przyjęcia pracy bez uzasadnionej przyczyny. Przestępstwa niealimentacji dopuszcza się ten, kto uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do wysokości orzeczeniem sądowym, ugodą zawartą przed sądem albo inny organem albo inną umową. Zdaniem Sądu, pewnym jest, że D. C. (1) w okresach: od 26 września 2018 r. do dnia 31 marca 2019 r. oraz od 29 listopada 2019 roku do dnia 20 lipca 2020 r. w K. uporczywie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego orzeczonego wyrokiem sądu na rzecz syna K. C.. Odnośnie do narażenia uprawnionego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, zauważyć należy, okoliczność ta stanowi znamię typu kwalifikowanego (art. 209 § 1a k. k.). Sąd ustalił, że małoletni pokrzywdzony był narażony na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych w okresie objętym zarzutem, kiedy to pozostawał na wyłącznym utrzymaniu swojej matki. Matka uzyskiwała wprawdzie dochody, niemniej jednaj była to kwota minimalnego wynagrodzenia, matka musiała ponosić wszystkie koszty utrzymania w tym także koszty wynajęcia mieszkania, nie miała przy tym prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Powstała wskutek niealimentacji zaległość stanowiła w każdym z tych okresów równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, wyczerpując znamiona przestępstw z art. 209 § 1a k. k. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. C. (1) 1 2 1 2 3 4 5 Uznając oskarżonego D. C. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia na podstawie art. 209 § 1a k.k. Sąd wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności; Uznając oskarżonego D. C. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia na podstawie art. 209 § 1a k.k. Sąd wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności; Przy określaniu wysokości orzeczonych kar jednostkowych Sąd miał na względzie znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu którego dopuścił się oskarżony oraz stopień jego zawinienia. Oskarżony miał możliwość podjęcia pracy legalnej, ale z tego nie korzystał. Sąd kierował się przy tym celami zapobiegawczymi i wychowawczymi przypisanymi karze. Ponadto baczył, aby wymierzona kara nie przekraczała stopnia zawinienia sprawcy. Uwzględniono także okoliczności związane z kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności konieczność uświadomienia, że za przestępstwa tego rodzaju spotyka sprawcę adekwatna do popełnionego czynu i postawy sprawcy kara. Oskarżony w pełni zdawał sobie sprawę z naganności swych czynów - w realiach sprawy, można było od niego wymagać zgodnego z prawem zachowania, gdyż był zdatny do ponoszenia odpowiedzialności karnej, działał z pełnym rozeznaniem, był w pełni poczytalny mając świadomość tego co czynił, działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, w ramach normalnych sytuacji motywacyjnych, nie zachodziły żadne okoliczności, które jego winę ograniczyłyby lub wyłączyły. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd połączył kary pozbawienia wolności wymierzone za pozostające w zbiegu przestępstwa w punktach I i II wyroku orzekając karę łączną 3 miesięcy pozbawienia wolności. Mając na uwadze okresy niealimentacji oraz to, że oskarżony nie przyjmował ofert pracy uznać należy, że wykazywał się złą wolą, albowiem legalne zatrudnienie pozwala nie tylko na realizację bieżących zobowiązań, ale także na egzekucję zaległych świadczeń. Oskarżony utrzymuje jednak kontakty z dzieckiem a więc karę pozbawienia wolności należało orzec w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Sąd uznał, iż kary jednostkowe i kara łączna w orzeczonym wymiarze są adekwatne do stopnia winy oskarżonego (przestępstw dopuścił się umyślnie) i wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów. Mając na względzie fakt, że oskarżony nie był dotychczas karany , Sąd uznał, że można postawić wobec niego pozytywną prognozę kryminologiczną i na mocy art. 69 § 1 i 2 kk warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej wobec niego kary, wyznaczając 2 letni okres próby. Wybierając rodzaj orzeczonej kary Sąd miał na uwadze, iż wobec sprawcy przestępstwa niealimentacji należy w pierwszej kolejności rozważać kary o charakterze wolnościowym, albowiem pozwalają one na wykonywanie pracy zarobkowej i w konsekwencji na wypełnianie obowiązków alimentacyjnych. Jednocześnie na podstawie art. 72 § 1 pkt. 3 i 4 k.k. w okresie próby zobowiązał oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej i łożenia na rzecz dziecka. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Zachowanie oskarżonego, wobec modyfikacji opisu czynu przypisanego w punkcie II wyroku, nie wyczerpało przesłanki określonej w art. 91§1 k.k. 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 6 Mając na względzie, że oskarżony nie pracuje, nie ma majątku, ma natomiast duże zadłużenie oraz mając na względzie priorytetowy charakter ciążącego na nim obowiązku zapłaty zaległych i bieżących świadczeń alimentacyjnych Sąd na podstawie art. art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. 8. PODPIS (...)/04/2021 r SSR Agnieszka Knade-Plaskacz
II K 995/18
Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżony D.
X K 1050/14
W oparciu o dowody zgromadzone w sprawie, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: U.
II K 683/13
K. został oskarżony o to, że w okresie od 01 kwietnia 2012r. do 30 czerwca 2012r. i w okresie od 01 sierpnia 2012r. do 28 lutego 2013r. oraz w miesiącu kwietniu 2013r. w miejscowości S. ul. (...), pow. B., woj. (...), będąc zobowiązany na mocy ustawy i wyroku Sądu (...)sygn. akt (...)z dnia 25 marca 2003r. do obowiązku alimentacyjnego na rzecz małoletnich dzieci A. i P. K. uporczywie uchylał się od tego obowiązku przez co naraził je na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i zmusił wierzycielkę do korzystania z pomocy instytucji państwowych i osób trzecich

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2018r. Sąd Rejonowy Poznań Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu Wydział VI Karny w składzie: Przewodniczący SSR Izabela Hantz – Nowak Protokolant: st. prot. sąd. Izabela Koszuta przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań Wilda -- po rozpoznaniu dnia 14.03.18r. sprawy G. H. , s. G. i H. zd. C., ur. (...) w S. oskarżonego o to, że: w okresie od 9 lipca 2005r. do stycznia 2017r. w P. uporczywie uchylał się od wykonywania ciążącego na nim z mocy ustawy i wyroków Sądu Rejonowego VIII Wydział Rodzinny i Nieletnich w Poznaniu w spawie VIII RC 492/06 obowiązku opieki poprzez niełożenie na utrzymanie syna D.

H. (1) w wyniku czego łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych a nadto naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych tj. o przestępstwo z art. 209 § 1 i 1a kk I. Oskarżonego G. H. uznaje za winnego, że w okresie od października 2006r. do stycznia 2017r., z wyłączeniem miesiąca marca 2016r., uporczywie uchylał się od wykonywania ciążącego na nim z mocy wyroku Sądu Rejonowego VIII Wydział Rodzinny i Nieletnich w Poznaniu w spawie VIII RC 492/06 obowiązku opieki poprzez niełożenie na utrzymanie syna D.

H. (1) alimentów w wysokości 300 zł miesięcznie, w wyniku czego łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, a nadto naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych tj. popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1a kk i za to na podstawie art. 209 § 1a kk wymierza oskarżonemu karę 10 (dziesieć) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydzieści) godzin miesięcznie.

II. Na podstawie art. 35 § 4 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 kk zobowiązuje oskarżonego do bieżącego łożenia na utrzymanie syna D. H. (2). III. Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zwalnia oskarżonego od kosztów postępowania i opłaty. /-/ SSR I. Hantz – Nowak

UZASADNIENIE

A. H. (1) i G. H. byli w związku małżeńskim od 1998r. do czerwca 2008r. (rozstali się w lipcu 2005r., natomiast wyrok rozwodowy zapadł w dniu 18.06.08r. II C 3396/07 przed Sądem Okręgowym w Gdańsku). Z tego związku urodził się syn D. – 07.01.1999r. Wyrokiem z dnia 20.10.2006r. w sprawie VIII RC 492/06 zasądzono alimenty na rzecz D. w kwocie po 300 zł miesięcznie, począwszy od 1.10.06r. Oskarżony G. H. od momentu rozstania nie interesował się synem, od tego czasu nie płacił alimentów. A. H. (1) wniosła sprawę do komornika we wrześniu 2007r., egzekucja nie odniosła skutku.

Dwa razy matka dziecka otrzymała od oskarżonego przez komornika kwotę 143 zł – dnia 4.08.09r. i 167 zł – dnia 30.09.09r. A. H. (1) sama utrzymuje syna, nie przysługiwały jej alimenty z funduszu, więc nie korzystała. A. H. (1) zarabia ok. 1600 zł. Nikt nie pomaga jej finansowo. Oskarżony przebywał w szpitalu od 12.06.17r. do 23.06.17r. w G. w związku z udarem prawej półkuli mózgu, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze. G. H. ma 60 lat. Jest rozwiedziony, ma jedno dziecko, ma wykształcenie zawodowe, z zawodu jest mechanikiem, pracuje w zieleni miejskiej jako pracownik fizyczny, zarabia ok. 1500 zł, nie był wcześniej karany.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: - częściowo wyjaśnień oskarżonego /k. 226-228, 284v-285, 285v/, - zeznań świadka A. H. (1) /k. 285-285v, 5-6/, - dokumentów: odpisu wyroku (k. 7-8, 22), wniosek o egzekucje (k. 9), zajęcie (k.10), zaświadczenie (k. 14), pismo komornika (k. 17, 21, 23), kart karnej (k. 28, 282), karta leczenia szpitalnego (k. 267-268) Oskarżony G. H. w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do zarzucanego mu czynu, natomiast przed Sądem - przyznał się częściowo. Wyjaśnił, że nie miał zameldowania, nie płacił bo nie miał pracy, żona uciekła od niego z dzieckiem, po jakimś czasie urząd wyeksmitował go z mieszkania, nie wiedział, że alimenty zostały zasądzone, nie wiedział też gdzie przebywa żona z dzieckiem, w tym czasie był bezdomny, stracił mieszkanie, załamał się, nie mógł znaleźć pracy, znalazł pracę na rusztowaniach i w jej trakcie spadł, miał połamane żebra , to było w 2016r., po wypadku nie mógł znaleźć pracy, popadł w depresję, od września 2017r.prauje w zieleni miejskiej, mieszka u kolegi, bierze leki na nadciśnienie, na leki wydaje ok 300 zł.

Sąd dał częściowo wiarę powyższym wyjaśnieniom oskarżonego. Sąd nie dał wiary temu, że oskarżony nie wiedział o zasądzonych alimentach, że nie mógł ich płacić. W ocenie Sądu, oskarżony, posiadał możliwości zarobkowe, by uiszczać alimenty w okresie od października 2006r. do stycznia 2017r. Oskarżony powinien podejmować działania zmierzające do uzyskania pracy i środków finansowych na utrzymanie syna. Jak wskazał był na bezrobociu, ale praca była za ciężka i nie wyrabiał. Zdaniem Sądu, oskarżony jako osoba dyspozycyjna, posiadał możliwości zarobkowe pozwalające na zdobycie środków na płacenie alimentów w całości.

Oskarżony ma wykształcenie zawodowe, z zawodu jest mechanikiem. Kwota ustalonych alimentów z pewnością pozostawała w zasięgu możliwości finansowych oskarżonego. Oskarżony mógł płacić alimenty. Jak wynika, z zeznań świadka A. H. oskarżony nie robił synowi ani prezentów np. na święta nic nie kupował, nie interesował się synem. Sam fakt problemów mieszkaniowych, zdrowotnych nie wyklucza możliwości podejmowania przez oskarżonego starań o uzyskanie środków na utrzymanie dziecka. W pozostałym zakresie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, jako nie budzącym wątpliwości w świetle doświadczenia życiowego i logiki.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka A. H. (1) . Zdaniem Sądu, są one szczere, konsekwentne, logiczne, spójne i pozostają w zgodzie z zebranymi w sprawie dokumentami, w tym z informacjami od komornika. Świadek szczerze przyznała, że nie otrzymywała pieniędzy z funduszu alimentacyjnego, musiała sama uzyskać środki na utrzymanie syna. Potwierdziła, że oskarżony nie dawał synowi prezentów, ani nie interesował się dzieckiem. Zeznania świadka nie wzbudziły wątpliwości Sądu, stąd uznał je za wiarygodne. Sąd dał wiarę dokumentom wskazanym w ustaleniach stanu faktycznego, gdyż zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, w granicach ich kompetencji, nie były kwestionowane przez strony, a Sąd nie znalazł podstaw, by to uczynić z urzędu.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, oskarżony zachowaniem swoim wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 209 § 1a kk, jednak w innym okresie niż wskazywał oskarżyciel. W okresie od października 2016 roku do stycznia 2017 roku, z wyłączeniem miesiąca marca 2016r. w P. uporczywie uchylał się od wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego wobec syna D. H. (3), określonego na kwotę 300 zł, wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 20.10.06r. w sprawie VIII RC 492/06, w wyniku czego łączna wysokość powstałych zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, a nadto naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, czyli dopuścił się przestępstwa z art. 209 § 1a kk.

Zdaniem Sądu, wina i sprawstwo oskarżonego nie budzą wątpliwości w świetle zeznań świadka A. H. (1) oraz ujawnionych dokumentów, w tym informacji od komornika. Dobrem chronionym przez przepis art. 209 § 1a kk jest obowiązek opieki, a jego istotą zabezpieczenie materialnych podstaw egzystencji osób dla sprawcy najbliższych oraz tych, których prawa w tym zakresie zabezpieczone są orzeczeniem sądowym lub ustawą. Przestępstwo z art. 209 § 1a kk jest przestępstwem skutkowym z zaniechania i polega na uporczywym uchylaniu się od wykonywania obowiązku opieki, poprzez niełożenie na utrzymanie osób uprawnionych.

Aby znamiona tego czynu zabronionego zostały spełnione, muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: - sprawca był zobowiązany do obowiązku opieki, - uchylał się od tego obowiązku, a polegało to na niełożeniu na utrzymanie osoby uprawnionej, - w wyniku tego, osoba uprawniona narażona została na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W pojęciu uchylania się zawarty jest negatywny stosunek psychiczny osoby zobowiązanej do świadczenia, sprawiający, że nie dopełnia ona ciążącego na niej obowiązku, mimo istnienia obiektywnej możliwości jej wykonania.

Sprawca obowiązku nie wypełnia, bo go wypełnić nie chce lub go lekceważy. Element obiektywny uchylania się polega na czynieniu tego przez pewien czas, chociaż już niepłacenie alimentów przez okres co najmniej 3 m-cy może stanowić przestępstwo. W świetle ustalonej linii orzecznictwa uchylanie się od obowiązku łożenia na utrzymanie osoby uprawnionej do alimentacji zachodzi dopiero wtedy, gdy zobowiązany, mając obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku, nie dopełnia go ze złej woli. Musi to więc być zachowanie umyślne.

Mając na uwadze powyższe należy wyraźnie podkreślić, że rozpoznając sprawę o niealimentację należy zbadać przede wszystkim przyczyny niewywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego przez domniemanego sprawcę, a co za tym idzie ustalić czy i kiedy były obiektywne powody niewywiązywania się z tego obowiązku. Przestępstwo niealimentacji zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności bądź pozbawienia wolności do lat dwóch. Ważne jest również, że przestępstwo z art. 209 § 1a kk jest przestępstwem materialnym. Skutkiem, od którego zależy jego popełnienie, jest narażenie osoby uprawnionej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Podstawowe potrzeby życiowe należy rozumieć jako zabezpieczenie minimum egzystencji, ale również uzyskanie wykształcenia i korzystanie z dóbr kultury, służących zaspokojeniu potrzeb wyższego rzędu, istotnych dla kształtowania osobowości uprawnionego. Do wypełnienia ustawowych znamion tego przestępstwa wystarcza samo narażenie uprawnionego do alimentacji na niemożność zaspokojenia jego podstawowych potrzeb, pozostające w związku przyczynowym z uchylaniem się sprawcy od ciążącego na nim obowiązku. Skoro istota przestępstwa uporczywego uchylania się od obowiązku alimentacji polega na narażeniu bezpośrednim i konkretnym osoby uprawnionej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, to nie usuwa skutku przestępstwa fakt, iż potrzeby te są zaspokajane przez inne osoby, np. matkę.

Oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa, gdyż był zobowiązany prawomocnym wyrokiem Sądu do płacenia alimentów na syna po 300 zł miesięcznie. Obowiązek alimentacyjny został ustalony w tej wysokości w październiku 2006r., stąd Sąd przyjął początkowy okres nie alimentacji właśnie od października 2006r. Mimo posiadanych możliwości zarobkowych w okresie od października 2016r. do stycznia 2017r. nie wywiązywał się z tego obowiązku. Sąd wyeliminował okres miesiąca marca 2016r. uznając, że oskarżony przebywał wówczas w szpitalu z powodu złamania żeber podczas wypadku w pracy, tak więc trudno wykazać, że w tym okresie miał możliwości zarobkowe by uiścić alimenty.

Zdaniem Sądu, oskarżony, mimo wskazywanych kłopotów mieszkaniowych i zdrowotnych miał możliwość poszukiwania pracy, choćby w zawodzie mechanika, która umożliwiłaby mu wywiązywanie się z alimentów. Oskarżony wiedział przecież, że jest ojcem dziecka i miał pełną świadomość, że konieczne jest dostarczanie środków na jego utrzymanie Negatywny stosunek oskarżonego prezentuje również jego postawa polegająca na braku zainteresowania dzieckiem przez tak długi okres. Sąd uznał, że brak uiszczania alimentów przez oskarżonego w przypisanym mu okresie naraziło dziecko na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Matka dziecka musiała sama podejmować trud utrzymania syna, nie miała możliwości skorzystania z pomocy funduszu czy osób najbliższych. Fakt zaspokajania podstawowych potrzeb dziecka przez inne osoby nie wyłącza ustawowego znamienia narażania na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb. Zdaniem Sądu, postawa oskarżonego wykazuje lekceważący stosunek do obowiązku łożenia na utrzymanie dziecka, pomimo obiektywnych i potencjalnych możliwości zarobkowych. Tak więc, w ocenie Sądu, zostały wyczerpane znamiona z art. 209 § 1a kk.

Przy wymiarze kary Sąd kierował się zasadami z art. 53 § 1 i 2 kk. W ocenie Sądu, kara 10 miesięcy ograniczenia wolności nie przekracza stopnia winy, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie ma osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Za okoliczność łagodzącą należy uznać stan zdrowia oskarżonego, trudną sytuację materialną oraz jego niekaralność. Jako okoliczności obciążające Sąd uznał nagminność tego rodzaju przestępstw na terenie całego kraju.

W ocenie Sądu, wysokość kary ograniczenia wolności wymierzonej w dolnych granicach przewidzianych przez ustawodawcę spełni stawiane przed nią cele i uwzględnia okoliczności mające na nią wpływ. Zdaniem Sądu, wymierzenie kary grzywny bądź pozbawienia wolności nie byłoby uzasadnione z uwagi na to, że uzyskiwane przez oskarżonego dochody są niewielkie, a pozostając na wolności może kontynuować pracę w celu spłaty zadłużenia. Z tego względu Sąd uznał, że jedyną karą która spełni role prewencji generalnej i indywidualnej jest kara ograniczenia wolności.

W pkt II wyroku Sąd zobowiązał oskarżonego do bieżącego łożenia na utrzymanie syna D.. W punkcie II wyroku Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów postępowania i opłaty, uznając, że ewentualne środki pieniężne powinien przeznaczyć przede wszystkim na spłatę alimentów. /-/ SSR Izabela Hantz-Nowak