IX U 1649/17 · Sąd powszechny

Sygn. akt IX U 1649/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Łącka Protokolant: Joanna Metera przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. w Rybniku sprawy z odwołania A. R. (R.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o ponowne ustalenie wysokości emerytury na skutek odwołania A. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 5 października 2017 r. Znak (...) oddala odwołanie Sędzia Sygn.akt IX U 1649/17

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5.10.2017r Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił A. R. prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury w trybie art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS gdyż kwestię tą rozstrzygnął decyzją z dnia 30.03.2016r, która jest prawomocna, a nie przedłożył żadnych nowych dowodów i nie zostały ujawnione nowe okoliczności. Ubezpieczony odwołał się od tej decyzji i wniósł o jej zmianę wnosząc o powołanie biegłego. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Podniósł, że wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury od podstawy wymiaru przyjęty z lat 1969, 1971-1972, 1980-1994, 2008-2009 wyniósł 190,46% bo za okresy zatrudnienia od 15.10.1968r do 31.12.1979r przyjął wobec braku dokumentacji najniższe wynagrodzenie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Emeryturę górniczą przyznano A. R. decyzją z dnia 1.04.1994r od 9.01.2004r, a pracę w kopalni wykonywał od 15.04.1994r. Ubezpieczony od 30.07.1968r do 15.04.1994r był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w KWK (...) na następujących stanowiskach: od 30.07.1968r do 14.10.1968r – robotnik powierzchni od 15.10.1968r do 31.05.1969r – robotnik p.z. od 01.06.1969r do 30.04.1970r – młodszy górnik p.z. od 01.05.1970r do 31.08.1992r – górnik p.z. od 01.09.1992r do 15.04.1994r – górnik-cieśla p.z. (świadectwo pracy, akta osobowe).

Od 14.09.1974r ubezpieczony był czynnym członkiem drużyny ratowniczej w kopalnianej stacji ratownictwa górniczego. Pracował w oddziale wydobywczym z tym, że po zostaniu ratownikiem, nie był kierowany do urabiania ścian ale do pracy różnych pomocniczych by być w gotowości. A. R. brał udział w trzech akcjach. Był wynagradzany w systemie akordowym, premie otrzymywał bardzo rzadko, rzadko dostawał dodatek za pracę w warunkach dużego zapylenia. Pracował w systemie trzyzmianowym. W latach 70-tych pracował w 2-3 niedziele w miesiącu (zeznania ubezp. k. 14a akt spr.).

Nie zachowała się dokumentacja płacowa ubezpieczonego sprzed 1980r poza kartą zasiłkową (k.13 akt sprawy). W decyzji z dnia 1.04.1994r przyznającej ubezpieczonemu emeryturę obliczono wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 5-ciu lat, tj. od 1984r do 1988r i przed ograniczeniem wyniósł on 287,92%. Składając 10.02.2016r wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury w trybie art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS przedłożył zaświadczenie Rp-7 o wynagrodzeniu za 1994r oraz za lata 2007-2009. We wniosku tym domagał się przeliczenia emerytury przyznanej decyzją z dnia 1.04.1994r oraz decyzją z dnia 21.03.2013r, której podstawą wymiaru była podstawa wymiaru emerytury z decyzji z dnia 1.04.1994r ale która nie była wypłacana bo po jej obliczeniu na podstawie art. 183 ustawy o emeryturach i rentach okazała się niższa.

We wniosku ubezpieczony wskazał, że domaga się przeliczenia na podstawie art. 110a ustawy o emeryturach. Wcześniej ubezpieczony złożył zaświadczenie o wynagrodzeniu i zatrudnieniu za lata 1980-1994 wydane w oparciu o dokumentację zarobkową. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru za wykazane okresy kształtowały się następująco: 1) 1980 – 207,73% 2) 1981 – 224,88% 3) 1982 – 290,17% 4) 1983 – 289,67% 5) 1984 – 270,28% 6) 1985 – 277,99% 7) 1986 – 283,61% 8) 1987 – 315,36% 9) 1988 – 311,13% 10) 1989 – 226,86% 11) 1990 – 235,88% 12) 1991 – 222,66% 13) 1992 – 194,19% 14) 1993 – 211,58% 15) 1994 – 45,02% (załączone akta rentowe).

W oparciu o zapisy znajdujące się w karcie zasiłkowej ubezpieczonego (załączone akta osobowe) Sąd odtworzył podstawę wymiaru składek ubezpieczonego za następujące okresy w następujący sposób: 1973r – suma zarobków za V-VII = 16991,08x4=67964,32 zł + 4400 wartość deputatu węglowego za 8 ton=72364,32 zł 1974r – suma zarobków za V-VII = 21318,85x4=85275,40 zł +4400 deputat węglowy = 89675,40 zł 1975r – suma zarobków za X-XII.1976r = 21298x4=85192 zł +4400 deputat węglowy = 89592 zł 1976r – suma zarobków za X-XII = 21298x4=85192 zł + 4400 deputatu węglowego = 89592 zł 1979r – suma zarobków za IV-VI = 27583,50x4=110334 zł +4400 deputat węglowy = 114734 zł Przy tak obliczonej podstawie wymiaru składek wskaźnika wysokości podstawy wymiaru za powyższe okresy wynosił zarobek ubezpieczonego średni zarobek w kraju wskaźnik wysokości podst.wym. 1973 – 72364,20 zł : 33576 = 215,52% 1974 – 89675,40 zł : 38220 = 234,62% 1975 – 89592 zł : 46956 = 190,79% 1976 – 89592 zł : 51372 = 174,39% 1979 – 114734 zł : 63924 = 179,48% łącznie 994,48 Łączny wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ubezpieczonego wyliczony z lat 1980-1994, to jest za 15 lat na podstawie złożonego zaświadczenia o zarobkach wynosił 3607,01%.

Po dodaniu do niego wskaźnika wyliczonego z odtworzonych zarobków za brakujące 5 lat 3607,01% łącznie za 20 lat wynosi 4601,81 : 20 daje 230,09% i jest niższy niż 250%. W oparciu o powyższe, Sąd zważył, co następuje. Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.110a ustawy z dnia 17.12.1998r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016, poz. 887) można dokonać ponownego ustalenia wysokości emerytury jeżeli wskaźnik wysokości podstawy wymiaru obliczony od podstawy wymiaru przypadającej w całości lub w części po przyznaniu emerytury albo 20 lat wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu lub 10-ciu kolejnych lat z 20 lat poprzedzających wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury jest wyższy niż 250%.

Zachowała się dokumentacja zarobkowa ubezpieczonego za 15 lat i z tego okresu tylko przez 7 lat ubezpieczony miał zarobki na tyle wysokie, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru był wyższy niż 250%. Ponadto zauważyć należy, że za 1994r, który uwzględnić trzeba jako rok przypadający w części po przyznaniu emerytury, wskaźnik wynosi tylko 45,02%. Ponieważ zachowała się karta zasiłkowa ubezpieczonego, Sąd w oparciu o zawarte w niej zapisy zawierające kwoty sumy zarobków na podstawie których wyliczono zasiłek chorobowy, był w stanie odtworzyć zarobki za brakujące 5 lat.

W karcie tej podane zarobki za lata 1973, 1974, 1976 i 1979 skoro obejmowały trzy miesiące, pomnożył razy 4 i dodał wartość deputatu węglowego bo nie był on wliczany do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego. Za rok 1975 wobec braku zapisów w karcie zasiłkowej, Sąd przyjął wynagrodzenie także jak w 1976 roku. Wskazane kwoty zasiłkowe i wynagrodzenie w karcie zasiłkowej za inne lata sprzed 1980 roku są niższe niż przyjęte przez Sąd. Wobec tych zapisów w karcie zasiłkowej, Sąd był w stanie w miarę precyzyjnie odtworzyć zarobki ubezpieczonego za brakujące 5 lat więc nie było potrzeby powoływania biegłego.

Ubezpieczony nie wykazał, że przed 1980 rokiem brał udział w akcjach ratunkowych i z uwagi na upływ czasu nie pamiętał ile te akcje trwały, zatem nie było możliwości doliczenia dodatków za udział w akcjach ratowniczych. W tym stanie rzeczy, skoro wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem podstawy wymiaru składek za 1994r, tj. przypadającej w części po przyznaniu emerytury jest niższy niż 250%, nie zostały spełnione przesłanki z art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zasadnie tez organ rentowy podniósł, że po uprawomocnieniu się decyzji z 30.03.2016r składając wniosek w dniu(...)nie przedłożył żadnych nowych dowodów, o których mowa w art. 114 ww ustawy.

Dlatego też Sąd na mocy art. 477 14 § 1 kpc oddalił odwołanie ubezpieczonego jako niezasadne. Sędzia