Legislator Case Law & Legislation
II K 1088/15 AI generated

II K 1088/15 · Sąd powszechny

Case Number II K 1088/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

B. stanął pod zarzutem tego, że: w okresie nie wcześniej niż od 13 maja i nie później niż do 13 czerwca 2015 r. w G. nabył pochodzący z kradzieży z włamaniem dokonanej w nocy z 12 na 13 maja 2015 r. na szkodę T. Ż. rower górski marki G. (...) o nr seryjnym (...) o wartości 600 zł, podczas gdy na podstawie towarzyszących okoliczności powinien przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego - tj. o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: Pokrzywdzony T. Ż. w dniu 12 maja 2015 roku pozostawił swój rower górski marki G. (...) o nr seryjnym (...) o wartości około 600 zł przypięty do barierki przed blokiem, w którym mieszkał.

Legislator headnote

AI generated

art. 291 § 1 k.k, art. 230 § 2 k.p.k, art. 632 pkt 2 k.p.k, art. 292 § 1 k.k, art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k, art. 2 § 2 k.p.k; II K 1088/15 · Sąd powszechny: w odniesieniu do zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa. Na poparcie aktu oskarżenia zostały przez rzecznika oskarżenia publicznego powołane dowody osobowe w postaci zeznań funkcjonariuszy policji zatrzymujących oskarżonego, gdy jechał na rowerze oraz właściciela roweru i jego żony, na okoliczność dokonanej kradzieży. Prokurator nie sporządził uzasadnienia skargi zasadniczej w sprawie, w której postępowanie toczyło się w trybie kontradyktoryjnym. Zarzucił oskarżonemu popełnienie występku kwalifikowanych z art. 291 § 1 k.k., wskazując, iż A.

Keywords

AI generated
origin of goods counterfeiting of goods trade mark acquired through use sale by sample marauding unauthorized weapon possession

Cited Legislation

AI generated
art. 291 § 1 k.k
o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k.
art. 230 § 2 k.p.k
na podstawie art. 230 § 2 k.p.k., dowody rzeczowe zapisane pod pozycją 1 wykazu dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych na k.
art. 632 pkt 2 k.p.k
na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k., kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
art. 292 § 1 k.k
291 § 1 k.k., ani innego czynu zabronionego, w szczególności z art. 292 § 1 k.k.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k
art. 2 § 2 k.p.k
Sformułowana natomiast w art. 2 § 2 k.p.k.
art. 5 § 2 k.p.k
Obowiązek udowodnienia odnosić należy wyłącznie do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego, wobec korzystania z domniemania niewinności, a nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść (art. 5 § 2 k.p.k.).

Cited Case Law

AI generated
II KK 246/06
413 § 2 pkt 1 k.p.k.), które może odbiegać od opisu przyjętego w akcie oskarżenia (podobnie Sąd Najwyższy w postanowienia z dnia 19 października 2006 r., II KK 246/06, LEX 202125).
AI generated
VII K 507/16
W dniu 9 listopada 2015 roku w P.
II K 740/21
Sygn. akt II K 740/21 (...)-0.Ds.63.2021 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2022 r. Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący sędzia Justyna Krzysztofik - Skrzydłowska Protokolant Agata Kwiecień bez udziału Prokuratora po rozpoznaniu w dniach 27.04.2022 r., 07.07.2022 r. i 27.10.2022 r. sprawy P. Z. (Z.) ur. (...) w L. syna J. i J. z d. Ż. oskarżonego o to, że: I. w dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), działając z zamiarem dalszego zbycia, przyjął od J. M. rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. II. w dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem firmę (...) s.c. M. K., G. K.” w postaci pieniędzy spółki w kwocie 250 złotych w celu osiągniecia korzyści majątkowej w ten sposób, że podczas zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nr (...) wprowadził w błąd pracownika (...) s.c. M. K., G. K.” oświadczając, iż przedmiot umowy, tj. rower marki (...) należy do niego, co stanowiło warunek konieczny zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. I. oskarżonego P. Z. uznaje za winnego tego, że w dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), działając z zamiarem dalszego zbycia, przyjął od J. M. rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego i kwalifikując czyn jako występek z art. 292 § 1 kk na podstawie art. 292 § 1 kk wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna stanowi równowartość kwoty 10 (dziesięciu) złotych; II. oskarżonego P. Z. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk i za to na podstawie art. 286 § 1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 740/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 7.USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) I. Z. P. I. W dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), działając z zamiarem dalszego zbycia, przyjął od J. M. rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. II. W dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem firmę (...) s.c. M. K., G. K.” w postaci pieniędzy spółki w kwocie 250 złotych w celu osiągniecia korzyści majątkowej w ten sposób, że podczas zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nr (...) wprowadził w błąd pracownika (...) s.c. M. K., G. K.” oświadczając, iż przedmiot umowy, tj. rower marki (...) należy do niego, co stanowiło warunek konieczny zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 12 lutego 2021 r. P. Z. przebywając w G. spotkał znanego mu wcześniej J. M.. Wymienieni w przeszłości odbywali w tym samym czasie kary pozbawienia wolności w jednej jednostce penitencjarnej, gdzie zajmowali wspólną celę. Wówczas J. M. odbywał karę za przestępstwa kradzieży, o czym P. Z. wiedział. W dniu 12 lutego 2021 r. J. M. posiadał przy sobie rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, który wcześniej ukradł, za co został prawomocnie skazany. Informując P. Z., że rower ten należy do niego poprosił o jego zastawienie w miejscowym lombardzie, czego sam nie mógł uczynić z powodu braku wymaganego dowodu osobistego. P. Z. przyjął rower mimo, że na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Udał się z nim do lombardu - firmy (...) s.c. M. K., G. K.”. Tam w celu osiągniecia korzyści majątkowej podczas zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nr (...) wprowadził w błąd pracownika oświadczając, iż przedmiot umowy, tj. rower marki (...) należy do niego - co potwierdził własnoręcznym podpisem. Oświadczenie to stanowiło warunek konieczny zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży. W ten sposób doprowadził firmę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy spółki w kwocie 250 złotych, które uzyskawszy przekazał J. M.. Wskutek działań organów ścigania podjętych w ramach toczącego się wcześniej postępowania w sprawie J. M. rower został przez pokrzywdzoną J. C. odzyskany. P. Z. ma obecnie 33 lata. Posiada wykształcenie średnie. Jest kawalerem. Obecnie od 10.07.2021 r. jest pozbawiony wolności w innej sprawie. P. Z. na przestrzeni lat 2007-2021 był uprzednio sześciokrotnie karany sądownie, w tym na kary pozbawienia wolności. Został skazany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przeciwko wymiarowi sprawiedliwości w związku z niestosowaniem się do sądowego zakazu prowadzenia pojazdów. Był także skazany za przestępstwo z art. 156 § 3 k.k. i art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 279 § 1 k.k. na karę łączną 8 lat pozbawienia wolności. Częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. Z. Zeznania świadka J. M. Zeznania świadka K. L. Protokół przyjęcia zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa Protokół oględzin Zeznania świadka A. S. Dokumenty sprzedaży Zeznania świadka J. C. Zeznania świadka J. C. Protokół zatrzymania rzeczy Wyjaśnienia oskarżonego P. Z. Dane o karalności 66-67, 141 140 v. 14 v., 117 v. 8-9 10-11 45-46, 118 16-17, 20 124 v. 124 v. 22-24 66-67 77-80 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) I. Z. P. W dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), działając z zamiarem dalszego zbycia, przyjął od J. M. rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty P. Z. nie wiedział, że przyjęty od J. M. rower pochodził z kradzieży i nie mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Wyjaśnienia oskarżonego P. Z. 66-67, 141 7.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Częściowo wyjaśnienia oskarżone-go P. Z. Zeznania świadka J. M.-cza Zeznania świadka K. L. Protokół przyjęcia zawiadomienia o uzasadnio-nym podejrzeniu popełnienia przestępst-wa Protokół oględzin Zeznania świadka A. S. Dokumenty sprzedaży Zeznania świadka J. C.-kiej Protokół zatrzyma-nia rzeczy Dane o karalności Dał sąd wiarę relacji oskarżonego w zakresie opisywanych okoliczności, w których przyjął rower, a następnie udał się do lombardu, gdzie przedmiot ten zastawił uzyskując 250 zł. W tym zakresie wersja koresponduje z zeznaniami świadków J. M. oraz A. S.. Zeznania są wiarygodne, gdyż korespondują z zeznaniami świadków K. L., A. S. i J. C., a także dokumentami wskazującymi na dokonanie przez tego świadka kradzieży roweru, który następnie przejęty został przez oskarżonego. Brak dowodu przeciwnego, który obalałby treść przedmiotowych zeznań. Relacja świadka dostarcza ponadto ważnych informacji w zakresie okoliczności, w których w przeszłości spotykał się z oskarżonym i posiadanej wiedzy, w szczególności odnośnie uprzedniej karalności. Zeznania wiarygodne, odnoszą się jednak do okoliczności dokonania kradzieży roweru stanowiącego następnie przedmiot paserstwa. Dowód wiarygodny o charakterze porządkującym. Dowód nieosobowy, nie kwestionowany przez strony. Zeznania są wiarygodne. Świadek opisuje okoliczności, w których do lombardu jako pierwszy przybył znany świadkowi wcześniej J. M. pytając o możliwość przyjęcia roweru, a następnie w których pojawił się oskarżony i podpisał dokumenty związane z zawarciem umowy. Dowód nieosobowy, nie kwestionowany przez strony. Zeznania wiarygodne, odnoszą się jednak do okoliczności dokonania kradzieży roweru stanowiącego następnie przedmiot paserstwa. Zeznania dowodzą także odzyskania przez pokrzywdzoną utraconej rzeczy. Dowód nieosobowy, nie kwestionowany przez strony. Dowód nieosobowy, nie kwestionowany przez strony. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Wyjaśnienia oskarżonego P. Z. Nie przekonuje wersja oskarżonego, jakoby nie mógł przewidzieć, że przyjęty od J. M. rower pochodzi z kradzieży. Choć treść wyjaśnień koresponduje z dalszymi dowodami, to ich kompleksowa ocena, przede wszystkim w świetle zeznań J. M. prowadzi do wniosku, że oskarżony mógł i powinien przypuszczać, że przedmiot przekazywany do lombardu pochodzi z kradzieży. Skoro, jak wynika ze wskazanych wyżej zeznań, P. Z. przebywając w jednej celi ze świadkiem wiedział, że świadek odbywał wówczas karę za kradzieże, to mógł i powinien przypuszczać, że przekazywany rower stanowił przedmiot czynu zabronionego. Oskarżony mógł również zastanowić się, dlaczego J. M. poszukuje osoby, przez którą mógłby oddać rower do lombardu, a sam nie zadbał o to, by udać się tam wraz z własnym dowodem osobistym. 7.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem II. Z. P. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Skoro P. Z. mimo posiadanej wiedzy( jak sam podaje ), że rower nie stanowił jego własności, lecz przekazany został celem sprzedaży przez J. M., przybywając do lombardu poświadczył własnoręcznym podpisem, że rower jest wolny od wad prawnych, w tym stanowi jego własność ( k. 17 akt ), to oznacza, że świadomie wprowadził w błąd pracownika lombardu i doprowadził w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 250 zł. Jednocześnie P. Z. uzyskując pieniądze, mimo że później jak wskazuje przekazał je J. M., działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Swoim zachowaniem wyczerpał więc ustawowe znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. ☒ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem I. Z. P. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej P. Z. skoncentrował linię obrony na wykazaniu, że nie uzyskał od J. M. informacji o prawdziwym pochodzeniu roweru, próbując w ten sposób podważać podstawy karnej odpowiedzialności za przestępstwo paserstwa. Istotnie zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie pozwolił na uznanie, że oskarżony wiedział o wcześniejszej kradzieży przyjętego roweru. Nie znalazł sąd dowodu, który mógłby podważać w tej mierze stanowisko prezentowane przez oskarżonego. Wersja ta koresponduje z zeznaniami J. M., który kategorycznie zaprzeczał, aby informował znajomego o skradzeniu przedmiotu, który starał się oddać do lombardu. Przeciwnych dowodów brak. Z tego względu nie dysponował sąd dowodami, które przemawiałyby za uznaniem, że P. Z. popełnił zarzucone mu przestępstwo paserstwa umyślnego stypizowane w art. 291 § 1 k.k. Wbrew oczekiwaniom P. Z. istnieją jednakże dowody wskazujące, że przyjmując rower celem jego pozostawienia w lombardzie popełnił przestępstwo, lecz paserstwa o charakterze nieumyślnym, o jakim mowa w art. 292 § 1 k.k. Istotą paserstwa nieumyślnego jest to, że sprawca nie wie, że rzecz będąca przedmiotem jego działań została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, lecz w konkretnym układzie okoliczności faktycznych, w których podejmuje określone czynności w stosunku do rzeczy, istniały możliwości powzięcia przez niego przypuszczenia, że rzecz została uzyskana za pomocą takiego czynu. Innymi słowy sprawca tego przestępstwa nie zdaje sobie sprawy, chciał mógł i powinien przypuszczać na podstawie towarzyszących okoliczności, że nabywa lub pomaga do zbycia albo przyjmuje lub pomaga do ukrycia rzeczy, która pochodzi z czynu zabronionego. ( tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2016 r. III KK 355/16, Lex nr 2122494 ) W realiach tej sprawy uwypuklić należy, że P. Z. znał wcześniej J. M. i posiadał wiedzę, że dopuszcza się on przestępstw kradzieży. Z zeznań J. M. bowiem wprost wynika, że obaj w przeszłości odbywali kary izolacyjne w tej samej jednostce penitencjarnej, przebywali w jednej celi. Tak jak J. M. wiedział, że P. Z. odbywa karę za przestępstwo pobicia „ze skutkiem” ( co odpowiada treści danych o karalności oskarżonego), tak P. Z. wiedział, że J. M. odbywał wówczas karę za kradzieże. Jak podał świadek o powyższym osadzeni mówili. Oskarżony mógł również zastanowić się, dlaczego J. M. poszukuje osoby, przez którą mógłby oddać rower do lombardu, a sam nie zadbał o to, by udać się tam wraz z własnym dowodem osobistym. Nie wykazał się w tym zakresie starannością. Powyższe okoliczności faktyczne powinny i mogły zrodzić po stronie oskarżonego przypuszczenie, że przyjmowany przez niego rower pochodzi z przestępstwa. ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.6. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.7. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Z. P. I. II. I. II. Okoliczność obciążającą wymiar kary stanowi uprzednia karalność. Okoliczność łagodzącą stanowi przyznanie się do popełnienia czynu na etapie dochodzenia oraz odzyskanie przez pokrzywdzoną roweru. Sąd uznał, że wobec nieumyślnego charakteru przestępstwa kara grzywny w zupełności spełni cele wychowawcze, prewencyjne i zdoła uświadomić oskarżonemu, że bezrefleksyjność w tego rodzaju okolicznościach skutkować może odpowiedzialnością karną. Kara w ilości 100 stawek dziennych grzywny stanowi adekwatną nauczkę za naruszenie porządku prawnego. Uwzględniając fakt, że oskarżony przed osadzeniem w innej sprawie stale nie pracował i nie posiada oszczędności, sąd określił równowartość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Okoliczność obciążającą wymiar kary stanowi uprzednia karalność, w tym za przestępstwa, za które orzeczone kary bezwzględnego pozbawienia wolności okazały się niewystarczające dla wdrażania do przestrzegania porządku prawnego. Okoliczność łagodzącą stanowi natomiast przyznanie się do popełnienia czynu na etapie dochodzenia. Przestępstwo to pozostaje w ścisłym związku z nieumyślnym paserstwem. Karą słuszną, sprawiedliwą i adekwatną do winy jest kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, a więc w najniższym wymiarze przewidzianym za tego rodzaju czyn. Kara ta spełni cele w zakresie prewencji ogólnej, jak i wdrażania oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości uświadamiając nieuchronność kary w przypadku bagatelizowania zasad porządku prawnego. 7.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 7.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------------------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. P. Z. jest pozbawiony wolności w innej sprawie, nie posiada żadnych oszczędności, dlatego na podstawie at. 624 § 1 k.p.k, został zwolniony od kosztów sądowych. 7.1Podpis
II K 167/21
USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nieprzypisano) 1. L. B. (1) tożsamy z zarzucanym w akcie oskarżenia Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. W dniu 29 maja 2021 roku R. P. należącym do niego rowerem marki G. o wartości 2000 zł przyjechał na Dworzec PKP w W.. Rower pozostawił w miejscu do tego wyznaczonym, zabezpieczając go łańcuchem z szyfrem i pociągiem pojechał do T.. Po jakimś czasie pociągiem do W. przyjechał L.
IV K 433/13
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w IV Wydziale Karnym w składzie: W dniu z 25 na 26 października 2012 roku w W., przy ulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z A.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 1088/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Agnieszka Piotrzkowska Protokolant: Artur Pokojski przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej G.-W. w G. Ł. K. po rozpoznaniu w dniach: 21 grudnia 2017 roku i 26 kwietnia 2018 roku na rozprawie sprawy A. B. , syna W. i J. z domu P., urodzonego dnia (...) w G. oskarżonego o to, że: w okresie nie wcześniej niż od 13 maja i nie później niż do 13 czerwca 2015 r. w G. nabył pochodzący z kradzieży z włamaniem dokonanej w nocy z 12 na 13 maja 2015 r. na szkodę T.

Ż. rower górski marki G. (...) o nr seryjnym (...) o wartości 600 zł, podczas gdy na podstawie towarzyszących okoliczności powinien przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego - tj. o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. o r z e k a: I. oskarżonego A. B. od popełnienia zarzucanego oskarżeniem czynu uniewinnia; II. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k., dowody rzeczowe zapisane pod pozycją 1 wykazu dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych na k. 133 akt sprawy nakazuje zwrócić oskarżonemu A. B.; III. na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k., kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 1088/15

UZASADNIENIE

A. B. stanął pod zarzutem tego, że: w okresie nie wcześniej niż od 13 maja i nie później niż do 13 czerwca 2015 r. w G. nabył pochodzący z kradzieży z włamaniem dokonanej w nocy z 12 na 13 maja 2015 r. na szkodę T. Ż. rower górski marki G. (...) o nr seryjnym (...) o wartości 600 zł, podczas gdy na podstawie towarzyszących okoliczności powinien przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego - tj. o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: Pokrzywdzony T. Ż. w dniu 12 maja 2015 roku pozostawił swój rower górski marki G. (...) o nr seryjnym (...) o wartości około 600 zł przypięty do barierki przed blokiem, w którym mieszkał.

Następnego dnia rano roweru nie było, został skradziony, podobnie jak rower ówczesnej partnerki pokrzywdzonego, I. N.. (dowód: zeznania świadka T. Ż. – k. 38, 223-223v, zeznania świadka I. Ż. (poprzednio N.) - k. 33, 224) Oskarżony A. B. niedługo po tym zobaczył na stronie internetowej trójmiejskich okazji ogłoszenie o sprzedaży roweru górskiego, za kwotę 500 zł. Był to rower skradziony pokrzywdzonemu T. Ż.. Sprzęt wyceniono na kwotę 500 zł i cena ta wydała się A. B. rozsądna, zgodna z cenami rynkowymi za używany rower podobnego typu.

Ze sprzedającym umówili się telefonicznie w miejscu publicznym, nieopodal H. w G.. A. B. kupił rower od nieustalonego mężczyzny, za co zapłacił 500 zł. A. B. nie sprawdzał, czy rower nie pochodzi z przestępstwa. Użytkował go na co dzień. (dowód: wyjaśnienia oskarżonego A. B. – k. 199-200) A. B. został zatrzymany przy ul. (...) w G., gdy jechał na rowerze skradzionym na szkodę T. Ż.. Był zdziwiony tym, ze rower figurował w ewidencji jako utracony w wyniku przestępstwa. (dowód: protokół zatrzymania osoby – k. 2, protokół zatrzymania rzeczy – k. 10-12, protokół oględzin rzeczy – k. 21-22, zeznania świadka A.

Z. – k. 13-15, 202-203, zeznania świadka A. P. – k. 17-18, 201-202, wyjaśnienia oskarżonego A. B. – k. 199-200) Oskarżony A. B. przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oświadczył, że wyjaśnienia złoży przed Sądem. A. B. na rozprawie głównej podobnie nie przyznał się do popełnienia przestępstwa paserstwa, oświadczył, iż kupił rower za kwotę 500 zł nie wiedząc, że jest on kradziony. Za taką kwotę nie kupiłby roweru pochodzącego z przestępstwa. Skontaktował się ze sprzedającym za pośrednictwem strony trójmiejskie okazje.

Umówili się telefonicznie na konkretną godzinę. Spotkanie miało miejsce latem, trwało kilka minut. A. B. nie przyszło do głowy by sprawdzać, czy rower nie jest kradziony. (dowód: wyjaśnienia oskarżonego A. B. – k. 57, 199-200) A. B. nie był dotychczas karany. (dowód: dane o karalności – k. 113 )

Sąd zważył, co następuje:

Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oparł się przede wszystkim na wyjaśnieniach oskarżonego A. B., także na zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków, funkcjonariuszy Policji A. P. i A. Z. oraz T. i I. Ż., nadto na dokumentach i protokołach zgromadzonych w aktach sprawy, zostały one bowiem sporządzone przez uprawnione do tego osoby, a ich treść koresponduje z osobowymi źródłami dowodowymi, nadto nie były przez żadną ze stron kwestionowane. Zeznania funkcjonariuszy Policji A. Z. i A. P., dotyczące okoliczności zatrzymania oskarżonego A.

B., są spójne, wzajemnie się uzupełniają i są zbieżne z treścią protokołów zatrzymania osoby i rzeczy. Świadkowie zeznali, iż oskarżony jechał rowerem, a został wylegitymowany dlatego, że w owym czasie dochodziło do wielu kradzieży rowerów, a oskarżony, jadąc nocą, wydał im się podejrzany. Brak jest podstaw do kwestionowania zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy relacji świadków T. i I. Ż., na okoliczność posiadania rowerów i ujawnienia ich kradzieży. Pokrzywdzony oświadczył, iż rower który utracił, był wówczas wart około 500-650 zł.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego A. B. za w pełni wiarygodne, mając przy tym wszystkim na uwadze, iż w sprawie brak jest dowodów przeciwnych, pozwalających na ustalenie, iż oskarżony dopuścił się czynu zarzucanego w akcie oskarżenia. Przeciwnie, postępowanie dowodowe potwierdziło wyłącznie, że w dniu 13 czerwca 2015 roku, oskarżony poruszał się na rowerze, który należał do T. Ż. i został miesiąc wcześniej skradziony. Sąd uznał również za wiarygodne dokumenty i protokoły zgromadzone w aktach sprawy, takie jak protokoły zatrzymania i przeszukania osoby i rzeczy, oględzin, pisemną opinię biegłych oraz inne, z uwagi na to, że zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, prawidłowo pod względem formalnym, a ich treść koresponduje z wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami świadków.

Przede wszystkim uwzględniono wnioski jasnej i wyczerpującej opinii biegłych z zakresu informatyki śledczej dotyczącej zabezpieczonych od oskarżonego kart SIM do telefonów komórkowych, które zostały oparte na aktualnej wiedzy w wymienionej dziedzinie, analizie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy i w toku postępowania nie były kwestionowane. Opinia ta zawiera zgodne z wiedzą fachową i precyzyjne konkluzje, znajdujące oparcie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, nie potwierdził sprawstwa i winy A.

B. w odniesieniu do zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa. Na poparcie aktu oskarżenia zostały przez rzecznika oskarżenia publicznego powołane dowody osobowe w postaci zeznań funkcjonariuszy policji zatrzymujących oskarżonego, gdy jechał na rowerze oraz właściciela roweru i jego żony, na okoliczność dokonanej kradzieży. Prokurator nie sporządził uzasadnienia skargi zasadniczej w sprawie, w której postępowanie toczyło się w trybie kontradyktoryjnym. Zarzucił oskarżonemu popełnienie występku kwalifikowanych z art. 291 § 1 k.k., wskazując, iż A.

B. nabył pochodzący z kradzieży z włamaniem dokonanej w nocy z 12 na 13 maja 2015 roku na szkodę T. Ż. rower górski marki G. (...) o nr seryjnym (...) o wartości 600 zł, podczas gdy na podstawie towarzyszących okoliczności powinien przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemu A. B. sprawstwa występku kwalifikowanego z art. 291 § 1 k.k., ani innego czynu zabronionego, w szczególności z art. 292 § 1 k.k. Przestępstwo umyślnego paserstwa opisane w art. 291 § 1 k.k. posiada alternatywnie określone znamiona działania sprawczego, przyjmujące postać: nabywania przez sprawcę rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, udzielania pomocy do jej zbycia, przyjmowania takiej rzeczy i udzielania pomocy w jej ukryciu.

Dla realizacji znamion czynu zabronionego wystarczające jest wypełnienie chociażby jednej z opisanych form czynności sprawczej. Nabycie rzeczy przez pasera nie musi mieć charakteru odpłatnego, a jego elementem charakterystycznym jest uzyskanie przez sprawcę przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. władztwa nad rzeczą, które umożliwia mu postępowanie z nią jak właścicielowi. Przestępstwo dokonane jest w chwili przeniesienia na sprawcę posiadania rzeczy z osoby władającej nią faktycznie. Może nadto (lecz nie musi) łączyć się z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, lecz okoliczność tę należy każdorazowo ustalić i udowodnić.

Prokurator nie wskazał na jakiej podstawie zarzucił popełnienie oskarżonemu A. B. czynu z art. 291 § 1 k.k. Występek z art. 291 § 1 k.k. we wszystkich zjawiskowych formach jego popełnienia jest przestępstwem umyślnym, warunkiem odpowiedzialności sprawcy jest jego świadomość, że rzecz którą nabywa została uzyskana za pomocą czynu zabronionego lub co najmniej godzenie się na to, wobec przewidywania możliwości takiego nielegalnego pochodzenia. Wiedza ta nie musi obejmować czasu, miejsca czy okoliczności popełnienia tego czynu zabronionego, wystarczy też, by paser dowiedziawszy się o nielegalnym pochodzeniu rzeczy, nie podjął starań celem zwrócenia jej właścicielowi.

Zdaniem Sądu w odniesieniu do oskarżonego A. B. brak jest podstaw do przypisania popełnienia przestępstwa paserstwa z zamiarem bezpośrednim, a wniosku o powyższym nie można, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, wysnuć z zachowania oskarżonego bądź innych osób, ich zeznań i wyjaśnień, ani zaoferowanych i przeprowadzonych dowodów. Oskarżyciel publiczny zdawał się wiązać istnienie odpowiedzialności oskarżonego za czyn z art. 291 § 1 k.k. jako konsekwencję posiadania roweru zidentyfikowanego jako skradziony wcześniej na szkodę T.

Ż.. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by oskarżony miał świadomość pochodzenia roweru, który kupił z ogłoszenia, zatem w sposób nie budzący wątpliwości, typowy, tym bardziej za cenę niewiele niższą od wartości rynkowej, ustalonej przez Prokuratora, a tożsamą z wyceną pokrzywdzonego. A. B. nie podjął żadnych czynności, mających na celu zmianę lub zatarcie numeru ramy roweru, co wskazywałoby w sposób oczywisty na chęć ukrycia danych sprzętu i jego pochodzenia. W chwili kupna roweru oskarżony miał 19 lat, nie można uznać go zatem za osobę o dużym doświadczeniu życiowym, od której można byłoby oczekiwać zwiększonej staranności i rozeznania przy dokonywaniu czynności cywilnoprawnych.

Wprawdzie na zabezpieczonych kartach SIM nie ujawniono danych pozwalających na zidentyfikowanie połączeń telefonicznych wykonywanych w czasie nabycia roweru, ale i funkcjonariusze nie pytali oskarżonego, z jakiego numeru korzystał w czasie gdy doszło do transakcji. W ustalonym stanie faktycznym należało rozważyć istnienie odpowiedzialności oskarżonego A. B. za czyn wypełniający znamiona występku z art. 292 § 1 k.k. Sąd nie jest bowiem związany opisem czynu zarzucanego, a po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności może i powinien nadać mu w wyroku dokładne określenie (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.), które może odbiegać od opisu przyjętego w akcie oskarżenia (podobnie Sąd Najwyższy w postanowienia z dnia 19 października 2006 r., II KK 246/06, LEX 202125).

W ocenie Sądu zaoferowany przez oskarżyciela publicznego materiał dowodowy nie pozwala również na przypisanie oskarżonemu A. B. popełnienia występku z art. 292 § 1 k.k., gdyż brak jest jakichkolwiek dowodów, które wskazywałby, iż oskarżony z sytuacji, w jakiej się znalazł, mógł przypuszczać, iż pochodzenie roweru, jaki nabył z ogłoszenia, jest nielegalne. W tym względzie brak było podstaw, by odmówić wiary wyjaśnieniom oskarżonego, a oskarżyciel nie przedstawił w tym względzie żadnych dowodów, co spowodowało konieczność uniewinnienia A.

B. od popełnienia czynu zarzucanego w akcie oskarżenia. Istnienie zasad domniemania niewinności i in dubio pro reo pociąga za sobą konieczność istnienia także zasady ciężaru dowodu, która funkcjonuje w procesie karnym jako zasada nieskodyfikowana, wynikająca z innych wyraźnie ujętych w kodeksie zasad procesowych. Ciężar dowodu to powinność udowodnienia wysuwanych twierdzeń ze względu na własny interes procesowy, pod rygorem odrzucenia danego twierdzenia, czyli przegrania procesu; jest to tzw. ciężar dowodu w znaczeniu materialnym.

Zasadą postępowania karnego jest to, że ciężar dowodu obciąża oskarżyciela. To bowiem oskarżyciel musi udowodnić zaistnienie czynu wypełniającego znamiona określonego przestępstwa, sprawstwo oskarżonego oraz zdolność ponoszenia przez niego odpowiedzialności karnej. Musi więc obalić domniemanie niewinności. Sam oskarżony nie ma przy tym obowiązku dostarczania dowodów przeciwko sobie (art. 74 § 1 in fine k.p.k.), nie ma podstaw do przymuszenia go do aktywnego współdziałania z organem ścigania i oskarżycielem w zakresie dostarczania dowodów niekorzystnych dla siebie.

Sformułowana natomiast w art. 2 § 2 k.p.k. zasada prawdy materialnej wprowadza w procesie karnym wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych, przez które rozumie się ustalenia udowodnione, czyli takie, gdy w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny. Obowiązek udowodnienia odnosić należy wyłącznie do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego, wobec korzystania z domniemania niewinności, a nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść (art. 5 § 2 k.p.k.).

Reasumując powyższe, zdaniem Sądu na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, nie sposób uznać, iż oskarżony A. B. swoim zachowaniem wypełnił znamiona jakiegokolwiek przestępstwa, w tym penalizowanego w art. 291 § 1 k.k. Powyższe spowodowało konieczność uniewinnienia oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa opisanego w akcie oskarżenia. Zabezpieczone w sprawie karty SIM telefonów, jako zbędne dla dalszego postpowania, zwrócono oskarżonemu. O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 632 pkt 2 k.p.k. i obciążył nimi Skarb Państwa.