Legislator Case Law & Legislation
IV C 692/11 AI generated

IV C 692/11 · Sąd powszechny

Case Number IV C 692/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

WYROKU Pozwem złożonym w dniu 15 lipca 2010 r. (data pieczęci biura podawczego Sądu Rejonowego w Pruszkowie – k. 1), którego braki zostały uzupełnione w dniu 29 lipca 2010 r. (data pieczęci biura podawczego Sądu Rejonowego w Pruszkowie – k. 39), J. G. (powódka) oraz S. G. (1) (powód) wytoczyli powództwo przeciwko M. B. (pozwana) oraz Z. O. (pozwany), wnosząc o:

Legislator headnote

AI generated

art. 270 § 1 k.k, art. 13 § 1 k.k, art. 286 § 1 k.k, art. 270 k.k, art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c, art. 816 § 1 k.p.c; IV C 692/11 · Sąd powszechny: Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły niżej przytoczone przepisy prawa oraz niżej wyjaśnione okoliczności. Zgodnie z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może oprzeć powództwo także na zarzucie spełnienia świadczenia po powstaniu tytułu egzekucyjnego.

Keywords

AI generated
lack of witness credibility proof of legal aid proof of payment inconclusive evidence credible explanation good faith defense

Cited Legislation

AI generated
art. 270 § 1 k.k
art. 13 § 1 k.k
z art. 13 § 1 k.k.; wydał wyrok, którym uniewinnił powoda od popełnienia zarzucanych mu czynów.
art. 286 § 1 k.k
o czyn z art. 286 § 1 k.k.
art. 270 k.k
art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c
Zgodnie z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane.
art. 816 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 816 § 1 k.p.c.
art. 840 § 1 k.p.c
Również w nauce prawa przyjmuje się, że o skuteczności i zasadności powództwa opartego na podstawie art. 840 § 1 k.p.c.
art. 316 § 1 k.p.c
decyduje – zgodnie z art. 316 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II1 C 84/19
W pozwie z dnia 3 października 2019 roku, skierowanym przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W., powódka K.
II AKa 210/22
Sygn. akt II AKa 210/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 stycznia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Izabela Szumniak (sprawozdawca) Sędziowie: SA – Anna Nowakowska SO (del.) – Anna Grodzicka Protokolant: – Katarzyna Wójcik przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego i pełnomocnika Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie radcy prawnego Ł. S. po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2023 r. sprawy z wniosku J. S. P. o odszkodowanie i zadośćuczynienie na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika wnioskodawcy, prokuratora i pełnomocnika Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt XII Ko 75/21 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 210/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r., sygnatura akt XII Ko 75/21 Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny, pełnomocnik wnioskodawcy J. S. P. oraz pełnomocnik Skarbu Państwa 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do wysokości zadośćuczynienia oraz nieuwzględnienia wniosku w części dotyczącej odszkodowania 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. ------------------------------------------------------------ ------------------------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. -------------------------------------------------------- ---------------------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. ---------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty apelacji pełnomocnika wnioskodawcy -rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 552 § 4 k.p.k. w zw. z art. 361 § 1 i 2 k.c. poprzez bezzasadne ograniczenie przez Sąd I instancji przyznanego wnioskodawcy odszkodowania jedynie do części poniesionej szkody, oraz uznanie, iż w realiach niniejszej sprawy fakt utraty pracy przez J. P. nie miał adekwatnego i bezpośredniego związku z zastosowaniem wobec niego tymczasowego aresztowania i nie pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym podczas gdy w wyniku zastosowanego wobec J. P. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania doszło do powstania szkody w postaci utraty wynagrodzenia przez J. P., co sprawia, że przedmiotowa szkoda powstała w wyniku niesłusznego pozbawienia wolności J. P., albowiem w okresie tymczasowego aresztowania nie był w stanie świadczyć pracy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że dla uwzględnienia roszczenia o zasądzenie odszkodowania szkoda, która powstała w mieniu osoby uprawnionej musi mieć swoje bezpośrednie źródło w niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniu, nie zaś być skutkiem prowadzonego postępowania czy stosowania innych, nieizolacyjnych środków zapobiegawczych. Słusznie przyjął zatem Sąd I instancji, że pomiędzy tymczasowym aresztowaniem J. P. a utratą przez niego pracy w Kancelarii (...) nie zachodzi adekwatny związek przyczynowy. Tym samym, niezależnie od faktu zaistnienia szkody związanej z rozwiązaniem stosunku pracy oraz jej wysokości, wobec niemożności jej bezpośredniego powiązania na podstawie istniejących dowodów z samym faktem tymczasowego aresztowania Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności odszkodowawczej w trybie przewidzianym przepisem art. 552 k.p.k. Prawidłowo ustalił Sad meriti, że przez cały okres pobytu w areszcie śledczym, trwający 42 dni wnioskodawca pozostawał w zatrudnieniu, a jego zarobki nie zmniejszyły się. Areszt opuścił w dniu 22 lutego 2018 r. zaś stosunek pracy zakończył się z dniem 28 lutego 2018 r., co spowodowane było niemożnością stawiennictwa w miejscu pracy w L.. Niemożność udania się do L. i świadczenia pracy nie była jednak związana ze stosowaniem tymczasowego aresztowania, które zostało już uchylone, lecz była bezpośrednim skutkiem prowadzonego postępowania ekstradycyjnego i zastosowania środka zapobiegawczego o charakterze nieizolacyjnym w postaci zakazu opuszczania kraju. Odnosząc się bezpośrednio do argumentacji pełnomocnika wnioskodawcy zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stwierdzić należy, że wnioskodawca, który za okres tymczasowego aresztowania otrzymał wynagrodzenie w pełnej wysokości nie poniósł w ogóle szkody w sensie rzeczywistym a zatem w zakresie damnum emergens. W zakresie zaś utraconych korzyści (lucrum cessans), czyli składników wynagrodzenia w kolejnych miesiącach to ich utrata, jak już wskazano wyżej była skutkiem niemożności świadczenia pracy z uwagi na zakaz opuszczania kraju, w którym toczyło się postępowanie ekstradycyjne z wniosku indyjskiego wymiaru sprawiedliwości. Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska pełnomocnika wnioskodawcy, że gdyby nie zastosowano aresztu tymczasowego w ramach prowadzonego postępowania ekstradycyjnego to do utraty pracy przez J. P. by nie doszło, zaś zastosowany areszt był „przyczyną wszystkich szkód i dolegliwości, których doświadczył wnioskodawca”. Ponownie zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu meriti, iż bezsprzecznie wykazany fakt rozwiązania stosunku pracy z wnioskodawcą nie pozostawał w adekwatnym związku przyczynowym z pozbawieniem go wolności, lecz z faktem niemożności powrotu do L.. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w jego punkcie 2 poprzez zasądzenie odszkodowania na rzecz J. P. w kwocie 571.789,13 zł. tytułem utraconych korzyści związanych z rozwiązaniem przez pracodawcę Kancelarię (...) umowy o współpracę z J. P. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Wobec niepodzielenia przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacji wniosek o zmianę wyroku i zasądzenie odszkodowania we wskazanej kwocie należy uznać za niezasadny. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty apelacji prokuratora Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż kwota w wysokości 63.000 złotych z tytułu zadośćuczynienia będzie stanowiła właściwą a więc adekwatną rekompensatę za przeżycia fizyczne i psychiczne wnioskodawcy za 42 dniowy okres tymczasowego aresztowania, podczas gdy prawidłowe ustalenia w niniejszej sprawie winny prowadzić do wniosku, że wysokość zasądzonej kwoty jest wygórowana. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Zarzut prokuratora w ocenie Sądu Apelacyjnego stanowi wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu meriti w części dotyczącej wysokości zasądzonego zadośćuczynienia na rzecz wnioskodawcy J. S. P.. Sąd ów dostrzegł i nadał właściwe znaczenia wszystkim okolicznościom, które złożyły się na decyzję o przyznaniu przez Sąd zadośćuczynienia w kwocie 63.000 zł, wynikającej z przyjętej przez Sąd kwoty 1500 zł. za każdy dzień pozbawienia wolności. Kwota ta wbrew podniesionym przez prokuratora zarzutom nie jest wygórowana lecz utrzymana, zważywszy na okoliczności pobytu wnioskodawcy w areszcie, w rozsądnych granicach. Ma charakter kompensacyjny, stanowi wartość odczuwalną ekonomicznie, nie prowadząc przy tym do nadmiernego wzbogacenia uprawnionego. Słusznie zwrócił przy tym uwagę Sąd na fakt, że kryterium odnoszące się do przeciętnego poziomu życia społeczeństwa jest wyłącznie próbą kwotowego określenia wysokości zadośćuczynienia, która odnosi się do typowego i przeciętnego poziomu pokrzywdzenia i ma charakter wyłącznie subsydiarny. Wykazał nadto, ponad wszelką wątpliwość, że w odniesieniu do sytuacji J. S. P. nie może być mowy o typowym przypadku, a swoje stanowisko w tym zakresie właściwie, szczegółowo i przekonywująco uzasadnił. Wskazał w szczególności na fakt, że pozbawiony wolności wnioskodawca był obywatelem innego kraju, nie władał językiem polskim, miał trudności w komunikowaniu się w areszcie w najprostszych nawet sprawach. Jako osoba hinduskiego pochodzenia, o ciemniejszej karnacji postrzegany był jako ktoś spoza kręgu kulturowego związanego z Polską, co skutkowało izolacją i odosobnieniem. W związku z powyższym wnioskodawca doznawał subiektywnego odczucia prześladowania, napiętnowania i wykluczenia. Zmuszony był zrezygnować z tradycyjnej dla siebie diety i przyjmowania dotychczasowych medykamentów, nie uzyskał dostatecznego wsparcia rodzinnego. Sytuacja odbiła się na jego zdrowiu, mimo stosunkowo krótko trwającego aresztu stracił dużo na wadze, nie miał możliwości właściwego leczenia cukrzycy na którą cierpi. Warunki w jakich przebywał, izolacja, wrogie środowisko, potrzeba nieujawniania zawodu, który wykonywał skutkowały problemami ze zdrowiem psychicznym i koniecznością korzystania z terapii psychologicznej. Jakkolwiek kryterium przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa pozostaje kryterium pomocniczym przy ustalaniu adekwatnej kwoty zadośćuczynienia, słusznie w tym konkretnym przypadku Sad meriti odniósł ją do relacji pomiędzy kwotą średnich zarobków w Wielkiej Brytanii i w Polsce. Centrum życia J. P. koncentrowało się bowiem wokół Wielkiej Brytanii, której był obywatelem, w której mieszkał i pracował. Reasumując, Sąd I instancji podjął prawidłową decyzję w zakresie wysokości zasądzonego odszkodowania. Proponowana przez prokuratora kwota 20.000 zł, stanowiąca kwotę niecałych 500 zł. za każdy dzień tymczasowego aresztowania jawi się jako rażąco niska i nieadekwatna do sytuacji J. P.. Zwłaszcza, że jak wynika z doświadczenia Sądu Apelacyjnego aktualnie praktyką sądów pozostaje zasądzanie kwot zadośćuczynienia za 1 dzień pozbawienia wolności (zatrzymania czy tymczasowego aresztowania) w wysokości kilku tysięcy złotych, a nawet wyższych. Wniosek O zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej wysokości zasądzonego zadośćuczynienia i orzeczenie na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia w kwocie 20.000 zł. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów apelacji i tym samym brak jest podstaw do postulowanej przez prokuratora zmiany wyroku Sądu I instancji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżeniai podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.). ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1 Przedmiot utrzymania w mocy Całość rozstrzygnięcia Sądu I instancji Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, prokuratora i pełnomocnika Skarbu Państwa. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Lp. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. --------------------------------------------------- --------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. II Z uwagi na to, że postępowanie jest wolne od kosztów na podstawie art. 554 § 4 k.p.k. kosztami tymi obciążono Skarb Państwa. 7. PODPIS Izabela Szumniak Anna Nowakowska Anna Grodzicka 1.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik wnioskodawcy Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W części oddalającej wniosek o odszkodowanie tytułem utraconych korzyści związanych z rozwiązaniem umowy o pracę w kwocie 571.789, 13 zł. 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ Co do oddalenia wniosku o odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści związanych z rozwiązaniem umowy o pracę w kwocie 571.789, 13 zł. 1.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie w zakresie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia. 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ Ponad kwotę 20.000 zł. 1.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik Skarbu Państwa Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie w zakresie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia. 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ ponad kwotę 35.000 zł. tytułem zadośćuczynienia 1.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
II1 C 12/19
W pozwie z dnia 12 lutego 2019 roku (data nadania w UP), skierowanym przeciwko R.
II AKa 197/17
Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016r., sygn.
I C 1379/12
Strona powodowa (...) S.A.z siedzibą w W.wniosła pozew w postępowaniu upominawczym o wydanie przeciwko pozwanemu Andrzejowi Suszyckiemu - Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Kłodzku nakazu zapłaty i zobowiązanie pozwanego do zapłaty na rzecz powoda kwoty 338,73 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu, a w wypadku wniesienia przez pozwanego sprzeciwu o zasądzenie na rzecz powoda kwoty 338,73 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu podała, że w dniu 29.06.2011r. strona powodowa dokonała operacji przekazu pocztowego na adres zamieszkania D. P.kwoty 407 zł wynikającej z wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 24.05.2011r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV C 692/11

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR (del.) Robert Masznicz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Kowalska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa J. G. i S. G. (1) przeciwko pozwanym M. B. i Z. O. o pozbawienie w całości wykonalności tytułów wykonawczych oznaczonych w pozwie jako: – wyrok Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt I C 434/06 opatrzony klauzulą wykonalności przez tenże Sąd, - nakaz zapłaty Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 26 listopada 2007 r. o sygn. akt II Nc 3499/07, - nakaz zapłaty z dnia 26 czerwca 2006 r. o sygn. akt I Nc 4800/06 1) oddala powództwo w całości;

2) zasądza od powodów na rzecz pozwanych sumę 5 400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym:

a) kwotę 3 600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Okręgowym w Warszawie, b) kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie (sygn. akt VI ACz 1979/11). Sygn. akt IV C 692/11

UZASADNIENIE

WYROKU Pozwem złożonym w dniu 15 lipca 2010 r. (data pieczęci biura podawczego Sądu Rejonowego w Pruszkowie – k. 1), którego braki zostały uzupełnione w dniu 29 lipca 2010 r. (data pieczęci biura podawczego Sądu Rejonowego w Pruszkowie – k. 39), J. G. (powódka) oraz S. G. (1) (powód) wytoczyli powództwo przeciwko M. B. (pozwana) oraz Z. O. (pozwany), wnosząc o:

1) pozbawienie w całości wykonalności następujących tytułów wykonawczych:

a) wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt I C 434/06 opatrzonego klauzulą wykonalności przez Sąd Rejonowy w Pruszkowie;

b) nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie w dniu 26 listopada 2007 r. w sprawie o sygnaturze akt II Nc 3499/07;

c) nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie w postępowaniu nakazowym w dniu 26 czerwca 2006 r. w sprawie o sygnaturze akt I Nc 4800/06;

2) zasądzenie od pozwanych na rzecz powodów zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazali, że roszczenia egzekwowane wskazanymi tytułami wykonawczymi wygasły, albowiem powodowie dokonali spłaty odpowiedniego zadłużenia u właściwego komornika sądowego w części co do kwoty 54.500,00 zł, zaś pozostałej części rozliczyli się z wierzycielami, płacąc kwotę 145.000,00 zł, która została pokwitowana w imieniu wierzycieli w dniu 10 maja 2010 r. tytułem zupełnego rozliczenia wszystkich należności. (pozew – k. 1 i n., pismo procesowe – k. 39, pokwitowanie – k.

44) W piśmie procesowym z dnia 10 marca 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k.

94) pozwani wnieśli o:

1) przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu właściwemu miejscowo oraz rzeczowo, tj. Sądowi Okręgowemu w Warszawie;

2) oddalenie powództwa w całości;

3) zasądzenie od powodów na rzecz pozwanych zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazali, że przedstawiony przez powodów dokument odpowiedniego pokwitowania i rozliczenia jest dokumentem podrobionym oraz że właściwe organy ścigania prowadzą odpowiednie postępowania przygotowawcze w sprawie tego fałszerstwa. Pozwani wyjaśnili również, że nie udzielali umocowania do działania w ich imieniu osobie, której imię i nazwisko zapisano pod tamtym dokumentem. (pismo procesowe – k. 91 i n.) Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. wydanym w sprawie Sąd Rejonowy w Pruszkowie (sygn.. akt I C 438/10) uznał się niewłaściwym rzeczowo oraz przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, jako sądowi właściwemu. (postanowienie – k. 110) Dnia 22 czerwca 2016 r.

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III K 611/14 przeciwko powodowi, oskarżonemu o to, że: I. w ostatnich dniach czerwca 2010 r., a najpóźniej w dniu 2 lipca 2010 r. w W. w (...) usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 145.000,00 zł na szkodę pozwanych oraz S. G. (2), okazując pozwanej uprzednio sfałszowany dokument datowany na dzień 10 maja 2010 r., tj. rzekome pokwitowanie odbioru środków pieniężnej w kwocie 145.000,00 zł tytułem spłaty zadłużenia powodów i żądając od pozwanej umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. o czyn z art. 286 § 1 Kodeksu karnego (k.k.) w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k.;

II. w dniu 12 sierpnia 2010 r. w P. usiłował wprowadzić w błąd sędziego Sądu Rejonowego w Pruszkowie w sprawie o sygnaturze akt I C 438/10 i doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na szkodę pozwanych oraz S. G. (2) w kwocie 145.000,00 zł poprzez posłużenie się uprzednio sfałszowanym dokumentem datowanym na dzień 10 maja 2010 r., tj. rzekomym pokwitowaniem odbioru środków pieniężnych w kwocie 145.000,00 zł tytułem spłaty zadłużenia powodów, który to dokument załączył do zażalenia powodów na postanowienie Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie o sygnaturze akt I C 438/10 w przedmiocie oddalenia wniosku o udzielenie zabezpieczenia, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k.; wydał wyrok, którym uniewinnił powoda od popełnienia zarzucanych mu czynów.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego wniósł apelację od tamtego wyroku, wskutek czego Sąd Okręgowy w Warszawie jako właściwy sąd odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. (wyroki - k. 452 i n.) Rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny. Dnia 21 stycznia 2007 r. pełnomocnik pozwanej złożył wniosek o wszczęcie przeciwko powodowi egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie wydanego dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie o sygnaturze akt I C 434/06.

Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i było prowadzone przez D. K. – komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Pruszkowie pod sygnaturą akt (...). (bezsporne, postanowienie – k.

5) Dnia 6 lutego 2008 r. pełnomocnik pozwanej złożył wniosek o wszczęcie przeciwko powodowi egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie w dniu 26 listopada 2007 r. w sprawie o sygnaturze akt II Nc 3499/09. Postępowanie egzekucyjne wszczęte wniesieniem tegoż wniosku było prowadzone przez D. K. – komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Pruszkowie pod sygnaturą akt (...). (bezsporne, postanowienie – k.

10) D. K. – komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Pruszkowie prowadziła również postępowanie egzekucyjne pod sygnaturą akt (...) z wniosku pozwanego przeciwko powodom na podstawie nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym dnia 26 czerwca 2006 r. przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt I Nc 4800/06. (bezsporne, postanowienie – k. 472) Roszczenia stwierdzone wymienionymi tytułami wykonawczymi zostały w całości wyegzekwowane przez właściwego komornika sądowego. Z tej przyczyny postanowieniami z dnia 10 marca 2014 r. właściwy komornik sądowy postanowił zakończyć postępowania egzekucyjne prowadzone pod sygnaturami akt (...) i (...), a postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. postanowił zakończyć postępowanie egzekucyjne prowadzone pod sygnaturą akt (...). (bezsporne, postanowienia – k. 472 i n.) Sąd Okręgowy ustalił stan faktyczny na podstawie odpowiednich dokumentów urzędowych, zgodnie z art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.), z uwzględnieniem okoliczności przyznanych i bezspornych, zgodnie z art. 229 i 230 k.p.c. Powodowie nie udowodnili, aby po wszczęciu odpowiednich postępowań egzekucyjnych spełnili do rąk pełnomocnika wierzycieli jakiekolwiek świadczenie tytułem odpowiedniego rozliczenia, w szczególności aby zapłacili sumę 145.000,00 zł S. G. (2).

Przedstawiony przez powodów dokument prywatny oznaczony jako pokwitowanie nie jest wiarygodnym dowodem spełnienia takiego świadczenia, co wyjaśnia dalsza część niniejszego uzasadnienia. W ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Wytoczone przez powodów powództwo o pozbawienie wykonalności odpowiednich tytułów wykonawczych podlega oddaleniu w całości, skoro postępowania egzekucyjne wszczęte oraz prowadzone na podstawie odpowiednich tytułów wykonawczych zostały przed zamknięciem rozprawy zakończone z przyczyny zupełnego wyegzekwowania odpowiednich wierzytelności, co czyni powództwo przeciwegzekucyjne bezprzedmiotowym.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły niżej przytoczone przepisy prawa oraz niżej wyjaśnione okoliczności. Zgodnie z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może oprzeć powództwo także na zarzucie spełnienia świadczenia po powstaniu tytułu egzekucyjnego.

Skutek w postaci wygaśnięcia zobowiązania wywierają w szczególności takie zdarzenia materialnoprawne, jak wykonanie zobowiązania przez spełnienie świadczenia zgodnie z jego treścią, potrącenie, odnowienie, zwolnienie z długu, wreszcie świadczenie w miejsce spełnienia. Natomiast skutek w postaci niemożności egzekwowania zobowiązania wywierają w szczególności takie zdarzenia materialnoprawne, jak: prolongata terminu spełnienia świadczenia, rozłożenie świadczenia na raty i przedawnienie roszczenia. Skoro w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. przewidziano wyłącznie zdarzenia, wskutek których zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane, przepis ten może mieć zastosowanie jedynie do zdarzeń wyżej wymienionych lub podobnych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I CSK 282/08).

Powództwo przeciwegzekucyjne jest merytorycznym środkiem obrony dłużnika lub osoby trzeciej przeciwko niezgodnej z prawem egzekucji, zarówno co do samej zasadności, jak i dopuszczalności egzekucji. Można wytoczyć je tak długo, jak długo trwa egzekucja. Nie jest ono dopuszczalne po wykonaniu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 816 § 1 k.p.c. z chwilą zakończenia egzekucji, w której wierzyciel został w całości zaspokojony, traci on prawo dysponowania aktem wykonawczym, który zostaje zatrzymany w aktach. Z chwilą wykonania tytułu wykonawczego wskutek wyegzekwowania świadczenia jego wykonalność wygasa, a zatem nie można już żądać pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 1978 r., III CRN 310/77, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1988 r., I CR 255/88).

Również w nauce prawa przyjmuje się, że o skuteczności i zasadności powództwa opartego na podstawie art. 840 § 1 k.p.c. decyduje – zgodnie z art. 316 § 1 k.p.c. – stan istniejący w chwili zamknięcia rozprawy, skoro roszczenie o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego wygasa z momentem wyegzekwowania przez wierzyciela całości objętych tym tytułem świadczeń. Wszelkie należności stwierdzone tytułami wykonawczymi wskazanymi w pozwie zostały w całości wyegzekwowane od powodów na rzecz pozwanych przed zamknięciem rozprawy ze skutkiem zakończenia odpowiednich egzekucji, co potwierdzają odpisy odpowiednich dokumentów urzędowych i co nie było zresztą faktem spornym między stronami.

W takim stanie niedopuszczalne jest pozbawianie wykonalności odpowiednich tytułów wykonawczych według art. 840 k.p.c., tym bardziej, że z chwilą zakończenia egzekucji niedopuszczalne jest również wszczęcie egzekucji w przyszłości na podstawie tych samych tytułów. Z tej przyczyny, nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest prawdziwość lub nieprawdziwość twierdzenia powodów, że jako dłużnicy spełnili odpowiednie świadczenie do rąk S. G. (2) jako pełnomocnika wierzycieli (pozwanych) i że otrzymali od tej osoby pokwitowanie rozliczenia długu.

W ocenie Sądu Okręgowego, który w niniejszej sprawie przesłuchał S. G. (2) w charakterze świadka, zeznania tej osoby, konsekwentne i zgodne z zeznaniami złożonymi przez niego w odpowiednim postępowaniu karnym, stanowią zresztą wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że nie sporządził dokumentu odpowiedniego pokwitowania i nie złożył podpisu pod tym dokumentem. Świadek przekonująco wyjaśnił, w jakich okolicznościach własnoręcznie zapisał swoje imię i nazwisko oraz numer telefonu na kartce w kratkę wyrwanej z notatnika z nadrukiem odpowiedniej kancelarii.

Wiarygodnie zeznał również, że nie przyjmował żadnej sumy pieniężnej od dłużników (k. 489 i n.). Zeznanie S. G. (2) stanowi świadectwo niesporządzenia przez niego pokwitowania, niezłożenia podpisu pod pokwitowaniem i nieprzyjęcia od dłużników sumy pieniężnej. Zgodnie z art. 328 § 2 k.p.c., wskazując podstawę faktyczną, właściwy sąd ma obowiązek wskazania dowodu, na którym oparł odpowiednie ustalenie bez potrzeby wyjaśniania, dlaczego uznał dowód za wiarygodny. Zgodnie z przytoczonym przepisem, jedynie w razie odmówienia danemu zeznaniu wiarygodności i mocy dowodowej właściwy sąd powinien wyjaśnić dlaczego odpowiednie świadectwo uważa za niewiarygodne lub pozbawione mocy dowodowej.

Sąd Okręgowy, przesłuchując świadka i oceniając całokształt wyników postępowania dowodowego, nie stwierdził w zeznaniach świadka żadnych niekonsekwencji lub nielogiczności, wreszcie niespójności z całokształtem okoliczności sprawy, w związku z czym brak jest jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw do rozsądnego wnioskowania o niewiarygodności tych zeznań. Wbrew ocenie przedstawionej przez właściwy sąd karny, przebieg zdarzeń opisany przez świadka jest właśnie logiczny i niesprzeczny z doświadczeniem życiowym, a niezłożenie przez powodów jakichkolwiek zeznań lub wyjaśnień (w postępowaniu karnym powód, jako oskarżony, odmówił składania wyjaśnień) co do okoliczności wejścia w posiadanie takiego dokumentu czyni niewiarygodnymi twierdzenia powodów o rozliczeniu się z wierzycielami.

Z tych przyczyn niewiarygodny jest dokument odpowiedniego pokwitowania. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że zapisane tam przez świadka własne imię i nazwisko stanowią podpis w rozumieniu art. 245 k.p.c. Przekonujące w takim razie jest twierdzenie świadka i pozwanych (wierzycieli), że treść pokwitowania została naniesiona nad tymi danymi bez wiedzy i zgody świadka. Niewiarygodna natomiast jest przedstawiona przez dłużników (powodów) wersja o świadczeniu znacznej sumy pieniężnej w toku egzekucji w gotówce do rąk osoby nielegitymującej się odpowiednim pełnomocnictwem oraz o wręczeniu tej sumy za pokwitowaniem sporządzonym na wyrwanej z notesu firmowego kartce w kratkę bez zadbania choćby o obecność osób postronnych, które byłyby świadkami czynności.

Sąd Okręgowy, rozpoznając niniejszą sprawę, nie był związany motywami pisemnymi wyroku Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie wydanego w odpowiedniej sprawie karnej. Powód, jako oskarżony, został przez tamten sąd uniewinniony od zarzucanych mu czynów. Oznacza to, że nie został względem powoda wydany prawomocny wyrok skazujący. Zgodnie z art. 11 k.p.c., jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Z uzasadnienia wyroku wydanego w postępowaniu karnym wynika zresztą, że wersja zdarzeń przedstawiona przez świadka S. G. (2) nie została wykluczona wynikami postępowania dowodowego, zaś oskarżonego uniewinniono na zasadzie nieobalonego domniemania niewinności wskutek rozstrzygnięcia odpowiednich wątpliwości na korzyść oskarżonego.

Przekonanie o wiarygodności lub niewiarygodności odpowiedniego zeznania oraz odpowiedniego dokumentu pokwitowania nie ma zresztą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, co wyjaśniono we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Dlatego powództwo przeciwegzekucyjne zostało oddalone w całości. Zgodnie z art. 108 § 1 zdanie pierwsze, Sąd Okręgowy orzekł w wyroku o kosztach postępowania na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z odpowiednimi przepisami wykonawczymi do ustawy – Prawo o adwokaturze, normującymi zasady wynagrodzenia adwokata.

Zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W takim stanie Sąd Okręgowy zastosował stawkę wynagrodzenia adwokata (3.600,00 zł) odpowiednią dla wartości przedmiotu sporu według obowiązującego w chwili wszczęcia postępowania § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Na podstawie § 13 ust. 2 pkt 2 odpowiedniego rozporządzenia wykonawczego, Sąd Okręgowy zasądził od powodów na rzecz pozwanych również kwotę 1.800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym w sprawie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt VI Acz 1979/11, wskutek wniesionego przez powodów w dniu 7 września 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 148) zażalenia (k. 142 i n.) na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 24 sierpnia 2011 r. (k. 138 i n.). Pozwani, reprezentowani przez adwokata, wnieśli odpowiedź na tamto zażalenie w dniu 28 października 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 164), wnosząc o oddalenie zażalenia i o zasądzenie od powodów na rzecz pozwanych zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym (k.160 i n.), zaś Sąd Apelacyjny pozostawił Sądowi Okręgowemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (k. 168 i n.).

Z tych wszystkich przyczyn i na podstawie przytoczonych przepisów prawa Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji. ZARZĄDZENIE (...) (...)