IV Ka 747/17 · Sąd powszechny

Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć.

Sygn. akt VI Ka 299/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 lipca 2021r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: przewodniczący: sędzia Daniel Strzelecki protokolant: Sylwia Piliszewska przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w J.: A. J. po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2021r. sprawy P. M. urodzonego dnia (...) w K. syna A. i R. z domu W. oskarżonego z art. 190§1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 marca 2021r. sygn. akt II K 1596/19 I. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. i postępowanie o zarzucony mu czyn z art. 190§1 k.k. na podstawie art. 17§1 pkt. 3 k.p.k. w zw. z art. 1§2 k.k. umarza; II. stwierdza, że koszty sądowe w sprawie ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 299/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 marca 2021r. w sprawie sygn. akt II K 1596/19. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------- ------------------------- ------------------------- ------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- ------------------ ------------------------------------ ------------------------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -- -------------------- --------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -- -------------------- --------------------------------------------------------------- ​ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady obiektywizmu oraz swobodnej oceny dowodów polegającą na: a) kierunkowym i nieuzasadnionym uznaniu depozycji pokrzywdzonej M. N. (1) i D. W. za wiarygodne w zakresie, w jakim wskazywały one na kierowanie przez oskarżonego P. M. gróźb uszkodzenia ciała wobec pokrzywdzonej, podczas gdy zeznania rzeczonych świadków są sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, in concreto wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniami świadka J. K.; b) bezpodstawnym uznaniu zeznań świadka J. K. za niewiarygodne w zakresie, w jakim wskazywał, iż nie słyszał jakoby oskarżony P. M. kierował wobec pokrzywdzonej groźby uszkodzenia ciała; c) pominięciu okoliczności wpływających na ocenę dowodową zeznań świadka D. W., tj. konfliktu z P. M. oraz faktu toczącego się postępowania pomiędzy w/w, a oskarżonym przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze sygn. akt II K 773/20, a także zażyłej relacji z pokrzywdzoną. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mającą wpływ na jego treść, a polegający na nieuzasadnionym uznaniu, iż P. M. dopuścił się zarzuconego mu czynu z art. 190§1 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. z ostrożności procesowej w razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, a polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż w świetle ujawnionych okoliczności sprawy, pokrzywdzona M. N. (1) w okresie inkryminowanym mogła realnie obawiać się oskarżonego przez pryzmat jego zachowania, dysproporcji siły, różnicy wieku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2. Zarzuty z pkt. 1 i 2 apelacji adw. M. B. podlegały łącznemu omówieniu, a to dlatego, że ogniskowały się wokół tego samego zagadnienia. Błąd w ustaleniach faktycznych, który został zarzucony z pkt. 2 środka odwoławczego, wynikał wszakże, zdaniem skarżącego, z naruszenia przez Sąd Rejonowy zasady obiektywizmu oraz swobodnej oceny dowodów, co stanowiło przedmiot zarzutu z pkt. 1 apelacji. Żaden z tych zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie. Adw. M. B. nie przedstawił bowiem przekonywających argumentów, które świadczyłyby o tym, że dokonana przez Sąd meriti ocena wskazanych w zarzutach dowodów była wadliwa. Sąd Rejonowy wszechstronnie bowiem ocenił zgromadzone dowody i poprawnie ustalił okoliczności, w jakich doszło do zachowania stanowiącej osnowę niniejszego procesu, czemu dał jednoznaczny wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Sądu ad quem przeprowadzona przez Sąd meriti ocena dowodów była swobodna, jako że uwzględniała zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena ta korzystała zatem z ochrony opartej na przesłankach opisanych w treści art. 7 k.p.k. Została ona wszakże poprzedzona prawidłowym ujawnieniem dowodów na rozprawie głównej, rozważeniem wszelkich okoliczności niniejszej sprawy, a przy tym, co już podniesiono, wnioskowanie Sądu Rejonowego czyniło zadość nakazom wyartykułowanym w treści powołanego unormowania – postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008r. w sprawie sygn. akt IV K 149/08, OSNKW 2008/1/1419. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy i rozważając w kontekście opisanych wyżej zarzutów środka odwoławczego dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę zgromadzonych dowodów, jak i poczynione przezeń na podstawie tej oceny ustalenia faktyczne, zaznaczenia wymagało, że doszedł on do trafnego wniosku, że P. M. w dniu 6 marca 2019r. sformułował pod adresem M. N. (1) groźbę karalną. Sąd ten oceniając wyjaśnienia P. M. i zeznania M. N. (1) prawidłowo uznał, że na wiarę zasługiwały ich depozycje, w których zgodnie wywodzili, że istniał pomiędzy nimi sąsiedzki konflikt. Słusznie wskazał Sąd meriti, że okoliczność ta znajdowała potwierdzenie w zeznaniach D. W., A. N., A. M. (1), J. K.. A. K. (1), W. K., D. Ś. (1), M. J., D. K. i A. M. (2). Bezbłędnie Sąd Rejonowy dostrzegł również, że na kanwie tego właśnie konfliktu doszło w dniu 6 marca 2019r. pomiędzy P. M. i M. N. (1) do kolejnego nieporozumienia, które skutkowało tym, że oskarżony zagroził pokrzywdzonej uszkodzeniem jej ciała. Tę wypowiedź P. M. skierowaną do M. N. (1) słyszała przecież znajdująca się wówczas na tarasie swojego mieszkania D. W., czemu dała wyraz składając zeznania. Nie można było też pominąć tego, że również oskarżony potwierdził, że w tej dacie doszło pomiędzy nim a pokrzywdzoną do słownej wymiany zdań, jak i że gdy w trakcie tego zajścia kierował się z podwórka w stronę klatki schodowej, to D. W. wychodziła na balkon należącego do niej mieszkania. Z tych powodów miał zatem Sąd Rejonowy uzasadnione podstawy do przyjęcia, że D. W. obserwowała stanowiące przedmiot osądu zachowanie P. M.. W tym otoczeniu dowodowym Sąd ten doszedł więc do trafnego przekonania, że P. M. nie przyznając się do popełnienia tego czynu miał interes w kwestionowaniu swojego sprawstwa, jako że dążył do uniknięcia odpowiedzialności karnej za to zachowanie. Sąd II instancji dostrzegał oczywiście to, że M. N. (1) i D. W. pozostawały w koleżeńskich relacjach i że ich stanowisko co do zarządzania nieruchomością wspólną Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w J. było zbieżne, a przy tym to właśnie zarządzanie tą nieruchomością było pierwotną przyczyną zaistniałego pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną sporu. Należało jednak zaznaczyć, że o wiarygodności relacji M. N. (1) dobitnie świadczyło to, że chociaż P. M. zagroził jej w dniu 6 marca 2019r., to do dnia 30 lipca 2019r. nie zażądała ona jego ścigania za to zachowanie. Taki wniosek złożyła ona zaś w związku z fizycznym jej i oskarżonego kontaktem, do którego doszło w dniu 25 czerwca 2019r. na klatce schodowej tej Wspólnoty. Ta okoliczność dowodziła zatem niezbicie tego, że M. N. (1) nie pomawiała instrumentalnie P. M. o popełnienie przestępstwa, którego w istocie się nie dopuścił. Wręcz przeciwnie, świadczyła o tym, że pokrzywdzona zawiadomienie o przestępstwie stanowiącym osnowę faktograficzną niniejszego postępowania złożyła w związku z pogłębiającymi się konfliktem między nią a oskarżonym. Sąd Okręgowy nie podzielił kategorycznej oceny zeznań złożonych przez J. K. dokonanej przez Sąd I instancji, co jednak pozostawało bez wpływu na poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Chociaż świadek ten, podobnie jak oskarżony, był skonfliktowany na kanwie zarządzania nieruchomością wspólną z pokrzywdzoną. Nie można było jednak wykluczyć, że w czasie, kiedy pomiędzy P. M. i M. N. (1) doszło w dniu 6 marca 2019r. do wymiany zdań, to J. K. opuścił czasowo pomieszczenie, którego okno wychodziło na podwórko od strony bramy wjazdowej i udał się do innego pomieszczenia, w którym nie mógł usłyszeć tego zajścia. Przypomnieć przy tym należało, że zarówno oskarżony, jak i pokrzywdzona potwierdzili, że w krytycznym czasie doszło pomiędzy nimi do wymiany zdań. Fakt zatem, że J. K. tej wymiany nie słyszał nie świadczył zatem o tym, że w ogóle nie miała ona miejsca. Jednocześnie nietrafny okazał się zarzut adw. M. B. gdy wskazywał, że D. W. z tarasu swojego mieszkania nie mogła widzieć poddanego osądowi zdarzenia. Rzecz bowiem w tym, że w toku postępowania sądowego zarówno oskarżony, jak i pokrzywdzona podnosili, że wymiana zdań zaczęła się między nimi w okolicy, w której wieszał on pranie, lecz w czasie tego zajścia oskarżony zmierzał w kierunku wejścia do kamienicy. Ad. 3. Nie był też trafny zarzut wysłowiony w pkt. 3 apelacji adw. M. B.. Należało w pierwszej kolejności zastrzec, że znamię przedmiotowe przestępstwa z art. 190§1 k.k. w postaci uzasadnionej obawy spełnienia groźby karalnej zostaje spełnione, gdy groźba w subiektywnym odbiorze osoby pokrzywdzonej wywołała obawę spełnienia, a jednocześnie obiektywna ocena okoliczności określonego zachowania pozwoliła stwierdzić, że zagrożony mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać – wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2002r., II AKa 163/02, KZS 2002/7–8/38. Przenosząc te spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, że Sąd I instancji trafnie dostrzegł, że z uwagi na zasadniczą różnicę wieku pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzoną, jak i fakt, że P. M. był mężczyzną, zaś M. N. (1) kobietą, jego wypowiedź sformułowana wobec pokrzywdzonej zarówno subiektywnie wywołała u niej obawę spełnienia wysłowionej wówczas groźby, jak i obiektywnie mogła takie przeświadczenie u niej wywołać. Argumentacja apelującego sprowadzająca się do stwierdzenia, że skoro pokrzywdzona sprowokowała analizowane zachowanie oskarżonego, wielokrotnie mu wcześniej ubliżała, to subiektywnie nie obawiała się spełnienia wypowiedzianej groźby, nie mogła zostać uznana za spójną. Rzecz bowiem w tym, że oskarżony w krytycznym czasie po raz pierwszy zagroził pokrzywdzonej uszkodzeniem ciała, co z pewnością było dla niej zaskoczeniem i z tego powodu również w jej subiektywnym odbiorze spowodowało, że obawiała się spełnienia tej jego zapowiedzi\. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy nie podzielił stanowiska wyrażonego przez adw. M. B. w wywiedzionej apelacji, uznając podniesione w niej zarzuty za bezzasadne. Tym samym nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o uniewinnienie P. M. od popełnienia zarzuconego mu czynu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------ 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Wobec stwierdzenia, że społeczna szkodliwość przypisanego P. M. czynu zabronionego była znikoma, to zaskarżony wyrok należało uchylić, zaś postępowanie o zarzucony mu czyn z art. 190§1 k.k. na podstawie art. 17§1 pkt. 3 k.p.k. w zw. z art. 1§2 k.k. umorzyć. Pomimo bowiem zrealizowania poddanym osądowi zachowaniem P. M. znamion ustawowych zarzuconego mu przestępstwa z art. 190§1 k.k., substrat materialny tego zachowania w postaci społecznej szkodliwości charakteryzował się znikomością. Wszakże szereg cech indywidualizujących tenże czyn spowodował, że jego materialna zawartość okazała się nietypowo niska, co skutkowało koniecznością stwierdzenia, że nie zachodziły podstawy do uznania go za karygodny. Zauważenia w pierwszej kolejności wymagało to, że M. N. (2) starała się tak zrelacjonować obraz zdarzenia poddanego osądowi w niniejszym postępowaniu, aby osobę P. M. przedstawić jako bezwzględnego przestępcę, który zdecydował się zaatakować bez najmniejszego powodu osobę w podeszłym wieku. Takie jej postąpienie okazało się zabiegiem cynicznym, jako że w trakcie postępowania wyświetlony został cały szereg okoliczności, które zdecydowanie łagodząco wpływały na społeczną szkodliwość zarzuconego oskarżonemu zachowania. Rzecz bowiem w tym, że na rozprawie przeprowadzonej w dniu 15 lipca 2020r. M. N. (1) podała, iż jej konflikt z P. M. zaczął się od momentu, kiedy otrzymał mieszkanie we Wspólnocie Mieszkaniowej zaznaczając zarazem, że nie było żadnego zdarzenia, które ich konflikt zapoczątkowało. Tymczasem z wyjaśnień P. M., które znajdowały wsparcie w zeznaniach złożonych przez J. K. i D. Ś. (1), wynikało niezbicie, że na przełomie 2018 i 2019r. M. N. (1) zorganizowała na klatce schodowej zebranie tej Wspólnoty w taki sposób, że ogłoszenie o nim wywiesiła na dzień przed jego terminem. Gdy na tym zebraniu oskarżony zwrócił jej uwagę, że zebranie powinno zostać wyznaczone z kilkudniowym wyprzedzeniem, to otrzymał od niej odpowiedź, że jeżeli coś mu się nie podoba to może iść do domu. Zważywszy na to, że oskarżonemu jako członkowi tej ułomnej osoby prawnej przysługiwało prawo wzięcia udziału w jej zebraniu, a przy tym jego prośba o organizowanie zebrania z kilkudniowym wyprzedzeniem znajdowała oparcie w treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, to wypowiedź pokrzywdzonej potraktować należało jako prowokacyjną i obraźliwą. To zatem arogancka postawa M. N. (1) wobec P. M., którą zaprezentowała dodatkowo przy innych członkach tej Wspólnoty, spowodowała, że ich relacje znacznie się pogorszyły. Z zeznań M. N. (2), D. W., A. M. (1), J. K., A. K. (2), W. K., D. Ś. (2), M. J. wynikało ponadto, że to dwie pierwsze pozostawały w konflikcie z większością członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Wyłączywszy M. N. (2) oraz D. W., pozostali powołani świadkowie, jak również D. K. oraz A. M. (2), podali również, że P. M. utrzymywał z tymi członkami poprawne relacje. Także te spostrzeżenia dawały asumpt do przyjęcia, że nie tylko oskarżony dostrzegał negatywne zachowania pokrzywdzonej podejmowane w społeczności sąsiedzkiej. M. N. (2) podała na rozprawie, że w dniu 6 marca 2019r. była wzburzona tym, że P. M. „niemal przed nosem zamknął ((...) jej – dopisek S.O.) bramę wjazdową uruchamianą pilotem”, zastrzegając ponadto, że dlatego właśnie zwróciła mu uwagę na jego zachowanie. Tymczasem nie podała, że nie miała pewności co do tego, iż to właśnie oskarżony tę bramę zamknął, jak i że o jej zamknięcie w pierwszej kolejności podejrzewała sąsiada J. K.. Nie wskazała też, że najpierw udała się z pretensjami do mieszkania tego właśnie sąsiada, a dopiero gdy stanowczo zaprzeczył, że zamknął bramę, to udała się w tej samej sprawie do oskarżonego. Ogół tych okoliczności wskazywał zatem jednoznacznie na to, że M. N. (2) pretensje o zamknięcie bramy zgłosiła zarówno do J. K., jak i P. M. nie wiedząc jednak ani tego, czy to właśnie któryś z nich zdecydował się użyć pilota w celu zamknięcia bramy, ani także tego, czy takie zachowanie któryś z nich podjął, aby uczynić jej dolegliwość. W tych okolicznościach, a to wobec zaprzeczenia przez P. M. i J. K., że zamknęli tę bramę, zgłoszone wobec nich o to przez M. N. (2) pretensje z pewnością mogły wzbudzić ich wzburzenie, które uznać należało za uzasadnione. Trafnie zatem obrońca oskarżonego w uzasadnieniu apelacji wskazał, że zdarzenie stanowiące osnowę faktograficzną niniejszego postępowania zostało sprowokowane przez pokrzywdzoną. Nie można było też tracić z pola widzenia tego, że M. N. (2) zdecydowała się zgłosić pretensje w sprawie zamknięcia bramy pomimo tego, że mogła bez przeszkód na ogrodzony teren należący do Wspólnoty Mieszkaniowej dostać się przez sąsiadującą z bramą furtkę. W toku rozprawy zeznała przecież „Jeśli bym nie weszła bramą, to jest jeszcze furtka. Ja teraz też nie rozumiem o co mi chodziło z tą bramą”. Trudno było zatem uznać za usprawiedliwioną jej postawę przedsięwziętą wobec oskarżonego zważywszy na to, że po pierwsze, nie miała żadnych podstaw do przyjęcia, że to on zadał pilotem polecenie zamknięcia bramy, a zatem nie mogła również stwierdzić, że zrobił to złośliwie, aby utrudnić jej przejazd. Po drugie wreszcie, skoro M. N. (1) mogła dostać się na ogrodzoną posesję przez furtkę, to jej postawy przedsięwziętej wobec P. M. nie można było poczytać jako zasługującej na aprobatę. Jeżeli zatem pokrzywdzona wskazała „Mnie dotknęło to zamknięcie bramy (...)”, to należało tylko poprzestać na wskazaniu, iż jej subiektywne odczucia nie tylko nie były uzasadnione, ale przedsięwzięta przez nią z powodu tej nieuzasadnionej frustracji aktywność wobec P. M. była przyczyną tego, że w dniu 6 marca 2019r. doszło pomiędzy nimi do wymiany zdań. Wzburzenie oskarżonego było zatem uzasadnione i chociaż nie powinien był formułować wobec pokrzywdzonej groźby karalnej, to jednak należało dostrzegać, że został wówczas bezpardonowo i bezpodstawnie zaatakowany przez nią słownie. Dodać ponadto należało, że groźba karalna wypowiedziana przez P. M. nie była w swojej treści szczególnie dolegliwa. Rzecz bowiem w tym, że oskarżony dążąc do tego, aby pokrzywdzona, która podeszła do niego formułując nieuzasadnione pretensje o zamknięcie bramy, oddaliła się, stwierdził do niej „(...) odejdź, bo zaraz ci przypierdolę”. Reakcja oskarżonego, jakkolwiek bezprawna, nie była jednak ukierunkowana na zagrożenie pokrzywdzonej w celu uczynienia jej dolegliwości. Oskarżony dążąc do tego, aby pokrzywdzona oddaliła się od niego, a więc zmierzając do tego, aby konfliktowa sytuacja nie uległa zaognieniu, zażądał od niej, aby od niego odeszła wskazując, że jeżeli tego nie uczyni to wyrządzi jej krzywdę. Zamierzał zatem bezsprzecznie do deeskalacji tej konfliktowej sytuacji. Te wszystkie okoliczności sprawiły zatem, że czyn, którego P. M. dopuścił się w dniu 6 marca 2019r. wobec M. N. (1), nie był społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy. Zaskarżony wyrok należało zatem uchylić, zaś postępowanie karne wobec oskarżonego umorzyć. 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. W oparciu o art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Odwoławczy stwierdził, iż koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 499/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 sierpnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Agnieszka Karłowicz Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Renaty Duszczyk po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. sprawy M. P. oskarżonego art. 244 kk w zb. z art.180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 936/24 I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 620 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 499/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 936/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty 1. Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka E. P. i uznanie przedmiotowych zeznań za w pełni wiarygodne, w sytuacji, gdy powyższy świadek jest byłą żoną oskarżonego i pozostaje z nim w silnym konflikcie a nadto, w przeszłości świadek składała na oskarżonego liczne zawiadomienia, w tym o czyn pedofilii i domagała się pozbawienia oskarżonego praw rodzicielskich nad wspólną córką stron. 2. Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka E. P. i uznanie przedmiotowych zeznań za w pełni wiarygodne, podczas gdy przedmiotowe zeznania są sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. 3. Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. K. i uznanie przedmiotowych zeznań za w pełni wiarygodne, w sytuacji, gdy powyższy świadek od wielu lat pozostaje skonfliktowany z oskarżonym, co więcej w przeszłości świadek składała liczne zawiadomienia na oskarżonego. 4. Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. K. i uznanie przedmiotowych zeznań za w pełni wiarygodne podczas gdy przedmiotowe zeznania są sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, 5. Obraza przepisów postępowania tj. art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z zeznań świadka S. S., który to dowód został uznany za wiarygodny w całości, a zatem powinien stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych – co skutkowało oparciem przez Sąd ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. 6. Obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z niekwestionowanej przez Sąd, zawartej między oskarżonym a S. S. umowy użyczenia samochodu marki S., co skutkowało oparciem przez Sąd ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami postępowania wskutek złożonej przez obrońcę oskarżonego apelacji, uznał podniesione zarzuty jako niezasadne i tym samym wniesionego środka odwoławczego nie uwzględnił. Wspólnym mianownikiem zarzutów podniesionych przez obrońcę w apelacji było kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów z zeznań świadków – siostry oskarżonego M. K. oraz jego byłej żony E. P.. Zdaniem obrońcy, z racji toczącego się od lat konfliktu między tymi świadkami, a oskarżonym, Sąd Rejonowy nie powinien uznawać tych zeznań za w pełni wiarygodnych, a ponadto zdaniem obrońcy przedmiotowe zeznania były sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Co więcej, obrońca zarzucał pominięcie dowodów z zeznań świadka S. S. oraz z dowodu w postaci umowy użyczenia samochodu marki S., a zatem oparcie przez Sąd ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy procedował prawidłowo, właściwie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, uwzględniając przy wyrokowaniu wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy, które finalnie jednoznacznie przemawiały za sprawstwem oskarżonego co do zarzucanych mu czynów. Zarzuty apelacyjne obrońcy opierały się na przyjętej linii obrony, przedstawiającej alternatywny przebieg wydarzeń, zgodnie z którym samochodem oskarżonego kierował S. S., który zawarł z oskarżonym umowę użyczenia pojazdu. Należy podkreślić, że taka linia obrony pojawiła się dopiero na etapie postępowania sądowego, bo w toku przesłuchania w dniu 18 października 2024 roku oskarżony nie wyjaśniał o tak istotnej okoliczności jak zawarta umowa użyczenia. W ocenie Sądu Okręgowego, forsowana przez obronę wersja wydarzeń była wątpliwa i na uwzględnienie nie zasługiwała, bowiem nie uzyskała swego potwierdzenia w wiarygodnym materiale dowodowym, jak również była sprzeczna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Aprobując zaś ocenę materiału dowodowego, jaką przeprowadził Sąd meriti, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również błędów w ustaleniach faktycznych, które były na tych dowodach poczynione. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji słusznie nadał zeznaniom świadków M. K. i E. P. walor wiarygodności. Obrońca zarzucił wyrokowi Sądu I instancji, że budowanie stanu faktycznego w oparciu o relacje świadków będących osobami skonfliktowanymi z oskarżonym, mającymi osobisty interes w przedstawieniu go w negatywnym świetle, jest sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem i wskazaniami doświadczenia życiowego. Sąd I instancji podkreślił, że wydając wyrok brał pod uwagę fakt, że świadkowie wykazywali niechęć do oskarżonego z powodu wieloletnich konfliktów istniejących między nimi, a oskarżonym. Jednak, po wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego Sąd Rejonowy powziął przekonanie, że nic nie wskazuje na to, aby ich relacje procesowe nie były zgodne ze stanem rzeczywistym. Sąd Okręgowy podziela to zdanie. Po pierwsze, z zachowania świadków wynika, że nie forsowały one za wszelką cenę swojej tezy, chcąc doprowadzić do ukarania oskarżonego. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, fakt, iż w toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 19.03.2025 roku świadek M. K. wskazała, iż odnośnie do zdarzenia z dnia 29 sierpnia 2024 roku nie jest w 100 % pewna, czy samochodem S. kierował wówczas oskarżony, świadczy dobitnie o tym, iż nie dążyła ona do obciążenia oskarżonego za wszelką cenę, lecz obiektywnie relacjonowała zaobserwowane przez siebie zdarzenia. Co prawda, we wcześniejszych procesach, w których brał udział oskarżony, świadkowie M. K. i E. P. również zeznawały na jego niekorzyść, m.in. w sprawie rozwodowej prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Siedlcach – I Wydział Cywilny. Jednak obrońca nie wykazał, iż świadkowie zeznawali nieprawdę, nie zostało wszczęte postępowanie na podstawie stosownego zawiadomienia co do ewentualnego składania fałszywych zeznań, a więc tym bardziej nie zapadł wyrok skazujący je za składanie fałszywych zeznań. Ponadto, należy zauważyć, że siostra oskarżonego M. K., składając zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wraz z dowodem rzeczowym w postaci nagrania rejestrującego prowadzenie pojazdu przez oskarżonego, musiała liczyć się z tym, że organy ścigania dysponują urządzeniami technicznymi umożliwiającymi powiększenie obrazu w celu ustalenia wizerunku osoby, a zatem w przypadku kłamstwa i fałszywych pomówień oskarżonego świadek M. K. mogłaby ponieść negatywne konsekwencje prawnokarne. Jeśli zaś chodzi o zarzut obrońcy dotyczący tego, że osoba kierująca pojazdem marki S. zarejestrowana na nagraniu dostarczonym przez świadka nie jest możliwa do jednoznacznego zidentyfikowania, gdyż podobny wizualnie do oskarżonego jest jego kolega, użytkujący samochód, to zarzut ten również należało uznać za nietrafiony. Świadkowie – była żona oskarżonego oraz jego siostra, bardzo dobrze znały oskarżonego i zgodnie z doświadczeniem życiowym należało uznać, że miały najlepszą możliwość rozpoznania go. Należy wskazać, że świadek M. K. widział oskarżonego nie tylko jadącego samochodem, ale również wsiadającego za kierownicę pojazdu i odjeżdżającego samochodem. Ponadto, Sąd Okręgowy podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 (sygn. II AKa 81/13), iż nie należy a priori oceniać jako niewiarygodnych zeznań świadków powiązanych osobiście z pokrzywdzonym - istotą oceny dowodów jest bowiem ich treść, a nie pochodzenie. W polskiej procedurze karnej nie stosuje się bowiem formalnej oceny dowodów, lecz swobodną, zaś dowody ocenia się pod względem wiarygodności i niewiarygodności, nie zaś obiektywizmu lub subiektywizmu. Do tej kwestii odniósł się również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2018 r. ( sygn. akt V KK 520/18) podkreślając, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Zdaniem Sądu Okręgowego zasadne było również przyjęcie, że z zeznań świadka S. S. nie można wnioskować, że w sprawie należało wydać wyrok uniewinniający. Jak słusznie stwierdził Sąd Rejonowy, sama okoliczność używania samochodu S. przez świadka S. S. nie podważała wiarygodności zeznań świadków M. K. i E. P., ponieważ używanie pojazdu przez S. S. nie wyłączało możliwości korzystania z niego przez oskarżonego w czasie zaistnienia przypisanych mu czynów. Z tego samego względu, na Sąd nie kwestionował treści zawartej umowy, ale nie mogła ona powodować wyłączenia odpowiedzialności oskarżonego. Sąd przeanalizował ten dokument i z jego treści i okoliczności powstania wyciągnął właściwe wnioski. Umowa użyczenia nie zawierała zakazu używania pojazdu przez właściciela, a zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego pojazdem tym jeździła również jego partnerka. Podsumowując powyższe rozważania Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że Sąd meriti sprostał wymagającemu zadaniu i ocenił zgromadzony materiał dowodowy właściwie, wyczerpująco i trafnie to uargumentował, a także na jego podstawie ustalił prawidłowy stan faktyczny w sprawie, uzasadniający przypisanie oskarżonemu sprawstwa zarzucanych mu czynów, natomiast zarzuty skarżącego okazały się niezasadne. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II AKa 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania odzwierciedleniem, którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. We wniesionym środku odwoławczym brak było zarzutu dotyczącego niewspółmierności pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W ocenie Sądu Okręgowego nie zaistniały także przesłanki z art. 440 kpk które uprawniałyby do ingerencji w tą cześć wyroku. Dlatego też, przy wyczerpującym wywodzie Sądu Rejowego w części dotyczącej kary, odstąpiono od zupełnie abstrakcyjnego omawiania tej kwestii w niniejszych rozważaniach, podzielając w tym względzie stanowisko proceduralne Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17 (Legalis Numer 1728581). Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na niezasadność podniesionych przez obrońcę zarzutów, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Apelacja wniesiona przez obrońcę nie była zasadna i tym samym nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zasądzając od oskarżonego 600 zł tytułem opłaty za skazanie na karę grzywny, oraz na podstawie § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym – zasądzając kwotę 20 zł tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 kwietnia 2025r. sygn. akt II K 936/24 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 852/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.