Legislator Case Law & Legislation
II K 466/17 AI generated

II K 466/17 · Sąd powszechny

Case Number II K 466/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

wyroku z dnia 1 marca 2018 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: E. K. (1) zamieszkuje wspólnie z mężem M. K. (1) w R. w bloku wielorodzinnym przy ul. (...) – S. 1 w mieszkaniu nr (...), jest wyłącznym właścicielem tego lokalu. Dotychczas zarządca wspólnoty nie dysponował informacją o powyższym, a jako właściciel mieszkania widniała matka oskarżonej S. Ś.. Właściciele poszczególnych mieszkań w wymienionym bloku tworzą wspólnotę mieszkaniową. Zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali każdy z właścicieli posiada prawo głosu w sprawach dotyczących wspólnoty, uchwały mogą być podejmowane podczas zebrań wspólnoty mieszkaniowej, jak również w drodze indywidualnego zbierania głosów - tzw. obiegiem.

Legislator headnote

AI generated

II K 466/17 · Sąd powszechny: W tej części Sąd odmówił wiary zeznaniom J. R. (1) i G. N. (1) opierając się na treści księgi wieczystej. Podkreślić jednak należy, iż okoliczność ta nie prowadzi do braku wiarygodności pozostałej części zeznań wymienionych świadków z przyczyn już opisanych. Podobnie na ocenę wiarygodności zeznań świadków nie mają wpływu nieściśle zapamiętane szczegóły związane z tym, kto przekazał G. N. (1) karty i listę, czy J. R. (1), czy H. H. (1), jak również kogo wymieniona powiadomiła o zabraniu jej kart. Świadkowie nie przywiązując uwagi do tych szczegółów mogli je źle zapamiętać, zaś okoliczności te nie dotyczą wprost zarzucanego oskarżonej czynu.

Keywords

AI generated
ballot paper voting material vote harvesting preparation of votes postal voting registration of voters
AI generated
I NSW 454/23
Pismem z 24 października 2023 r.
I NSWR 318/23
Pismem z 24 października 2023 r.
II K 362/20
Sygn. akt II K 362/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: 1.Przewodniczący – SSR Tomasz Zieliński Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.- ----------- po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2021 roku sprawy B. K. zd. M. urodz. (...) w G. córki A. i T. zd. Z. oskarżonej o to, że: W dniu 12 lipca 2020 r. będącego dniem wyborów w lokalu wyborczym Obwodowej Komisji Wyborczej nr (...)w M. poprzez podarcie na pięć części zniszczyła kartę do głosowania w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie kartę ową wyniosła z lokalu wyborczego wyrzucając ją przed wejściem do budynku tj. o czyn z art. 248 pkt 3 kk w zb. z art. 497a kodeksu wyborczego w zw. z art. 11§2 kk 1. Oskarżoną B. K. uznaje za winną tego, że w dniu 12 lipca 2020 roku będącego dniem wyborów w lokalu wyborczym Obwodowej Komisji Wyborczej nr (...)w M. poprzez podarcie na pięć części zniszczyła kartę do głosowania w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej tj. występku z art. 248 pkt 3 kk i za to na podstawie powyższego przepisu przy zastosowaniu art. 37a§1 kk w zw. z art. 33§1 i 3 kk skazuje ją na karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna równa się kwocie 10 (dziesięć) zł. 2. Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych i art. 627 kpk zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 100,00 (sto) zł i obciąża ją kosztami sądowymi w pozostałym zakresie w kwocie 70,00 (siedemdziesiąt) zł. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 362/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. B. K. W dniu 12 lipca 2020 roku będącego dniem wyborów w lokalu wyborczym Obwodowej Komisji Wyborczej nr (...)w M. poprzez podarcie na pięć części zniszczyła kartę do głosowania w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej tj. występek z art. 248 pkt 3 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Wejście przez oskarżoną B. K. o godz. 9:16 do lokalu Obwodowej Komisji Wyborczej nr (...)mieszczącego się w budynku (...) w M. i po wylegitymowaniu się odebranie karty do głosowania w II turze wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej . 2. Porwanie przez B. K. na terenie lokalu wyborczego otrzymanej karty do głosowania, a następnie po wezwaniu przez przewodniczącą Obwodowej Komisji Wyborczej A. J. do zatrzymania jej, wyjście oskarżonej o godz. 9:19 na zewnątrz budynku i w obecności członka Obwodowej Komisji Wyborczej W. S., która w międzyczasie udała się w jej kierunku zgniecenie i wyrzucenie karty do głosowania. 3. Zabezpieczenie przez W. S. zniszczonej i porzuconej rzez oskarżoną karty do głosowania, a następnie przekazanie jej funkcjonariuszom policji, których wezwano. Zeznania świadków: A. J. W. S. Wyjaśnienia oskarżonej B. K. Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu Zeznania świadków: A. J. W. S. Wyjaśnienia oskarżonej B. K. Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu Zeznania świadków: A. J. W. S. Protokół oględzin rzeczy Dokumentacja fotograficzna z przeprowadzonych oględzin Notatka urzędowa k. 5-6 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk w zw. z art. 350a kpk k. 11v-12 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk w zw. z art. 350a kpk k. 22v w części odczytanej w trybie art. 389§1 kpk k. 26 j/w j/w j/w j/w j/w j/w k. 7-8 k. 9 k. 1 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. B. K. W dniu 12 lipca 2020 roku będącego dniem wyborów w lokalu wyborczym Obwodowej Komisji Wyborczej nr (...)w M. poprzez podarcie na pięć części zniszczyła kartę do głosowania w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej tj. występek z art. 248 pkt 3 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Twierdzenie oskarżonej, że była przekonana, iż po otrzymaniu karty do głosowania jako jej właścicielka może z nią zrobić co zechce i w związku z tym porwała ją i następnie wyrzuciła, a tym samym, że działała w usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności takiego zachowania. Wyjaśnienia oskarżonej B. K. j/w 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Ad. 1 Ad. 2 Ad. 3 Zeznania świadków A. J. W. S. Wyjaśnienia oskarżonej B. K. Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu Zeznania świadków A. J. W. S. Wyjaśnienia oskarżonej B. K. Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu Zeznania świadków A. J. W. S. Protokół oględzin rzeczy Dokumentacja fotograficzna z przeprowadzonych oględzin Notatka urzędowa W dniu 12.07.2020 r. odbyła się II tura wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na którą udała się B. K.. Do Obwodowej Komisji Wyborczej nr (...)w budynku (...) w M. oskarżona przyszła o godz. 9:16 i następnie po wylegitymowaniu się przed przewodniczącą komisji A. J. odebrała kartę do głosowania. Ustalenia w tej części wynikają zarówno z zeznań A. J., jak i członka obwodowej Komisji Wyborczej W. S. oraz wyjaśnień oskarżonej. Zeznaniom świadków oraz wyjaśnieniom oskarżonej sąd dał wiarę, gdyż tworzą one spójną wzajemnie uzupełniającą się i logiczną całość. Dokładny czas wejścia oskarżonej do lokalu Obwodowej Komisji Wyborczej wynika z odtworzenia zapisów kamery monitoringu umieszczonej na terenie Zespołu (...) w M. skierowanej na wejście do budynku (...), w którym mieściła się Obwodowa Komisja Wyborcza. Zarówno wiarygodność nagrania, jak i protokołu odtworzenia utrwalonego na nim zapisu nie budzą żadnych wątpliwości. Bezspornym jest, co wynika z zeznań A. J. oraz W. S., że po otrzymaniu karty do głosowania oskarżona będąc na terenie lokalu wyborczego zniszczyła ją rwąc na kawałki, co potwierdziła ona w złożonych wyjaśnieniach. Z zeznań przewodniczącej Obwodowej Komisji Wyborczej A. J. wynika, że widząc jak oskarżona po porwaniu karty idzie w kierunku wyjścia wezwała W. S. – członka komisji, aby zatrzymała ją, gdyż wynosiła kartę do głosowania. Potwierdziła to w złożonych zeznaniach W. S., która udałą się za oskarżoną, jednak nie zdołała jej zatrzymać. Po wyjściu na zewnątrz oskarżona zgniotła wcześniej porwaną kartkę do głosowania i wyrzuciła za siebie. Zachowanie oskarżonej oraz dokładny czas jej wyjścia z lokalu wyborczego zostały zarejestrowane przez kamery monitoringu i są widoczne na nagraniu, które odtworzono. Wyjście na zewnątrz z porwaną wcześniej kartką do głosowania i wyrzucenie jej potwierdziła także w złożonych wyjaśnieniach B. K.. Z powodów wskazanych wyżej sąd dał wiarę zeznaniom świadków oraz wyjaśnieniom oskarżonej, a także za wiarygodne uznał nagranie zarejestrowane przez kamerę monitoringu. Wyrzuconą przez oskarżoną porwaną, a następnie zgniecioną kartę do głosowania podniosła W. S., która następnie udałą się do lokalu wyborczego i przekazała ją przewodniczącej Obwodowi Komisji Wyborczej. A. J. w związku z zaistniałym incydentem wezwała funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w G. i tak zniszczoną kartę do głosowania przekazała przybyłym do lokalu wyborczego funkcjonariusz policji, którzy poddali ją oględzinom. Z przeprowadzonych oględzin sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną zaś okoliczności zdarzenia opisano w notatce urzędowej. Także w tej części sąd dał wiarę zeznaniom świadków oraz uznał za wiarygodne dokumenty sporządzone podczas podjętych czynności procesowych w postaci protokołu oględzin, zdjęć wykonanych podczas oględzin i notatki urzędowej. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Ad. 1 Wyjaśnienia oskarżonej B. K. Wyjaśnieniom oskarżonej w części, w której utrzymywała, ze po otrzymaniu kary do glosowania była przekonana, iż stanowi ona jej własność i może z nią zrobić co zechce oraz twierdziła, że rwąc ją, a następnie po wyjściu na zewnątrz wyrzucając nie wiedziała, iż nie może tego robić sąd nie dał wiary uznając je za przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane jej przestępstwo. Odpowiedzialność za przestępstwo uzależniona jest od możliwości przypisania sprawcy winy. Zgodnie z art. 1§3 kk nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można przypisać mu winy w czasie czynu. Jedną z okoliczności wyłączających lub umniejszających winę jest błąd sprawcy czynu zabronionego. Błędem jest rozbieżność między świadomością sprawcy o rzeczywistości, a obiektywną rzeczywistością. Kodeks karny wyróżnia trzy rodzaje błędu: 1. błąd co do faktu (art. 28 kk), 2. błąd co do kontratypu (art. 29 kk), 3. błąd co do prawa (art. 30 kk). Z wyjaśnień złożonych przez oskarżoną wynika, że działała ona w warunkach błędu co do prawa, który dotyczy całościowej oceny prawnej czynu i polega na nieświadomości tego, że czyn jest sprzeczny z prawem. Błąd co do prawa wyłącza winę i odpowiedzialności karną jeżeli jest usprawiedliwiona. Tak wiec błąd co do prawa, czyli błąd zachodzący w razie nieświadomości bezbarwności czynów (jego karalności), dotyczy sytuacji, gdy sprawca popełnia jakiś czyn w błędnym przekonaniu, że czyn ten nie jest zabroniony. Podnieść przy tym należy, na co zwrócił uwagę m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 03.02.1997 r. w sprawie IIKKN 124/96, że nie można skutecznie powoływać się na niezawinioną nieznajomość prawa, jeżeli z ustalonych faktów wynika, że sprawca nie tylko nie starał się w sposób należyty zapoznać z obowiązującym uregulowaniem, choć miał możność to uczynić u przedstawicieli właściwych organów, ale wręcz w sposób wyraźny z takiej możliwości zrezygnował. Nie ulega wątpliwości, że oskarżona po otrzymaniu karty do głosowania miała możliwość zapytania członków Obwodowej Komisji Wyborczej czy może ją zabrać ze sobą lub zniszczyć i niewątpliwie uzyskałby odpowiedź informującą, że w przypadku takiego zachowania popełni przestępstwo. Z możliwości takiej nie skorzystała, a wręcz przeciwnie na zwróconą jej uwagę, aby nie niszczyła otrzymanej karty do głosowania opuściła lokal mówiąc „w d… mam waszą kartę”. W zaistniałej sytuacji zdaniem sądu zachowanie oskarżonej z pewnością nie było wynikiem błędu co do prawa w podanym wyżej rozumieniu. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. B. K. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przestępstwo określone w przepisie art. 248 kk dotyczy nadużyć wyborczych związanych z dokumentami wyborczymi w postaci protokołów (protokołu głosowania, protokołu rejestracji kandydatów, protokołu wyników wyborów) lub innych dokumentów wyborczych albo referendalnych, w kategorii których mieszczą się dokumenty odpowiadające definicji zawartej w art. 115§14 kk, które są immamentnie związane przeprowadzeniem wyborów bądź referendum. Należy do nich w szczególności zaliczyć karty do głosowania (zawierające elementy określone w Kodeksie wyborczym, których wzór ustala PKW), listy z podpisami osób zgłaszających kandydatów w wyborach lub inicjujących referendum, wykazy wyborców, zarządzenia organów wyborczych, zaświadczenia o prawie do głosowania. Działanie sprawcy przestępstwa z art. 248 pkt 3 kk polega na niszczeniu dokumentu, uszkodzeniu , ukrywaniu, przerabianiu lub podrabianiu. Zniszczenie i uszkodzenie dokumentu nie różni się jakościowo lecz tylko ilościowo i polega na powodowaniu fizycznych zmian w strukturze dokumentu. W przypadku zniszczenia zachodzi jego całkowite unicestwienie bądź uszkodzenie idące tak daleko, że powoduje pozbawienia prawnej wartości tego dokumentu. Uszkodzenie powoduje natomiast, że określona prawna wartość dokumentu zostaje zniszczona częściowo. Jest to przestępstwo umyślne, które można popełnić zarówno z zamiarem bezpośrednim jak i ewentualnym. Przepis art. 497a Kodeksu wyborczego, którego znamiona zdaniem prokuratora oskarżona również wyczerpała normuje sytuację w dniu wyborów, ma na celu zapobiegnięcie praktyce wynoszenia kart do głosowania przez wyborców poza lokal wyborczy i ich przekazywanie. Jest to również występek umyślny i dotyczy karty do głosowania tak więc dokumentu odpowiadającego definicji zawartej w art. 115§14 kk. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że oskarżona zachowaniem polegającym na podarciu karty do głosowania w wyborach Prezydenta RP zniszczyła powyższy dokument w podanym wyżej rozumieniu i niewątpliwie wyczerpała znamiona występku z art. 248 pkt 3 kk. Skoro zatem dokument w postaci karty do glosowania zniszczyła to nie mogła popełnić występku z art. 497a Kodeksu wyborczego w podanym wyżej rozumieniu, gdyż zniszczyła również jego prawną wartość. Mając powyższe na uwadze sąd wyeliminował z kwalifikacji pranej czynu art. 497a Kodeksu wyborczego i uznał oskarżoną za winną, jedynie występku z art. 248 pkt 3 kk. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ----------------- ----------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ----------------- ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ----------------- ☐ 3.4. Umorzenie postępowania ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ----------------- ☐ 3.5. Uniewinnienie ----------------- ----------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ----------------- 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności B. K. 1 1 Uznając oskarżoną za winą popełnienia czynu przypisanego jej w pkt 1 wyroku sąd na podstawie art. 248 pkt 3 kk przy zastosowaniu art. 37a§1 kk w zw. z art. 33§1 i 3 kk skazał ją na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 10 zł. Stosując przepis art. 37a§1 kk sąd miał na uwadze to, że zarzucane oskarżonej przestępstwo jest zagrożona tylko karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, jednak w wyniku przeoczenia związanego z poprzednim brzemieniem przepisu art. 37a kk, skazując oskarżoną na karę grzywny w najniższej wysokości tj. 100 stawek dziennych, nie orzekł środka karnego np. w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości, co niewątpliwie przyczyniłoby się do osiągnięcia celów ogólnoprewencyjnych i jest konieczne, aby przepis ten zastosować. Ustalając wysokość jednej stawki dziennej sąd miał na uwadze przede wszystkim aktualną sytuację materialną oskarżonej ( jest osobą bezrobotną i deklaruje miesięczny dochód w wysokości 1.500,00 zł), jej warunki osobiste i rodzinne (na jej utrzymaniu pozostają trzy osoby – córka i dwie wnuczki), a także stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe (nie posiada majątku, z zawodu jest położną). Wymierzając powyższe kary sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające wysoki stopień zawinienia oskarżonej wynikający z popełnienia przypisanego jej czynu z winy umyślnej z zamieram bezpośrednim oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra, sposobie i okolicznościach popełnienia tego czynu bez żadnego powodu stanowiącego zachowanie demonstrujące lekceważenie dla wyborów Prezydenta RP. Na niekorzyść oskarżonej sąd miał na uwadze także jej uprzednią karalność (dane o karalności k. 38-39). Na korzyść oskarżonej sąd uwzględnił jedynie jej przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu. Zdaniem sądu tak wymierzona kara grzywny jest współmierna do stopnia zawinienia oskarżonej oraz społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, a nadto winna przyczynić się do osiągniecia celów w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jej osobę oraz w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności -------------- -------------- -------------- -------------- 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę -------------- 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. Sąd na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych i art. 627 kpk zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 100,00 zł i obciążył ją kosztami sądowymi w pozostałym zakresie w kwocie 70,00 zł, nie znajdując podstaw do zwolnienia jej od obowiązku uiszczenia powyższych należności. 1.Podpis
I NSWR 1643/23
W., pismem z 25 października 2023 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 466/17

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 1 marca 2018 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: E. K. (1) zamieszkuje wspólnie z mężem M. K. (1) w R. w bloku wielorodzinnym przy ul. (...) – S. 1 w mieszkaniu nr (...), jest wyłącznym właścicielem tego lokalu. Dotychczas zarządca wspólnoty nie dysponował informacją o powyższym, a jako właściciel mieszkania widniała matka oskarżonej S. Ś.. Właściciele poszczególnych mieszkań w wymienionym bloku tworzą wspólnotę mieszkaniową. Zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali każdy z właścicieli posiada prawo głosu w sprawach dotyczących wspólnoty, uchwały mogą być podejmowane podczas zebrań wspólnoty mieszkaniowej, jak również w drodze indywidualnego zbierania głosów - tzw. obiegiem.

Zarządcą nieruchomości położonej w R. przy ul. (...) – S. 1 jest (...) sp. z o.o., sp. komandytowa z/s w R.. W dniu 13 marca 2017 r. odbyło się zebranie wspólnoty, na którym byli obecni właściciele mieszkań reprezentujący 47,18 % udziału w nieruchomości. Podczas zebrania miały być podjęte uchwały dotyczące udzielenia absolutorium za 2016 r. zarządcy, jak również planu gospodarczego na 2017 r. oraz zamknięcia konta funduszu inwestycyjnego. Z uwagi na brak kworum zdecydowano o głosowaniu tzw. obiegiem, zostały przygotowane karty do głosowania indywidualnego, zawierające podpisy i pieczęcie osób uprawnionych, które wysłano pocztą do właścicieli mieszkań nie zamieszkujących w w/wymienionym bloku, zaś pozostałe karty (czternaście sztuk) zostały przekazane G.

N. (1) – pani sprzątającej w wymienionym bloku, zgodnie z przyjętym zwyczajem, w celu doręczenia poszczególnym właścicielom wraz z imienną listą, na której poszczególni właściciele mieli potwierdzać odebranie kart do głosowania. W dniu 17 marca 2017 r. G. N. (1) w godzinach porannych – około godz. 7.00 rozpoczęła roznoszenie kart, pierwszą kartę doręczyła osobie uprawnionej zamieszkałej pod nr 1, właściciele kolejnych mieszkań albo uczestniczyli w zebraniu, albo karty wysłano do nich pocztą. Kolejną kartę G. N. (1) miała doręczyć osobie uprawnionej w mieszkaniu nr (...), wchodząc na klatkę schodową minęła męża oskarżonej - M.

K. (1), który wychodził z klatki i poinformował ją by udała się do mieszkania, gdzie jest jego żona. Kiedy dotarła pod drzwi zadzwoniła/zapukała, otworzyła jej E. K. (1), G. N. (1) poinformowała oskarżoną o celu wizyty, ta zaś zamiast odebrać należną jej kartę i potwierdzić to na liście, wyrwała z rąk G. N. (1) wszystkie pozostałe jej karty (trzynaście sztuk) wraz z listą do potwierdzania ich odbioru. E. K. (1) poinformowała panią sprzątającą, że podczas zaplanowanego na popołudnie spotkania z właścicielami poszczególnych mieszkań przekaże im karty, nie zwróciła dokumentów pomimo próśb, podtrzymała swoje stanowisko, iż rozda je jeszcze tego samego dnia i zamknęła drzwi, których nie otworzyła pomimo pukania i dzwonienia G.

N. (1). O zaistniałej sytuacji G. N. (1) powiadomiła przełożonych H. H. (1) oraz J. R. (1). Oskarżona podczas popołudniowego spotkania z mieszkańcami przekazała osobom obecnym na nim za podpisem karty – sześć sztuk, pozostałe, po niezastaniu mieszkańców wysłała pocztą, jak również samą listę wraz z podpisami zwróciła w dniu 21 marca 2017 r. pocztą zarządcy. Dowody: częściowo wyjaśnienia oskarżonej karta 28, 94-95, zeznania świadków częściowo J. R. karta 2, 8-9, 97-98, częściowo G. N. karta 5, 96, 97, H. H. karta 16, 98, częściowo M.

K. karta 96-97, karta do głosowania karta 10, 20-21, protokół przeszukania karta 18-19, 22, kopia oraz oryginał listy karta 31-32, 88, kopie kopert karta 33-35, informacja z ksiąg wieczystych karta 100-106 E. K. (2) ma 54 lata, jest mężatką, posiada wykształcenie pomaturalne. Oskarżona pracuje jako inspektor w (...) Urzędzie Wojewódzkim w R., uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 3 000 zł brutto. E. K. (1) nie leczyła się psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Oskarżona nie była dotychczas karana. Dowody: oświadczenie oskarżonej karta 94, karta karna karta 37, 86, Oskarżona E. K. (1) nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, potwierdziła, że w dniu 17 marca 2017 r. otworzyła drzwi do mieszkania G.

N. (1), która miała jej wręczyć kartę do głosowania, oskarżona z kolei miała zaproponować pani sprzątającej, że rozniesie wszystkie karty i zbierze podpisy, na co G. N. (1) zgodziła się i przekazała jej karty. E. K. (1) zadeklarowała odesłanie listy z podpisami po rozdaniu kart. Oskarżona podczas popołudniowego spotkania z mieszkańcami przekazała osobom obecnym na nim za podpisem karty, pozostałe, po niezastaniu mieszkańców wysłała pocztą, jak również samą listę wraz z podpisami zwróciła pocztą zarządcy. Podczas rozprawy w dniu 28 listopada 2017 r. uzupełniając swoje wyjaśnienia E. K. (1) podała, że drzwi do mieszkania otworzył jej mąż, z którym wyszła z mieszkania już po otrzymaniu dokumentów od pani sprzątającej.

Potwierdziła, że kiedy była w pracy zadzwonił do niej pan R. z pretensjami. Wyjaśniła również, iż wspólnie z innymi mieszkańcami mieli zastrzeżenia do zarządcy, które zawarli na odrębnym piśmie. Oskarżona stanowczo podkreśliła, że pani N. wydała jej dobrowolnie karty i listę. Wyjaśnienia oskarżonej tylko w części zasługują na wiarę, dotyczy to okoliczności związanych z własności mieszkania, jak również rozdysponowaniem odebranych G. N. (1) kart i zwrotu listy do zarządcy. W tej części wyjaśnienia oskarżonej znajdują potwierdzenie w dokumentach, a to treści KW, jak również treści zwróconej do zarządcy listy i kopii kopert, w których E. K. (1) wysłała karty do głosowania.

Zaś w ocenie Sądu pozostałe wyjaśnienia oskarżonej, dotyczące przede wszystkim tego, w jaki sposób weszła w posiadanie kart do głosowania i listy stanowią wyłącznie przyjętą przez wymienioną linię obrony. Wyjaśnień tych nie można uznać za konsekwentne, niezmienne co do istotnych okoliczności. Wszak oskarżona w toku postępowania przygotowawczego wyraźnie podała, że sama otworzyła drzwi G. N. (1), karta 18, zaś w toku rozprawy głównej zmieniła wyjaśnienia i podała, że drzwi otworzył jej mąż, tłumacząc, że nie uważała tej okoliczności za istotną, karta 94-95.

Rzecz jednak w tym, iż taka postawa oskarżonej wydaje się być pozbawiona logiki. Skoro w toku postępowania przygotowawczego składała wyjaśnienia i wiedziała, że „ma” świadka, który może potwierdzić przedstawiony przez nią przebieg wydarzeń powinna od razu na niego wskazać, czego nie uczyniła. W tym zakresie Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom G. N. (1), która konsekwentnie zeznawała, że drzwi otworzyła jej E. K. (1), co więcej podała, że męża oskarżonej minęła wchodząc do klatki schodowej. Ta część wyjaśnień E. K. (1), wsparta zeznaniami jej męża M.

K. (1) w ocenie Sądu jest nieprawdziwa i nakierowana wyłącznie na potwierdzenie przyjętej linii obrony. W okolicznościach przedmiotowej sprawy G. N. (1) jest świadkiem bezstronnym, pomimo utraty kart i listy nie zaangażowanym w uzyskanie pozytywnego wyniku postępowania dla siebie. Pamiętać należy, iż ostatecznie karty zostały zwrócone, wobec G. N. (1) nie wyciągano żadnych konsekwencji. Zaś mając świadomość powierzonych jej obowiązków, patrząc przez pryzmat własnego doświadczenia Sądu i praktyki związanej z dostarczaniem kart do głosowania tzw. obiegiem, wydaje się niemożliwe by osoba odpowiedzialna za rozniesienie kart, zawierających dane osobowe, powierzyła je innej osobie w opisywanych przez oskarżoną okolicznościach.

Sąd ustalił opisany stan faktyczny na podstawie zeznań wymienionych świadków, a to J. R. (1), G. N. (1) oraz H. H. (1). Zeznania tych osób, co do przebiegu wydarzeń objętych zarzucanym oskarżonej czynem są konsekwentne, spójne, a przede wszystkim układają się w logiczny ciąg wydarzeń. Wprawdzie bezpośrednim świadkiem była tylko G. N. (1), lecz wskazano już na okoliczności, które przemawiają za uznaniem zeznań świadka za wiarygodne. Przy czym wskazani świadkowie – J. R. i G. N. - pozostawali w błędnym przekonaniu, iż E. K. (2) nie jest właścicielem mieszkania nr (...), co wynikało z niezaktualizowania danych dotyczących właściciela.

W tej części Sąd odmówił wiary zeznaniom J. R. (1) i G. N. (1) opierając się na treści księgi wieczystej. Podkreślić jednak należy, iż okoliczność ta nie prowadzi do braku wiarygodności pozostałej części zeznań wymienionych świadków z przyczyn już opisanych. Podobnie na ocenę wiarygodności zeznań świadków nie mają wpływu nieściśle zapamiętane szczegóły związane z tym, kto przekazał G. N. (1) karty i listę, czy J. R. (1), czy H. H. (1), jak również kogo wymieniona powiadomiła o zabraniu jej kart. Świadkowie nie przywiązując uwagi do tych szczegółów mogli je źle zapamiętać, zaś okoliczności te nie dotyczą wprost zarzucanego oskarżonej czynu.

Tylko w nieznacznej części na wiarę zasługują zeznania M. K. (1). Podał on, iż w dniu 17 marca 2017 r. otworzył drzwi G. N. (1), kiedy dowiedział się że chodzi o dokumenty poprosił do drzwi żonę, która podeszła po 2-3 minutach. Tego dnia około godz. 07.30 mieli wspólnie wychodzić do pracy. Podczas rozmowy z panią sprzątającą jego żona miała zaproponować, że rozda pozostałe karty i zbierze podpisy, a pani N. miała sama oddać jej karty. Zeznał również, iż wspólnota chce odwołać administratora. Potwierdził, że jego żona jest właścicielem mieszkania – członkiem wspólnoty.

Sąd obdarzył więc walorem wiarygodności tę część zeznań świadka, która znajduje potwierdzenie w innych dowodach, przede wszystkim dowodach z dokumentów. Zaś najistotniejsza część zeznań świadka, a więc to, że to on otworzył drzwi G. N. (1) i miał być świadkiem dobrowolnego przekazania kart i listy jego żonie, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych dowodach, jej ocenę przedstawiono powyżej. Wprawdzie świadek podał, że jeździ do pracy wspólnie z żoną, czego Sąd nie kwestionuje, lecz nie oznacza to, iż w dniu 17 marca 2017 r. małżonkowie wspólnie wyszli z mieszkania, M.

K. (1) mógł oczekiwać na żonę już przed blokiem W przedmiotowej sprawie Sąd oparł swe ustalenia faktyczne również na opisanych dowodach z dokumentów, które pochodzą od uprawnionych organów, ich treść nie była kwestionowana.

Sąd zważył, co następuje:

E. K. (1) postawiono zarzut popełnienia czynu z art. 276 kk. Polega on na tym, że osoba, która nie ma prawa wyłącznie rozporządzać dokumentem niszczy go, uszkadza, czyni bezużytecznym, ukrywa lub usuwa. Przepis ten chroni prawo do dysponowania dokumentem, którego definicję zawiera przepis art. 115 § 14 kk. Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym związane jest określone prawo, bądź który z uwagi na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

Pamiętać przy tym należy, iż prawo do wyłącznego dysponowania dokumentem jest wykluczone w sytuacji, gdy stwierdza on prawa więcej niż jednej osoby lub prowadzi do powstania praw więcej niż jednej osoby, więcej niż jedna osoba ma prawo do wglądu, dostępu do tego dokumentu. Usunięcie dokumentu polega na wszelkich czynnościach zmierzających do uczynienie go niedostępnym dla wszystkich uprawnionych podmiotów, nawet jeśli jest znane miejsce jego przechowywania, jeżeli nie jest ono dostępne dla osoby uprawnionej do posiadania, wglądu do dokumentu.

Z kolei ukrycie dokumentu będzie wiązało się z przechowywaniem go w takim miejscu, które będzie nieznane dla osoby uprawnionej. Występek ten ma charakter umyślny. W przedmiotowej sprawie E. K. (1) zarzucono usunięcie i ukrycie 13 imiennych opieczętowanych kart do głosowania i listy potwierdzającej ich odbiór, których funkcjonowanie, skutki określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali Mając na uwadze dopuszczalność podejmowania uchwał przez wspólnotę mieszkaniową w drodze indywidualnego zbierania głosów, opisane karty i lista potwierdzającą ich odbiór niewątpliwie dotyczyły okoliczności mających znaczenie prawne, uprawniały do oddania głosu i potwierdzały okoliczności związane z prawidłowością przeprowadzonego głosowania.

Z kolei tak podejmowana uchwała niesie za sobą dalsze skutki prawne dla zarządzania wspólnotą mieszkaniową, co więcej może być podważana przez poszczególnych właścicieli zgodnie z art. 25 powołanej ustawy. Przechodząc do oceny realizacji przez oskarżoną opisanych znamion czynu z art. 276 kk uznać należy, iż jej zachowanie polegające na wyrwaniu z rąk G. N. (1) imiennych kart do głosowania oraz listy potwierdzającej ich odbiór i niezwrócenie ich pomimo protestów i wniosków najpierw G. N. (1), a potem J. R. (1), zabór tych dokumentów i samodzielne dysponowanie nimi, bez odpowiedniego upoważnienia, stanowiło ich usunięcie i ukrycie, albowiem podmiotem uprawnionym do przeprowadzenia głosowania tzw. obiegiem był zarządca nieruchomości, a poszczególne czynności mogły wykonywać tylko osoby wskazane, upoważnione przez niego.

E. K. (1) pomimo, iż jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej w R. przy ul. (...) – S. 1, nie była uprawniona wyłącznego dysponowania opisanymi dokumentami. Opisany sposób działania oskarżonej wskazuje na towarzyszący jej zamiar bezpośredni co do usunięcia i ukrycia kart i listy, przy czym celem jej działania nie było trwałe usunięcie dokumentów spod władztwa zarządcy, a wyłącznie czasowe nimi dysponowanie, do czego również nie była uprawniona. Przypisany oskarżonej czyn należy uznać za zawiniony, E. K. (1) jest osobą dorosłą, posiadającą odpowiedni poziom wiedzy, wykształcenia i doświadczenia zawodowego, by panować nad swoim zachowaniem, pokierować nim w sposób zgodny z prawem.

Jednocześnie w toku postępowania nie ujawniono żadnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do powstania wątpliwości co do poczytalności oskarżonej. Popełniony przez E. K. (1) czyn jest również społecznie szkodliwy, o czym świadczy chociażby samo naruszenie norm prawa, dóbr chronionych prawem. Przy czym w ocenie Sądu poziom społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną czynu jest zdecydowanie znikomy. Świadczą o tym okoliczności popełnienia przez oskarżoną przestępstwa – zachowanie E. K. (1) spowodowane było niewątpliwie częściowo istniejącym wewnątrz wspólnoty konfliktem, który obrazować mogły wyniki głosowania w sprawie absolutorium, czy też planu gospodarczego.

Oskarżona zabierając karty i listę nie miała na celu, jak już zaznaczono, ich trwałego usunięcia, ukrycia, działając pochopnie uznała, że karty te przedstawi zainteresowanym podczas zaplanowanego spotkania, tak też uczyniła. Karty, których nie zdołała doręczyć osobiście wysłała pocztą, również pocztą po upływie zaledwie kilku dni zwróciła listę potwierdzającą odbiór kart. Zauważyć należy, iż wszystkie działania oskarżonej odbywały się w ramach jednej wspólnoty, której jest członkiem, nie doprowadziły do żadnych negatywnych skutków w funkcjonowaniu wspólnoty.

W aktach sprawy brak informacji by działający w imieniu wspólnoty zarządca składając zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa legitymował się umocowaniem wspólnoty do takiego działania, by wspólnota uważała takie działania za „szkodliwe” dla siebie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, iż popełniony przez oskarżoną czyn jest społecznie szkodliwy w stopniu znikomym, zgodnie z art. 17 § 1 pkt. 3 kpk w zw. z art. 414 § 1 kpk umorzył postępowanie. W trybie art. 230 § 2 kpk zdecydowano o zwróceniu Spółce (...) oryginału listy potwierdzającej odbiór kart do głosowania.

W przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego oskarżonej - kosztów ustanowienia obrońcy, Sąd orzekł zgodnie z przepisem art. 632a § 1 kpk uznając, iż koszty te powinna ponieść oskarżona, której zachowanie przyczyniło się do prowadzenia procesu. Zaś kosztami sądowymi zgodnie z art. 632pkt. 2 kpk obciążono Skarb Państwa. SSR Katarzyna Baryła