Legislator Case Law & Legislation
II K 1345/17 AI generated

II K 1345/17 · Sąd powszechny

Case Number II K 1345/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Z. został oskarżony o to, że w dniu 28 czerwca 2017 roku w T. przy skrzyżowaniu ulic (...) działając wspólnie i w porozumieniu z S. J. oraz inną osobą przystawił M. W. do ciała przedmiot przypominający broń palną doprowadzając ją w ten sposób do stanu bezbronności, a następnie po zażądaniu opuszczenia przez nią samochodu marki A. model (...) o nr. rej. (...) należącego do K. L. i M. L. oraz wydania do niego kluczyków, dokonał zaboru tego pojazdu w celu jego przywłaszczenia, tj. o czyn z art. 280 § 1 kk. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r.

Legislator headnote

AI generated

II K 1345/17 · Sąd powszechny: Z. został oskarżony o to, że w dniu 28 czerwca 2017 roku w T. przy skrzyżowaniu ulic (...) działając wspólnie i w porozumieniu z S. J. oraz inną osobą przystawił M. W. do ciała przedmiot przypominający broń palną doprowadzając ją w ten sposób do stanu bezbronności, a następnie po zażądaniu opuszczenia przez nią samochodu marki A. model (...) o nr. rej. (...) należącego do K. L. i M. L. oraz wydania do niego kluczyków, dokonał zaboru tego pojazdu w celu jego przywłaszczenia, tj. o czyn z art. 280 § 1 kk. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r.

Keywords

AI generated
withdrawal of driving license confiscation of motor vehicle vehicle keeper driving without authorization unauthorized weapon possession use of motor vehicle

Cited Case Law

AI generated
IV KK 142/06
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2006 roku w sprawie IV KK 142/06, źródło LEX).
I CK 131/2003
AI generated
II AKa 241/15
w dniu 8 września 2000 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z A. Ś., używając przemocy i posługując się nożem, dokonał rozboju na osobie S. G. w ten sposób, że w trakcie jazdy taksówką prowadzoną przez pokrzywdzonego, żądali wydania pieniędzy równocześnie dusząc go i przykładając nóż do ciała oraz zadali uderzenia nożem, powodując obrażenia naruszające czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, po czym po oswobodzeniu się przez pokrzywdzonego i podjęciu przez niego obrony, zabrali mu w celu przywłaszczenia samochód osobowy marki F. (...) nr rej. (...) wraz z pozostawionymi tam przedmiotami oraz dowodem osobistym i książeczką ubezpieczeniową, o łącznej wartości nie mniejszej niż 13410 zł.
IV Ka 369/18
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2018r.
II K 171/25
Sygn. akt II K 171/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger Protokolant: st. sekr. sad. J. T. w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ------------- po rozpoznaniu w dniu 13 października 2025 roku sprawy L. Z. (1) syna M. i N. z domu R. (...). (...) w K. oskarżonego o to, że: w dniu 12 marca 2025 roku w Z. (2)., pow. (...), woj. (...) na ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym samochodem osobowym m-ki D. (...) o nr rej. (...) wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt VIII K 181/23 z dnia 03 sierpnia 2023 roku w którym orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, przy czym zarzuconego czynu dopuścił się w okresie 6 (sześciu) miesięcy po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 03 sierpnia 2023 roku sygn. akt 181/23 zawierającego m.in. wyrok skazujący na karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności za czyny z art. 178a §4 kk i art. 244 kk, którą odbył w okresie od 05 czerwca 2022 roku do 16 października 2023 roku; tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego L. Z. (2) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i na mocy art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 42 § 1a pkt 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 (dziesięciu) lat; III. na mocy art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...); IV. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sadowej, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 171/25 M. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. L. Z. (1) w dniu 12 marca 2025 roku w Z. (1), powiat (...), województwo (...) na ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym samochodem osobowym marki D. (...) o nr rej. (...) wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt VIII K 181/23 z dnia 03 sierpnia 2023 roku w którym orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, przy czym zarzuconego czynu dopuścił się w okresie 6 (sześciu) miesięcy po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 03 sierpnia 2023 roku sygn. akt 181/23 zawierającego m.in. wyrok skazujący na karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności za czyny z art. 178a §4 kk i art. 244 kk, którą odbył w okresie od 05 czerwca 2022 roku do 16 października 2023 roku; tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Prowadzenie przez oskarżonego L. Z. (1) pojazdu mechanicznego, samochodu osobowego marki D. (...) w dniu 12 marca 2025 roku. wyjaśnienia oskarżonego k. 93-94 k. 127 Uprzednia karalność oskarżonego, popełnienie czynu w warunkach recydywy, sytuacja życiowa oskarżonego odpisy wyroków k. 7-16 k. 18-19 k. 22 k. 25-27 k.30 k. 32 k. 34 k. 36 k. 38 k. 40-43 odpis wyroku w sprawie VIII K 181/23 Sądu Rejonowego w Toruniu wraz z informacją o odbyciu kary pozbawienia wolności k. 45-48 karta karna k. 52-58 k. 100-110 dane osobopoznawcze k. 98 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał wyjaśnienia złożone przez oskarżonego L. Z. (1) za w pełni wiarygodne. Oskarżony już w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Okoliczności popełnienia przestępstwa zdaniem sądu nie budzą żadnych wątpliwości, a Oskarżony w swych wyjaśnieniach je potwierdził. odpisy wyroków Dowód w pełni wiarygodny, treść orzeczeń w żadnym stopniu nie budzi wątpliwości sądu. Odpisy wyroków pochodzą od sądów, które orzekały w licznych sprawach Oskarżonego. Dowód obrazuje działalność przestępczą oskarżonego L. Z. (1), która trwa już od 2015 roku (wówczas zapadło wobec niego pierwsze orzeczenie). Należało także zwrócić uwagę, iż od 2015 roku Oskarżony był wielokrotnie karany. odpis wyroku w sprawie VIII K 181/23 Sądu Rejonowego w Toruniu wraz z informacją o odbyciu kary pozbawienia wolności Sąd uznał dowód za wiarygodny, stanowi on dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości. Co więcej Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie VIII K 181/23 stanowił w niniejszej sprawie podstawę do uznania, że Oskarżony dopuścił się powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 1 k.k. Ustalono również okres odbywania przez niego kary pozbawienia wolności orzeczonej w tej sprawie (k. 47-48), co było konieczne dla potwierdzenia, że zarzucane mu czyny zostały popełnione w warunkach recydywy. karta karna Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Z dowodu w postaci danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym wynika, iż Oskarżony był już wcześniej wielokrotnie karany. Dotychczasowe wyroki obejmują przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 276 k.k.), instytucjom państwowym (art. 224 k.k. oraz art. 226 k.k.), bezpieczeństwu w ruchu drogowym (art. 178a § 1 i § 4 k.k.), mieniu (art. 278 k.k.), a także czynom z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (art. 62 ust. 2) oraz przestępstwom przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (art. 244 k.k.). Sąd na tejże podstawie doszedł do przekonania, że Oskarżony w sposób trwały lekceważy porządek prawny i normy współżycia społecznego. Powtarzające się skazania wskazują na wysoki stopień demoralizacji oraz brak poczucia odpowiedzialności. dane osobopoznawcze Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Z danych wynika, iż Oskarżony jest kawalerem, posiada wykształcenie podstawowe, z zawodu malarz-tapeciarz, nie posiada majątku trwałego. Obecnie przebywa w Zakładzie Karnym. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I-III L. Z. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Na podstawie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, sąd uznał, iż Oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu tj., że w dniu 12 marca 2025 roku w Z. (1) na ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym samochodem osobowym marki D. (...) o nr rej. (...) wbrew orzeczonemu prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt VIII K 181/23 z dnia 03 sierpnia 2023 roku w którym orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, przy czym zarzuconego czynu dopuścił się w okresie 6 (sześciu) miesięcy po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 03 sierpnia 2023 roku sygn. akt 181/23 zawierającego m.in. wyrok skazujący na karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności za czyny z art. 178a §4 k.k. i art. 244 k.k., którą odbył w okresie od 05 czerwca 2022 roku do 16 października 2023 roku, tj. dopuścił się występku z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu, ponadto oskarżony L. Z. (1) został skazany prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie VIII K 181/23, obejmującym między innymi skazania z art. 244 kk w sprawie VIII K 218/17 Sądu Rejonowego w Toruniu oraz z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w sprawie II K 1320/22 Sądu Rejonowego w Toruniu. Powołanym wyrokiem łącznym orzeczono wobec oskarżonego karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Orzeczoną karę Oskarżony odbył w okresie od 5 czerwca 2022 roku do 16 października 2023 roku. Przestępstwo w przedmiotowej sprawie jest przestępstwem podobnym do przestępstw wskazanych w wyroku łącznym. Przestępstwo objęte niniejszym postępowanie jest przestępstwem umyślnym, zostało popełnione w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Zważywszy na powyższe przyjęta kwalifikacja prawna czynu z art. 64 § 1 k.k. nie budzi wątpliwości. ☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności L. Z. (1) I I Sąd uznał Oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. W konsekwencji orzeczono wobec niego na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta, zarówno pod względem rodzaju, jak i wysokości w ocenie sądu, pozostaje współmierna do stopnia zawinienia oraz poziomu społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Sąd wymierzając karę uwzględnił uprzednią, wielokrotną karalność Oskarżonego, w tym za przestępstwa podobne. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że poprzednie skazania nie wywarły na niego jakiegokolwiek wychowawczego wpływu. Oskarżony ponownie naruszył obowiązujący porządek prawny. Ponadto sąd miał na względzie także fakt, iż oskarżony dopuścił się przedmiotowego czynu z premedytacją, bowiem miał pełną świadomość, iż orzeczono wobec niego zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi i z uwagi na poprzednie skazania miał świadomość, iż prowadzenie pojazdu wbrew orzeczonemu zakazowi stanowi przestępstwo. Sąd w niniejszej sprawie jako okoliczność łagodzącą uznał przyznanie się Oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz okazanie przez niego skruchy. Jednakże, w ocenie Sądu jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności może spełnić funkcję indywidualnego oddziaływania prewencyjnego na Oskarżonego. Kary o charakterze wolnościowym wobec jego dotychczasowej postawy i historii karalności byłyby nieuzasadnione, prowadziłyby do utrwalenia poczucia bezkarności i nie realizowałyby celów wymiaru sprawiedliwości. Sąd miał również na uwadze, że czyn z art. 244 k.k. jest zagrożony karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności, a popełnienie go w warunkach recydywy wymagało adekwatnej i stanowczej reakcji. W tym kontekście orzeczona kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie może być uznana za nadmiernie surową. Przeciwnie stanowi właściwą, wyważoną odpowiedź na naganne zachowanie Oskarżonego, dając jasny sygnał, że lekceważenie prawa spotyka się ze sprawiedliwą i jednoznaczną reakcją sądu. L. Z. (1) II I Na mocy art. 42 § 1a pkt 2 k.k. orzeczono wobec Oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny, sąd nie mógł od niego odstąpić. Okres orzeczonego zakazu zdaniem sądu odzwierciedla zawartość kryminalną popełnionego czynu. L. Z. (1) III I Na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono wobec Oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Także i w tym zakresie orzeczenie miało charakter obligatoryjny, nie pozostawiając sądowi luzu decyzyjnego co do zasadności jego orzeczenia. Mając na uwadze uprzednią karalność oskarżonego oraz fakt, iż pomimo wielokrotnego karania Oskarżonego, która nie przynosiła żadnych rezultatów wysokość świadczenia ustalono w kwocie 10.000 złotych, aby ukazać Oskarżonemu nieopłacalność popełniania czynów zabronionych. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., sąd postanowił zwolnić oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa. Decyzja ta została podjęta z uwagi na całokształt okoliczności faktycznych i osobistych oskarżonego. L. Z. (1) w niniejszej sprawie został skazany na karę bezwzględnego pozbawienia wolności, w trakcie trwania postępowania przebywał już w Zakładzie Karnym z uwagi na skazanie w innej sprawie. Oskarżony nie posiada żadnego majątku trwałego, ma na swoim utrzymaniu małoletnie dziecko, a ponadto sąd orzekł wobec niego w przedmiotowej sprawie świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł. Zdaniem Sądu obciążenie Oskarżonego kosztami postępowania sądowego byłoby niecelowe i nadmiernie dolegliwe. 1.Podpis
II K 63/16
w dniu 13 grudnia 2015 roku około godziny 20:30 w T., gm.
VII Ka 805/18
w dniu 17 stycznia 2014 r. około godz. 12:00 na drodze publicznej w miejscowości U. dm. Ż. kierował samochodem marki C. (...) nr rej. (...) w okresie orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Olkuszu sygn. akt II K 122/09 – zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Miechowie z dnia 13.06.2006 r. sygn. akt II K 160/06 za czyny z art. 289 § 1 k.k. i art. 244 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na 5 lat, której wykonanie zarządzono, a którą odbył w okresie od 22.08.2010 r. do 9.11.2011 r. warunkowo przedterminowo zwolniony;

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 1345/17 PR 1 Ds.1620.2017

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2018 r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Żuchowski Protokolant: st.sekr.sądowy Beata Ewald przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Piotra Chmielewskiego po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy: oskarżonego D. Z. urodz. (...) w T. syna D. i K. z d. E. oskarżonego o to, że: w dniu 28 czerwca 2017 roku w T. przy skrzyżowaniu ulic (...) działając wspólnie i w porozumieniu z S. J. oraz inną osobą przystawił M. W. do ciała przedmiot przypominający broń palną doprowadzając ją w ten sposób do stanu bezbronności, a następnie po zażądaniu opuszczenia przez nią samochodu marki A. model (...)o nr. rej. (...) należącego do K.

L. i M. L. oraz wydania do niego kluczyków, dokonał zaboru tego pojazdu w celu jego przywłaszczenia, tj. o czyn z art. 280 § 1 kk orzeka: I. uznaje oskarżonego D. Z. za winnego tego, iż w dniu 28 czerwca 2017 r. w T. przy skrzyżowaniu ulic (...) działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi osobami przystawił M. W. do ciała przedmiot przypominający broń palną grożąc w ten sposób natychmiastowym użyciem przemocy dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia samochód marki A. model (...) o nr rej. (...) wraz z kluczykami należącego do K.

L. i M. L. tj. przestępstwa z art. 289 § 3 kk i za to na podstawie art. 289 § 3 kk wymierza karę 1 ( jednego) roku i 2 ( dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza okres tymczasowego aresztowania od dnia 16 sierpnia 2017 r. godz. 10.15; III. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. W. kwotę 1000 ( tysiąc ) zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M.

W. kwotę 1500 ( tysiąc pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie; V. zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty i wydatków, którymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II K 1345/17 ( na podstawie art. 424 § 3 kpk ograniczyć zakres uzasadnienia wyroku do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz rozstrzygnięć)

UZASADNIENIE

D. Z. został oskarżony o to, że w dniu 28 czerwca 2017 roku w T. przy skrzyżowaniu ulic (...) działając wspólnie i w porozumieniu z S. J. oraz inną osobą przystawił M. W. do ciała przedmiot przypominający broń palną doprowadzając ją w ten sposób do stanu bezbronności, a następnie po zażądaniu opuszczenia przez nią samochodu marki A. model (...) o nr. rej. (...) należącego do K. L. i M. L. oraz wydania do niego kluczyków, dokonał zaboru tego pojazdu w celu jego przywłaszczenia, tj. o czyn z art. 280 § 1 kk. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu uznał oskarżonego D. Z. za winnego tego, iż w dniu 28 czerwca 2017 r. w T. przy skrzyżowaniu ulic (...) działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi osobami przystawił M. W. do ciała przedmiot przypominający broń palną grożąc w ten sposób natychmiastowym użyciem przemocy dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia samochód marki A. model (...) o nr rej. (...) wraz z kluczykami należącego do K. L. i M. L. tj. przestępstwa z art. 289 § 3 kk. Sąd dokonał zmiany kwalifikacji prawnej czynu, który zarzucono D.

Z.. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy należało bowiem stwierdzić, że oskarżony w istocie nie dokonał zaboru samochodu marki A. w celu przywłaszczenia, bowiem jego działanie należy zakwalifikować jako zabór pojazdu, który nastąpił wyłącznie w celu krótkotrwałego użycia. Generalnie aktualny jest pogląd orzecznictwa, według którego o tym, w którym z tych dwóch celów działał w danym przypadku sprawca decyduje i świadczy całokształt okoliczności zarówno podmiotowych, jak i przedmiotowych ( zob. wyr. SN z 12.5.1976 r., V KR 20/76, GP 1976, Nr 22).

W literaturze wskazuje się przede wszystkim, że za okoliczności przedmiotowe mogące świadczyć o zamiarze przywłaszczenia (a nie krótkotrwałego użycia) uznaje się podjęcie działań w kierunku zbycia pojazdu, przemieszczenie się pojazdem na znaczne odległości, ukrycie pojazdu, dokonanie w pojeździe przeróbek użytkowych, podjęcie działań w stosunku do pojazdu utrudniających jego identyfikację, np. zmiana numeru silnika, przemalowanie. Z kolei zamiarze jedynie krótkotrwałego użycia mogą świadczyć porzucenie pojazdu w przygodnym miejscu, widocznym, dostępnym dla wszystkich, zawiadomienie właściciela o miejscu pozostawienia pojazdu, podjęcie starań w celu przywrócenia posiadania pojazdu właścicielowi oraz niewielka odległość pomiędzy miejscem skąd pojazd został zabrany, a miejscem jego znalezienia.

Na gruncie niniejszej sprawy do zaboru przedmiotowego pojazdu doszło na skrzyżowaniu ulic (...), zaś zaparkowany i zamknięty samochód ujawniono na parkingu pod motelem w B.. Nadto D. Z. wyjaśnił, że samochód został zabrany M. L. z zazdrości i miał zamiar oddać go następnego dnia. Powyższe świadczy o tym ,iż oskarżony nie miał zamiaru trwale objąć rzecz we własne władanie, a tym samym jego zachowania nie można zakwalifikować jako rozbój. Z uwagi na fakt, iż oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi osobami przystawił M.

W. do ciała przedmiot przypominający broń palną grożąc w ten sposób natychmiastowym użyciem przemocy, należało stwierdzić, iż swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego spenalizowanego w art. 289 § 3 kk, stanowiącego typ kwalifikowany zaboru pojazdu w celu krótkotrwałego użycia. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem,, by oskarżony doprowadził M. W. do stanu bezbronności. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 289 § 3 kk, na podstawie art. 289 § 3 kk Sąd wymierzył D.

Z. karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Taka wysokość kary została zaproponowana przez obrońcę oskarżonego w trybie wniosku określonego w art. 387 § 1 kk, któremu nie sprzeciwili się pokrzywdzona i jej pełnomocnik ani prokurator. Oczywistym jest, że Sąd I instancji, rozstrzygając w trybie konsensualnym nie jest związany złożonym wnioskiem, bo musi weryfikować zarówno czy nie jest on wadliwy w kontekście poczynionych uzgodnień, spełnia ustawowe przesłanki i jest zgodny z przepisami prawa (prawem materialnym) ale także czy nie stoi w sprzeczności z faktami wynikającymi ze zgromadzonych dowodów (dotyczącymi sprawstwa, zawinienia i kwalifikacji prawnej) czy też zasad wymiaru kary, rozumianej szeroko jako wszelkie prawnokarne konsekwencje skazania.

Tak więc jedną z przesłanek do oceny czy istnieją warunki do zrezygnowania z prowadzenia postępowania na zasadach ogólnych, jest stwierdzenie, że proponowany wymiar kary, w mającym zapaść wyroku skazującym, jest trafny ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2006 roku w sprawie IV KK 142/06, źródło LEX). Na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, adekwatną karą, mając na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, który został popełniony przez D. Z., a także pozostałe dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1 i 2 k.k. jest kara pozbawienia wolności właśnie w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy.

Jako okoliczność obciążającą należy postrzegać przede wszystkim uprzednią karalność oskarżonego (k. 153), w tym za pobicie o charakterze chuligańskim. Analogicznie należy ocenić sposób zachowania sprawcy, tj. kierowanie gróźb natychmiastowego użycia przemocy posługując się przedmiotem przypominającym broń palną. Jako okoliczności łagodzące Sąd uwzględnił przyznanie się do popełnienia zarzucanego jemu czynu oraz młody wiek sprawcy. Dlatego też, Sąd zdecydował, że kara oscylująca wokół dolnej granicy zagrożenia o którym mowa wart. 289 § 3 kk jawi się jako sprawiedliwa, a także realizującą również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przekonując, że popełnienie przestępstwa nie popłaca.

Ubocznie należy dodać, że z uwagi na aktualne brzmienie art. 69 § 1 kk Sąd nie mógł wymierzyć wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem, gdyż był on uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności. Kierując się obligatoryjną treścią art. 63 § 1 kk Sąd na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza okres tymczasowego aresztowania od dnia 16 sierpnia 2017 r. godz. 10.15 Sąd uwzględnił wniosek obrońcy również w zakresie pozostałych rozstrzygnięć co środka kompensacyjnego, a także kosztów zastępstwa procesowego oskarżycielki posiłkowej oraz obciążenia oskarżonego opłatą sądową i wydatkami.

Na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. W. kwotę 1.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Ustalając wysokość zadośćuczynienia, pamiętać należy, że ma ono mieć charakter kompensacyjny, a więc winno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. W piśmiennictwie uznaje się, że wysokość przyznawanej kwoty zadośćuczynienia tak powinna być ukształtowana, by stanowić „ekwiwalent wycierpianego bólu" (por. F. Zoll, Zobowiązania w zarysie według polskiego Kodeksu zobowiązań, podręcznik poddany rewizji i wykończony przy współudziale S. Kosińskiego i J.

Skąpskiego, wyd. II, Warszawa 1948, s. 122). Kwota zadośćuczynienia ma być więc pochodną wielkości doznanej krzywdy (por. A. Cisek (w:) Kodeks..., s. 797). Orzecznictwo wskazuje, że uwzględniając przy ustalaniu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę potrzebę utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie można podważać kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia ( wyrok SN z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/2003, OSNC 2005, nr 2, poz. 40).

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, iż kwota 1.000 zł pozwoli zrekompensować w formie pieniężnej szkodę niemajątkową, której doznała pokrzywdzona. Kierując się rozstrzygnięciem zapadłym w niniejszej sprawie, a także treścią art. 627 kpk, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. W. kwotę 1.500 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. O zwolnieniu od opłaty orzeczono w myśl art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz.U. z 1983r Nr 49, poz. 223 ze zm.), zaś wydatków w oparciu o art. 624 § 1 kpk.

Sąd wziął pod uwagę, iż oskarżony przebywa aktualnie w areszcie śledczym i nie osiąga żadnego dochodu, tym samym pokrycie opłat i wydatków nastąpiłoby z uszczerbkiem dla jego kosztów utrzymania, a ponadto priorytetowe znaczenie winno mieć zobowiązanie wobec pokrzywdzonej.