Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 33/18 AI generated

VI Ka 33/18 · Sąd powszechny

Case Number VI Ka 33/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt VI W 143/17 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uznał obwinionego M. G. za winnego tego, że w dniu 14.01.2017 r. około godz. 21.10 w P. na ul. (...) wykroczył przeciwko porządkowi w ruchu drogowym w ten sposób, iż będąc kierowcą samochodu marki N. (...) nr rej. (...) nie korzystał z pasów bezpieczeństwa w czasie jazdy, to jest czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 97 k.w. i na mocy art. 97 k.w. wymierzył mu karę nagany. Na mocy art. 118 § 1 k.p.w. w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia obciążył obwinionego wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych oraz na mocy art. 119 k.p.w. w zw. z art. 627 k.p.k., art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz.

Legislator headnote

AI generated

art. 118 § 1 k.p, art. 119 k.p, art. 627 k.p.k, art. 7 k.p.k; VI Ka 33/18 · Sąd powszechny: naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez nieprawidłową ocenę zeznań świadka D. B. i T. D. i przyjęcie, że mogli oni widzieć obwinionego bez pasów bezpieczeństwa, podczas gdy jechali cały czas za nim, co jest niemożliwe, a zatem zeznania tych świadków są nielogiczne i nie mogą stanowić podstawy do poczynienia ustaleń faktycznych. Obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzuconego czynu.

Keywords

AI generated
road safety traffic violation driving without authorization driving aptitude test non-roadworthy vehicle lack of witness credibility

Cited Legislation

AI generated
art. 118 § 1 k.p
Na mocy art. 118 § 1 k.p.w.
art. 119 k.p
w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia obciążył obwinionego wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych oraz na mocy art. 119 k.p.w.
art. 627 k.p.k
art. 7 k.p.k
przedstawiona w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie budzi żadnych zastrzeżeń co do jej zgodności z regułami rozumowania, zasadami doświadczenia życiowego, jak też wskazaniami wiedzy i z tego powodu nie sposób skutecznie zarzucać sądowi meriti naruszenie art. 7 k.p.k.
AI generated
VI Ka 220/23
Sygn. akt VI Ka 220/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze del do Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marcina Piekarskiego po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r., 28 czerwca 2023r., 14 lipca 2023r. sprawy D. S. ur. (...) w Z. s. W., J. z domu P. oskarżonego z art. 178b kk i art. 244 kk i in. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 57/22 zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. S. w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. P. kwotę 1176 złotych w tym podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; stwierdza, że koszty sądowe w sprawie ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 220/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 57/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. D. S. Kto był właścicielem samochodu A. (...) nr rej. (...) który uczestniczył w zdarzeniu z dnia 29 października 2021 r. objętym zarzutem aktu oskarżenia. Pismo Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 31.05.2023 r. k. 160 2. D. S. Wątpliwości co do kierowania wyżej wymienionym samochodem A. (...) przez oskarżonego D. S. w trakcie zdarzenia objętego zarzutem aktu oskarżenia. Uzupełniające zeznania świadka P. D.. k. 170 - 171 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.Pismo Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 31.05.2023 r. 2. Uzupełniające zeznania świadka P. D.. Dowody wiarygodne. Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności pisma urzędowego Starostwa Powiatowego w Z. i uzupełniających zeznań świadka, który w znacznej części zasłaniał się jednak niepamięcią. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1.obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na tej części materiału dowodowego która zawiera tezy oskarżenia bez wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy a nadto dowolną ocenę dowodów skutkującą wydaniem wyroku skazującego a w szczególności poprzez: a. uznanie za wiarygodne zeznań f-szy policji M. Ś. oraz P. D. w sytuacji w której świadkowie nie dostarczyli w sprawie żadnych dowodów rzeczowych na potwierdzenie swoich tez tj. nagrań z wideorejestratora w pojeździe oraz nagrań z monitoringu stacji paliw tłumacząc iż nie widzieli wówczas potrzeby zabezpieczenia nagrania mimo iż ich zeznania są jedynymi dowodami przemawiającymi na niekorzyść oskarżonego, wynikają nadto z wykonywanej przez nich wówczas funkcji; b. nieprawidłową ocenę dowodu z zeznań Ł. Z. który jako naoczny świadek jasno wskazał moment w którym f. policji po raz pierwszy tego dnia spotkali oskarżonego, który poruszał się pieszo, zaś został on oceniony w inny sposób przez Sąd jedynie z uwagi na fakt iż wersja ta nie pokrywa się z tezą oskarżenia a oskarżonego; c. uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego którego wersja jest zbieżna z wersją niezależnego, naocznego świadka szczególnie w sytuacji w której w poprzednich sprawach karnych tego samego rodzaju przyznawał się on do winy, zaś w niniejszej sprawie jedynym dowodem przemawiającym na jego niekorzyść są zeznania świadków – f. policji którzy mimo możliwości zabezpieczenia nagrań z kamer z dwóch źródeł nie zrobili tego; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2.obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w niniejszej sprawie, a związanej w szczególności ze sprzeczną wersją zdarzeń f. policji i świadka Ł. Z. oraz brakiem dowodów rzeczowych w postaci nagrań z monitoringu i wideorejestratora na niekorzyść oskarżonego; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku mający wpływ na treść orzeczenia a polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji iż oskarżony D. S. prowadził pojazd wbrew zakazowi i nie zatrzymał się do kontroli podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie potwierdził jego sprawstwa. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1, 2 i 3 Zarzuty apelacji obrońcy są zasadne. Sąd Okręgowy odmiennie od orzekającego w I instancji Sądu Rejonowego uznał że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – uzupełniony o dowody przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym – nie jest wystarczający do przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego D. S. w niniejszej sprawie. Słusznie skarżący stwierdza, że jedynymi dowodami wskazującymi iż D. S. kierował samochodem A. (...) nr rej. (...) w dniu 29.10.2021 r. w P. koło Z. i nie zatrzymał auta pomimo sygnałów dźwiękowych i świetlnych z radiowozu policyjnego są zeznania świadków – funkcjonariuszy policji P. D. i M. Ś.. Z niejasnych dla Sądu Okręgowego powodów nie zostały zabezpieczone w sprawie potencjalne obiektywne dowody w postaci zapisów z videorejestratora policyjnego znajdującego się w radiowozie i z monitoringu na stacji paliw na której pozostawiony został wyżej wymieniony samochód i w pobliżu której przebywał oskarżony. Będzie jeszcze o tym mowa poniżej. Świadek P. D. zeznawał w sprawie trzykrotnie, w postępowaniu przygotowawczym twierdził że samochodem A. (...) kierował znany mu wcześniej z czynności służbowych D. S., gdy samochód nie zatrzymał się do kontroli wraz z M. Ś. pojechali za nim jednakże stracili auto z pola widzenia po kilkudziesięciu metrach, następnie po „penetracji rejonu” zauważyli to A. stojące na stacji paliw w P., gdzie obejrzeli zapis monitoringu z którego miało wynikać że D. S. podjechał tym pojazdem na stację i oddalił się z niego ( k. 2 odwrót ). W kolejnych przesłuchaniach przed Sądem I instancji i w postępowaniu odwoławczym P. D. w zasadzie jedynie potwierdzał zeznania z postępowania przygotowawczego, zasłaniając się przy tym niepamięcią co do szczegółów zdarzenia ze względu na upływ czasu ( k. 60 odwrót, k. 170 odwrót – 171 odwrót ). Z zeznań P. D. nie wynika zupełnie, z jakiej odległości widział D. S. kierującego A. (...), czy radiowóz policyjny był wtedy w ruchu, czy świadek widział oskarżonego przez tylną czy boczną szybę i przez jaki okres czasu itd. Wątpliwości co do pewności rozpoznania oskarżonego potęgują przyznane przez świadka fakty, iż stracił z pola widzenia samochód po kilkudziesięciu metrach oraz że było to na bardzo krętym odcinku ul. (...) ( k.171 ), a więc kierującego mógł widzieć przez stosunkowo krótki okres czasu. P. D. nie potrafił także opisać okoliczności zatrzymania oskarżonego, nawet wskazać czy miało to miejsce w tym samym dniu ( k. 170 odwrót ), choć z innych dowodów, w tym z wyjaśnień oskarżonego wynika, że był on przy stacji paliw i jeden z policjantów pobiegł za nim ( k. 60 odwrót k. 102 odwrót ). Sąd Okręgowy nie ocenia zeznań P. D. jako celowo nieprawdziwych, nie wyklucza jednak pomyłki w rozpoznaniu oskarżonego. Z kolei świadek M. Ś. z nieznanych Sądowi Okręgowemu powodów nie był przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym ( choć został zawnioskowany do przesłuchania w akcie oskarżenia ), a przed Sądem I instancji jedynie potwierdził okoliczności wynikające z notatki urzędowej sporządzonej przez P. D. dotyczącej przebiegu zdarzenia ( k. 74 odwrót – 75 ). Brak zapisów z przebiegu zdarzenia z videorejestratora w radiowozie wynika nie tylko z zeznań P. D. i M. Ś. ale także z pisma KPP w Z. Wydział (...), przy czym w tym dokumencie nie wskazano przyczyn braku zarejestrowania nagrania ( k. 57 ). W przekonaniu Sądu Okręgowego zeznania P. D. M. Ś. o rozpoznaniu oskarżonego na monitoringu, wysiadającego z samochodu na stacji paliw powinny być zweryfikowane przez Sąd odtworzeniem zabezpieczonego nagrania, co było niemożliwe ze względu na brak tego nagrania z monitoringu. Nie jest przy tym istotne czy zaniedbanie zabezpieczenia nagrania obciąża P. D. i M. Ś. czy policjantów prowadzących postępowanie przygotowawcze, jak to sugerował P. D. w trakcie zeznań na rozprawie odwoławczej ( k. 170 odwrót ). Oskarżony D. S. konsekwentnie w toku postępowania nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu twierdząc że nigdy nie był w posiadaniu samochodu A. (...) i w dniu zdarzenia nie uciekał tym samochodem przed policją ( k. 14 – 16, k. 46 ). Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że był pieszo przypadkowo na stacji paliw w P., kupował tam zapiekankę, w pewnym momencie jeden z policjantów zaczął go gonić na piechotę, co oskarżony kojarzył z niestawianiem się w sądzie na rozprawie w innej sprawie ( k. 60 odwrót ). Jego wyjaśnienia co do zasady znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka Ł. Z. ( k. 102 odwrót – 103 ). Ł. Z. jest wprawdzie znajomym oskarżonego i do jego zeznań należy podchodzić z ostrożnością, niemniej brak jest innych dowodów przeciwnych, podważających ich wersję. Z uzyskanego w postępowaniu odwoławczym pisma Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 31.05.2023 r. wynika, że od 2014 r. do chwili obecnej było kilku właścicieli samochodu A. (...) nr rej. (...), w październiku 2021 r. był nim mieszkaniec Z. J. M. ( k. 160 ). W sprawie nie przedstawiono żadnego dowodu łączącego J. M. czy też jakąkolwiek inną osobę na którą ten samochód był zarejestrowany z oskarżonym D. S.. D. S. nie jest postacią świetlaną na terenie Z. i okolic, był wielokrotnie karany w tym za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., art. 178b k.k., art. 244 k.k. ( karta karna k. 70 – 72 ). Niemniej w niniejszej sprawie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do jego sprawstwa i winy. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. S. od zarzucanego mu czynu. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych powyżej wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego okazał się zasadny. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. S. w ten sposób że uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. Zwięźle o powodach zmiany Mając na uwadze okoliczności powołane powyżej, zważywszy że zarzuty apelacji obrońcy okazały się zasadne należało zmienić wyrok Sądu I instancji i wydać wyrok uniewinniający w niniejszej sprawie. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II i III 1.Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o Adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. P. kwotę 1.176 zł. w tym podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym ( trzy terminy rozprawy odwoławczej ). 2.Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. Sąd Okręgowy stwierdził że koszty sądowe w sprawie ponosi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie co do całości wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
II Ka 480/22
K. (1) został obwiniony o to, że dniu 13 czerwca 2021 r. ok. godz. 12:00 w miejscowości S., przy ul. (...), kierując pojazdem marki S. o nr rej. (...), nie dostosował prędkości i techniki jazdy do warunków drogowych, w wyniku czego utracił panowanie nad pojazdem marki B. o nr rej. (...), który przemieścił się, uszkadzając ogrodzenie posesji nr (...) oraz skrzynkę złącza elektrycznego, tj. o czyn z art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 30 marca 2022 r., sygn.
III W 1409/16
W dniu 5 czerwca 2016 roku policjanci: posterunkowy J.
II Ka 169/14
Komenda Powiatowa Policji w W.
II W 2285/15
W dniu 7 września 2015 roku około godziny 13.30 K.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 33/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Piotr Mika Protokolant Edyta Ferencz-Trzópek po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy M. G. ur. (...) w S. syna F. i Z. obwinionego z art. 97 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 14 listopada 2017 r. sygnatura akt VI W 143/17 na mocy art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw i art. 624§ 1 kpk w zw. z art. 119 kpw 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2. zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 33/18

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt VI W 143/17 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uznał obwinionego M. G. za winnego tego, że w dniu 14.01.2017 r. około godz. 21.10 w P. na ul. (...) wykroczył przeciwko porządkowi w ruchu drogowym w ten sposób, iż będąc kierowcą samochodu marki N. (...) nr rej. (...) nie korzystał z pasów bezpieczeństwa w czasie jazdy, to jest czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 97 k.w. i na mocy art. 97 k.w. wymierzył mu karę nagany. Na mocy art. 118 § 1 k.p.w. w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia obciążył obwinionego wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych oraz na mocy art. 119 k.p.w. w zw. z art. 627 k.p.k., art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz.

U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty. Osobistą apelację od opisanego wyżej wyroku wywiódł obwiniony, który zarzucił orzeczeniu:

1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że obwiniony nie jechał w pasach bezpieczeństwa, podczas gdy miał zapięte pasy podczas jazdy i kontroli drogowej;

2. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez nieprawidłową ocenę zeznań świadka D. B. i T. D. i przyjęcie, że mogli oni widzieć obwinionego bez pasów bezpieczeństwa, podczas gdy jechali cały czas za nim, co jest niemożliwe, a zatem zeznania tych świadków są nielogiczne i nie mogą stanowić podstawy do poczynienia ustaleń faktycznych. Obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzuconego czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego jest bezzasadna. Wbrew wywodom apelującego ocena wiarygodności stanowiących podstawę ustaleń faktycznych zeznań świadków T. D. i D. B. przedstawiona w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie budzi żadnych zastrzeżeń co do jej zgodności z regułami rozumowania, zasadami doświadczenia życiowego, jak też wskazaniami wiedzy i z tego powodu nie sposób skutecznie zarzucać sądowi meriti naruszenie art. 7 k.p.k. jak też błąd w ustaleniach faktycznych, którego źródłem miałoby być wskazane naruszenie prawa procesowego.

Swoją ocenę zeznań świadków jako nielogicznych i niespójnych skarżący uzasadnił twierdzeniem, że jeden ze świadków zeznał, że policjanci jechali za samochodem obwinionego w odległości 3-4 metrów, a drugi – że w odległości około 200 metrów. Nadto skarżący wskazał, że z uwagi na późną porę zdarzenia – godz. 21.20 – i panujące o tej porze w styczniu ciemności, jak też z uwagi na słabe światło oświetlające ulicę, świadkowie nie mieli możliwości dostrzec we wnętrzu jego pojazdu faktu niezapięcia pasów bezpieczeństwa przez kierowcę.

Tymczasem treść protokołów zeznań świadków wskazuje na to, że D. B. zeznał, że fakt niezapięcia przez obwinionego pasów dostrzegł jadąc radiowozem z odległości 4-5 metrów, następnie zaś zaobserwował fakt zapinania pasów przez kierowcę, przy czym w postępowaniu wyjaśniającym twierdził, że kierowca zapinał pasy skręcając w lewo w ul. (...), zaś zeznając na rozprawie nie potrafił sprecyzować, czy miało to miejsce w momencie skręcania pojazdu obwinionego czy też jeszcze przed skrętem. Z kolei świadek T. D., który przesłuchiwany był jedynie na rozprawie, twierdził m.in., że radiowóz i samochód obwinionego dzieliła odległość raptem kilkudziesięciu metrów, był pewien, że kierowca nie ma zapiętych pasów, bo widział luźno zwisający pas, a w momencie, gdy obwiniony skręcał w lewo w ul. (...) ewidentnie widział świetle reflektorów radiowozu, jak kierowca zapina pas bezpieczeństwa..

Odpowiadając na pytania obwinionego świadek ten zaprzeczył jednoznacznie, aby odległość dzieląca radiowóz policyjny i pojazd obwinionego miała wynosić 300 metrów. Jak widać sprzeczność pomiędzy zeznaniami policjantów dotyczy wyłącznie kwestii odległości pomiędzy samochodem obwinionego a radiowozem w momencie dostrzeżenia przez policjantów faktu niezapięcia pasów przez obwinionego, przy czym jednak w żadnym momencie świadkowie ci nie wskazali, aby odległość ta miała wynosić 200 metrów Sprzeczności tej jednak nie sposób ocenić jako symptomu niezgodności ich relacji z rzeczywistością, a w zgodzie z zasadami doświadczenie życiowego tłumaczyć należy ją ułomnością pamięci ludzkiej w zakresie rekonstruowania szczegółów zdarzeń mających miejsce we względnie odległej przeszłości.

Obaj świadkowie swoje relacje w odniesieniu do elementu odległości dzielącej radiowóz od pojazdu obwinionego złożyli przecież dopiero odpowiednio po 4 i 10 miesiącach od momentu zdarzenia. Co jednak najistotniejsze także odległość kilkudziesięciu metrów podana przez świadka T. D. była odległością, z której zgodnie ze wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego dostrzeżenie faktu niezapięcia pasów, a zwłaszcza faktu zapinania pasów przez kierowcę w czasie skrętu w lewo, było ewidentnie możliwe, gdy weźmie się pod uwagę nie tylko wskazane przez świadków dostateczne oświetlenie ulicy, ale przede wszystkim zasięg reflektorów radiowozu.

W świetle omówionych relacji policjantów wyjaśnienia obwinionego zaprzeczającego zarzutowi sąd I instancji uprawniony był ocenić jako wyraz przyjętej linii obrony polegającej na złożeniu wyjaśnień niezgodnych z prawdą. Na ocenę taką pozwala poza spójnością relacji policjantów i zgodności ich zeznań z zasadami doświadczenia życiowego także fakt, że świadkowie ci nigdy wcześniej nie mieli styczności z obwinionym i trudno znaleźć racjonalne powody, dla których mogliby teoretycznie próbować obciążyć obwinionego odpowiedzialnością za niepopełnione wykroczenia.

Jako całkowicie dowolne i mające wyłącznie charakter spekulacji uznać należy twierdzenia obwinionego dotyczące rzekomej chęci obciążenia go przez policjantów odpowiedzialnością za niepopełnione wykroczenie z uwagi na niepotwierdzenie się rzekomych podejrzeń policjantów dotyczących prowadzenia przez obwinionego samochodu po spożyciu alkoholu. Zdaniem skarżącego swoje podejrzenia policjanci mieli powziąć z uwagi na skręcenie przez niego w ul. (...), a to, że je rzeczywiście powzięli miał potwierdzić fakt, że obwiniony został poddany badaniu na zawartość alkoholu w organizmie.

Tymczasem fakt takiego badania w związku z popełnieniem wykroczenia drogowego jest czynnością standardową w żadnym wypadku nie uzasadnia nieuprawnionych niczym spekulacji obwinionego. Także fakt, że świadek T. D. złożył zeznania po kilkakrotnym niestawiennictwie na rozprawie nie może być źródłem racjonalnych podejrzeń dotyczących jego wiarygodności. Do oceny zeznań policjantów, jak też wyjaśnień obwinionego, niczego istotnego nie mogła wnieść relacja świadka D. K.. Niezależnie od omówionych przez sąd I instancji istotnych wątpliwości co do wiarygodności tego świadka nawet przyjęcie zeznań jako odpowiadających prawdzie nie może zaprzeczyć zeznaniom policjantów z uwagi na to, że miejsce, gdzie świadek miała widzieć obwinionego zapinającego pasy przy ruszaniu pojazdem a miejsce popełnienia zarzuconego wykroczenia dzieli odległość kilku kilometrów.

Mając na uwadze powyższe uwagi, zarzuty apelacji uznać należało za całkowicie bezpodstawne. Wyrok oparty został na prawidłowych ustaleniach faktycznych poczynionych w oparciu o dowody, których wiarygodność została prawidłowo oceniona w zgodzie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Prawidłowo została dokonana również kwalifikacja zachowania obwinionego jako wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 97 k.w. w zawiązku z naruszeniem przez obwinionego przepisu art. 39 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nakładającym na kierującego pojazdem samochodowym oraz osoby przewożone takimi pojazdem wyposażonym w pasy bezpieczeństwa obowiązek korzystać z tych pasów podczas jazdy.

Kara nagany wymierzona obwinionemu ma w istocie charakter kary symbolicznej, stąd nie może być mowy o jej rażącej niewspółmierności. Wbrew wywodom skarżącego nie było podstaw dla zwolnienia obwinionego z obowiązku poniesienia kosztów postępowania. Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu w sprawach o wykroczenia koszty tego postępowania ponosi obwiniony, którego skazano za zarzucone mu wykroczenie. Na wysokość kosztów nie miała żadnego wpływu kwestia kilkukrotnego niestawiennictwa świadka T. D. na rozprawie, gdyż wydatki postępowania, którymi został obciążony mają charakter ryczałtowy, tj. ich wysokość zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia jest niezależna od rzeczywistych kosztów postępowania.

Sytuacja materialna obwinionego, uzyskującego stały dochód z emerytury kwocie niewiele przewyższającej 2500 złotych, nie mającego nikogo na utrzymaniu nie wskazuje na to, aby poniesienie przez niego kosztów postępowania było zbyt uciążliwe, zwłaszcza, gdy uwzględni się możliwość spłaty tego rodzaju kosztów w ratach. Wniosku takiego nie podważają również powoływane przez obwinionego okoliczności dotyczące wydatków na leczenie. Z wyżej wskazanych względów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Kierując się zasadami słuszności sąd odwoławczy zwolnił obwinionego z obowiązku poniesienia kosztów postępowania przed sądem drugiej instancji.

Intencją sądu odwoławczego było zapobieżenie sytuacji, w której strona postępowania, powołująca się na swoje ubóstwo i nieskutecznie próbująca poprzez wniesienie środka odwoławczego zakwestionować obciążenie ją kosztami postępowania, odbierze nałożenie na nią dodatkowych kosztów postępowania jako swoistą karę z to, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem sądu w tej materii.