II Ka 13/18 · Sąd powszechny

Wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 15 października 2021r.

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 194/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r.

Sygn. akt II Ka 580/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR del. Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Anny Suchomskiej po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 r. sprawy M. J. oskarżonej o czyn z art. 300 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 1216/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. za datę popełnienia przestępstwa przyjmuje 25 marca 2021r., 2. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązuje oskarżoną do pisemnego informowania sądu co 6 miesięcy o przebiegu okresu próby; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 580/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 1216/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- --------------------------------------------------------- ------------ ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ---------------------------------------------------------- ------------ ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonej I. zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 kpk, poprzez wydanie wyroku w przedmiotowej sprawie bez wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, który jest obligatoryjny przy przestępstwie określonym w art. 300 § 1 kk w zw. z art. 300 § 4 kk; w przedmiotowej sprawie brak jest wniosku o ściganie od uprawnionej osoby; w aktach sprawy przedłożone jest zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, w treści którego brak jest takiego wniosku (vide: k. 1-5). Nadto w toku czynności przesłuchania P. P. (1) (vide: k. 15-17), również nie uzyskano takiego wniosku, czego również nie uzyskano w toku przesłuchania podczas rozprawy w dniu 18 kwietnia 2023 r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądem doktryny, od dawna ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym samo złożenie zawiadomienia o przestępstwie nie stanowi złożenia wniosku; wola ścigania musi zostać bowiem wyrażona wyraźnie (wyroki SN: z 5.10.1977 r., Rw 291/77, OSNKW 1977/12, poz. 137; z 7.05.1982 r., IV KR 72/82, OSNPG 1983/4, poz. 42; z 12.12.1985 r., II KR 372/85, NP 1987/4, s. 142; zob. F. Prusak, Przegląd..., s. 72-73). Słusznie wskazuje się na rozróżnienie zawiadomienia o przestępstwie (oświadczenie wiedzy) i złożenia wniosku o ściganie (oświadczenie woli). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 17 § 1 pkt 10 kpk należy wskazać, iż w treści pisma inicjującego postępowanie pełnomocnik zawiadamiającego P. P. (1) w sposób wyraźny sformułował wniosek o ściganie i ukaranie M. J. w przypadku ustalenia przez stosowne ograny, że jej zachowanie naruszyło przepisy kodeksu karnego (k. 4). Natomiast zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2012 r. (w sprawie III KK 2/12, OSNKW 2013, nr 2, poz. 16) pełnomocnik z wyboru lub z urzędu, jeśli nie odnoszą się do niego konkretne ograniczenia, jest umocowany do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności prawnych (art. 91 kpc w związku z art. 89 kpk), a więc i do złożenia wniosku o ściganie. Wobec powyższego, niezasadny jest zarzut I apelacji, w którym obrońca podnosi, iż w przedmiotowej sprawie Sąd meriti wydał wyrok bez wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, skoro pełnomocnik P. P. (1) sformułował takowy wniosek w pierwszym piśmie inicjującym postępowanie mając do tego legitymację. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku Lp. Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonej II. zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 300 § 1 kk, poprzez uznanie oskarżonej winną popełnienia zarzucanego jej czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 300 § 1 kk i za czyn ten na podstawie art. 300 § 1 kk, skazanie jej i wymierzenie kary 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, w której zarówno akt oskarżenia, jak i treść opisu czynu przyjęta w wyroku wskazuje, że do rzekomego występku miało dojść w dniu 25 marca 2022 r.; już w tak błędnie ustalonym stanie faktycznym wskazanym w pisemnym uzasadnieniu wyroku (co zostanie wykazane w dalszej części apelacji), brak jest mowy o jakimkolwiek zdarzeniu mającym miejsce w dniu 25 marca 2022 r. Co więcej wniosek oskarżyciela zawarty w akcie oskarżenia wskazuje również taką datę, a więc bezspornie w zakresie zdarzenia jakie zostało rozpoznane przez Sąd Rejonowy, nie było stosownego wniosku oskarżyciela publicznego (aktu oskarżenia), a także co wynika z powyższego brak było wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej; brak jest też mowy o jakiejkolwiek omyłce pisarskiej, w dodatku w merytorycznej części zarówno aktu oskarżenia jak i zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że w zakresie ewentualnych omyłek dotyczących merytorycznych elementów orzeczenia, procedura sprostowania w ogóle nie może być zastosowana. Co najwyżej w takiej sytuacji mogłoby dojść do usunięcia takiej omyłki, tylko i wyłącznie poprzez wniesienie środka odwoławczego, które by w treści swojego zarzutu wskazywał na konieczność dokonania takiej korekty. Bezspornie - co już jest znane obrońcy, oskarżyciel publiczny nie wniósł, w apelacji na niekorzyść oskarżonej zarzutu odnoszącego się do daty zdarzenia historycznego podlegającego rozpoznaniu przez Sąd. Apelacja prokuratora została wyłącznie ograniczona i wniesiona na niekorzyść oskarżonej - w odniesieniu co do kary, w której to apelacji przedstawiono jedynie zarzut obrazy przez Sąd Rejonowy, art. 72 § 1 pkt 1 kk (który sam Sąd błąd swój dostrzegł) i wniosku o zmianę orzeczenia w tym i tylko tym wyłącznie zakresie. Nadto w treści uzasadnienia tej apelacji, oskarżyciel w dalszym ciągu wskazuje datę pierwotnie określoną w akcie oskarżenia. Nadto przedstawiony zarzut obrazy prawa materialnego art. 300 § 1 kk, trzeba uzupełnić też o to, iż w już tak obecnie ustalonym stanie faktycznym sprawy, brak jest wykazania przez Sąd Rejonowy, że oskarżona co najmniej swoim zachowaniem przewidywała, że może na jego skutek doprowadzić do udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciel i na to się godziła. Sąd Rejonowy nie poczynił ustaleń w zakresie ewentualnej umyślności działania oskarżonej, zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i w formie zamiaru ewentualnego - co jest warunkiem sine qua non odpowiedzialności karnej na podstawie art. 300 § 1 kk. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odpowiadając na powyższy zarzut należy odwołać się do zasady płynącej z art. 413 § 1 k.p.k., która nakazuje zredagowanie wyroku w taki sposób, aby w sposób jasny wynikało z niego dokładnie, po pierwsze - jaki czyn oskarżonej podlegał osądowi, ale także po drugie - za jaki czyn dokładnie ją skazano. Uwaga ta dotyczy także czasookresu czynu przypisanego konkretnemu podsądnemu. Czyn, jako zdarzenie historyczne, musi być sformułowany w sposób precyzyjny, bo odzwierciedlający istotne okoliczności zachowania się oskarżonej i nie powinien budzić jakichkolwiek wątpliwości co do ram czasowych zdarzenia. Z tych powodów Sąd ferujący wyrok winien opisać czasokres czynu przypisanego oskarżonej nie tylko na podstawie aktu oskarżenia, ale także respektując art. 366 § 1 kpk i art. 410 kpk, na wynikach postępowania dowodowego i przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, jakie wynikają z przeprowadzonych dowodów. W sytuacji, w której Sąd I instancji tego nie czyni, narusza przepisy art. 413 § 2 pkt 1 kpk, art. 366 § 1 kpk i art. 410 kpk. Sąd Rejonowy ustalając czasokres czynu z aktu oskarżenia, pominął istotną okoliczność, która płynęła z materiału dowodowego w postaci m.in: aktu notarialnego Rep. A nr (...), odpisu zwykłego księgi wieczystej (...) oraz zeznań świadka R. J., z których jednoznacznie wynika, że umowa darowizny została zawarta w dniu 25 marca 2021 r., a nie w dniu 25 marca 2022 r. jak wynika z opisu czynu zarzuconego oskarżonej. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisu, jednak nie w taki sposób, w jaki widzi to obrońca oskarżonej. Przypisanie błędnej daty popełnienia czynu zabronionego nie jest obrazą prawa materialnego, tj. art. 300 § 1 kk, lecz obrazą przepisów procesowych dotyczących treści wyroku. W konsekwencji stwierdzenia uchybienia Sąd Okręgowy dokonał zmiany reformatoryjnej w zaskarżonym wyroku poprzez przyjęcie, że przestępstwo zostało popełnione w dniu 25 marca 2021 r. Należy także dodać, że dokonana zmiana nie skutkuje pogorszeniem sytuacji prawnej i procesowej oskarżonej. - wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał ustalenia, że oskarżona popełniła czyn objęty zdarzeniem historycznym umyślnie, z zamiarem ewentualnym. Ustalenie to zostało szeroko omówione w uzasadnieniu Sądu meriti. Jest rzeczą oczywistą, że zawarty w wyroku skazującym opis czynu musi być tak skonstruowany, aby odzwierciedlał realizację przez oskarżoną wszystkich ustawowych znamion przypisanego jej przestępstwa. Nie ulega wątpliwości, że najłatwiej osiągnąć to korzystając z języka ustawy. Nie jest to jednak wymóg kodeksowy i dlatego w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że do spełnienia określonego w art. 413 § 2 pkt 1 kpk obowiązku dokładnego określenia czynu przypisanego oskarżonemu wystarczające jest posłużenie się takimi sformułowaniami, które w sposób niebudzący wątpliwości odpowiadają treści poszczególnych znamion przypisanego sprawcy czynu zabronionego. Wymóg opisania sposobu popełnienia przestępstwa sformułowany w art. 413 § 2 pkt 1 kpk odnosi się także do znamion strony podmiotowej, a zatem w opisie przypisanego czynu należy wskazać na podmiotowy sposób jego popełnienia - umyślność lub nieumyślność - gdy przestępstwo może zostać popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, bądź w formie kwalifikowanej przez następstwo, a ponadto wskazywać postać umyślności lub nieumyślności, np. zamiar bezpośredni czy zamiar ewentualny. Przestępstwo z art. 300 § 1 kk można popełnić tylko umyślnie, dlatego Sąd Rejonowy nie musiał in extenso zawierać w opisie czynu sformułowania wskazującego na stronę podmiotową przestępstwa, natomiast rozważania w tym zakresie podjął w treści uzasadnienia. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. mimo, że zarzut był częściowo zasadny, skarżący nie sformułował w stosunku do niego odpowiadającego mu wniosku odwoławczego w petitum apelacji. Stwierdzenie omówionego wyżej uchybienia mogło skutkować tylko zmianą reformatoryjną w zaskarżonym wyroku dotyczącą stricte opisu czynu przypisanego oskarżonej w wyroku skazującym, nie zaś zdecydowanie dalej idącym rozstrzygnięciem w postaci uniewinnienia jej. Lp. Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonej III. 1. zarzut obrazy przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: a. art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 5 § 2 kpk, poprzez dokonanie całkowicie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także brak rozstrzygania niedających się wyjaśnić okoliczności na korzyść oskarżonej - prowadzące Sąd Rejonowy do błędnych ustaleń faktycznych mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, uznanie winy oskarżonej i wymierzenie jej surowej kary, tj.: i. wyjaśnień M. J. - w zakresie jakim Sąd Rejonowy: - uznał na ich podstawie bezpodstawnie winę oskarżonej; - pominął w swojej ocenie wskazywany brak wiedzy i brak świadomości M. J. o sprawach prowadzenia firmy przez D. J.; - pominął w swojej ocenie wskazywane przez M. J., wielokrotne zapewnienia syna, że wszystko ureguluje, wszystkim się zajmie i wszystko załatwi - co powodowało przeświadczenie u M. J. o kontroli przez syna całości jego spraw i spraw firmy; - pominął w swojej ocenie moment zapoznania się przez M. J. z oświadczeniem D. J. z 14 stycznia 2021 r.; - apriorycznie, automatycznie przyjął, że oskarżona musiała zdawać sobie od pewnego momentu, że działalność syna generuje zadłużenie i że w momencie darowizny M. J. miała świadomość zadłużenia na rzecz firmy (...), zaciągniętego wprawdzie przez jej syna, ale w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej zarejestrowanej na jej rachunek, jednocześnie pomijając treść wyjaśnień oskarżonej wskazującej, że D. J. zapewniał matkę, że wszystko załatwi i ureguluje wszystkie zadłużenia, a więc w istocie brak było świadomości, wiedzy M. J., co do stanu spraw, którymi zajmował się D. J., w dodatkowo, że sam D. J. wskazywał, że co najmniej nie informował o wszystkim matki; - apriorycznie przyjął, że rozmowa telefoniczna z dnia 12 stycznia 2021 r. stanowiła podstawę wiedzy o zadłużeniu wynikającym z wierzytelności P. P. (1); - apriorycznie przyjął, że inne zadłużenia i sprawy z US i ZUS wskazywało, że pozostawała w przekonaniu o zadłużeniach, pomijając fakt, że D. J., zapewniał matkę, że wszystko załatwi i ureguluje wszystkie zadłużenia, a więc w istocie brak było świadomości i wiedzy M. J., co do stanu spraw, którymi zajmował się D. J., a dziś tak dowolna, a nie swobodna ocena Sądu obciąża oskarżoną - matkę, która zaufała synowi i w istocie została przez niego oszukana i już częściowo pozbawiona majątku; ii. zeznań P. P. (1) - w zakresie w jaki Sąd Rejonowy całkowicie pominął w swoje ocenie: - fragment zeznania wskazujące, że P. P. (1) „przekazałem mu (D. J.) kwotę ponad 337,329 zł, dokładnie ile nie pamiętam, myślę, że było to około 500.000 zł, w domu mam zapiski wskazujące na dokładną przekazaną J. kwotę, z tym, że część z przekazane mu kwoty, już po tym jak wielokrotnie upomniałem się u niego o zwrot tej kwoty, on mi zwrócił, część przelewem, a cześć w gotówką” (vide: k.15-16), „wspólnie uzgodniliśmy (P. P. (1) i D. J.), że sposobem rozliczenia będzie wystawienie przeze mnie faktury na działalność prowadzona przez jego matkę, stad w dniu 29 kwietnia 2020 r wystawiłem fakturę (...) na kwotę 33 7.329 zł brutto, z terminem płatności do 13 maja 2020 r.” (k. 16), z których co najwyżej wynika, że przedmiotowa faktura stanowiła zwrot pożyczki (lub innego zasilenia D. J., a nie M. J.) zawartej między D. J. a P. P. (2), co obecnie bez wiedzy, zgody i świadomości obciążyło nie tylko cywilnie M. J., jak również doprowadziło do przedmiotowego postępowania karnego, - fragmenty dotyczące zeznań tego świadka na temat osoby D. J., szczegółów rozliczeń i transakcji pomiędzy P. P. (2) a D. J. (vide: str. 8-9 protokołu rozprawy z 18 kwietnia 2023 r.), a także „wytworzenia” wierzytelności na rzecz Spółki (...), a nie bezpośrednio P. P. (1); - fragmenty dotyczące zeznań tego świadka na temat ilości prowadzonych w tamtym okresie działalności gospodarczych (vide: k. 15v); - fragmenty dotyczące zeznań tego świadka „W tą fakturę nie był wliczony zysk. To był zwrot tylko tej kwoty, którą mu dałem na zakup maseczek. Nie wliczałem tam zysku. Ja nie wiem dlaczego faktura wystawiona została na spółkę, a nie moją prywatną działalność. ” (vide: str. 9 protokołu z 18 kwietnia 2023 r.) - co również potwierdza, że przedmiotowa faktura nie stwierdzała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, a była tylko wyłącznie wystawiona w celu zwrotu pożyczek udzielonych między P. P. (2) (osobiście, nie ze Spółki), a D. J.; (...). zeznań M. B. - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, nie wziął pod uwagę, iż majątek posiadany przez M. J., (już po darowaniu nieruchomości przy ulicy (...)), pozwala na zaspokojenie dłużników, gdyż w jego skład wchodziła działka rekreacyjna, garaż w zespole garażowym, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego: iv. zeznań T. P. - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie fakty, iż Spółka (...) (wystawcę przedmiotowej faktury) zajmuje się zakupem i wynajmem lokali, a także nie zajmowała się medyczną działalnością (czego dotyczyła przedmiotowa faktura), a także faktury w tej Spółce sporządzał i wystawiał syn (P. P. (1)), co w odniesieniu do depozycji P. P. (1), treści faktury, okoliczności „ustalenia” jej wystawienia, miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i brak świadomości oskarżonej o sprawach P. P. (1) i D. J.; v. zeznań D. J. - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie depozycje świadka świadczące o braku wiedzy, świadomości i braku przekazywania przez świadka informacji w zakresie prowadzonej przez niego działalności - M. J., a także dotyczące sposobu przekazywania środków pomiędzy P. P. (2) a D. J. - „Faktury musiały być na kogoś wystawione i były według naszych ustaleń wystawione na firmę mojej mamy ” (vide: str. 3 protokołu rozprawy z 27 lipca 2023 r.), co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i bezpodstawne uznanie winy oskarżonej, wymierzenie jej surowej kary; vi. zeznań V. K. - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie depozycje świadka dotyczące tego, że zleceniodawca (P. P. (1)) wskazał osobę D. J. jako osobę prowadzącą firmę (str. 6 protokołu rozprawy z 27 lipca 2023 r.), a także tego, że to D. J. podpisał oświadczenie w biurze firmy (...), bez wiedzy i świadomości M. J.; vii. zeznań R. K. - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie depozycje świadka dotyczące tego, że zleceniodawca (P. P. (1)) wskazał osobę D. J.; viii. treści oświadczenia D. J. z dnia 14 stycznia 2021 r. - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy pominął w swojej ocenie treść tego dokumentu, osobę, która go sporządziła i w jakich okolicznościach zostało sporządzone to oświadczenie, w odniesieniu do wiedzy lub braku wiedzy i świadomości M. J. o zadłużeniu D. J. wobec P. P. (1); ix. pełnomocnictwa notarialnego do działania dla D. J. - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy pominął w swojej ocenie zakres tego dokumentu i możliwość występowania D. J. przed Sądem, a także w kontekście wyjaśnień oskarżonej, która wskazywała, że przekazywała wszystkie dokumenty, w tym sądowe (dotyczące przedmiotowej wierzytelności) synowi D. J., który zapewniał ją, że wszystkim się zajmie; x. faktury nr (...) - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie treść tej faktury, usługę jaka została tam stwierdzona, depozycje P. P. (1), w zakresie pożyczania, przekazywania pieniędzy, ustalania sposobu zwrotu gotówki pod postacią faktury VAT; depozycji T. P. w zakresie profilu działalności Spółki (...) - odmiennego od treści faktury VAT (wynajem lokali, a nie działalności medycznej); depozycji D. J. - o ustaleniach na kogo będą wystawione faktury VAT pomiędzy D. J. a P. P. (2), co jednocześnie stanowiło obrazę art. 8 § 1 kpk, gdyż Sąd Rejonowy nie ustalił obiektywnie, kto w przedmiotowej sprawie był dłużnikiem (czy D. J., czy M. J.), a kto wierzycielem (czy (...), czy P. P. (1)), co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i bezpodstawne uznanie winy oskarżonej; xi. sprawozdania z firmy (...) - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie, iż jest to dokument prywatny, nie udało się ustalić osób, które bezpośrednio go sporządziły i uczestniczyły w czynnościach opisanych w tym dokumencie, był to dokument sporządzony na zlecenie P. P. (1) i w toku tego postępowania nie został, bez wątpliwości co do jego treści, zweryfikowany; xii. dokumentacji medycznej oskarżonej - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie, braku sprawności, chorób na jakie cierpi oskarżona od lat (jeszcze sprzed założenia tej działalności gospodarczej) i ich wpływ na jej bezradność i zwiększone zaufanie do „obietnic i zapewnień” syna, ograniczając swoją ocenę, iż dowody te są wiarygodne, niekwestionowane przez strony postępowania; xiii. dokumentacja dotycząca projektowanego podziału nieruchomości położonej przy ul. (...) w M. wraz z aktami notarialnymi dotyczącymi przedmiotowej nieruchomości, postanowieniami o stwierdzeniu nabycia spadku; kopiami dokumentacji z akt sprawy I Ns 912/20 Sadu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie okoliczności świadczące o braku zamiaru (nawet ewentualnego) i świadomości M. J. udaremnia lub uszczupla zaspokojenie P. P. (1); xiv. kopi dokumentacji z akt sprawy IX GC 400/21 Sadu Okręgowego w Lublinie - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, pominął w swojej ocenie, weryfikacji obecnych treści zeznań P. P. (1), częściowo D. J. - co do ustaleń zwrotu środków na podstawie faktury obejmującej to postępowanie, co wydaje się przeczyć treści pozwu (vide: k. 278-280), który poświadcza okoliczności odmienne od dziś znanych z zeznań świadka P. P. (1) (vide: k. 15-16), co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, jednocześnie stanowiło obrazę art. 8 § 1 kpk, gdyż Sąd Rejonowy nie ustalił obiektywnie kto w przedmiotowej sprawie był dłużnikiem (czy D. J., czy M. J.), a kto wierzycielem (czy (...), czy P. P. (1)); xv. kopi zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożonego przez M. J. wraz z kopiami pism Naczelnika US W. M. i Prokuratury Rejonowej W. M.; informacji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w W. dot. czynności podjętych w związku ze złożonym przez M. J. zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa - w zakresie w jakim Sąd Rejonowy, w swojej ocenie apriorycznie, automatycznie bez refleksji przyjął, że oskarżona nie kwestionowała tej faktury przed wniesieniem przeciwko niej aktu oskarżenia, w tym w toku postępowania cywilnego, toczącego się przed Sądem Okręgowym w Lublinie, pomijając fakt, że oskarżona wyjaśniła, że „Ja przekazałam to zawiadomienie synowi D., bo on miał pełnomocnictwo, aby mnie reprezentować w sądzie i on powiedział, że to załatwi" (vide: str. 4 protokołu z dnia 18 kwietnia 2023 r.), tak więc oskarżona nawet nie miała możliwości kwestionowania tej faktury, gdyż całością sprawy miał się wg jej wiedzy i świadomości, zająć D. J., zabrakło również w ocenie Sądu Rejonowego wzięcia pod uwagę, iż z treści zeznań P. P. (1), T. P. i częściowo D. J. - może wynikać, że przedmiotowa faktura nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i brak możliwości przyjęcia apriorycznie na niekorzyść oskarżonej oceny dowodów z tego dokumentu, który powinien być oceniana również przez pryzmat innych dowodów w sprawie; xvi. kopi dokumentacji z akt sprawy I C 208/23 Sadu Okręgowego w Lublinie w zakresie w jakim Sąd Rejonowy pominął w swojej ocenie całość treści przedłożonych tam dokumentów i faktu, iż z powództwem wystąpił sam P. P. (1), a nie Spółka (...), co może świadczyć, że to właśnie P. P. (1) (jest rzeczywistym wierzycielem), za wszelką cenę dochodzi swoich „prywatnych” roszczeń - z tytułu pożyczonych środków na rzecz D. J., a nie M. J. i działalności zarejestrowanej na nią, co w swojej ocenie całkowicie pominął Sąd Rejonowy, a co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i bezpodstawne uznanie winy oskarżonej; xvii. dokumentacja złożona przez obrońcę oskarżonej w dniu 8 kwietnia 2024 roku w zakresie w jakim Sąd Rejonowy nie odniósł się i nie ocenił z osobna poszczególnych dokumentów tam wskazanych, w szczególności - Ekspertyzy Kryminalistycznej z zakresu badań podpisów ręcznych z dnia 27 lutego 2024 r., z sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy VIII Wydział Gospodarczy, w sprawie o sygnaturze akt: XVI GC 2479/23, która stwierdza, że doszło podrobienia podpisu M. J. (jak dziś sądzi M. J., przez D. J.), który w ten sposób dokonał cesji umowy leasingu pojazdu M. z jego działalności na działalność zarejestrowaną na M. J., bez wiedzy, zgody M. J., w dodatku składając podpis za nią, o czym dowiedziała się ze sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy VIII Wydział Gospodarczy, o sygn. akt: XVI GC 2479/23 - co również powinno być wzięte pod uwagę w toku przedmiotowej sprawy i poddane ocenie Sądu Rejonowego, w zakresie całości istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na zaskarżony wyrok i brak możliwości uznania winy oskarżonej; b. art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 8 § 1 kpk, poprzez brak samodzielnego rozstrzygnięcia zagadnienia faktycznego i prawnego, podczas dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie okoliczności istotnych i mający za stwierdzenie - kto jest wierzyciel w przedmiotowej sprawie, a kto dłużnikiem, w sytuacji nowych okoliczności faktycznych (zeznań P. P. (1), częściowych zeznań D. J., zeznań T. P., zgromadzonych dokumentów i wyjaśnień oskarżonej), a także tego czy przedmiotowa faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze - czy była tylko „sposobem rozliczenia” kwot udzielonych przez P. P. (1), na rzecz D. J., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bezpodstawne uznanie winy oskarżonej i wymierzenie jej surowej kary; c. art. 7 kpk, art. 410 kpk, poprzez brak dokonania przez Sąd Rejonowy oceny dokumentu i czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o jego treść i pryzmat innych dowodów, to jest aktu notarialnego z dnia 19 lipca 2021 r. sporządzonego przed notariuszem A. C. w Kancelarii Notarialnej w M., Repertorium A 4614/2021 - umowy zamiany, dotyczących zamiany nieruchomości pomiędzy siostrą oskarżonej a synową (żoną R. J.), która była warunkiem możliwości zakończenia spraw dotyczących całości nieruchomości przy ulicy (...) w M., o których wyjaśniała oskarżona (vide: wniosek dowodowy z dnia 26 lipca 2023 r.); 2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: a. błędne ustalenie i uznanie, że w dniu 25 marca 2022 roku w M., powiat (...), województwo (...), wobec grożącej jej niewypłacalności udaremniła zaspokojenie swojego wierzyciela tj. spółki (...), (...) spółka cywilna w ten sposób, że na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr (...), sporządzonego w Kancelarii Adwokackiej (...) darowała ustalonej osobie zabudowaną nieruchomość, położoną w M., ul. (...), powiat (...), województwo (...), o powierzchni 578m2, stanowiącej działki nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr SI 1M/ (...) o wartości 130.000 zł; b. błędnego ustalenia, że M. J. darowując nieruchomość swojemu synowi R. J. miała świadomość tego, że na jej firmie ciąży zaciągnięte przez jej syna, jako pełnomocnika firmy, zobowiązanie na rzecz P. P. (1); c. błędnego ustalenia, że miała świadomość tego, że z zarejestrowaną na nią działalnością związane są inne zadłużenia, gdyż już wówczas posiadała wiedzę o zadłużeniach z tytułu należności na rzecz ZUS-u i Urzędu Skarbowego; d. błędnego ustalenia, że oskarżona musiała się liczyć z tym, że w wierzyciele nie wyegzekwuje należności z uwagi na dokonaną darowiznę; e. błędne ustalenie i bezpodstawne uznanie winy oskarżonej, skazanie oraz wymierzenie jej kary 4 miesięcy pozbawienia wolności; f. błędnego ustalenia, że prowadząc działalność gospodarczą pod firmą (...) D. J. nawiązał współpracę z P. P. (2), prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą (...) Spółka cywilna", w sytuacji w której wg zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, żeby była współpracy między tymi podmiotami gospodarczymi (jak wskazywał T. P., Spółka ta zajmowała się wynajmem mieszkań i ich zakupem, a nie działalnością medyczną), co wskazywał P. P. (1) przekazywał środki finansowe w gotówce D. J., a następnie gdy ten nie zwracał otrzymanych środków ustalili sposób zwrotu przekazanych przez P. P. (1) środków w gotówce w łącznej kwocie około 500.000 zł, poprzez wystawienie faktury sprzedaży przez Spółkę (...) na rzecz (...); g. błędnego ustalenia, że następstwem nawiązanej współpracy było powstanie wierzytelności przysługującej (...) wobec (...), udokumentowanej fakturą nr (...) (k. 20) - ustalenie to jest błędne z przyczyn wskazanych w powyższym podpunkcie, a także z ujawniających się okoliczności, że wierzytelność w istocie była wierzytelnością P. P. (1) (a nie Spółki (...)) z tytułu przekazanych w gotówce (około 500.000 zł) kwot D. J., a takie błędne ustalenia faktyczne miały istotne wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bezpodstawne uznanie winy oskarżonej; h. brak ustalenia, że P. P. (1) „przekazałem mu (D. J.) kwotę ponad 337.329 zł, dokładnie ile nie pamiętam, myślę, że było to około 500.000 zł, w domu mam zapiski wskazujące na dokładną przekazaną J. kwotę, z tym, że część z przekazane mu kwoty, już po tym jak wielokrotnie upomniałem się u niego o zwrot tej kwoty, on mi zwrócił, część przelewem, a cześć w gotówką” (vide: k.15-16), „wspólnie uzgodniliśmy (P. P. (1) i D. J.), że sposobem rozliczenia będzie wystawienie przeze mnie faktury na działalność prowadzona przez jego matkę, stąd w dniu 29 kwietnia 2020r wystawiłem fakturę (...) na kwotę 33 7.329 zł brutto, z terminem płatności do 13 maja 2020 r, ” (k. 16); i. brak ustalenia przez Sąd w oparciu o zgromadzone dowody - zeznania świadków, dokumenty - rzeczywistych stron roszczeń cywilnych, to jest: wierzyciela i rzeczywistego dłużnika ewentualnej wierzytelności przysługującej P. P. (3) - a nie Spółce ’’ (...)"; j. błędnego ustalenia, że wszczęta egzekucja przeciwko M. J. nie doprowadziła do wyegzekwowania na rzecz Spółki (...) żadnych należności w sytuacji, w której przedmiotowa egzekucja wg zebranych dokumentów na czas orzekania nie została zakończona, gdyż była w toku; k. brak ustalenia i wymienienia jakie czynności faktyczne, prawne były prowadzone oraz w jakim okresie, dotyczące przekazania nieruchomości przy ulicy (...) na rzecz drugiego syna oskarżonej R. J.; l. brak ustalenia okoliczności dotyczących świadomości lub braku świadomości, wiedzy lub braku wiedzy, a tym samym umyślności lub braku umyślności działania oskarżonej zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i w formie zamiaru ewentualnego — co jest warunkiem sine qua non odpowiedzialności karnej na podstawie art. 300 § 1 kk, przy czym zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie wskazuje, że oskarżona mogła działać chociażby z zamiarem ewentualnym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzuty wywiedzione przez obrońcę oskarżonej odnoszące się do błędów w ustaleniach faktycznych i oceny dowodów okazały się być pozbawione zasadności. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i nie dopuścił się żadnego z wymienionych naruszeń przepisów postępowania karnego. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, generująca te ustalenia, nie nasuwa jakichkolwiek zastrzeżeń. Stwierdzenie to jest wynikiem konfrontacji całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z treścią pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, w których Sąd I instancji wyczerpująco przedstawił, którym dowodom oraz w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym i w jakiej części oraz z jakich przyczyn przymiotu wiarygodności odmówił. Tok rozumowania przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, pozbawiony luk, czytelny i poprawny logicznie. Sąd Rejonowy przeprowadził szczegółową analizę sprzecznych w swojej wymowie co do sprawstwa oskarżonej dowodów, precyzyjnie wskazując na konkretne przesłanki dokonanej przez siebie oceny. W efekcie, pierwszoinstancyjna ocena materiału dowodowego czyni zadość wymaganiom płynącym z art. 7 kpk, dlatego też korzysta z jego ochrony. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Ocena wyjaśnień M. J., jak i zeznań świadków, a także pozostałych dowodów, poprzedzona została ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, zarówno tych korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonej, w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy. W niniejszej sprawie nie zaistniały także wątpliwości, jakich nie dało się rozstrzygnąć w drodze postępowania dowodowego, a tylko takie winny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonej. Z akceptacją Sądu II instancji spotkało się także uzasadnienie zaskarżonego wyroku. - w tym miejscu na marginesie należy wskazać, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, w wykonaniu jego obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 kpk, uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym i w zależności od meritum sprawy może przybrać formę bardziej lub mniej rozbudowanego wywodu. W większości przypadków wystarczające jest zwykle wskazanie głównych powodów niepodzielania zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku sądu I instancji. Wprawdzie na sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu. Jeżeli sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez sąd I instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu. Jednocześnie z tej samej racji, nie obligowało to sądu odwoławczego do równie kazuistycznego odpierania wszystkich, najdrobniejszych nawet zarzutów i ustosunkowania się do każdej, nawet całkowicie ubocznej kwestii zawartej w apelacji obrońcy oskarżonej (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 marca 2009 r., II KK 276/08, LEX nr 491347). - obrońca w zarzucie z pkt III. 1. a. apelacji podnosi zarzut naruszenia art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 5 § 2 kpk przytaczając przy tym szereg okoliczności, które zdaniem skarżącego świadczą o tym, że w sprawie istnieją wątpliwości, które nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonej. Odnosząc się zaś do zasady in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 kpk należy przypomnieć, iż Sąd Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie od dawna prezentuje konsekwentnie powszechnie akceptowany pogląd, iż przepis art. 5 § 2 kpk dotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (postanowienie SN z dnia 14 września 2022 r., III KK 409/22, LEX nr 3487756; zob. też: m.in.: postanowienia SN: z dnia 19 marca 2024 r., III KK 70/24, LEX nr 3698371; z dnia 22 września 2022 r., III KK 400/22, LEX nr 3488897; z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt V KK 528/21; z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt IV KK 461/17). Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (postanowienie SN z dnia 21 lutego 2024 r., V KK 543/23, LEX nr 3688590). Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równoprawne wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości, niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 kpk (postanowienie SN z dnia 12 stycznia 2024 r., III KK 571/23, LEX nr 3666617). Przenosząc powyższe na okoliczności przedmiotowej sprawy, ponownego podkreślenie wymaga, że w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti dokonał oceny materiału zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 kpk, a z dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny nie wynikają dwie równoprawne wersje faktyczne. - Sąd Okręgowy prezentuje stanowisko, iż w sprawie nie ma wątpliwości, że oskarżona dokonując darowizny nieruchomości w dniu 25 marca 2021 r. miała wiedzę i świadomość co do faktu zadłużenia na rzecz firmy (...). Stan ten wynika wprost ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego wiarygodność obrońca oskarżonej starał się podważyć w ramach zarzutów apelacji. - wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił wyjaśnienia oskarżonej, bowiem były one sformułowane w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2023 r. M. J. wprost wyjaśniła, że wiedziała, że D. J. prowadzi z P. P. (2) wspólne interesy, a ponadto wiedziała, że z tych interesów powstał dług. Ponadto, na tej samej rozprawie oskarżona powiedziała, że odebrała telefon od osoby, która poinformowała ją o zadłużeniu i zaprosiła na spotkanie w celu dalszej rozmowy na ten temat (k. 148-149). Jak wynika z materiału dowodowego w postaci sprawozdania firmy (...), rozmowa ta miała miejsce w dniu 12 stycznia 2021 r. (k. 29). Wobec powyższego, twierdzenia obrony, jakoby oskarżona nie miała świadomości i wiedzy o zadłużeniu swojej działalności gospodarczej są jedynie przyjętą linią obrony, bowiem nie mają odzwierciedlenia w materiale dowodowym i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. - również przywołane przez obronę wyjaśnienia oskarżonej o zaufaniu do syna, który zapewniał ją o uregulowaniu zadłużenia należało uznać za niewiarygodne. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonej, działalność gospodarcza prowadzona pod nazwą (...) generowała zadłużenie nie tylko u innych przedsiębiorców, lecz także w Urzędzie Skarbowym i Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Oskarżona w toku postępowania wielokrotnie wskazywała, że z jej emerytury prowadzona jest egzekucja komornicza na poczet tych zadłużeń, a co za tym idzie, przynajmniej od 2018 roku była świadoma, że odpowiada swoim majątkiem za zadłużenia firmy. W tym miejscu należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego, moment zapoznania się oskarżonej z treścią oświadczenia podpisanego przez D. J. w dniu 14 stycznia 2021 r. nie ma znaczenia, bowiem jak wynika ze sprawozdania firmy (...) (k. 29) i zeznań R. K., przed spotkaniem jej syna z przedstawicielami firmy, świadek R. K. przeprowadzał rozmowę telefoniczną z oskarżoną, która przepraszała za nieuregulowanie długu. - odnosząc się do kwestionowanej przez skarżącego oceny zeznań świadka P. P. (1) w pierwszej kolejności należy wskazać, że ocena ta została dokonana zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 kpk. Świadek w sposób jasny i rzeczowy opowiadał na czym miała polegać inwestycja prowadzona z firmą (...), reprezentowaną przez D. J.. Relacja P. P. (1) w zakresie prowadzonej inwestycji została potwierdzona w zeznaniach D. J., dlatego bezzasadne są twierdzenia, jakoby Sąd meriti pominął jakiekolwiek okoliczności w swojej ocenie. Jak wynika z zeznań P. P. (1) i D. J., przedmiotowa faktura stwierdzała zdarzenie gospodarcze, co w sposób wiążący stwierdził Sąd Okręgowy w Lublinie. Odnosząc się do kwestii świadomości M. J. co do istnienia zadłużenia na rzecz firmy reprezentowanej przez P. P. (1) należy wskazać, że jak wynika z zeznań tego świadka, przed przekazaniem D. J. środków na zakup maseczek, doszło do spotkania P. P. (1) z D. J. i M. J., którą zapoznał i dowiedział się, z jakich względów działalność gospodarcza została zarejestrowana na oskarżoną, co ma potwierdzenie w wyjaśnieniach samej oskarżonej. Fakt, że doszło do spotkania między tymi trzema osobami tylko nasila prawidłowość ustalenia Sądu meriti, że oskarżona wiedziała o planowanej inwestycji, a następnie wynikającym z niej zadłużeniu. - obrońca oskarżonej kwestionował także ocenę zeznań T. P.. Skarżący formułując zarzut z pkt III. 1. a. iv. apelacji zdaje się sugerować, że treść tych depozycji świadczy o tym, że oskarżona nie miała świadomości o stanie spraw pomiędzy P. P. (1) i D. J.. Skarżący wywodzi ten wniosek z faktu, że ojciec P. P. (1), T. P., prowadzący wraz z (...) spółkę (...), nie wiedział o inwestycji i wystawionej fakturze. W ocenie Sądu Okręgowego taki wniosek jest oczywiście błędny. W szczególności należy przypomnieć, że jak wynika z materiału dowodowego, oskarżona M. J. spotkała się osobiście ze świadkiem P. P. (1), który w swoich depozycjach szczegółowo opisał na czym miała polegać inwestycja, co potwierdził również świadek D. J.. Wobec powyższego, niewiedza świadka T. P. o szczegółach przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności oskarżonej. - skarżący kwestionuje również zeznania M. B., będącej komornikiem przy Sądzie Rejonowym w Mińsku Mazowieckim. Z zeznań świadka wynika, że wpłynął do niej wniosek o wszczęcie egzekucji wobec dłużnika, tj. oskarżonej M. J.. Świadek przekazała organom informacje, które uzyskała w toku podejmowanych czynności. Zgodnie z jej relacją, wobec oskarżonej występują zbiegi egzekucji sądowo-administracyjnej z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych oraz Urzędem Skarbowym. Należności ZUS i US wynoszą ponad 300.000 złotych. Wobec powyższego, świadek stwierdziła, że prowadzona egzekucja na rzecz P. P. (1) jest bezskuteczna. W toku postępowania sądowego, świadek wskazała na oszacowaną wartość zajętej nieruchomości, co w zestawieniu z należnością na rzecz wierzyciela P. P. (1) w kwocie 366.800 złotych jednoznacznie świadczy o tym, że wartość zajętej nieruchomości nie pokryje wierzytelności. Świadek ponadto wskazała ujawnione inne składniki majątku oskarżonej, jednak biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, niezasadne są twierdzenia obrony, że majątek posiadany przez oskarżoną, pozostały po darowaniu nieruchomości przy ul. (...), pozwala na zaspokojenie dłużników, zwłaszcza, że wobec oskarżonej M. J. zaistniał zbieg egzekucji z wierzycielami – ZUS i US, którzy mają pierwszeństwo zaspokojenia. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny również zeznań świadka D. J.. Wbrew twierdzeniom skarżącego, treść tych depozycji nie świadczy o braku wiedzy oskarżonej M. J. o fakcie zadłużenia, bowiem jak wynika z pozostałego, wiarygodnego materiału dowodowego, oskarżona najpóźniej w dniu 12 stycznia 2021 r. podczas rozmowy telefonicznej dowiedziała się o zadłużeniu na rzecz wierzyciela – spółki (...). - jak już wielokrotnie w niniejszym wywodzie wskazywano, Sąd meriti dokonał oceny dowodów w sposób zgodny z art. 7 kpk i niebudzący wątpliwości. Twierdzenia skarżącego stanowią jedynie polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym, który w sposób jasny wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd Rejonowy nie dopuścił się zarzucanych mu naruszeń również w przypadku oceny zeznań V. i R. K., czyli pracowników firmy (...). Świadek V. K. była obecna przy podpisywaniu przez D. J. oświadczenia, a świadek R. K. przeprowadzał rozmowę telefoniczną kilka dni wcześniej z oskarżoną, którą poinformował o zadłużeniu. Jak wynika ze sprawozdania (k. 29), oskarżona w trakcie tej rozmowy przepraszała za zaistniałe zadłużenie i wskazała, że jej syn D. J. jako pełnomocnik ma większą wiedze na temat wierzytelności. Wbrew twierdzeniom skarżącego, dokument sprawozdania jest dowodem wiarygodnym, jednoznacznie wskazującym na świadomość oskarżonej M. J. co do faktu istnienia zadłużenia. - skarżący oprócz kwestionowania oceny treści wyjaśnień oskarżonej i zeznań świadków podważa także ocenę dowodów z dokumentów. W ocenie Sądu Okręgowego, również dokumenty zostały ocenione przez Sąd meriti w sposób właściwy, zgodny z art. 7 kpk. Argumentując powyższy zarzut, skarżący przedstawia swoją ocenę materiału dowodowego. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, iż to sąd pierwszej instancji jest organem właściwym do rozstrzygania sprawy i do oceny dowodów. Zgodnie z art. 7 kpk kształtuje on swoje przekonanie dotyczące przebiegu zdarzenia na zasadzie swobodnej oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów. Co przy tym ważne - ocena swobodna nie jest równoznaczna z oceną dowolną, jako że musi ona zostać przeprowadzona z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Tymczasem obrońca, z uwagi na jego rolę w procesie, prowadząc polemikę z ustaleniami i wnioskami sądu pierwszej instancji - nie musi kierować się powyższą zasadą obiektywizmu. Może bowiem całkowicie pomijać, bagatelizować, czy też spychać na dalszy plan te dowody, które są niewygodne z punktu widzenia realizacji linii obrony oraz równocześnie podkreślać i nadawać szczególne znaczenie tym, które są z tego punktu widzenia wygodne, mogą również w odmienny od sądu sposób interpretować różne okoliczności, nadawać im inne znaczenia. I taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Obrońca oskarżonej we wniesionej apelacji próbuje przedstawiać swoją, zupełnie odmienną i przy tym błędną ocenę materiału dowodowego również w postaci niekwestionowanych wcześniej dokumentów, którym Sąd meriti słusznie nadał walor wiarygodności. - wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że to właśnie oskarżona – M. J., która założyła działalność gospodarczą pod nazwą (...) M. J. jako przedsiębiorca odpowiada za zaciągnięte zobowiązania w ramach wykonywanej działalności gospodarczej, a co za tym idzie, jest odpowiedzialna osobiście za wierzytelność powstałą w wyniku współpracy jej działalności z firmą (...) udokumentowaną fakturą o nr (...). Oskarżona w dniu 12 stycznia 2021 r. odebrała telefon od przedstawiciela firmy (...), który poinformował ją o powstałym zadłużeniu i próbował uzgodnić warunki spłaty. W trakcie rozmowy, oskarżona oświadczyła, że przeprasza za zaistniały dług oraz że przekaże synowi – D. J. numer telefonu do firmy, bowiem on jest jej pełnomocnikiem. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że oskarżona M. J. w dniu 25 marca 2021 r. zawierając umowę darowizny zabudowanej nieruchomości przy ul. (...) w M. obejmowała swoją świadomością fakt, że posiada zadłużenie wobec spółki (...) i przewidywała, że dokonana umowa darowizny może doprowadzić do udaremnienia zaspokojenia wierzyciela i się na to godziła. O tym, że rzeczywiście doszło do udaremnienia zaspokojenia wierzyciela świadczą jednoznacznie zeznania komornik M. B.. Polemiczne kwestionowanie każdego jednego dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonej i zeznań świadków tudzież każdego dokumentu zebranego w sprawie nie mogło spotkać się z aprobatą Sądu Okręgowego. - niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutu związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonej dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku Lp. Zarzut z apelacji prokuratora zarzut obrazy przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 72 § 1 kk poprzez jego niezastosowanie i nieorzeczenie na jego podstawie jednego z obowiązków wymienionych w pkt 1-8 cytowanego przepisu przy zastosowaniu przez Sąd warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszącego 2 lata ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny zarzut prokuratora, jako zasadny, zasługiwał na uwzględnienie. Jak już sam wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku, podczas jego ferowania doszło do naruszenia, ponieważ omyłkowo zaniechano orzeczenia chociażby jednego z obowiązków wymienionych w art. 72 § 1 pkt 1-8, którego orzeczenie jest obligatoryjne. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zobowiązanie oskarżonej M. J. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk do informowania Sądu na piśmie co 6 miesięcy o przebiegu okresu próby ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. stwierdzenie uchybienia jakim było niezastosowanie przepisu art. 72 § 1 kk skutkowało zmianą reformatoryjną w zaskarżonym wyroku dotyczącą orzeczenia wobec oskarżonej na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk obowiązku pisemnego informowania sądu co 6 miesięcy o przebiegu okresu próby zgodnie z wnioskiem prokuratora 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 18 kwietnia 2024 r. w sprawie II K 1216/22 w części niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok - jako słuszny i odpowiadający prawu - należało utrzymać w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - za datę popełnienia przestępstwa przyjął 25 marca 2021 r., - na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązał oskarżoną do pisemnego informowania sądu co 6 miesięcy o przebiegu okresu próby; Zwięźle o powodach zmiany Sąd Okręgowy poddając skarżony wyrok kontroli instancyjnej stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenie przez Sąd Rejonowy art. 413 § 2 pkt 1 kpk poprzez błędne przyjęcie, że przestępstwo zostało popełnione w dniu 25 marca 2022 r., a nie jak wynika z materiału dowodowego – w dniu 21 marca 2021r. oraz naruszenie art. 72 § 1 kk poprzez nieorzeczenie wobec oskarżonej jednego z obowiązków wymienionych w art. 72 § 1 pkt 1-8. W ocenie Sądu Okręgowego, obowiązek pisemnego informowania sądu co 6 miesięcy o przebiegu okresu próby wzmocni zakładany cel kary, tj. zapobiegnięcie ponownemu popełnieniu przestępstwa przez oskarżoną. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. -------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasadził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (120 złotych opłaty od kary i 20 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja brak rozstrzygnięcia co do środka probacyjnego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt IV Ka 245/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski Protokolant stażysta Damian Biesiekierski przy udziale ---------------------------------------- po rozpoznaniu dnia 11 października 2024 r. sprawy J. K. (1) , s. Z. i B., ur. (...) w B. oskarzonego z art 212 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżycieli prywatnych A. L. (1) oraz A. L. (2) od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt XI K 678/21 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. wymierza oskarżycielom prywatnym A. L. (1) oraz A. L. (2) po 60,00 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża ich po połowie kosztami postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 245 /24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 19.12. 2023 r., sygn. XI K 678/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☒ oskarżyciele prywatni ☐ obrońcy ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu - nieprawomocny wyrok wraz z uzasadnieniem w sprawie I C 156/24 z powództwa A. L. (2), A. L. (1) p-ko Stowarzyszeniu (...) z siedzibą w B. o zapłatę od którego wniesiono apelację do Sądu Okręgowego w Bydgoszczy (k.561-568), - nakaz zapłaty z dnia 17 lipca 2024 r. z powództwa A. L. (2), A. L. (1) przeciwko Stowarzyszeniu (...) z siedzibą w B. o zapłatę w sprawie o sygn. XIV Nc 1343/24 (k.571), - informacja kierownika sekretariatu XIV Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy w sprawie o sygn. XIV Nc 1343/24, z której wynika, że wydany nakaz zapłaty z dnia 17 lipca 2024 r. jest nieprawomocny (k.569-570), - informacja udzielona przez Sąd Rejonowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny, z której wynika, że sprawa I C 983/22 oczekuje na wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym, a orientacyjny czas oczekiwania wynosi 1 miesiąc.( k.576). dokumenty urzędowe, brak jest podstaw do ich kwestionowania pomiędzy stronami toczy się wiele sporów cywilnoprawnych dotyczących wzajemnych rozliczeń związanych z nieruchomością położoną w B. przy ul. (...); zapadło już wiele orzeczeń, kolejne postępowania są w toku; strony mają rozbieżne stanowiska w poszczególnych sprawach, 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1-5. Oskarżyciele prywatni zaskarżonemu wyrokowi zarzucili: 1. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. obrazę przepisów procesowych tj. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i nieprawidłową, sprzeczną z zasadami doświadczenia-życiowego, wiedzy i logiki ocenę dowodów, a w konsekwencji przyjęcie, że treść maila oskarżonego J. K. z 10.06.2021r. nie poniżyła A. i A. L. (2) oraz nie naraziła ich na utratę zaufania z racji rodzaju prowadzonej działalności w zakresie wynajmu nieruchomości, publicystycznej czy edukacyjnej, wykonywanego zawodu radcy prawnego oraz zajmowanych stanowisk w organach spółek, pracy i sądzie arbitrażowym i tym samym czyn ten nie wyczerpał znamion z art. 212 § 1 k.p.k., co miało wpływ na treść wyroku. 2. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k obrazę przepisów procesowych tj. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i nieprawidłową ocenę dowodów co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że: a) oskarżony J. K. wyraził jedynie swoje stanowisko i wytoczył powództwo cywilne przeciwko oskarżycielom prywatnym, podczas gdy treść e-maila z 10.06.2021r. zawiera treści jednoznacznie zniesławiające i daleko wykracza poza zawarcie stanowiska/opinii, jak i nie była on w jakikolwiek sposób powiązana z wytoczeniem powództwa cywilnego p-ko oskarżycielom prywatnym; b) wyjaśnienia oskarżonego J. K. są wiarygodne i brak dowodów na podważenie ich wiarygodności, co stoi w rażącej opozycji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdzającego składanie przez oskarżonego nieprawdziwych oświadczeń i twierdzeń, a wiarygodność oskarżonego powinna być oceniana także w świetle prawomocnego uznania w sprawie IIIK 20/21, że wobec jednego z oskarżycieli J. K. dopuścił się czynu zniesławienia, przy czym warunkowo postępowanie umorzono, uznając że ten środek spełni swą prewencyjną funkcję; c) zeznania A. i A. L. (1) są niewiarygodne w części, w jakiej wskazywali, że treść wiadomości e-mail z 10.06. (...). poniżyła ich w opinii najemców, wykonawców i mocodawców, jak i nie naraziła ich na utratę zaufania z racji wykonywanego zawodu i zajmowanych stanowisk, co jest sprzeczne z jednoznacznie negatywną i pomawiającą treścią e- maile z 10.06.2021r., zebranymi w sprawie materiałami dowodowymi, jak i zasadami doświadczenia życiowego i logiki, przy koniecznym uwzględnieniu okoliczności wykonywania przez nich zawodu zaufania publicznego i rodzaju prowadzonej działalności wymagającej szczególnego zaufania i szacunku; d) treść e-maila oskarżonego z 10.06.2021 nie naraziła na szwank dobrego imienia A. L. (2) i A. L. (1) i nie miała wpływu na odbiór ich osób przez najemców i potencjalnych najemców, klientów i In., co jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki, zwłaszcza że oskarżony wystąpił jako prawnik (używając skrótu dr przy podpisie) i posłużył się zwrotami charakterystycznymi dla prawa karnego („uchylanie się"), które w powszechnej opinii są odbierane bardzo negatywnie, co jest szczególnie dotkliwe wobec oskarżycieli, także prawników; f) oskarżony J. K. był przekonany o prawdziwości zarzutów przedstawionych w e-mailu z 10.06.202Ir., co jest rażąco sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym oświadczeniami pisemnymi samego oskarżonego (pozew z 2.8.23 - w aktach), logicznymi i rzeczowymi zeznaniami oskarżycieli, a odmienne zeznania oskarżonego w tej kwestii zostały bezzasadnie uznane za wiarygodne; g) zniesławiające treści e-maila oskarżonego z 10.06.2021 stanowią jedynie wyrażenie stanowiska oskarżonego, który chciał skorzystać z przysługującego mu prawa wyrażenia opinii w kwestii zachowania małżonków L., co stoi w rażącej opozycji do treści samego e-maila i postawy oskarżonego, prezentowanej także podczas całego postępowania sądowego; h) oskarżony nie działał w zamiarze bezpośrednim i z pełną świadomością, podczas, gdy jako osoba wykształcona, prawnik, doskonale zdawał sobie sprawę z treści swego oświadczenia i jego konsekwencji, co nakazywałoby mu rozwagę w formułowanych wypowiedziach; i) poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych następujących istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i potwierdzających je dowodów: - oczywistej nieprawdziwości zawartego trzykrotnie (I) w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. zarzutu o „uchylaniu się małż. L. od regulowania należności za media” i świadomości o tym oskarżonego, co jednoznacznie wynika z załączonego do aktu oskarżenia e-maila oskarżycieli z 6.06.2021r. i samego jej początku „oczywiście deklarujemy zwrot należnych kwot tytułem mediów (dowód: e-mail z 6.06.2021r. - w aktach); - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. zarzutu o „uchylaniu się małż. L. od regulowania należności za media, także za te za które otrzymali od Państwa należności" i świadomości o tym oskarżonego, co jednoznacznie wynika z załączonych do aktu oskarżenia e-maili do najemców z 8.06.2021 i 5.07.2021r. - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. zarzutu o „braku również jakiejkolwiek pozytywnej reakcji małż. L. w zakresie (...) woli zawarcia nowych umów." i świadomości o tym oskarżonego, co jednoznacznie wynika z załączonych do aktu oskarżenia pism: (...) z 17.06.2021r. oraz (...) z 18.06.2021r.; z pisma tego wynika również bezprawność działania oskarżonego, jako zarządcy Stowarzyszenia; nieprawdziwość zarzutu wynika także z konsekwentnych i spójnych, a zarazem rzetelnych zeznań oskarżycieli prywatnych w sprawie spotkania w (...), w którym z zaangażowaniem uczestniczyli; - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. zarzutu o „braku również jakiejkolwiek pozytywnej reakcji małż. L. w zakresie (...) woli zawarcia nowych umów." i świadomości o tym oskarżonego, co jednoznacznie wynika z załączonego do pisma z dn. 4.05.2023r. dowodu - postanowienia SR z dn. 10.08.2021 (II NS 1356/21), w którym to na wniosek oskarżycieli uzasadniony m.in. zniesławianiem ich przez oskarżonego udzielone zostało zabezpieczenie i wyznaczony został tymczasowy zarządca nieruchomości, który zawarł umowy z dostawcami i opłacał koszty mediów, co jednoznacznie dowodzi, że to oskarżyciele dążyli do uporządkowania sytuacji na nieruchomości, a oskarżony wołał ograniczać się do ich pomawiania celem przejęcia zarządu nieruchomości, także poprzez osłabianie zaufania najemców, dostawców i wykonawców; oskarżony nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na prawdziwość tego oświadczenia; - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. twierdzenia wzmacniającego w/w zarzuty i przedstawiającego oskarżycieli w bardzo niekorzystnym świetle, jakoby z ich powodu (...) zapowiedział odcięcie wody" co jest oczywistą nieprawdą, a oskarżony nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na prawdziwość tego oświadczenia, które jest sprzeczne z treścią pisma (...) z 18.06. (...).; na nim w tym zakresie spoczywała inicjatywa dowodowa i z oczywistych powodów temu nie sprostał, mając świadomość nieprawdziwości swych słów, wbrew ustaleniom dokonanym przez Sąd I Instancji; - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. twierdzenia wzmacniającego w/w zarzuty i przedstawiającego oskarżycieli w bardzo niekorzystnym świetle, jakoby oskarżyciele domagali się ich finansowania przez Stowarzyszenie, które „nie może finansować działalności małż. L.", co jest oczywistą nieprawdą, a oskarżony nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na prawdziwość tego oświadczenia, - okoliczności, że na dzień wysłania zniesławiającego oskarżycieli prywatnych e-maila z dn. 10.06.2021r. oskarżony sformułował jedynie jedno roszczenie finansowe wobec małż. L., które określone zostało w refakturze nr 6/6/2021 r, którą wysłał do nich 7.06.2021r. i to bez wymaganych załączników - dokumentów źródłowych, a zaledwie 3 dni później wysłał e-maila, pomawiając ich o uchylanie się od regulowania należności i in. poniżające zachowania, po czym sam uznając jej bezzasadność korygował ją w jeszcze czerwcu dwukrotnie, a ostatecznie próbował nakłonić ich do popełnienia przestępstwa skarbowego przesyłając przerobioną refakturę nr 6/6/2021 celem jej „podmiany", okoliczności te jednoznacznie wynikają z załączonej do pisma oskarżycieli z 4.05.2023r. odpowiedzi na pozew z 4.12.2022r. (s. 6-8) i dowodzą, że pomawiając oskarżycieli J. K. miał świadomość bezzasadności swych twierdzeń i działał z zamiarem bezpośrednim pomówienia oskarżycieli; - okoliczności, że na dzień wysłania zniesławiającego oskarżycieli prywatnych e-maila z dn. 10.06.2021r. oskarżony J. K. sformułował jedynie jedno roszczenie finansowe wobec małż. L., które określone zostało w refakturze nr 6/6/2021r, którą wysłał do nich 7.06.2021r.; wbrew ustaleniom Sądu I Instancji oskarżony w nawiązaniu do tego e-maila nie wytoczył powództwa o zapłatę; wręcz przeciwnie po dwukrotnym skorygowaniu faktury zrezygnował z większości roszczeń i przez wiele miesięcy nie podjął jakiejkolwiek aktywności procesowej; dopiero w obliczu terminu rozprawy w niniejszej sprawie i DOPIERO PO PONAD DWÓCH LATACH od wysłania przedmiotowego emaila wysłał oczywiście bezzasadne powództwo (sąd nawet nie dopatrzył się możliwości wydania nakazu zapłaty w post, uproszczonym co jest wyjątkowe), które dotyczy w znacznej części roszczeń zgłoszonych PO 10.06.2021r., a najwcześniejszą wymagalność tych roszczeń sam oskarżony kreślił na 29.06.2021r. (trzy tygodnie po wysłaniu e-maila!); okoliczności te wynikają z dowodu w postaci pozwu przedstawionego przez oskarżonego oraz odpowiedzi na niego przedstawionej przez oskarżycieli (do pisma z 4.05.2023r.); także zeznania A. L. (2); - okoliczności, że oskarżony sam przyznał w przedłożonym przez siebie pozwie, że na 10.06.2021 nie istniały jakiekolwiek wymagalne wierzytelności (nawet rzekome) wobec oskarżycieli prywatnych, co absolutnie wykluczało jakiekolwiek zarzuty wobec nich, a szczególnie zarzuty o zniesławiającej treści, jakie zawarte zostały w e-mailu z dn. 10.06.2021r.; Sąd dopuścił się obrazy przepisu poprzez niedostrzeżenie tej wewnętrznej sprzeczności twierdzeń oskarżonego, osoby która doskonale rozumieć powinna m.in. co to znaczy „wymagalność" roszczenia; - okoliczności, że oskarżony jest radcą prawnym, doktorem prawa i powinien szczególnie rozważnie formułować zarzuty wobec kogokolwiek, szczególnie gdy ma świadomość ich bezzasadności, co później sam przyznaje, a w świetle tej świadomości prawnej logiczne jest, że składając określone oświadczenia działa w sposób świadomy i z zamiarem bezpośrednim; - okoliczności związanych nie tylko ze stratami wizerunkowymi (narażenie na utratę zaufania) wynikającymi z uchybienia przez oskarżonego w e-mailu z 10.06.2021r. czci i godności oskarżycieli, ale potwierdzającymi je stratami o charakterze majątkowym, wykazanymi za pomocą dowodu - postanowienia SR w. B. z dn. 10.08.2021r. w spr. Ns 1356/21 o ustanowieniu tymczasowego zarządcy nieruchomości w trybie zabezpieczenia roszczeń oskarżycieli m.in. zagrożonego aktami ich zniesławiania przez oskarżonego, co wiąże się z ponoszeniem kosztów, jak i innymi okolicznościami wskazanymi w piśmie z 5.05.2023r., w tym spadkiem dochodów, kosztami finansowania postępowania o zniesienie współwłasności itd., także logiczne i spójne zeznania oskarżycieli prywatnych, co zostało całkowicie pomięte przez Sad I Instancji, względnie zastąpione bezzasadnymi spekulacjami na temat wpływu pandemii na rynek nieruchomości; - okoliczności, że to nie oskarżyciele prywatni, a zarządzane przez oskarżonego Stowarzyszenie (...) nie reguluje zobowiązań wobec oskarżycieli i to wymagalnych PRZED 10.06.2021r. - dowody: wezwania do zapłaty 29.08.23 i 6.09.23 zał. do pisma z 28.09.23; ustalenie to powinno obejmować także zasadne oczekiwanie, że prawnicy rozstrzygają spory prawne przed sądem, a nie w drodze aktów zniesławiania. - okoliczności kompletnego braku wiarygodności J. K., co rażąco wynika z jego pisma z 9.08.2021r. i zeznań w konfrontacji z dowodem w postaci postanowienia SR w Bydgoszczy z 7.03.2023r. w spr. lINs (...); takich nieprawdziwych oświadczeń było wiele; - okoliczności, że wobec oskarżonego w sprawie II K 20/21 Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku, uznając popełnienie czynu zniesławienia, umorzył postępowanie zakładając, że „wystarczajqcq reakcją na zachowanie oskarżonego będzie przeprowadzenie procesu sqdowego, który winien zapobiegawczo i wychowawczo wpłynqć na oskarżonego, uświadamiajqc mu wagę i znaczenie wypowiadanych słów, a także ich konsekwencje", podczas gdy oskarżony nie tylko 10.06.2021r., ale także w toku procesu i składanych pism zeznań składał nieprawdziwe oświadczenia, nadal zniesławiając oskarżycieli i ignorując udzieloną mu szanse, co powinno wykluczyć uznanie wiarygodności jego zeznań; - okoliczności publicznego podniesienia przez oskarżonego zarzutów wobec oskarżycieli poprzez wysłanie e-maila do najemców i pośrednika nieruchomości; Powyższe błędy w ustaleniach miały wpływ na treść wyroku. 3. Obraza przepisów postępowania dotycząca oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) i nieuwzględnienia przez Sąd I Instancji całokształtu ujawnionych okoliczności (art. 410 k.p.k.) spowodowała dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, wskazanych w pkt 2 apelacji, co miało wpływ na treść wyroku; zarzucili także obrazę przepisów postępowania poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań oskarżonego J. K. polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania te są wiarygodne w całości w sytuacji, gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te nie są konsekwentne, wiarygodne i zawierają wewnętrzne sprzeczności, w tym ze zgromadzonym materiałem dowodowym i tym samym nie zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. 4. Ponadto, ewentualnie wobec treści uzasadnienia, na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. zarzucili obrazę przepisu prawa materialnego tj. art. 212 § 1 poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I Instancji, że: a) sformułowanie przez oskarżonego i wysłanie do osób trzecich jego subiektywnej, nieprawdziwej opinii o zachowaniu oskarżycieli, z wykorzystaniem jednoznacznie pejoratywnych zwrotów i wzbudzających niepokój informacji o nieprawdziwych, a rzekomo zawinionych przez oskarżycieli ryzykach (odcięcie wody) mieści się w granicach prawa do wyrażania opinii i nie stanowi znamion czynu zniesławienia z art. 212 § 1 k.k., co miało wpływ na treść wyroku; b) nawet nieprawdziwe przekonanie oskarżonego o prawdziwości jego zarzutów uwalnia go od winy i tym samym nie wyczerpuje znamion czynu z art. 212 § 1 k.k., co miało wpływ na treść wyroku; c) do uznania wystąpienia winy po stronie oskarżonego konieczny jest rzeczywisty skutek w postaci rzeczywistego, negatywnego odbioru przez adresatów treści e-maila oskarżonego z 6.10.2021r., co miało wpływ na treść wyroku. 5. Zarzuty wskazane w Pkt 1-4 są bezpośrednio związane z naruszeniem art. 2 § 1 i § 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na nieprawidłową konstrukcję tej części apelacji, w której zawarte są zarzuty odwoławcze. Autorzy apelacji postawili bowiem zaskarżonemu wyrokowi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego obok zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Błąd ten zdaje się wynikać z nieodróżnienia przez skarżącego pierwotnych źródeł uchybień od ich następstw. Oczywistym jest, iż dopuszczenie się przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych, może skutkować błędnym zakwalifikowaniem czynu będącego przedmiotem rozpoznania. Nie oznacza to jednak, że sąd popełnił w takiej sytuacji dwa uchybienia. Warto w tym miejscu przypomnieć pogląd Sądu Najwyższego wyrażający się w tezie: "Obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu. Natomiast nie ma tej obrazy, kiedy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów prawa procesowego" (wyrok SN z 21 czerwca 1978 r. w sprawie I KR 124/78, OSNPG 1979/3/51). W przepisach procedury karnej nie istnieje co prawda unormowanie, które zakazywałoby kwestionowania jednocześnie ustaleń faktycznych oraz prawidłowości subsumcji pod określony przepis ustawy karnej, a ograniczenie w tym zakresie wynika jedynie z reguł prawidłowej wykładni; takim argumentem jest stwierdzenie, że nie dyskutuje się o prawie przed ustaleniem stanu faktycznego sprawy; powyższe odnosi się do sytuacji w niniejszej sprawie, w której w środku odwoławczym podnosi się jednocześnie zaistnienie dwóch uchybień, tj. obrazy prawa materialnego i błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących tego samego rozstrzygnięcia, tj. kwalifikacji prawnej czynu. Abstrahując od powyższego: Zarzuty niezasadne. Brak jest podstaw do skutecznego postawienia Sądowi zarzutu obrazy wskazanych przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Zasadnie też uznano, że czyn zarzucany oskarżonemu nie wyczerpuje znamion przestępstwa zniesławienia. Przypomnieć trzeba, że przepis art. 2 k.p.k. ( statuujący cele postępowania karnego ) nie może stanowić samodzielnej podstawy środka odwoławczego. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, który Sąd Okręgowy w całości podziela, przepisy art. 2 k.p.k. mają charakter ogólny, określają jedynie cele i zasady postępowania karnego (por. postanowienie SN z dnia 27 marca 2007 r., w sprawie sygn. akt III KK 461/06, LEX nr 257881, postanowienie SN z dnia 17 kwietnia 2007 r. w sprawie sygn. akt V KK 79/07, LEX nr 280729). Podobnie rzecz się ma z powołanym przez oskarżycieli przepisem art.4 kpk (zasada obiektywizmu ), który stanowi, że organy prowadzące postępowanie karne obowiązane są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Zasada ta jest wyrazem postulatu ustawowego, ażeby ustalenia faktyczne odpowiadały prawdzie, co w postępowaniu sądowym jest osiągalne tylko wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania sądu jest cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, bez pominięcia istotnych jego części i gdy całokształt tego materiału jest przedmiotem rozważań sądu. O braku obiektywizmu możemy więc mówić w sytuacji, gdy organy procesowe wykonywały czynności procesowe z pewnym osobistym pozytywnym bądź negatywnym nastawieniem, uprzedzeniem, zaś podejmowane w toku postępowania decyzje były stronnicze, bądź gdy przedmiotem oceny i rozważań sądu orzekającego nie był cały zebrany w sprawie materiał dowodowy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 16 lutego 1978r IV KR 4/78, OSNKW 1978, nr 4-5, poz.52 ; wyrok Sądu Najwyższego z 29 czerwca 1999r, V KN 459/97, OSN Prok. i Pr. 2000, nr 2, poz.10). Waga zasady obiektywizmu nie przesądza o tym, że zarzut obrazy art.4 kpk może sam przez się stanowić podstawę apelacji. Wręcz przeciwnie – zarzut obrazy art.4 kpk nie może stanowić samodzielnej podstawy apelacji. Przepis ten ma bowiem charakter ogólny, a respektowanie gwarantowanej w nim zasady obiektywizmu (bezstronności) gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie ich obrazy może uzasadniać zarzut apelacyjny. Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i sądów apelacyjnych (por. wyroki Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2004r, V KK 332/03 Prok. i Pr. 2004/7-8/6 oraz z 1 października 2002r V KKN 238/01 LEX nr 56826, wyrok Sadu Apelacyjnego w Lublinie z 23 czerwca 2004r II AKa 140/04 Prok. i Pr. 2005/4/17). Uchybienie tym przepisom nie może być więc ocenione w drodze kontroli instancyjnej, jeśli nie jest powiązane z naruszeniem normy konkretyzującej określoną ogólną zasadę procesową. Skarżący podnosząc taki zarzut powinien więc wykazać w jakich decyzjach procesowych Sądu przejawiło się naruszenie dyrektyw ogólnych, czy też praw i obowiązków oskarżycieli prywatnych. Żadna z tych sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie. Z powyższych względów podniesienie zarzutu naruszenia art. 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. nie jest zasadne. Niezasadnie powołują się też oskarżyciele na naruszenie przez Sąd I instancji art. 410 kpk. Zgodnie z tym przepisem podstawę wyroku stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę aktu oskarżenia potwierdzają, jak i tych, które ją podważają. Zasada określona w art.410 kpk obowiązuje także strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą opierać go na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 30 lipca 1979r, III KR 196/79 OSNPG 1980/3/43 i z 5 listopada 1997r V KKN 62/97 Prok. i Pr. 1998/2/13). O naruszeniu tego przepisu może być zatem mowa jedynie wtedy, gdy sąd orzekający pominie jakąś okoliczność ujawnioną w toku rozprawy lub oprze ustalenia faktyczne na okoliczności w toku rozprawy nie ujawnionej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 1997r, IV KKN 103/96 Prok. i Pr. 1997/10/12 ). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ,przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, oceniane z taką samą wnikliwością i starannością. Skoro więc Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów nie można skutecznie stawiać mu zarzutu naruszenia art.410 kpk. Tymczasem dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie nie stanowi naruszenia art.410 kpk, co jednoznacznie stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 czerwca 2002r V KKN 34/01 (vide: Lex 53912; por. też R.A. Stefański, Komentarz do art.410 kodeksu postępowania karnego). Co do zarzutu obrazy prawa procesowego w zakresie reguł z art. 7 k.p.k., które to podstawy dawały skarżącemu asumpt do powoływania się na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się wskazanych uchybień procesowych przy dokonywaniu oceny dowodów. Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Sąd Okręgowy stwierdził, że skarżący tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawili. Wbrew ich twierdzeniom, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżony swoim zachowaniem nie zrealizował znamion zarzucanego mu czynu. Argumentacja skarżących całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami i okolicznościami sprawy, których łączna synteza pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku. Apelacja nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ten środek odwoławczy zawiera jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w nim argumenty mają charakter stricte polemiczny. Tymczasem Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wskazał którym dowodom i dlaczego dał wiarę oraz nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen. Zdaniem Sądu Okręgowego ocena dowodów poczyniona przez sąd I instancji jest wolna od błędów faktycznych czy logicznych oraz zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, natomiast próby jej podważenia przez skarżących są niczym innym jak zwykłą polemiką ze swobodną oceną dowodów. Apelacja zawiera odmienną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżycieli i sprowadza się do założenia, że dowody „niekorzystne” są niewiarygodne i należy odmówić dania im wiary, a uznać za wiarygodne odmienne ich odmienne twierdzenia. W realiach sprawy dalece nie przekonują stanowcze twierdzenia pokrzywdzonych, że treść e-maila z 10.06.2021r. zawiera treści jednoznacznie zniesławiające, oczywiście bezzasadne jest powództwo oskarżonego oraz że niezasadne jest uznanie przez sąd , iżby oskarżony nie działał w zamiarze bezpośrednim i z pełną świadomością zniesławiania. Ocena zebranych w sprawie dowodów, a więc wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków i dokumentów dokonana została przez Sąd Rejonowy z należytą starannością, nie zawiera błędów natury logicznej, jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. W pełni przekonuje argumentacja Sądu zawarta na str. 3-4 uzasadnienia , gdzie Sąd wskazał powody takiej a nie innej oceny dowodów. Co do pozostałych kwestii szczegółowych : - żadną miarą nie sposób uznać za zasadną argumentację skarżących jakoby „wiarygodność oskarżonego winna być oceniana w świetle prawomocnego uznania w sprawie IIIK 20/21, że wobec jednego z oskarżycieli J. K. dopuścił się czynu zniesławienia, przy czym warunkowo postępowanie umorzono, uznając że ten środek spełni swą prewencyjną funkcję…”; po pierwsze w prawie karnym fakt wcześniejszego popełnienia przestępstwa, nie może świadczyć o winie za inny, późniejszy czyn tego samego sprawcy a po drugie nie jest prawdą, iżby w sprawie IIIK 20/21 Sąd warunkowo umorzył postępowanie wobec J. K.; w rzeczywistości Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 grudnia 2021 roku umorzył postępowania na mocy art. 17§ 1 pkt.3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.; powyższe oznacza zatem, że w rzeczywistości w sprawie III K 20/21 oskarżony nie został uznany winnym popełnienia przestępstwa, nie przypisano mu winy za zarzucany czyn.; - brak jest jakichkolwiek podstaw do postawienia Sądowi meriti zarzutu dokonania obrazy art. 212 § 1 k.: - znamieniem przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. jest zachowanie sprawcy polegające na pomawianiu, tj. przypisywaniu pomawianemu czegoś, co jest oceniane negatywnie i co w konsekwencji może doprowadzić do jego poniżenia w opinii publicznej lub może narazić go na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności; o zniesławiającym charakterze wiadomości przekazywanych przez sprawcę nie decyduje subiektywne poczucie pokrzywdzonego, lecz wyłącznie ocena obiektywna, tj. stwierdzenie, czy w odczuciu społecznym jest to zniesławienie. ( vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2023 r. I ZI 15/23); subiektywne odczucia pokrzywdzonego nie są wystarczające do stwierdzenia, że doszło do realizacji znamion występku zniesławienia, albowiem ustalenia w tym zakresie wymagają odwołania do kryteriów obiektywnych, tj. stwierdzenia czy w odbiorze społecznym określone wypowiedzi mogą być odczytane jako pomawiające ( tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2001 r., IV KKN 78/97, LEX nr 51588); w konsekwencji bez istotnego znaczenia jest przekonanie pokrzywdzonych, że „…. treść e-maila z 10.06.2021r. zawiera treści jednoznacznie zniesławiające, …. oczywiście bezzasadne jest też powództwo oskarżonego, ,…niezasadne jest uznanie przez sąd , że oskarżony nie działał w zamiarze bezpośrednim i z pełną świadomością zniesławiania , podczas, gdy jako osoba wykształcona, prawnik, doskonale zdawał sobie sprawę z treści swego oświadczenia i jego konsekwencji, a będąc radcą prawnym, doktorem prawa i powinien szczególnie rozważnie formułować zarzuty wobec kogokolwiek, szczególnie gdy ma świadomość ich bezzasadności…”; - punktem wyjścia do dokonania oceny są oceny społeczne, środowiskowe w pryzmacie indywidualnych cech pokrzywdzonych oraz konkretnego stanu faktycznego; w przypadku narażenia na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności punktem wyjścia są kompetencje niezbędne dla ich wykonywania czy piastowania a krokiem następnym jest ocena, czy w świetle informacji zniesławiającej mogło dojść do ich zmniejszenia, ewentualnie nadwerężenia; zniesławieniem może być pomówienie tylko o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć określoną osobę w opinii publicznej lub narazić ją na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności; - dokonując wykładni znamion występku z art. 212 § 1 kk szczególnie w kontekście relewantnego w tym względzie wymogu, że treść e-maila oskarżonego - abstrahując od jego zgodności z prawdą - powinna być zdatna do pejoratywnego oddziaływania na osobę oskarżycieli prywatnych, stwierdzić należy, że w apelacji skutecznie nie zakwestionowano oceny, że brak takiego odziaływania uniemożliwia przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności karnej na podstawie ww. przepisu; w ocenie sądu odwoławczego, przedstawiona w prywatnym akcie oskarżenia treść e-maila oskarżonego, obiektywnie nie zawierała treści pejoratywnie oddziałujących na oskarżycieli - radców prawnych; zdaniem sądu, wypowiedź ta nie suponowała postępowania lub właściwości negatywnie rzutujących na oskarżycieli prywatnych, a tym samym nie mogłaby poderwać do nich zaufania społecznego; - w realiach sprawy stwierdzić należy, że do przymiotów oczekiwanych od osoby wykonującej zawód radcy prawnego nie należy okoliczność należytego regulowania określonych należności cywilno – prawnych a zatem wiadomość o „uchylaniu się przez oskarżycieli ( radców prawnych ) od regulowania należności za media, także za te, za które … otrzymali już stosowne należności”, nie naraziła na szwank dobrego ich imienia i nie miała negatywnego znaczenia dla wykonywania ich zawodu; strony wspólnie prowadziły działalność polegającą na wynajmowaniu nieruchomości położonej w B. przy ul. (...); obecnie z uwagi na trwający pomiędzy stronami konflikt, kwestie sporne pomiędzy nimi rozstrzygane są na drodze sądowej ( vide załączone do akt sprawy kopie rozstrzygnięć sądów oraz dowody przeprowadzone w toku postępowania odwoławczego); konflikt ten jest powszechnie znany a pomiędzy stronami toczy się wiele sporów cywilnoprawnych dotyczących wzajemnych rozliczeń związanych z nieruchomością położoną w B. przy ul. (...); zapadło już wiele orzeczeń, kolejne postępowania są w toku; strony mają rozbieżne stanowiska w poszczególnych sprawach, co dość naturalne przedstawiają je zgodnie ze swoim interesem procesowym; treść wysłanej wiadomości nie miała zatem wpływu na odbiór ich osób przez najemców i potencjalnych najemców; - osobną, otwartą kwestią jest też prawdziwość wiadomości e- mail; mając na uwadze linię orzeczniczą Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, należy stanąć na stanowisku, że za przekazywanie informacji prawdziwych nie można karać; oskarżony wytoczył powództwo cywilne przeciwko oskarżycielom prywatnym o zapłatę, pod sygnaturą I C 983/22 od kilku lat toczy się postepowanie nawiązujące do przedmiotu niniejszego postępowania; jednocześnie w realiach niniejszej sprawy brak było jednoznacznych i dostatecznie uzasadniających dowodów na to, że wypowiedź oskarżonego miała charakter pomówienia, w którym przedstawiono nieprawdziwe informacje; jednak nawet hipotetycznie przyjmując, że określona treść e-maila oskarżonego nie była zgodna z prawdą - w ocenie sądu odwoławczego - nie mogłoby prowadzić do konstatacji o wypełnieniu znamion występku zniesławienia, albowiem treść e-maila nie miała takiego ciężaru, aby spowodować skutki wskazane w art. 212 § 1 k.k.; - przestępstwo z art. 212 k.k. jest przestępstwem umyślnym i konieczne jest wykazanie oskarżonemu, że działał z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym jego dokonania; biorąc pod uwagę okoliczności, sprawy nie sposób uznać, że zamiarem oskarżonego było pomówienie oskarżycieli prywatnych i narażenie ich na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu radcy prawnego, czy pełnionych funkcji oraz zajmowanego stanowiska; w sytuacji istniejących sporów prawnych, konfliktu z oskarżycielami, uznać ją należało, jako wyrażenie własnego stanowiska co do elementu sporu, co mieściło się w ramach dopuszczalnej krytyki i stanowiło realizację prawa do swobody wypowiedzi; chciał on jedynie skorzystać z przysługującego mu prawa do wyrażenia opinii w kwestii zachowania jego adwersarzy, nie było natomiast jego ani zamiarem ani nie godził się na pomówienie oskarżycieli prywatnych; - wreszcie sąd odwoławczy z cała stanowczością pragnie podkreślić, że w pełni podziela ustaloną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego iż „ realizowanie funkcji ochronnej przepisu art. 212 § 1 k.k. nie może prowadzić do kryminalizacji życia społecznego, którego nieodłączną cechą jest występowanie sytuacji konfliktowych, wzbudzających emocje i powodujących wyrażanie ocen zachowania. Ich negatywny odbiór przez innych uczestników życia społecznego nie zawsze musi być oceniany w kategoriach przestępstwa” ( tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2022 r. II KK 39/2 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2021 r. V KK 79/21); Sąd Rejonowy rozstrzygając niniejszą sprawę zasadnie i na ten aspekt zwrócił uwagę. Finalnie nie ma podstaw do negowania rozstrzygnięcia sądu I instancji. . Wniosek o: zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego J. K. kary lub środka karnego wysokości przewidzianej w art. 212 § 1 k.k., w tym kary ograniczenia wolności, jak również orzeczenie nawiązki w wysokości 5.000 zł na rzecz Fundacji Radców Prawnych z siedzibą w B. oraz o zasądzenia od oskarżonego na rzecz oskarżycieli prywatnych kosztów postępowania. . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawili przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku w postulowanym zakresie. Co więcej ich wniosek nie mógł być uwzględniony z uwagi na brzmienie art. 454 § 1 k.p.k. gdzie występuje reguła ne peius, obejmująca swoim zakresem zakaz skazania w instancji odwoławczej w wypadku uniewinnienia i umorzenia postępowania. Pomijając nawet ową niedopuszczalność stwierdzić należy, że apelacja zawiera odmienną, jednostronną ocenę dowodów, nakierunkowaną na określony interes procesowy oskarżycieli, przy tym abstrahuje od całości okoliczności sprawy; ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nie ma cech dowolności, wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami art. 7 k.p.k..; Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie nie stwierdził uchybień, które rodziłyby wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego, wyroku w związku z oceną czynu zarzucanego oskarżonemu. Sąd odwoławczy nie stwierdził też z urzędu podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; nie zachodzą bowiem okoliczności wskazane w art. 439 § 1 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k.. Finalnie nie ma argumentów do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o braku zawinienia oskarżonego Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Argumentacja jak wyżej. Brak było podstaw do ingerencji sądu odwoławczego w orzeczenie pierwszoinstancyjne z uwagi na prawidłowość dokonanej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów a w konsekwencji na zasadność poczynionych ustaleń faktycznych; zarzucane oskarżonemu zachowanie nie wyczerpuje znamion przestępstwa zniesławienia z art. 212 § 1 kk; wyrok odpowiada prawu i podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany . Zwięźle o powodach zmiany . 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli art.636§1 i 3 k.p.k. Skoro to oskarżyciele prywatni spowodowali postępowanie odwoławcze to wobec nieuwzględnienia ich środka odwoławczego, to oni ponoszą jego koszty. Opłatę wymierzono w oparciu o przepisy art. 13 ust 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.o opłatach w sprawach karnych 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciele prywatni Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 19.12. 2023 r., sygn. XI K 678/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana