Legislator Case Law & Legislation
V Ka 647/17 AI generated

V Ka 647/17 · Sąd powszechny

Case Number V Ka 647/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju wyrokiem z dnia 26 października 2017r. uznał oskarżonego M. Z. za winnego tego, że w dniu 31 października 2016r. w J. groził słownie pozbawieniem życia K. B. i Z. B., co wzbudziło u zagrożonych uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona tj. o czyn z art. 190 § 1 kk. Sąd na podstawie art. 190 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 10,00 (dziesięć) złotych każda. Na mocy art. 63 § 1, 2 i 5 kk na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie tj. od dnia 31.10.2016r. godz. 20:15 do dnia 01.11.2016r. godz. 13:35, przyjmując że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny.

Legislator headnote

AI generated

V Ka 647/17 · Sąd powszechny: Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art. 7 kpk prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Keywords

AI generated
serious criminal allegations lack of witness credibility false unsworn testimony prosecution witness psychiatric evidence credible evidence of persecution
AI generated
IV Ka 632/18
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2018r.
IX Ka 1834/13
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Starachowicach oskarżył M.
II Ka 91/15
Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2014 roku w sprawie o sygn.
IV Ka 200/13
w okresie od stycznia 2012r.
II K 236/21
Sygn. akt II K 236/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2022 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant: st. sekr. sądowy Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ----------- po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 roku, 31 maja 2022 roku sprawy J. M. syna J. i I. z domu B. urodz. (...) w Z. oskarżonego o to, że: w dniu 24 maja 2021 roku w m. O., gm. G., pow. g. (...), woj. (...)- (...) kierował wobec J. P. groźby karalne pozbawienia życia, które to groźby wzbudzają w zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia; tj. o przestępstwo z art. 190 §1 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego J. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 kk i za to na mocy art. 190 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 10 (dziesięciu) złotych; II. na mocy art. 46 § 1 kk zasądza od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej J. P. kwotę 500,00 (pięciuset) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. S. kwotę 619,92 (sześciuset dziewiętnastu złotych, dziewięćdziesięciu dwóch groszy) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00 (stu) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70,00 (siedemdziesięciu) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 236/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. J. M. Art. 190 § 1 kk. Dnia 24 maja 2021 roku w miejscowości O. gm. G. kierował wobec J. P. groźby karalne pozbawienia życia, które to groźby wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Kierowanie przez oskarżonego wobec J. P. gróźb karalnych pozbawienia życia zeznania świadka J. P. k. 1-6, 108-109 zeznania świadka S. P. k. 35-38, 109 zeznania świadka S. D. k. 31-34, 109 nagranie z monitoringu wraz z protokołem oględzin k. 51-53 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. J. M. Art. 190 § 1 kk. Dnia 24 maja 2021 roku w miejscowości O. gm. G. kierował wobec J. P. groźby karalne pozbawienia życia, które to groźby wzbudzają w zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty nie kierowanie przez oskarżonego gróźb karanych pozbawienia życia wobec J. P. wyjaśnienia oskarżonego J. M. k. 60-61, 107-108 zeznania świadka P. J. k. 80-83, 125 zeznania świadka J. S. k. 76-79, 125 zeznania świadka D. M. k. 65-68, 124 zeznania świadka A. S. k. 125-126 zeznania świadka A. W. k. 126 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania świadka J. P. Pokrzywdzona wskazała, że oskarżony J. M. w sposób agresywny skierował do niej groźby karalne pozbawienia życia, trzymając w ręku narzędzie ogrodnicze, co też wzbudziło u niej uzasadnioną obawę ich spełnienia. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne. Zeznania świadka są spójne z zeznaniami świadków S. D. oraz S. P. oraz nagraniem z monitoringu. zeznania świadka S. P. Świadek wskazał, że z relacji żony wynikało, że groził jej pozbawieniem życia. Świadek widział oskarżonego jak odchodził od pokrzywdzonej trzymając w ręku narzędzie ogrodnicze, był agresywny i krzyczał do nich. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, korelują ona z materiałem dowodowym w sprawie w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonej i świadka S. D. oraz nagraniem z monitoringu. zeznania świadka S. D. Świadek wskazał, że widział i słyszał jak oskarżony J. M. groził pokrzywdzonej J. P. pozbawieniem życia, trzymając w ręku narzędzie ogrodnicze i wymachując nim. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, korelują one z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonej, zeznaniami świadka S. P. oraz nagraniem z monitoringu. nagranie z monitoringu wraz z protokołem oględzin Z dowodu w postaci nagrania z monitoringu zewnętrznego posesji w miejscowości O. nr(...)wynika, że oskarżony jest agresywny, trzyma w ręku narzędzie ogrodnicze i nim wymachuje, podchodzi do pokrzywdzonej, krzyczy. Sad nie znalazł powodów aby odmówić wiarygodności temu dowodowi. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonego J. M. Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że chodził po działce z widłami, które wziął na psa. Podał, że pies pokrzywdzonej "wyciągnął" mu kilka królików. Oskarżony wyjaśnił, że nie kierował żadnych gróźb karalnych wobec pokrzywdzonej. Oskarżony wskazał, że poszedł do pokrzywdzonej na rozmowę z widłami, ale to ona i jej mąż słownie go zaatakowali. Sąd nie uznał wyjaśnień oskarżonego za wiarygodne. Przeczy temu nagranie z monitoringu oraz zeznania świadków S. D., S. P. oraz pokrzywdzonej J. P.. Ich depozycje komponują się i uzupełniają z przedstawionym obrazem monitoringu. To na jego podstawie za słuszny należy uznać wniosek o agresywnym, natarczywym zachowaniu oskarżonego. Jego zachowanie nie wskazuje na postawę koncyliacyjną. Zapisu monitoringu nie sposób zestawić z wyjaśnieniami, według których zachowanie oskarżonego było spokojne. Największe zdziwienie budzi również fakt, iż na spokojną rozmowę do sąsiadki wybrał się z widłami. Dodać przy tym trzeba, iż nie musiał ich brać w obawie przed psem J. P.. Pies był bowiem spokojny, leżał w pobliżu J. P.. Nie atakował oskarżonego, nie szczekał, nie wykazywał żadnych oznak agresji. To J. M. był w tej sytuacji agresorem. Pies uciekał przed nim wyraźnie przestraszony. zeznania świadka P. J. Zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Świadek zeznał, że nie widział i nie słyszał nic o zdarzeniu z dnia 24 maja 2021 roku w przedmiocie kierowania gróźb karalnych przez oskarżonego wobec J. P.. Potwierdził jedynie o istnieniu między stronami konfliktu. zeznania świadka J. S. Zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Świadek zeznał, że nie był świadkiem gróźb kierowanych przez oskarżonego wobec pokrzywdzonej J. P.. Potwierdził jedynie o istnieniu między stronami konfliktu. zeznania świadka D. M. Zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Świadek zeznała, że nie była uczestnikiem sytuacji z dnia 24 maja 2021 roku. Nie widziała i nie słyszała gróźb karalnych kierowanych przez oskarżonego wobec pokrzywdzonej J. P.. D. M. pojawiła się na miejscu już po zdarzeniu. Z tego też względu nie była w stanie przedstawić obrazu zdarzeń. Potwierdziła jedynie o istniejącym między stronami konflikcie. zeznania świadka A. S. Zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Świadek zeznał, że nie był świadkiem ewentualnych gróźb kierowanych przez oskarżonego wobec pokrzywdzonej J. P.. zeznania świadka A. W. Zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Świadek zeznał, że nie był świadkiem ewentualnych gróźb kierowanych przez oskarżonego wobec pokrzywdzonej J. P.. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I J. M. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 190 § 1 Kodeksu karnego stanowi o przestępstwie groźby karalnej. Przyjmuje się, że dobrem chronionym przy przestępstwie groźby karalnej jest wolność człowieka w sensie psychicznym tj. wolność od poczucia obawy i strachu popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub na szkodę osoby najbliższej. Ochroną objęte zatem zostało poczucie bezpieczeństwa człowieka w zgodzie z jego subiektywnym odczuciem zagrożenia. Czynność sprawcza omawianego przestępstwa polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub osoby dla niej najbliższej. Groźba jest zatem zapowiedzią spowodowania określonej dolegliwości, tj. wykonania czegoś, co zagrożony odczuje jako przykrość (krzywdę), a co wzbudzi u osoby zagrożonej uzasadnione poczucie obawy, że może się realnie zdarzyć. Groźba jest zatem rodzajem oddziaływania na psychikę ofiary przez przedstawienie jej zła (szkody), które ją spotka ze strony sprawcy lub innej osoby, na którą sprawca ma realny wpływ, i jest zdolny ją w bliżej nieokreślonym czasie wypełnić. Przestępstwo groźby karalnej zostaje dokonane tylko wtedy, gdy groźba wzbudza w ofierze uzasadnioną obawę jej spełnienia, jest to więc przestępstwo materialne. Do jego znamion należy bowiem wystąpienie skutku polegającego na wzbudzeniu u adresata groźby uzasadnionej obawy, że zostanie ona spełniona. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie potwierdza, że oskarżony J. M. kierował wobec J. P. groźby karalne pozbawienia życia, które to groźby wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia. Powyższe wynika przede wszystkim z zeznań samej pokrzywdzonej, świadków S. P. oraz S. D. oraz z nagrania monitoringu zewnętrznego terenu posesji w miejscowości O. nr(...) Oskarżony trzymając w ręku narzędzie ogrodnicze (gafle) odgrażał się pokrzywdzonej pozbawieniem jej życia. Nie było to pierwsze wystąpienie oskarżonego. J. P. wiedziała o jego negatywnym, wrogim nastawieniu wobec niej i jej rodziny. Zachowanie oskarżonego, zarejestrowane na zapisie monitoringu, przekonuje, iż w istocie miał on wrogie zamiary i był w stanie użyć sprzętu ogrodniczego w celu realizacji wypowiadanych gróźb. O stopniu zdenerwowania i temperaturze zdarzenia świadczy to, iż zaczął gonić uciekającego psa. Jeszcze raz należy przy tym przypomnieć, iż w czasie poprzedzającym wystąpienie oskarżonego, pies J. P. leżał spokojnie, nie był w żaden sposób agresywny. Bez wątpienia pokrzywdzona miała zatem uzasadnioną obawę, że groźby oskarżonego mogą zostać spełnione, szczególnie z uwagi na trwający między nimi zaogniony konflikt oraz wybuchowe zachowanie oskarżonego w dniu zdarzenia. Zgodnie z art. 190 § 1 kk to grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Zachowanie opisane powyżej wypełnia znamiona czynu zabronionego spenalizowanego w powołanym przepisie. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. M. I I Uznając oskarżonego J. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu z art. 190 § 1 kk, sąd wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 10 złotych. W przekonaniu sądu orzeczona kara - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Zgodnie z treścią art. 190§ 1 kk kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jako okoliczności obciążające sąd wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości oraz godzenie w istotne dobro prawne w postaci wolności od obawy i strachu. Oskarżony w wulgarny sposób zapowiedział pokrzywdzonej, że ją zabije. Świadczy to o dużym natężeniu złej woli oraz niskiej kulturze prowadzenia sporu. Oskarżony nie potrafił w sposób kulturalny, spokojny i rzeczowy wyjaśnić nieporozumień sąsiedzkich. Uciekł się do metody zastraszenia i grożenia sąsiadce pozbawieniem życia. Jego wybuch miał charakter niekontrolowany. Mając to na uwadze sąd uznał, iż wykładnikiem tego zachowania winna być liczba stawek dziennych orzeczonej kary grzywny. Oddaje ona zawartość kryminalną czynu. Oskarżony musi odczuć, iż tego typu zachowania są karygodne i zasługują na potępienie. Wysokość stawki dziennej grzywny ustalono z uwzględnieniem dochodów oskarżonego, warunków osobistych, rodzinnych i możliwości zarobkowych. Dochody oskarżonego oraz jego sytuacja materialna, nie pozwalają na ustalenie wysokości stawki dziennej na wyższym poziomie. W ocenie Sądu kara grzywny w orzeczonym wymiarze wywoła u oskarżonego krytyczną refleksję nad własnym postępowaniem. Sankcja o charakterze ekonomicznym odwiedzie także oskarżonego od popełniania przestępstw w przyszłości. Oskarżony nie był dotychczas karany, co pozwoliło na orzeczenie kary najłagodniejszego rodzaju za wskazane przestępstwo. Wymiar kary (1.000 złotych) nie razi surowością. Stanowi raczej rodzaj przestrogi przed powtórzeniem tego typu zachowania w przyszłości. J. M. II II Na mocy art. 46 § 1 kk sąd zasądził od oskarżonego J. M. na rzecz pokrzywdzonej J. P. kwotę 500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zdaniem Sądu kwota ta jest adekwatna do rozmiaru krzywdy doznanej przez pokrzywdzoną. Orzeczony obowiązek ma charakter symboliczny. Dowodzi, że zachowanie oskarżonego spotkało się z adekwatną reakcją. W orzeczeniu w tym zakresie sąd upatruje realizacji zasad sprawiedliwości naprawczej. Wyrządzoną szkodę należy bowiem naprawić. W omawianej sprawie chodzi o krzywdę, a więc o szkodę o charakterze niematerialnym, co należy utożsamiać z poczuciem zagrożenia, traumy z powodu zachowania oskarżonego. Przypomnieć trzeba, iż oskarżony kierując groźby, używał języka wulgarnego, nie kontrolował się w obecności kobiety. Skoro tak, to winien tak wyrządzoną krzywdę naprawić. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadka P. L. i Ł. G., gdyż okoliczności, które miały zostać udowodnione nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata E. S. kwotę 619,92 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. IV Sąd na mocy art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych opłaty sądowej oraz obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70 złotych. O kosztach orzeczono zgodnie z wynikiem sprawy, w której sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony ma możliwości, aby uiścić koszty. Ich wysokość nie jest wygórowana, a oskarżony posiada stały dochód. Uiszczenie kosztów nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu. 1.Podpis

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V .2 Ka 647/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Protokolant: Monika Machulec w obecności Beaty Tonasko Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jastrzębiu-Zdroju po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. sprawy: M. Z. /Z./ syna H. i W. ur. (...) w N. oskarżonego o przestępstwo z art. 190 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju z dnia 26 października 2017r. sygn. akt II K 1170/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.

W. W. (2) kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym, III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa. SSO Jacek Myśliwiec V. 2 Ka 647/17

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju wyrokiem z dnia 26 października 2017r. uznał oskarżonego M. Z. za winnego tego, że w dniu 31 października 2016r. w J. groził słownie pozbawieniem życia K. B. i Z. B., co wzbudziło u zagrożonych uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona tj. o czyn z art. 190 § 1 kk. Sąd na podstawie art. 190 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 10,00 (dziesięć) złotych każda. Na mocy art. 63 § 1, 2 i 5 kk na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie tj. od dnia 31.10.2016r. godz. 20:15 do dnia 01.11.2016r. godz. 13:35, przyjmując że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny.

Na podstawie art. 29 ust. 1 Ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. W. kwotę 619,92 zł (sześćset dziewiętnaście złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze) brutto tytułem obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu. Na mocy art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, w całości obciążając nimi Skarb Państwa. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości co do winy i kary oraz na podstawie art. 438 pkt 2,3 kpk wyrokowi temu zarzucił:

1) obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:

a) art. 4 kpk poprzez uwzględnianie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego i oparcie się bezkrytycznie jedynie na zeznaniach pokrzywdzonych, b) art. 5 § 1 kpk w zw. z art. 74 § 1 kpk poprzez przerzucenie na oskarżonego obowiązku dowodzenia swojej niewinności, c) art. 7 kpk poprzez ocenę materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, d) art. 424 § 1 kpk poprzez lakoniczne uzasadnienie wyroku i pominięcie wielu istotnych kwestii dla oceny prawidłowości postępowania Sądu I instancji, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym przyjęciu, że : - doszło do zachowania objętego aktem oskarżenia oraz aby groźby wzbudziły w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę spełnienia podczas gdy nie potwierdzili tego świadkowie postronni, którzy rzekomo widzieli zdarzenia oraz takie same zachowania oskarżonego trwają od kilku lat co zaprzecza uzasadnionej obawie spełnienia gróźb.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przypisanego mu czynu lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów świadczonej obrony z urzędu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta bowiem w zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, zaprzeczającego aby dopuścił się zarzucanego mu czynu i ustalenia oparł na zeznaniach świadków (pokrzywdzonych), które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości co do ich wiarygodności.

Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art. 7 kpk prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania sądowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne z wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł ustalenia co do przebiegu zdarzenia i zachowania się w jego trakcie oskarżonego a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym.

Sąd I instancji mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące przebiegu zdarzenia poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków (w tym pokrzywdzonych), uznając je za wiarygodne zaś wyjaśnieniom oskarżonego tego waloru odmówił. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego z resztą był zobowiązany- nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś w art. 4 i 7 kpk.

W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego, na które w apelacji powołuje się skarżący to wypada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za niewiarygodne.

Taka ocena tych dowodów nie zawiera w sobie ani błędu ani nie jest oceną dowolną, skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Należy zwrócić uwagę, iż wyjaśnienia te są całkowicie odosobnione wobec pozostałego, w miarę jednolitego materiału dowodowego. Z wyjaśnień tych bowiem wynika, iż udając się do toalety oskarżony niespodziewanie został tak werbalnie jak i fizycznie zaatakowany przez pokrzywdzonych, takiej wersji przebiegu zdarzenia nie potwierdza żaden świadek i to nie tylko pokrzywdzeni ale również M.

S., z zeznań którego wynika iż to oskarżony zachowywał się agresywnie, głośno artykułując przezwiska wobec pokrzywdzonych. Z resztą, używania przezwisk i obraźliwych zwrotów wobec pokrzywdzonych nie odmówił sobie również w trakcie przesłuchania. To, że ten świadek nie wspominał o groźbach mogło wynikać stąd, iż ten w kakofonii dźwięków kierowanych przez oskarżonego mógł ich po prostu nie dosłyszeć. Trudno w tej sytuacji dopatrywać się sprzeczności w zeznaniach tego świadka, jak i pokrzywdzonych. Za nietrafny uznać należy również zarzut obrazy art. 5 § 1 kpk albowiem jej autor najwyraźniej myli ujęcie wątpliwości w znaczeniu normatywnym i potocznym.

Art. 5 § 1 kpk reguluje bowiem sytuację kiedy Sąd na skutek wykorzystania wszelkich możliwości dowodowych a także po odwołaniu się do reguł logiki i doświadczenia życiowego nie jest w stanie danych wątpliwości rozstrzygnąć. Sam fakt, iż w przedmiotowej sprawie oskarżony prezentuje inne stanowisko niż pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powoduje co prawda wątpliwości lecz wyłącznie w rozumieniu potocznym a nie normatywnym. Również kolejny zarzut a to naruszenia art. 424 kpk uznać należy za chybiony. Należy stanowczo stwierdzić, iż Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku odniósł się szczegółowo do wszystkich mających realne znaczenie w sprawie dowodów i dokonał ich oceny.

Nie chodzi bowiem o literacką objętość uzasadnienia lecz o jego konkretną i realną zawartość pozwalającą prześledzić tok rozumowania Sądu meriti. Także przyjęta kwalifikacja prawna czynu oskarżonego nie budzi żadnych wątpliwości. Spekulacje skarżącego na temat tego, iż oskarżony już od wielu lat zachowuje się agresywnie i grozi innym osobom, co miałoby powodować swoiste „oswojenie się” z tym zachowaniem i w konsekwencji brak realnej obawy ich realizacji są niczym nieuprawnione. Oskarżony jak wynika zgodnie z zeznaniami wszystkich świadków pod wpływem alkoholu zachowywał się w sposób nieobliczalny, nieprzewidywalny.

Stąd też każde tego typu zachowanie musiało wpływać na psychikę osoby poddanej takim oddziaływaniom. Tym samym wyczerpywało znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 190 par. 1 kk . Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa.

Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzona oskarżonemu kara grzywny nie może być uznana za rażąco niewspółmiernie surowa, dlatego też i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Z tych względów Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. SSO Jacek Myśliwiec