I C 2248/17 · Sąd powszechny

Sygn. akt I C 2248/17 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie, I Wydział Cywilny, w składzie: Przewodniczący: SSR Paweł Juszczyszyn Protokolant: starszy sekretarz sądowy Justyna Kochan - Rogoż po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r., w O., na rozprawie, sprawy z powództwa (...) 1 (...) z siedzibą w G. przeciwko K. K. o zapłatę powództwo oddala. SSR Paweł Juszczyszyn Sygn. akt I C 2248/17 upr

UZASADNIENIE

Powód E. 1 (...) w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego K. K. kwoty 2.967,72 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31 marca 2017 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu swojego roszczenia wskazał, że dochodzona pozwem kwota wynika z zawartej przez pozwanego umowy pożyczki. Pozwany nie spełnił wynikającego z umowy zobowiązania. Powód nabył przedmiotową wierzytelność na mocy umowy cesji zawartej z wierzycielem pozwanego. Pozwany K. K. nie stawił się na rozprawę ani nie zajął stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje: W dniu 5 października 2015 r. pozwany zawarł z (...) S.A. w W. umowę pożyczki. Zgodnie z umową, całkowita kwota pożyczki miała wynieść 2.000 zł. Umowa przewidywała prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 560 zł, opłatę przygotowawczą w wysokości 40 zł, oraz odsetki w kwocie 196,71 zł, opłatę za pakiet elastyczny w wysokości 1.010 zł, opłatę za dostarczenie gotówki – 50 zł, część opłaty dotyczącej świadczenia spłaty w doku – 300 zł, część opłaty dotyczącej Elastycznego Planu Spłat – 660 zł. (bezsporne; umowa – k. 17-24) W dniu 6 grudnia 2016 r. (...) Ltd w Anglii zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności.

Zgodnie z klauzulą uwierzytelniającą pełnomocnika powoda, umowa zawierała zaczernione miejsca. Powód przedłożył dokument o nazwie „S. 1 List of R.”, który był nieczytelny. (bezsporne; umowa – k. 25-49, Oświadczenie – k. 52-53)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dopuszczone dowody w postaci odpisów dokumentów przedłożonych przez powoda, które zostały opatrzone podpisem, zostały prawidłowo poświadczone za zgodność z oryginałem i były – w ocenie Sądu – wiarygodne. Pozostałe wnioskowane dowody zostały pominięte, gdyż nie stanowiły dokumentów lub ich odpisów w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania cywilnego bądź nie było pewne, czy stanowią odzwierciedlenie oryginałów, czy zostały sporządzone przez uprawnione osoby, czy pochodzą od wskazanego w nich autora, czy też zostały doręczone stronie pozwanej.

W ocenie Sądu, powód nie wykazał, by dochodzone roszczenie, w wysokości wskazanej w pozwie, rzeczywiście mu przysługiwało, tzn. aby wierzytelność wobec pozwanego wynosiła 2.967,72 zł, aby pierwotny wierzyciel (...) S.A. dokonał cesji wierzytelności na (...) Ltd w Anglii, od którego powód miał nabyć wierzytelność oraz aby owa wierzytelność objęta była umową cesji z dnia 6 grudnia 2016r. Z umowy cesji z dnia 6 grudnia 2016r. nie wynika jednak to, aby przedmiotem obrotu była właśnie wierzytelność wobec pozwanego i aby powód stał się nabywcą jakiejkolwiek wierzytelności.

Nadto powód nie wykazał, aby przedmiotowa wierzytelność przysługiwała zbywcy - (...) Ltd w Anglii, co rzutowałoby a skuteczność nabycia i istnienie legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda. Wprawdzie powód twierdził, że jego kontrahent jest następcą prawnym (...) S.A., niemniej jednak okoliczność ta nie wynika z żadnego z załączonych do pozwu dokumentów. W samej umowie cesji nie wskazano wierzytelności wobec pozwanego. Umowa przelewu, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika powoda zawartym na pieczęci zawiera zaczernione miejsca, co uniemożliwia określenie jej treści i ocenę jej ważności i skuteczności.

Wprawdzie powód przedłożył dokument określony jako „S. 1(...) R.”, jednakże jego treść jest niekompletna, a przede wszystkim nieczytelna, stąd dowód z owego wydruku został pominięty. Dowodem na nabycie wierzytelności nie jest bynajmniej zawiadomienie adresowane do pozwanego. Pismo to może być dowodem co najwyżej na to, że pismo o takiej treści zostało sporządzone. Brak jest również podstaw do wnioskowania, że zostało w ogóle do pozwanego wysłane. Niezależnie jednak od powyższego pismo takie nie może stanowić dowodu na okoliczność nabycia wierzytelności i jej wysokości.

W ocenie Sądu zatem powód nie udowodnił, aby rzeczywiście doszło do przelewu wierzytelności. W myśl zaś przepisu art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Przedmiotem przelewu jest wierzytelność, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia.

Wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność (por. Kodeks cywilny.

Komentarz pod red. A. Kidyby, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r.). Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy uznać, iż powód nie wykazał, iż przysługuje mu względem pozwanej dochodzona pozwem wierzytelność. Zgodnie zaś z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Od obowiązku wskazywania dowodów nie zwalnia bynajmniej powoda treść przepisu art. 339 k.p.c., zgodnie z którą, jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą. Z treści tego przepisu wynika bowiem również, iż twierdzeń powoda nie przyjmuje się za prawdziwe, jeśli budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności oraz powołane przepisy powództwo należało oddalić. /-/ SSR Paweł Juszczyszyn