II W 310/17 · Sąd powszechny

II W 310/17 · Sąd powszechny: Sygn. akt II W 310/17 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2017 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk Protokolant – st. sekr. sąd. Aneta Dybikowska w obecności oskarżyciela publicznego z KPP w G. - mł. asp. Daniela Romańczyk po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 roku sprawy J. K. syna J. i S. z d. D. ur. (...) w G. obwinionego o to, że: W okresie od dnia 11 stycznia 2017 roku do dnia 16 lutego 2017 roku w miejscowości R.gmina W. złośliwie niepokoił oraz dokuczał L. S., w ten sposób, że zaczepiał ją, pokazywał w jej kierunku różne gesty, wyzywał słowami nieprzyzwoitymi oraz wielokrotnie stukał w drzwi wejściowe do jej mieszkania tj. o czyn z art. 107 kw 1. Obwinionego J. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 107 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 300 ( trzysta) złotych. 2. Zwalnia obwinionego od ponoszenia opłat i pozostałych kosztów procesu. Sygn. akt II W 310/17 UZASADNIENIE Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny: L. S. i J. K. są sąsiadami, mieszkają w m. R., gmina W.. Po opuszczeniu zakładu karnego, w okresie od dnia 11 stycznia 2017 roku do dnia 16 lutego 2017 roku J. K., będąc pod wpływem alkoholu, złośliwie niepokoił oraz dokuczał L. S. w ten sposób, że zaczepiał ją, pokazywał w jej kierunku różne gesty, wyzywał słowami nieprzyzwoitymi oraz wielokrotnie stukał w drzwi wejściowe do jej mieszkania. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań L. S. (k. 42v-43), M. G. (k. 43), J. I. (k. 43), M. I. (k. 43 – 43v, 22-23), W. G. (k. 43v: 15-16). J. K. nie przyznał się do winy, ze złożonych przez niego wyjaśnień wynika, iż pozostaje w konflikcie z pokrzywdzoną, do której ma pretensję ( wyjaśnienia 42v: k. 25-26, 27). Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, w jakich nie przyznaje się do winy, uznając, że nie polegają one na prawdzie i stanowią jedynie przyjętą przez J. K. linię obrony. Zeznania złożone przez pokrzywdzoną ( zeznania L. S. (k. 42v-43), co do tego, że obwiniony po opuszczeniu zakładu karnego będąc pod wpływem alkoholu, złośliwie ją niepokoił oraz dokuczał jej w ten sposób, że zaczepiał pokrzywdzoną, pokazywał w jej kierunku różne gesty, wyzywał słowami nieprzyzwoitymi oraz wielokrotnie stukał w drzwi wejściowe do jej mieszkania korespondowały z zeznaniami córek pokrzywdzonej (zeznania M. G. (k. 43), W. G. (k. 43v: 15-16). Podkreślenia wymaga fakt, że zeznania w/w były także zbieżne i uzupełniały się z zeznaniami świadkówsąsiadów stron tj. J. I. (k. 43), M. I. (k. 43 – 43v, 22-23). Świadkowie ci są osobami obcymi wobec stron, nie zaangażowanymi w konflikt, nie skłóconymi z obwinionym, a zatem nie mającymi żadnego interesu w tym, aby opowiadać się po którejkolwiek stronie tego konfliktu. J. I. i M. I. byli niejednokrotnie bezpośrednimi świadkami określonych zachowań J. K. wobec L. S., pokrzywdzona skarżyła się nie jeden raz na postępowanie obwinionego. Podkreślić należy, że z zeznań świadków wynika, że to J. K. jest osobą, która zaczepia pokrzywdzoną, jest agresywny wobec kobiety, natomiast L. S. stara się ignorować zachowania obwinionego, lekceważyć jeby nie zaostrzać konfliktu. Nie bez znaczenia dla oceny zeznań świadków pozostaje fakt, iż z ich racji wynika, że określonych zachowań obwiniony w zasadzie nie dopuszcza się, gdy nie pozostawał pod wpływem alkoholu. Powyższe świadczy o tym, że świadkowie potrafili zdobyć się na obiektywizm wobec obwinionego, nie było ich zamiarem bezkrytyczne uogólnienie jego postaw. W ocenie Sądu analiza zebranych w sprawie dowodów nie pozostawia wątpliwości, iż J. K. w okresie od dnia 11 stycznia 2017 roku do dnia 16 lutego 2017 roku w miejscowości R. gmina W. złośliwie niepokoił oraz dokuczał L. S., w ten sposób, że zaczepiał ją, pokazywał w jej kierunku różne gesty, wyzywał słowami nieprzyzwoitymi oraz wielokrotnie stukał w drzwi wejściowe do jej mieszkania, w konsekwencji dopuszczając się wykroczenia z art. 107 kw. Zdaniem Sądu wina umyślna obwinionego także nie budzi wątpliwości. J. K. swoim zachowaniem działał z ewidentnym zamiarem dokuczenia pokrzywdzonej, sprawienia jej przykrości, robił pokrzywdzonej na złość. Przy wymiarze kary grzywny Sąd kierował się ogólnymi jej dyrektywami zawartymi w art. 33§1 - 4 kw, jak również treścią art. 24§1 i 3 kw, mając na uwadze m. in. stopień zawinienia obwinionego, społecznej szkodliwości czynu, a także warunki osobiste, majątkowe sprawcy. W świetle powyższego Sąd, uznając obwinionego J. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, na podstawie art. 107 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazał obwinionego na karę grzywny w wysokości 300 złotych. Jako okoliczność obciążającą przyjęto pozostawianie przez obwinionego pod wpływem alkoholu w czasie czynu. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, spełni jednocześnie cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Kara ta nie przekracza także zdolności finansowych obwinionego i będzie stanowić dla niego – zgodnie z założeniami, jakie niesie za sobą każda karapewną dolegliwość. O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie art. 119 kpw w zw. z art. 624§1 kpk.