Legislator Case Law & Legislation
II K 583/16 AI generated

II K 583/16 · Sąd powszechny

Case Number II K 583/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Sąd ustalił następujący stan faktyczny : R. M. (1) wynajmował pokój od oskarżonego T. W. (1) w G. przy ulicy (...). Umowa najmu obejmowała okres od 25 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku. Relacje między właścicielem mieszkania T. W. (1) a R. M. (1) były nerwowe. W dniu 17 października 2015r. R. M. (1) wszedł do łazienki, w której znajdowała się kąpiąca się znajoma T. A. J., po czym powiedział „o, d. (...) się kąpie” i zamknął drzwi. Incydent ten spowodował interwencję T. W. (1). Między mężczyznami doszło do ostrej wymiany zdań, w trakcie której T.

Legislator headnote

AI generated

art. 157 § 1 k.k, art. 190 § 1 k.k, art. 85 § 1 k.k, art. 86 § 1 k.k, art. 70 § 1 k.k, art. 72 § 1 k.k; II K 583/16 · Sąd powszechny: Sąd dał też wiarę zeznaniom pokrzywdzonego co do stosowania przez oskarżonego wobec niego gróźb karalnych. Wypowiadane przez oskarżonego słowa stanowiły groźbę popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. na szkodę R. M. (1). Nie może również budzić wątpliwości, że groźba ta mogła wzbudzić u pokrzywdzonego obawę, że zostanie spełniona, a obawa ta była uzasadniona, albowiem pokrzywdzony w tym czasie leżał obezwładniony, a oskarżony okładał go pięściami po twarzy. Jakkolwiek z ostrożnością – z uwagi na znajomość z pokrzywdzonym, Sad podszedł do zeznań świadka M.

Keywords

AI generated
physical aggression attempted simple bodily injury violent offenses whiplash injury associated action for damages bodily harm

Cited Legislation

AI generated
art. 157 § 1 k.k
o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k.
art. 190 § 1 k.k
o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k.
art. 85 § 1 k.k
Na mocy art. 85 § 1 k.k., art.
art. 86 § 1 k.k
85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k.
art. 70 § 1 k.k
Na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby;
art. 72 § 1 k.k
Na mocy art. 72 § 1 k.k.
art. 626 § 1 k.p.k
Na mocy art. 626 § 1 k.p.k.
art. 148 § 1 k.k
Wypowiadane przez oskarżonego słowa stanowiły groźbę popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k.
AI generated
II K 260/12
W nocy z 16 na 17 grudnia 2011r.
VII K 8/23
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II K 83/20
Sygn. akt II K 83/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2023 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: 1.Przewodniczący – sędzia Tomasz Zieliński Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.- ----------- po rozpoznaniu w dniu 12.03.2021 r., 25.05.2021 r., 26.10.2021 r., 30.11.2021 r., 15.02.2022 r., 10.05.2022 r., 07.02.2023 r. sprawy M. K. (1) urodz. (...) w G. syna A. i B. zd. C. oskarżonego o to, że: W nocy z 17/18 sierpnia 2018 roku przy ul. (...) w R. uderzył szklaną butelką w głowę M. B., w wyniku czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej okolicy potylicznej głowy o długości 3 cm, powodujących naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na czas nie przekraczający siedem dni, przy czym czynu tego dopuścił się umyślnie, publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego tj. o czyn z art. 157§2 kk w zw. z art. 57a§1 kk 1. Oskarżonego M. K. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to na podstawie art. 157§2 kk w zw. z art. 57a§1 kk skazuje go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Na podstawie art. 69§1, 2 i 4 kk, art. 70§1 kk, art. 72§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu tytułem próby na okres roku zobowiązując go do informowania sądu, co 6 (sześć) miesięcy o przebiegu okresu próby. 3. Na podstawie art. 46§2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego M. B. nawiązkę w kwocie 3.000,00 (trzy tysiące) złotych. 4. Na podstawie art. 71§1 kk w zw. z art. 33§1 i 3 kk orzeka wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując iż jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. 5. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych i art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 220,00 (dwieście dwadzieścia) złotych i obciąża go kosztami sądowymi w pozostałym zakresie w kwocie 1.942,04 (jeden tysiąc dziewięćset czterdzieści dwa 04/100) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 83/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. K. (1) W nocy z 17/18 sierpnia 2018 roku przy ul. (...) w R. uderzył szklaną butelką w głowę M. B., w wyniku czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej okolicy potylicznej głowy o długości 3 cm, powodujących naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na czas nie przekraczający siedem dni, przy czym czynu tego dopuścił się umyślnie, publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego tj. występku z art. 157§2 kk w zw. z art. 57a§1 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Wieczór kawalerski oskarżonego M. K. (1) (dalej M. K. (1)) mieszkającego w R., który spędzał na M. w ośrodku (...) w R. wspólnie z bratem M. K. (2) (dalej M. K. (2)) oraz kolegami K. W. (1) (dalej K. W. (1)) i M. M. (1), do którego przyjechali w piątek 17.08.2018 r. z zamiarem spędzenia weekendu. 2. Rozpalenie w godzinach popołudniowych 17.08.2018 r. po przejeździe do R. przez oskarżonego i osoby mu towarzyszące na terenie ośrodka ogniska, przy którym zjedli kolację oraz spożywali alkohol w postaci piwa, wódki i whisky, a następnie pomiędzy godz. 21:00-22:00 udanie się promenadą ciągnąca się nad jeziorem R. w kierunku lokalu, z którego dochodziły odgłosy muzyki, gdzie przez pewien czas bawili się i pili alkohol, a następnie wyszli po godz. 23:00 z zamiarem powrotu do wynajętego domku, przy czym niektórzy z nich zabrali ze sobą piwo w butelkach zakupione w tym lokalu. 3. Zatrzymanie się idącego z przodu przed kolegami M. K. (2) w pobliżu zacumowanych do pomostu motorówek, a następnie podejście przez niego do ogrodzenia znajdującego się na przeciwko domu, na piętrze którego na balkonie przebywał jego właściciel pokrzywdzony M. B. pijąc z trzema kolegami drinki, z którymi podjął on rozmowę odnośnie możliwości wynajęcia łódki, zaś gdy poinformowano go, że nie jest to pora na załatwianie takich spraw zaczął im ubliżać i wyzywać ich oraz wszedł przez furtkę na teren posesji. 4. Wyjście M. B. z P. P. na zewnątrz budynku, a następnie udanie się w kierunku M. K. (2), gdyż pomimo ustnego wezwania do opuszczenia posesji nie zrobił on tego i dopiero widząc ich zareagował wychodząc przez bramkę na chodnik, gdzie przyjął postawę charakterystyczna dla osoby, która chce się bić w związku z czym pokrzywdzony z kolegą udali się za nim uciszając go ponieważ nadal coś wykrzykiwał oraz prosząc żeby odszedł i nie hałasował. 5. Podbiegniecie w momencie, gdy do M. K. (2) zaczęli zbliżać się pokrzywdzony i P. P. oskarżonego, który stanął obok brata oraz K. W. (1) i M. M. (1), którzy zatrzymali się za nimi, co widząc M. K. (2) prysnął w stronę stojących przed nim mężczyzn posiadanym przy sobie gazem, zaś M. K. (1) w tym czasie zaatakował M. B. trzymaną w ręku butelką z piwem uderzając go w tył głowy w momencie, gdy schylał się on aby osłonić oczy przed gazem powodując ranę tłuczoną okolicy potylicznej tylno-bocznej lewej długości około 3 cm i oblewając piwem, gdyż butelka wypadła mu z ręki stojącego obok P. P., a następnie upadając rozbiła się. 6. W związku z otrzymanym uderzeniem w głowę i powstałej rany, która mocno krwawiła wycofanie się pokrzywdzonego i P. P. na teren posesji przez znajdującą się w pobliżu bramkę w ogrodzeniu oraz zamknięcie jej żeby uniemożliwić napastnikom ponowne wejście, a następnie pojawienie się na podwórku ich kolegów D. W., Z. P. i A. N., którzy obserwowali zajście z balkonu i widząc jego przebieg wybiegli z domu, przed którym nie było już napastników, gdyż w międzyczasie uciekli . 7. Wezwanie przez M. B. w związku z tym, że rana na głowie nadal mocno krwawiła pogotowia ratunkowego oraz zawiadomienie przez niego policji, której funkcjonariusze po przyjeździe udali się na teren R. w celu poszukiwania sprawców, co zrobił również pokrzywdzony z kolegami jednak po przyjeździe karetki pogotowia zrezygnował, gdyż poinformowano go, że musi udać się do (...) w G. w celu zaopatrzenia medycznego rany. 8. Podjęcie przez pokrzywdzonego M. B. następnego dnia poszukiwań sprawcy pobicia oraz osób mu towarzyszących i po ustaleniu, że przebywają oni na terenie OW S. po rozmowie z M. K. (2) i M. M. (1), których rozpoznał gdy zobaczył ich na pomoście z wędkami, zawiadomienie przez niego KPP w G., a następnie po przyjeździe funkcjonariuszy policji zatrzymanie oskarżonego M. K. (1), na którego wskazał, gdy wyprowadzali go z domku jako osobę, która uderzyła go butelką oraz pozostałych osób tj. M. M. (1), K. W. (1), M. K. (2), których również rozpoznał podczas przesłuchania w tym dniu i opisał ich udział w tym zajściu. Zeznania świadków: K. W. (1) M. M. (1) M. K. (2) Wyjaśnienia oskarżonego M. K. (1) Zaświadczenie Urzędu Miasta R. Zeznania świadków: K. W. (1) M. M. (1) M. K. (2) Wyjaśnienia oskarżonego M. K. (1) Zeznania świadków: K. W. (1) M. M. (1) M. K. (2) M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. Wyjaśnienia oskarżonego M. K. (1) Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. M. M. (1) K. W. (1) Odpis karty informacyjnej (...) w G. Opinia biegłego z zakresu medycyny Opinia UW-M w O. Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. M. M. (1) K. W. (1) Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. Odpis karty zlecenia wyjazdu zespołu ratownictwa medycznego Odpis karty informacyjnej (...) w G. Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. Notatka urzędowa Protokoły zatrzymania Tablice poglądowe k. 411-412 oraz k. 35v-37 i k. 109-109v w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 413-413v oraz k. 39v-40 i k. 111-111v w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 464v-465 oraz k. 45v i k. 110-11 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 58v, k. 105-106 w części odczytanej w trybie art. 389§1 kpk k. 72 j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w k. 345v-346 oraz k. 3 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 11-12 , k. 107v-108 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 16-17 i k. 108-108v w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 414 oraz k. 19v, k. 83-83v, k. 83v-84 załącznika adresowego w części odczytanej w t trybie art. 391§1 kpk k. 455v oraz k. 23-24 i k. 113-114 załącznika adresowego w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w k. 413-413v k. 36 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 4 k. 71 k. 474-483 j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w j/w k. 177 załącznika adresowego j/w j/w j/w j/w j/w j/w k. 1 k. 26-27, k. 28, k. 29, k. 30 k. 7-10 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. M. K. (1) W nocy z 17/18 sierpnia 2018 roku przy ul. (...) w R. uderzył szklaną butelką w głowę M. B., w wyniku czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej okolicy potylicznej głowy o długości 3 cm, powodujących naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na czas nie przekraczający siedem dni, przy czym czynu tego dopuścił się umyślnie, publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego tj. występku z art. 157§2 kk w zw. z art. 57a§1 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1. Twierdzenie oskarżonego M. K. (1), że nie on był sprawcą uderzenia butelką w głowę pokrzywdzonego M. B. oraz że został on uderzony butelka przypadkowo, gdy wyślizgnęła się ona z ręki K. W. (1), który chciał oblać go i towarzyszącego mu kolegę piwem. Wyjaśnienia oskarżonego M. K. (1) k. 105v-106, k. 107-107v 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Ad. 1 Ad. 2 Ad. 3 Ad. 4 Ad. 5 Ad. 6 Ad. 7 Ad. 8 Zeznania świadków: K. W. (1) M. M. (1) M. K. (2) Wyjaśnienia oskarżonego M. K. (1) Zaświadczenie Urzędu Miasta R. Zeznania świadków: K. W. (1) M. M. (1) M. K. (2) Wyjaśnienia oskarżonego M. K. (1) Zeznania świadków: K. W. (1) M. M. (1) M. K. (2) M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. Wyjaśnienia oskarżonego M. K. (1) Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. M. M. (1) K. W. (1) Odpis karty informacyjnej (...) w G. Opinia biegłego z zakresu medycyny Opinia UW-M w O. Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. M. M. (1) K. W. (1) Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. Odpis karty zlecenia wyjazdu zespołu ratownictwa medycznego Odpis karty informacyjnej (...) w G. Zeznania świadków: M. B. P. P. D. W. Z. P. A. N. Notatka urzędowa Protokoły zatrzymania Tablice poglądowe Z wyjaśnień oskarżonego M. K. (1) zamieszkałego w R., zeznań jego brata M. K. (2) oraz kolegów M. M. (1) i K. W. (1) wynika, że w piątek 17.08.2018 r. przyjechali na M. do Ośrodka (...). Ich przyjazd miał związek z wieczorem kawalerskim M. K. (1), który zamierzał spędzić w towarzystwie brata i kolegów w nadchodzący weekend. Wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom w/w świadków w tej części sąd dał wiarę, gdy są one zgodne. Jako dokument urzędowy nie budzi również wątpliwości wiarygodność zaświadczenia UM R., z którego wynika, że oskarżony jest zameldowany w tym mieście. Bezspornym jest, co wynika z wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków K. W. (1), M. M. (1) i M. K. (2), że po przyjeździe w godzinach popołudniowych 17.08.2018 r. do OW S. zorganizowali oni ognisko, podczas którego zjedli kolację oraz spożywali alkohol w postaci piwa, wódki i whisky. Z zeznań M. K. (2), który był kierowcą samochodu którym jechali do R., wynika nadto, że jego brat i koledzy już podczas podróży w aucie wypili około 0,7 litra wódki F.. M. M. (1) zeznał natomiast, że podczas podróży z wyjątkiem kierowcy on i dwaj pozostali koledzy jak to określił „degustowali piwo”. Następnie pomiędzy godz. 21:00-22:00, co również wszyscy potwierdził nie mając jedynie pewności odnośnie czasu, słysząc odgłosy muzyki dochodzące z pobliskiego lokalu położonego nad jeziorem R., nad którym położony jest również ośrodek (...), udali się promenadą ciągnąca się wzdłuż jeziora w jego kierunku. Gdy dotarli do tego lokalu zatrzymali się w nim pijąc alkohol i bawiąc się. Lokal ten opuścili po godz. 23:00 z zamiarem powrotu do wynajętego domku, do którego szli ponownie promenadą. Niektórzy z nich co wynika z zeznań M. M. (1) i M. K. (2) wychodząc z lokalu zabrali ze sobą kupione w nim piwo w butelkach. M. M. (1) w złożonych zeznanych przyznał, że miał butelkę piwa o nazwie T., nie był natomiast pewny czy koledzy również wzięli ze sobą butelki z piwem. Z zeznań M. K. (2) wynika natomiast, że każdy z nich wziął, gdy wychodzili po piwie butelkowym. Również w tej części zdaniem sądu nie ma powodu aby kwestionować wiarygodność zeznań powyższych świadków i wyjaśnień oskarżonego, zaś ich wątpliwości należy tłumaczyć stanem nietrzeźwości. Po wyjściu z lokalu oskarżony, jego brat M. K. (2) oraz koledzy K. W. (1) i M. M. (1) idąc promenadą początkowo szli razem, a następnie M. K. (2), który szedł jako pierwszy w pewnej odległości od nich zatrzymał się w pobliżu pomostu, przy którym były przycumowane łódki motorowe. Widząc na przeciwko dom oraz znajdujące się na balkonie, na piętrze tego budynku osoby, podszedł do ogrodzenia tej posesji i zapytał czy można wynająć motorówkę. Zeznania M. K. (2) w tej części potwierdzili jego koledzy oraz przebywający na balkonie właściciel budynku pokrzywdzony M. B. i towarzyszący mu P. P., D. W. i A. N.. Przyznali oni nadto, że na balkonie przebywali już jakiś czas pijąc drinki jednocześnie dodali, że nie były to duże ilości alkoholu. Z zeznań M. B., co potwierdzili pozostali jego koledzy wynik nadto, że zwrócił on mu uwagę, iż nie jest to pora na załatwianie takich spraw. Wówczas M. K. (2) zdenerwował się i zaczął wyzywać ich będąc Ś. od ciuli proponując, że zapłaci 10 euro za przewiezienie łódką. M. B., który co wynika ze złożonych przez niego zeznań rzeczywiście zajmuje się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wynajmowaniem sprzętu pływającego, konsekwentnie zwracał mu uwagę żeby uspokoił się i prosił żeby oddalił się, gdyż jest to prywatna posesja. Rozmowa , jaka wywiązała się miedzy nimi była coraz głośniejsza, gdyż obaj zaczęli podnosić głos, co potwierdzili w złożonych zeznaniach zarówno pokrzywdzony, jak i osoby towarzyszące mu na balkonie, ale także Z. P. również kolega i gość M. B., który w tym czasie spał i krzyk M. K. (2) obudził go w związku z czym wyszedł na balkon. M. K. (2) pomimo zwracanej mu uwagi nadal kierował pod adresem osób będących na balkonie wyzwiska oraz obelgi i idąc wzdłuż ogrodzenia doszedł do otwartej furtki, przez którą wszedł na teren posesji. Widząc to pokrzywdzony, co przyznał w złożonych zeznanych używając wulgarnego zwrotu zażądał aby opuścił ją. Zarówno z zeznań M. B. jak i jego kolegów wynika nadto, że agresywne zachowanie M. K. (2) mogło wskazywać na to, że jest on pod wpływem alkoholu. Zeznania pokrzywdzonego i przebywającym z nim na balkonie kolegów, a także Z. P., który po przebudzaniu dołączył do nich są spójne, wzajemnie uzupełniają się i tworzą logiczną oraz przekonująca całość, co mając na uwadze sąd dał im wiarę. W związku tym, że M. K. (2) pomimo żądania opuszczenia posesji nie zrobił tego nadal kierując pod adresem osób przebywających na balkonie wyzwiska i obelgi M. B. z P. P. postanowili wyjść z budynku i wyprosić go z posesji. Ze złożonych przez pokrzywdzonego, P. P., D. W., Z. P. i A. N. zeznań wynika, że gdy obaj po wyjściu z budynku szli w kierunku M. K. (2) wówczas zaczął on wycofywać się i po chwili przez furtkę wyszedł na chodnik, gdzie przyjął postawę charakterystyczną dla osoby, która chce się bić. M. B. i P. P. wyszli za nim na zewnątrz posesji przez cały czas prosząc go żeby nie hałasował i poszedł sobie. Zeznaniom wszystkich wyżej wymienionych świadków sąd również dał wiarę z powodów, które wskazano wyżej. W momencie, gdy pokrzywdzony i P. P. zbliżyli się do M. K. (2) przez cały czas prowadząc z nim dyskusje w pewnej chwili, jak wynika ze złożonych przez nich zeznań podbiegł do niego i stanął obok oskarżony M. K. (1), jego brat zaś za nim dwaj koledzy K. W. (1) i M. M. (1), którzy stanęli w pewnej odległości za ich plecami. Wówczas jak wynika nie tylko z zeznań marka B. i P. P. ale także z zeznań D. W., Z. P. i A. N., którzy stojąc na balkonie obserwowali przebieg tego zdarzenia, M. K. (1) prysnął gazem z pojemnika, który posiadał przy sobie w kierunku pokrzywdzonego i jego kolegi. Schylając się w reakcji na działanie gazu, który dostał się tylko do jednego oka M. B. drugim zauważył, że stojący przed nim oskarżony zamachnął się i trzymaną w ręku butelką uderzył go w tył głowy w okolice potyliczną tylno-boczną lewą. Następnie zawartość butelki, która po uderzeniu wypadła oskarżonemu z ręki oblała P. P., zaś butelka upadając rozbiła się. Uderzanie butelką, które zadał pokrzywdzonemu oskarżony widział nie tylko P. P., którego przed działaniem gazu ochroniły okulary, ale również ich koledzy stojący na balkonie. Nie mieli oni żadnych wątpliwości, że zadał je oskarżony M. K. (1). Następnego dnia po okazaniu m.in. jego wizerunku rozpoznał go zarówno pokrzywdzony jak i jego koledzy P. P., D. W., Z. P. i A. N.. Również w tej części zeznania powyższych świadków są spójne, wzajemnie uzupełniają się oraz tworzą logiczną i przekonująca całość dlatego sąd dał im wiarę. Pośrednio znalazły one potwierdzenie w zeznaniach M. M. (1) złożonych po raz drugi przed sądem. Wynika z nich, że gdy pokrzywdzony wyszedł z domu z kolegą i zbliżali się oni do M. K. (2), to początkowo dyskutowali z nim, a następnie jak twierdził, doszło miedzy nimi do szarpaniny. Dodał, że wówczas podbiegli do nich oskarżony M. K. (1) oraz K. W. (1) i stanęli w jego obronie (zeznania k. 413). Wprawdzie zeznań tych po odczytaniu złożonych poprzednio zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i przed sądem po raz pierwszy rozpoznający sprawę nie potwierdził, jednak co do wiarygodności jego zeznań w tej części sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia. To, że oskarżony był w tym czasie w pobliżu brata M. K. (2) stojącego za nim w odległości 1-2 metrów potwierdził również świadek K. W. (1). Ze złożonych przez niego zeznań wynika nadto, że rzekomo widział jak w kierunku pokrzywdzonego leciała jakaś butelka rzucona przez kogoś, kogo nie potrafi wskazać oraz że gdy następnie uciekali zaczął kichać, gdyż wydawało mu się, że ktoś użył gazu i tym razem twierdząc, że nie widział kto i kiedy. Obrażenia jakich doznał M. B. zostały opisane w karcie informacyjnej (...) w G., do którego został przewieziony karetką pogotowia oraz w opinii biegłego z zakresu medycyny M. S. sporządzonej na etapie postępowania przygotowawczego i przez (...) w O. Wydział Lekarski. Zdaniem biegłych opisane obrażenia w postaci rany tłuczonej okolicy potylicznej głowy długości 3cm skutkowały naruszeniem czynności narządów ciał trwającym nie dłużej niż 7 dni. Zarówno dokumentacja medyczna jak i opinie biegłych w szczególności ustalenia odnośnie charakteru doznanych przez M. B. obrażeń nie budzą żadnych wątpliwości. Po uderzeniu, które marek B. otrzymał w głowę butelką zadanym mu przez stojącego przed nim oskarżonego zaczął on wycofywać się w kierunku bramki w ogrodzeniu. Również P. P. udał się za nim i gdy weszli na posesję pokrzywdzony zamknął bramkę żeby uniemożliwić ponowne wejście napastników. Wówczas, jak wynika ze złożonych przez nich zenan, zauważyli wychodzących z domu kolegów, którzy do tej pory byli na balkonie. Potwierdzili to w złożonych zeznaniach D. W., Z. P. i A. N., którzy obserwując przebieg zajścia, w szczególności widząc, ze M. B. został uderzony butelką w głowę wybiegli z domu żeby pomóc mu i P. P., jednak gdy byli już na podwórku okazało się, że napastnicy w międzyczasie uciekli, co potwierdzili w złożonych zeznaniach M. M. (1) i K. W. (1). Jak z powyższego wynika, także w tej części opis przebiegu zdarzeń zawarty w zeznaniach wskazanych wyżej świadków jest przekonujący i tym samym wiarygodny. Wątpliwości nie budzą również zeznania pokrzywdzonego i jego kolegów odnośnie dalszego przebiegu zdarzeń. Wynika z nich mianowicie, że w związku z tym, iż rana na głowie M. B. bardzo krwawiła wezwano pogotowie ratunkowe i zawiadomiono policję. Po przyjeździe funkcjonariuszy policji i wysłuchaniu przez nich relacji z przebiegu zajścia udali się oni na teren R. w celu poszukiwania sprawców. Także pokrzywdzony z kolegami postanowili pójść promenada w kierunku, w którym uciekli napastnicy, jednak zaniechali dalszych poszukiwań gdy przyjechała karetka pogotowia i ratownicy medyczni zdecydowali, że M. B. musi udać się z nimi do (...) w G. w celu zaopatrzenia medycznego rany, gdyż wymagała ona zszycia. Czynności podjęte przez ratowników medycznych pogotowia ratunkowego zostały opisane w karcie zlecenia wyjazdu zespoły ratownictwa medycznego, w której odnotowano, że „pacjent został uderzony butelką w głowę i potraktowany gazem”. Bezspornym jest, co wynika z karty informacyjnej (...) w G., że ranę tłuczoną okolicy potylicznej długości 3 cm oczyszczono i zszyto, a następnie założono opatrunek. Wiarygodność powyższych dokumentów medycznych nie budzi żadnych wątpliwości. Następnego dnia w godzinach porannych co wynika z zeznań M. B. postanowił on na własną ręka poszukać napastników i gdy dowiedział się, że mogą oni przebywać na terenie ośrodka (...) udał się do niego. Już po wejściu na teren ośrodka zobaczył dwóch mężczyzn z wędkami idących w kierunku pomostu i nie miał wątpliwości, że jedne z nich to ten, który zaczął awanturę, a następnie użył gazu zaś drugi jego kolega, który również uczestniczył w tym zajściu jednak nie był tym, który uderzył go butelką. Po rozmowie z nimi poinformował ich że wzywa policje co też uczynił. Zawiadomił również kolegów, którzy byli z nim poprzedniego wieczoru o tym gdzie są napastnicy i przyjechali oni na teren ośrodka żeby pilnować ich i nie pozwolić na ponowną ucieczkę, co potwierdzili oni w złożonych zeznanych. Po przyjeździe funkcjonariuszy policji mł. asp. M. J. i asp. sztab. M. M. (2), którzy wezwali za pośrednictwem dyżurnego KPP w G. grupę dochodzeniowo-śledczą wylegitymowano i zatrzymano przebywających w budynku nr (...) M. K. (3), K. W. (1), M. M. (1) i M. K. (2). Następnie już na terenie KPP w G. sporządzono zdjęcia sygnaliotyczne zatrzymanych osób i na ich podstawie tablice poglądowe, które posłużyły do okazania ich wizerunków pokrzywdzonemu i jego kolegom podczas przesłuchania, o czym była mowa wyżej. Nadmienić przy tym należy, że M. B., co wynika ze złożonych przez niego zeznań, gdy przyjechali funkcjonariusze policji i wyprowadzali z domku osoby zatrzymane, wskazał na M. K. (1) ubranego wówczas w czarną koszulkę z napisem B. S., na co zwrócił również uwagę podczas okazania jego wizerunku, gdy następnie był przesłuchiwany jako sprawcę uderzenia go butelką w głowę. W złożonych wówczas zeznaniach stwierdził jednak, że w nocy gdy zaatakował go był on ubrany w koszulkę koloru niebieskiego, co podkreślił używając słowa „chyba” gdyż nie był tego pewien. Dodał, że gdy zabierali go policjanci miał na sobie czarna koszulkę z napisem B. S.. Nadmienić przy tym należy, że oskarżonego jako osobę, która uderzyła M. B. butelką w głowę podczas okazania jego wizerunku na tablicy poglądowej rozpoznali również P. P., D. W., Z. P. i A. N.. Pokrzywdzony i jego koledzy rozpoznali także bez żadnych wątpliwości wizerunek jego barta M. K. (2) twierdząc, że to on rozpoczął awanturę i następnie użył gazu, a także K. W. (2). Jedynie odnośnie M. M. (1) jego wizerunku nie rozpoznali P. P., Z. P. i A. N., co potwierdza jedynie wiarygodność tego, że był on najmniej aktywny podczas tego zajścia, co sam podkreślił w złożonych zeznaniach i w tej części sąd dał mu wiarę. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Ad. 1 Wyjaśnienia oskarżonego M. K. (1) Wyjaśnieniom oskarżonego złożonym zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i przed sądem po raz pierwszy rozpoznającym sprawę, w części w której nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu sąd nie dał wiary. Przesłuchany po raz pierwszy twierdził, że gdy brata popychał mężczyzna w okularach, który zszedł z jeszcze jednym z balkonu zza jego pleców poleciała butelka, która uderzyła w głowę tego drugiego. Przyznał, że po tym uderzeniu osoby te zaczęły się cofać. Również on z kolegami, jak wyjaśnił oddalił się wówczas z tego miejsca, tym bardziej, że po chwili wybiegł jakaś kobieta z psem, którego zaczęła szczuć go na nich krzycząc bierz ich. W wyjaśnieniach złożonych przed sądem utrzymywał natomiast, że gdy zobaczył pokrzywdzonego i jego kolegę na deptaku, którzy byli w pobliżu jego brata wtedy podszedł do nich. Dodał, że w tym czasie podszedł do nich także K. W. (1) i gdy jego brat kłócił się z kolegą pokrzywdzonego i przepychał z nim chciał on oblać ich piwem z butelki, która wyślizgnęła się mu i przez przypadek uderzyła M. B.. Nadmienić przy tym należy, że w zeznanych złożonych przed sądem po raz pierwszy K. W. (1) twierdził, że butelką, która uderzyła w pokrzywdzonego rzucił ktoś z jego lewej strony. Przyznał, że stał wówczas naprzeciwko pokrzywdzonego zaś oskarżony i M. M. (1) stali za nimi. Dodał, że fizycznie nie było możliwości żeby butelką tą rzucił któryś z nich, tym bardziej, że nie mieli oni jak twierdził w rękach butelek oraz że butelki nie miał żaden z nich, czemu zaprzeczyli w złożonych zeznaniach M. M. (1) i M. K. (2). Przyznał natomiast, że oskarżony podejrzewa go o rzucenie tą butelką, co uznał w związku z tym, że jak twierdził był najbliżej pokrzywdzonego za naturalne. Po złożeniu tych zeznań wystąpił z wnioskiem o ponowne przesłuchanie go (wniosek k. 58 załącznika adresowego), w którym wskazał, że przyznaje się do nieumyślnego spowodowania obrażeń u pokrzywdzonego o co niesłusznie został oskarżony M. K. (1). Składając uzupełniające zeznania twierdził, że nieumyślnie chcą oblać pokrzywdzonego piwem wypuścił z ręki butelkę i uderzyła go ona w głowę. Początkowo jak zeznał nie chciał żeby ktokolwiek z nich poniósł konsekwencje i w związku z tym nie przyznał się do tego, że butelka wypadła mu z ręki uderzając pokrzywdzonego. W zeznaniach złożonych przed sądem obecnie rozpoznającym sprawę dokładnie opisał w jaki sposób chciał oblać piwem pokrzywdzonego i jego kolegę i jak wypadła mu ona z ręki uderzając w tył głowy pokrzywdzonego, który stał na przeciwko jego osoby. Wskazane przez niego okoliczności uderzenia były powodem wydania ustnej opinii uzupełniającej przez biegłego z zakresu medycyny lekarza specjalistę chirurgii ogólnej M. S. powołanego na etapie postępowania przygotowawczego (k. 466v-467), który ostatecznie stwierdził, że nie potrafi ustosunkować się do tego czy obrażenia których doznał pokrzywdzony mogły powstać w okolicznościach wskazanych przez K. W. (1). W związku z tym powołano w charakterze biegłego Wydział Nauk Medycznych (...) w O.. W sporządzonej opinii biorący udział w jej wydaniu specjalista medycyny sądowej dr. n. med. P. E. nie miał żadnych wątpliwości, że opisany przez świadka K. W. (1) mechanizm powstania rany tłuczonej głowy u pokrzywdzonego można praktycznie wykluczyć. W ocenie biegłego powstanie rany w następstwie uderzenia w owłosioną skórę na czubku głowy swobodnie spadającej z wysokości 20-50 cm butelki nawet częściowo wypełnionej piwem jest mało prawdopodobne i taki mechanizm można praktycznie wykluczyć. Biegły nie miał natomiast wątpliwości, że opisane przez pokrzywdzonego okoliczności w jakich otrzymał uderzenie butelką w głowę, które zadał mu stojący na przeciwko jego osoby mężczyzna jest nie tylko prawdopodobne, ale że wręcz płytka rana okolicy potylicznej mieści się w kategoriach typowego następstwa takiego uderzenia. Opinię powyższą zarówno odnośnie charakteru doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń jak i mechanizmu ich powstania oraz jej wnioski końcowe sąd w pełni podzielił uznając, że jest ona jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna, a nadto poparta logiczną i przekonująca argumentacją wynikającą z posiadanej wiedzy specjalistycznej biegłego biorącego udział w jej wydaniu. Mając na uwadze ustalenia powyższej opinii w części dotyczącej mechanizmu powstania obrażeń głowy pokrzywdzonego sąd nie dał wiary w tej części również zeznaniom K. W. (1) oraz M. K. (2) i M. M. (1), którzy popadając w szereg sprzeczności dotyczących przebiegu zdarzeń z ich udziałem próbowali uwiarygodnić taką wersję kierując się źle pojętą lojalnością koleżeńską. Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, że wyjaśnienia oskarżonego w tej części stanowią przyjętą linię obrony całkowicie sprzeczną z zeznaniami pokrzywdzonego oraz świadków P. P., D. W., Z. P. i A. N., a tym samym uznać należy je za gołosłowne i zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucany mu czyn. Za niemające znaczenia dla ustalenia faktów dotyczących zarzutu stawianego aktem oskarżenia poza potwierdzeniem tego, że z polecenia dyżurnego KPP w G. następnego dnia tj. 18.08.2018 r. udali się do ośrodka (...), uznać należy zeznania M. J. (k. 560v) i M. M. (2) (k. 560v). Niczego istotnego nie wniosły także zeznania świadków J. H. (k. 347v) i K. N. (k. 347-347v) , których zgodnie ze wskazaniem sądu odwoławczego przesłuchano na okoliczności dotyczące przeprowadzenia czynności okazania na etapie postępowania przygotowawczego. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 M. K. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Do znamion występku z art. 157§2 kk należy skutek w postaci naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni. W przypadku powyższego czynu zabronionego ważny jest także minimalny czas trwania tego naruszenia, ponieważ pozwala on odróżnić to przestępstwo od naruszenia nietykalności cielesnej z art. 217 kk. Tak więc przestępstwo z art. 157§2 kk można przypisać tylko tej osobie, która spowodowała konkretne obrażenia powodując naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni. Można popełnić je tylko umyślnie, ale w obu postaciach zamiaru tj. w zamiarze bezpośrednim i ewentualnym. Sprawca musi więc obejmować swoją świadomością przynajmniej możliwość spowodowania skutku określonego jako naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, przy czym przyjmując, że postać tego naruszenia nie musi być skonkretyzowana w jego świadomości, a zatem przybrać może postać tzw. zamiaru ogólnego, należałoby oczekiwać, że będzie sobie zdawał sprawę, że jego zachowanie powoduje skutek łagodniejszy (krótkotrwały) lub cięższy (trwający dłużej) (patrz m.in. Kodeks karny, Część szczególna, Komentarz pod red. I. W. Giezek, LEX 2014). W świetle omówionego wyżej materiału dowodowego, który sąd obdarzył przymiotem wiarygodności nie ulega wątpliwości, że zachowaniem opisanym w akcie oskarżenia oskarżony M. K. (1) w pełni wyczerpał znamiona występku z art. 157§2 kk w podanym wyżej rozumieniu. Jego wina i okoliczności popełnienia tak przypisanego mu czynu zdaniem sądu nie budzą najmniejszej wątpliwości. Czynu zarzucanego aktem oskarżenia polegającego na umyślnym zamachu na zdrowie oskarżony niewątpliwie dopuścił się publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego w rozumieniu art. 115§21kk. Przyjęcie, że działanie ma charakter chuligański wymaga ustalenia, że przebiegało w warunkach określonych we wskazanym wyżej przepisie. Łącznie zgodnie z tym przepisem musza być spełnione następujące warunki: 1. sprawca musi dopuścić się występku określonego typu należącego do kategorii wymienionych w tym przepisie; 2. sprawca musi działać publicznie; 3. musi działać bez powodu lub z oczywiście błahego powodu; 4. poprzez swoje zachowanie okazywać rażące lekceważenie porządku prawnego. To, że oskarżony uderzając butelką w głowę pokrzywdzonego dopuścił się występku polegającego na umyślnym zamachu na zdrowie zdaniem sądu jest bezsporne i tym samym spełniony został warunek pierwszy. Przed odniesieniem się do drugiego z wymienionych warunków, tj. publiczności działania przede wszystkim ponieść należy, że wymaganie to jest spełnione, gdy bądź ze względu na miejsce działania, bądź ze względu na okoliczności i sposób działania sprawcy jego zachowanie się jest lub może być dostępne(dostrzegalne) dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawca mając świadomość tej możliwości, co najmniej się na to godzi(porusza m.in. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dn.20.09.1973r., OSN KW 1973, z. 11, poz. 132). W uchwale powyższej, która nadal zachowuje swoją aktualność, wskazuje się na potrzebę tego, aby ustalając znamiona publiczności działania, rozróżniać działanie publiczne pod względem przedmiotowym, gdy ze względu na miejsce i sposób działania może ono dojść do wiadomości nieokreślonej liczby ludzi (niezależnie od rzeczywistego nastąpienia skutku), jak i pod względem podmiotowym polegającym na świadomości sprawcy, że jego działanie dojdzie lub może dojść do wiadomości nieokreślonej liczby ludzi, a sprawca chce tego lub możliwość taką przewiduje i na nią się godzi. Okoliczność, że określony czyn dokonany został w miejscu publicznym, tj. dostępnym bez specjalnego zezwolenia bliżej nieokreślonemu kręgowi osób, jak podniósł to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26.03.1973 r. w sprawie RW 279/73(OSN KW z 1973, z. 7-8, poz. 101), nie stanowi wprawdzie sama przez się wystarczającej podstawy do ustalenia, że sprawca działał publicznie, jednakże w wypadku gdy jest to miejsce ogólnie dostępne, a nadto gdy czynu dokonano w takich warunkach, w których możliwość bezpośredniego dostrzeżenia przestępnego zachowania się sprawcy jest ze strony postronnych osób w pełni realna, przyjąć należy, że działał on publicznie. Czynu zarzucanego aktem oskarżenia z art. 157§2 kk stanowiącego występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie zdaniem sądu oskarżony dopuścił się publicznie, gdyż jego zachowanie pod względem przedmiotowym i podmiotowym miało taki charakter. Zdarzenie to miało miejsce na promenadzie, po której pomimo później pory poruszała się nieustalona liczba osób, głównie turystów. Spełnione zostały również dwa pozostałe warunki, a mianowicie oskarżony działał bez powodu i swoim zachowaniem okazał rażące lekceważenie porządku prawnego. O braku powodu do działania mówi się wtedy, gdy nie istnieje świadomy, racjonalny motyw działania, gdy działaniu brak wszelkich racji, co w przypadku czynu oskarżonego wydaje się oczywiste i nie wymaga dalszego omówienia. Również oczywistym jest, że okazał on rażące lekceważenie porządku prawnego podejmując bezprawne zachowania i nie licząc się z interesem jednostkowym pokrzywdzonego. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem -------------- ------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej -------------- ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania -------------- -------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania -------------- ☐ 3.4. Umorzenie postępowania -------------- -------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania -------------- ☐ 3.5. Uniewinnienie -------------- -------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia -------------- 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. K. (1) 1 2 4 3 1 2 4 3 Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia sąd na podstawie art. 157§2 kk w zw. z art. 57a§1 kk skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając powyższą karę sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające niewątpliwie wysoki stopień zawinienia oskarżonego wynikający z popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra w postaci zdrowia, rozmiarze wyrządzonej i grożącej szkody, a także sposobie i okolicznościach popełnienia tego czynu w stanie nietrzeźwości. Jako okoliczność przemawiającą na korzyść oskarżonego sąd miał na uwadze jego dotychczasową niekaralność (dane o karalności k. 571), a w konsekwencji uznał, że nie zachodzi konieczność orzeczenia wobec niego kary bezwzględnej pozbawienia wolności i że spełnione zostały przesłanki określone w art. 69§1, 2 i 4 kk. W związku z powyższym, a także mając na uwadze przepis art. 70§1 kk sąd warunkowo zawiesił wykonanie tak orzeczonej kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres roku, który mając na uwadze czas jaki upłynął od popełnienia przestępstwa jest wystarczający dla osiągniecia celów w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jego osobę. Realizując powyższe cele na podstawie art. 72§1 pkt 1 kk zobowiązano oskarżonego do informowania sądu co 6 miesięcy o przebiegu okresu próby. Uwzględniając natomiast cele w zakresie właściwej represji karnej na podstawie art. 71§1 kk w zw. z art.. 33§1 i 3 kk orzeczono grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 złotych. Ustalając wysokość jednaj stawki dziennej sąd miał na uwadze sytuację majątkowa i osobistą oskarżonego. Zdaniem sądu tak wymierzona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nałożony obowiązek i orzeczona grzywna są współmierne do stopnia zawinienia oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a nadto winna przyczynić się do osiągniecia celów w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jego osobę oraz w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. Mając na uwadze rozmiar doznanego przez pokrzywdzonego obrażenia oraz związane z nimi cierpienie fizyczne i psychiczne sąd uznał, że orzeczenie zadośćuczynienia w kwocie wskazanej przez pełnomocnika jest znacznie utrudnione, gdyż poza jego zeznaniami i opiniami biegłych z zakresu medycyny nie przedstawiono żadnych innych dowodów, które miałyby uzasadniać tak dochodzona kwotę zadośćuczynienia. W związku z tym sąd na podstawie art. 46§2 kk zasądził na rzecz M. B. nawiązkę w kwocie 3000 zł uznając, że częściowo zadośćuczyni ona krzywdę, którą oskarżony wyrządził mu. Nadmienić należy, iż nie pozbawia to pokrzywdzonego możliwości dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia w wyższej kwocie w odrębnym procesie cywilnym. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ------------ ------------ ------------ ------------ 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ------------ 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 5 O opłacie i kosztach sądowych w pozostałym zakresie orzeczono jak w pkt 5 wyroku na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 2 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych i art. 627 kpk nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego z obowiązku uiszczenia powyższych należności sądowych na rzecz Skarbu Państwa. 1.Podpis
II K 476/21
Sygn. akt II K 476/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2022 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – sędzia Katarzyna Garbarczyk Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.- ----------- po rozpoznaniu w dniach: 21.03.2022 r., 18.05.2022 r., 15.06.2022 r. sprawy Ł. B. ur. (...) w G. syna A. i A. zd. B. oskarżonego o to, że: W dniu 19 marca 2021 roku w G. w mieszkaniu przy ul. (...) uderzył kilkukrotnie wspólnie zamieszkującą A. L. z pięści w twarz, kopał po całym ciele, w wyniku czego wymieniona doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy oraz powierzchownych urazów obejmujących liczne okolice ciała, które to spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej roku pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne tj. o czyn z art. 157§2 i 4 kk w zw. z art. 64§2 kk 1. Oskarżonego Ł. B. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 157§2 kk w zw. z art. 64§2 kk skazuje go na karę 1 ( jeden) roku pozbawienia wolności. 2. Zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 476/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. Ł. B. I. W dniu 19 marca 2021 roku w G. w mieszkaniu przy ul. (...) uderzył kilkukrotnie wspólnie zamieszkującą A. L. z pięści w twarz, kopał po całym ciele, w wyniku czego wymieniona doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy oraz powierzchownych urazów obejmujących liczne okolice ciała, które to spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej roku pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne tj. czyn z art. 157§2 i 4 kk w zw. z art. 64§2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty I. 1. W dniu 19 marca 2021 roku w G. w mieszkaniu przy ul. (...) uderzył kilkukrotnie wspólnie zamieszkującą A. L. z pięści w twarz, kopał po całym ciele, w wyniku czego wymieniona doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy oraz powierzchownych urazów obejmujących liczne okolice ciała. 2. W/w obrażenia spowodowały u pokrzywdzonej naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni. 3. Zarzuconego czynu oskarżony dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej roku pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - zeznania D. M. - zeznania M. L. - zeznania M. Z. - zeznania I. Z. - zeznania A. L. - zeznania M. T. - protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną - dokumentacja medyczna - opinia biegłego - odpis wyroku - informacja o dobywaniu kary k. 169v, 98-99, 127-128, 170v, 200v k. 170, 29, 91 k. 170-170v, 73-74 k. 170v, 110 k. 170v, 112 k. 193- 193v, 5-6, 19-20, 69-70, 89 k. 193v: 15-16 k. 7-8, 9-11 k. 21,42-44 k. 39-40 k. 119 k. 120-121 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ------------------------------- 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu I. 1. 2. 3. - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - zeznania D. M., zeznania M. L., zeznania M. Z., zeznania I. Z., zeznania M. T. - zeznania A. L. - protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną - dokumentacja medyczna - opinia biegłego - odpis wyroku - informacja o dobywaniu kary - w części, w jakiej przyznaje, że w dniu zdarzenia uderzył pokrzywdzoną z pięści w twarz korespondują z pozostałymi dowodami, przy czym oskarżony nie miał powodów, by w tym zakresie przyznawać się do winy i składać obciążąjące siebie wyjaśnienia, gdyby do takiego zdarzenia faktycznie nie doszło - w części, w jakiej twierdzi, że pomiędzy nim a pokrzywdzoną już wcześnej dochodziło do awantur także znajdują swoje odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym - świadkowie zgodnie zeznali na temat tego, że relacja łącząca strony była burzliwa, między oskarżonym a pokrzywdzoną dochodziło wielokrotnie do awantur - co jest okolicznością niesporną i potwierdzoną także o zeznania pokrzywdzonej i wyjaśnienia oskarżonego - potwierdzili, iż od pokrzywdzonej uzyskali informacje, w jakich okolicznościach doznała obrażeń twarzy, głowy oraz reszty ciała, widzieli powyższe obrażenia - zeznania w/w świadków korespondują z zeznaniami pokrzywdznej i wyjaśnieniami oskarżonego, nadto z zebraną dokumentacją medyczną pokrzywdzonej oraz protokołem oględzin i dokumentacją fotograficzną - od początku, konsekwentnie opisała w jakich okolicznościch doznała przedmiotowych obrażeń, opowiedziała niemal "na gorąco" o powyższym członkom swojej rodziny oraz M. T. - relacja pokrzywdzonej koresponduje z wyjaśnieniami oskarżonego w części, w jakiej sąd dał im wiarę, dokumentacją medyczną, protokołem oględzin i dokumentacją fotograficzną - z zeznań pokrzywdzonej, uzupełnionych w/w dowodami, bezsprzecznie wynika, że do feralnego zdarzenia doszło 19 marca 2021 r., natomiast do lekarza - w związku z odniesionymi obrażeniami - pokrzywdzona udała się parę dni poźniej, relacja zdana wówczas lekarzowi przez pokrzywdzoną dotyczyła właśnie tego przedmiotowego zdarzenia - koresponduje z pozostałymi dowodami - niekwestionowany przez strony - brak powodów, by odmówić dowodom tym wiary - brak podstaw, by podważać jej wiarygodność - sporządzona przez uprawnione podmioty - uzupełnia pozostały materiał dowodowy i pozostaje z nim zbieżna - sporządzona przez profesjonalistę w swojej dziedzinie - niekwestionowana przez strony - jasna, pełna - bez wątpliwości stwierdza, że obrażenia głowy, jakich doznała pokrzywdzona - w dniu 19 marca 2021 r. -jak wynika z pozostałych dowodów- naruszały czynności narządu ciała na okres poniżej dni 7 i jest prawdopodobne, że powstały w sposób opisany przez pokrzywdzoną - brak podstaw, by podważać jego wiarygdność - niekwestionowany przez strony - niekwestionowana przez strony - brak podstaw, by podważać w/w dowód 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - zeznania A. S., zeznania M. G. - zdjęcia złożone przez oskarżonego - w części, w jakiej opisuje, iż to pokrzywdzona tego dnia była fizycznie agresywna wobec niego, w tym przed samym zdarzeniem rozbiła na jego głowie porcelanowy kubek co było bezpośrednią przyczyną, iż oskarżony uderzył pokrzywdzoną z pięści w twarz- nie znajdują swojego potwierdzenia w dalszych dowodach. Zdaniem sądu oskarżony w ten sposób chciał umniejszyć swoją winę i niejako usprawiedliwić przestępcze zachowanie wobec pokrzywdzonej. Z relacji pokrzywdzonej wynika bowiem, iż kilkuktornie została uderzona przez oskarzonego pięścią w twarz i kopana po całym ciele, a co znajduje swoje odzwiercedlenie w pozostałych dowodach, jakim sąd nadal walor wiarygodności. - oskarżony był niewątpliwie zdenerwowany na pokrzywdzoną m. in. tym, że skłamała, iż wyprowadziła psa- i w ten niekontrolowany sposób, jaki przedstawiła pokrzywdzona - wyładował swoje emocje - nie bez znaczenia pozostaje to, iż - jak wynika z wyjaśnień oskarżonego - pokrzywdzona tego dnia nie tylko miała rozbić kubek na jego głowie, ale biła go, kopała, gryzła, "rzucała się z pazurami"- tymczasem zdjecia, na dowód tego, a jakie przedstawił oskarżony, i które miały być wykonane w dniu zdarzenia z tamtej sytuacji - nie mogą być potwierdzeniem tych okoliczności- przedstawiają wprawdzie obrażenia ciała mężczyzny, nie mniej nie wynika z żadnego obiektywnego dowodu, że jest to oskarżony, że obrażenia faktycznie powstały tego dnia, a co jest wątpliwe zważywszy, że na jednym z nich widać już dobrze zaschniętą ranę pokrytą strupem - potwierdzają okoliczności niesporne- awantury między stronami, interwencję policji w miejscu zmieszkania stron - przestawiają wprawdzie obrażenia ciała mężczyzny, nie mniej nie wynika z żadnego obiektywnego dowodu, że jest to oskarżony, że zfotografowane obrażenia faktycznie powstały feralnego dnia i zdjecia zostały zrobione feralnego dnia - a co jest wątpliwe zważywszy, że na jednym z nich widać już dobrze zaschniętą ranę pokrytą strupem 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 Ł. B. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej art. 157§2 i 4 kk - oskarżony uderzył kilkukrotnie wspólnie zamieszkującą z nim pokrzywdzoną z pięści w twarz, kopał po całym ciele, w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy oraz powierzchownych urazów obejmujących liczne okolice ciała, które to spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni. Oskarżony stosując tego rodzaju przemoc fizyczną - świadomie i celowo- wobec pokrzywdzonej musiał zdawać sobie sparwę z tego, że powyższe spowoduje u pokrzywdzonej obrażenia. Oskarżony był skazany mocą wyroku SR w Giżycku z dnia 20.02.2015 r. w sprawie IIK488/14, za przestępstwo z art. 280§1 kk w zw. z art. 64§1 kk na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał w okresie m. in. od 05.10.2015 r. do 11.01.2018 r. Popełniając w dniu 19 marca 2021 r. przestępstwo z art. 157§2 i 4 kk- dopuścił się go w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej roku pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne ( art. 115§3 kk) - występki z art. 280§1 kk i z art. 157§2 kk są przestępstwami podobnymi- oba popełnione z użyciem przemocy - art. 64§2 kk. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ----------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ------------------- 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania ----------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ---------------------------- 3.4. Umorzenie postępowania --------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania --------------------------- 3.5. Uniewinnienie ------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ---------------------- 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Ł. B. 1. I. - okoliczności obciążające: uprzednia karalność, w tym działanie w warunakch multirecydywy - brutalność oskarżonego - swoim zachowaniem dał dowód, iż jest osobą agresywaną, nieobliczalną, niepanujacą nad emocjami, stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa osób trzecich - skutki dla zdrowia pokrzywdzonej wynikajace z przestępczego zachowania oskarżonego - okoliczność łagodząca- przyznanie się do winy 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności ------------------------ 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------------------- 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 2. Z uwagi na sytuację majątkową oskarżonego- utrzymuje się z prac dorywczych, zarobki w niewielkiej wysokości, brak majątku- zastosowano postanowienia art. 624§1 kpk 8. PODPIS
II K 1587/19
w dniu 11 sierpnia 2019 r. w S. na ul. (...), woj. (...), działając umyślnie, publicznie, z oczywiście błahego powodu poprzez jednokrotne uderzenie w twarz J. B. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania ściany przedniej prawej zatoki szczękowej z przemieszczeniem odłamów, które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 583/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2017 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Jachniewicz Protokolant: Katarzyna Tymińska pod nieobecność Prokuratora po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 15 listopada 2016r., , 14 lutego 2017r., 16 maja 2017r., 05 września 2017r. sprawy: T. W. (1), syna K. i Z. z domu P., urodzonego (...) w G. oskarżonego o to, że: I. W dniu 20 listopada 2015 roku w G. naruszył czynności narządów ciała R. M. (1) w ten sposób, że wielokrotnie uderzał pięścią w twarz R. M. (1), w następstwie czego spowodował złamanie prawej zatoki szczękowej, złamanie oczodołu prawego i lewego, co spowodowało naruszenie czynności narządów ciała (ruchu, powłok ciała, żucia, narządów wzroku) na czas dłuższy niż siedem dni, tj. o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. II. W tym samym czasie i miejscu groził R. M. (1) pozbawieniem życia, co wzbudziło u R. M. (1) uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k.

1. Oskarżonego T. W. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie 1 aktu oskarżenia i za to, na podstawie art. 157 § 1 k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2. Oskarżonego T. W. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie 2 aktu oskarżenia i za to, na podstawie art. 190 § 1 k.k. skazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

3. Na mocy art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza w ich miejsce karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

4. Na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby;

5. Na mocy art. 72 § 1 k.k. zobowiązuje oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby;

6. Na mocy art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z ar. 627 k.p.k. obciąża oskarżonego kosztami postępowania w sprawie, w tym opłatą w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych. Sygn. akt II K 583/16

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny : R. M. (1) wynajmował pokój od oskarżonego T. W. (1) w G. przy ulicy (...). Umowa najmu obejmowała okres od 25 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku. Relacje między właścicielem mieszkania T. W. (1) a R. M. (1) były nerwowe. W dniu 17 października 2015r. R. M. (1) wszedł do łazienki, w której znajdowała się kąpiąca się znajoma T. A. J., po czym powiedział „o, d. (...) się kąpie” i zamknął drzwi. Incydent ten spowodował interwencję T. W. (1). Między mężczyznami doszło do ostrej wymiany zdań, w trakcie której T.

W. (1) użył gazu wobec R. M. (1). T. W. (1) powiedział A. J., że użył gazu ponieważ R. M. (1) chwycił za nóż. Od tej pory relacje między mężczyznami były jeszcze bardziej napięte. Obaj mężczyźni zawiadomili o zdarzeniu policję. Dowód: zeznania A. J. – k. 77 – 78, k. 38 załącznika do a/o z akt RSD 1777/15), częściowo wyjaśnienia T. W. (1) –k. 17-18, zał. do a/o –k. 28-28v, częściowo zeznania R. M. (1) –k. k. 89v.-90v., zał. do a/o- 3-4, akta RSD 177/15 – k. 38 W dniu 20 listopada 2015 roku ok. godz. 20.00, R.

M. (1) przyszedł do mieszkania T. W. (1) z koleżanką M. K., którą zaprosił na rozmowę. Gdy T. W. (1) zauważył, że R. M. (1) przyprowadził do mieszkania obcą osobę doszło między mężczyznami do kłótni, w której T. W. (1) miał pretensje o przyprowadzenie do mieszkania innej osoby, powiedział także do R. M. (1) słowa „ty z. (...)”, a do M. K. powiedział „proszę pani to jest z. (...)”, zaczął także krzyczeć, że wezwie policję, a do R. M. (1) powiedział ponownie „ty z. (...) zaraz zobaczysz”. Z uwagi na powyższe oraz fakt, iż do pokoju za W.

M. (1) wszedł pies, M. K. poczuła się zagrożona i opuściła pokój R. M. (1) oraz mieszkanie oskarżonego i postanowiła poczekać na R. M. (1) na klatce schodowej. Po wyjściu M. K. T. W. (1) zaatakował R. M. (1), który również szykował się do wyjścia, w ten sposób, że prysnął gazem pieprzowym na pokrzywdzonego, a następnie pchnął go rękami tak, że pokrzywdzony upadł bokiem na kanapę. Po tym oskarżony usiadł na R. M. (1), groził mu krzycząc : „Z. cię, zabiję cię” i uderzył kilkukrotnie pokrzywdzonego pięścią w twarz.

Następnie oskarżony odstąpił od dalszego bicia, R. M. (1) wstał i opuścił mieszkanie oskarżonego. Czekająca na pokrzywdzonego na klatce M. K. pomogła mu powstrzymywać krwotok z ust, a nadto pomogła mu zejść po schodach, wyjść z budynku. Wówczas R. M. (1) wezwał Policję, która przyjechała w krótkim czasie, a następnie zgłosił się na (...) do Szpitala Wojewódzkiego w G.. Dowód : zeznania pokrzywdzonego R. M. (1) –k. 89v.-90v., zał. do a/o- 3-4, zeznania świadka M. K. –k. 66-67, opinia biegłego z zakresu med. sądowej – zał. do a/o-k. 24, opinia uzupełniająca –k. 65-66, 91, kopia dokumentacji medycznej – zał. do a/o –k. 12-15, kopie notatników służbowych –k. 44-63 W wyniku ww. zdarzenia R.

M. (1) doznał złamania prawej zatoki szczękowej, złamania oczodołu prawego i lewego, co spowodowało naruszenie czynności narządów ciała – ruchu, powłok ciała, żucia, narządu wzroku- na czas dłuższy niż siedem dni. Obrażenia te nie mogły powstać na skutek jednokrotnego uderzenia. Dowód : opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej – zał. do a/o - k. 24, k. 65-66, k. 91 Oskarżony T. W. (1) zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i sądowym nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Vide: wyjaśnienia oskarżonego –k. 17-18, zał. do a/o –k. 28-28v.

T. W. (1) nie był wcześniej karany. Dowód : informacja z Krajowego Rejestru Karnego –k. 86, T. W. (1) urodził się (...), posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest kucharzem, pracuje jako kierowca w Straży Granicznej osiągając dochód ok. 1780 zł netto, jego majątek stanowi mieszkanie, jest rozwiedziony, bezdzietny. Nie odczuwa dolegliwości psychiatrycznych, odwykowo nie leczony, nieuzależniony. Dane osobopoznawcze –k. 17

Sąd zważył co następuje :

Opisany w części wstępnej uzasadnienia stan faktyczny został ustalony na podstawie zeznań świadków, treści zebranych dokumentów w tym dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej oraz treści opinii uzupełniającej, a także w ograniczonym zakresie wyjaśnieniom oskarżonego T. W. (1) i to tylko w tej części, w jakiej znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadków lub innych dowodach. Sąd w zasadniczej części dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego R. M. (1), jakkolwiek zeznania pokrzywdzonego noszą w ocenie Sadu cechy nadmiernego obciążania oskarżonego i przedstawiania siebie przez pokrzywdzonego w nadmiernie dobrym świetle.

Według relacji pokrzywdzonego bowiem oskarżony przez w zasadzie cały okres zamieszkiwania lokatora miał się odnosić negatywnie do R. M. (1), kilkukrotnie, zupełnie bez powodu użyć wobec niego gazu, a nawet paralizatora i wyzywać go, a sam R. M. (1) miał – według jego własnej oceny – zachowywać się cały czas spokojnie, a nawet wyprowadzać T. W. (1) psa. Powyższe stoi w sprzeczności nie tylko z zasadami doświadczenia życiowego, ale także z zeznaniami choćby A. J., która wskazała, jakich słów użył wobec niej R. M. (1), gdy wszedł do łazienki w czasie jej kąpieli.

Określenie „d. (...)się kąpie” i brak przeprosin za najście świadczy nie tylko o O tym, że R. M. (1) nie zachowywał się podczas tego zdarzenia tak, jak to sam przedstawił, ale także w ocenie Sądu rzutuje na ocenę jego zeznań w zakresie jego własnej samooceny. Tym niemniej w ocenie Sądu brak jest przesłanek do kwestionowania zeznań pokrzywdzonego w części najważniejszej, dotyczącej przebiegu zdarzenia z dnia 20 listopada 2015 roku i tego, że wówczas to on został zaatakowany przez T. W. (1), który zadał mu kilka ciosów pięścią w twarz i groził mu i rozpylił w jego kierunku gaz.

Relacja pokrzywdzonego znajduje potwierdzenie w zeznaniach M. K., która co prawda nie widziała przebiegu samego pobicia, natomiast była świadkiem wzrastającej agresji u oskarżonego oraz słów oskarżonego – „ja cię załatwię”. Fakt użycia przez oskarżonego gazu łzawiącego wobec pokrzywdzonego jest uprawdopodobniony z kolei zeznaniami A. J., która sama wskazała, że już wcześniej zdarzyło się T. W. (1) użycie gazu wobec R. M. (1). Przede wszystkim jednak zeznania pokrzywdzonego, w przeciwieństwie do wyjaśnień oskarżonego, znajdują potwierdzenie w treści opinii sądowo-lekarskiej oraz opinii uzupełniających, według których do powstania u pokrzywdzonego urazu w postaci złamania prawej zatoki szczękowej, złamania oczodołu prawego i lewego nie mogło dojść w okolicznościach podawanych przez oskarżonego.

Według biegłego pokrzywdzony musiał otrzymać co najmniej kilka ciosów w twarz, co pokrywa się zasadniczo z zeznaniami pokrzywdzonego. Odnośnie użycia gazu biegły wskazał, że dolegliwości na jakie skarżył się pokrzywdzony po ataku T. W. wskazywały na użycie gazu (sam oskarżony także przyznał że zastosował gaz łzawiący) przyjąć jednak należało, że nie była to znaczna ilość, bo jak wskazywał biegły, znaczna ilość zadziałałaby także na oskarżonego, który znajdował się w bliskiej odległości od R. M. i z pewnością utrudniła mu atak.

Sąd dał też wiarę zeznaniom pokrzywdzonego co do stosowania przez oskarżonego wobec niego gróźb karalnych. Wypowiadane przez oskarżonego słowa stanowiły groźbę popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. na szkodę R. M. (1). Nie może również budzić wątpliwości, że groźba ta mogła wzbudzić u pokrzywdzonego obawę, że zostanie spełniona, a obawa ta była uzasadniona, albowiem pokrzywdzony w tym czasie leżał obezwładniony, a oskarżony okładał go pięściami po twarzy. Jakkolwiek z ostrożnością – z uwagi na znajomość z pokrzywdzonym, Sad podszedł do zeznań świadka M.

K. to w ocenie Sądu nie było podstaw by odmówić im wiarygodności. Zeznania świadka były logiczne, spójne, konsekwentne, drobne niejasności pomiędzy tymi składanymi na rozprawie a w postępowaniu przygotowawczym wynikały jedynie z odległości czasowej przedmiotowego zdarzenia, świadek w pełni podtrzymywała treść swoich wcześniejszych zeznań. Nie noszą one cech nadmiernego obciążania oskarżonego, świadek wyraźnie wskazywała, że nie była świadkiem samego pobicia. Pewne znaczenie w sprawie miały zeznania A. J., która – jakkolwiek nie była świadkiem zdarzenia z dnia 20 listopada 2015r, to jednak opowiedziała o zdarzeniu, stanowiącym jedną z przyczyn zdenerwowania T.

W. (1) w dniu 20 listopada i eskalacji jego niechęci wobec pokrzywdzonego. W ocenie Sądu relacja świadka jest wiarygodna, spójna i konsekwentna. Nie nosi cech konfabulacji, czy też nadmiernego „wybielania” oskarżonego. Gdyby tak było, świadek nie wskazałaby na użycie gazu przez oskarżonego, bądź bardziej uwypukliłaby kwestię działania oskarżonego w samoobronie. Większego dowodowego znaczenia w sprawie nie miały zeznania brata oskarżonego - D. W., który wskazywał że jego brat jest osobą spokojną i że obawiał się on pokrzywdzonego.

Jakkolwiek nie ma wyraźnych powodów do kwestionowania zeznań świadka, pomimo jego pokrewieństwa z oskarżonym, to jednak wskazać należy, że mają one w części charakter subiektywny i jako takie niewiele wnoszą do sprawy. Wyjaśnieniom oskarżonego Sąd dał wiarę w ograniczonym zakresie i to tylko w tej części, w jakiej znalazły one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Niewiarygodne było przede wszystkim twierdzenie oskarżonego, jakoby w dniu 20 listopada 2015 roku skierował w kierunku pokrzywdzonego tylko jeden cios, przez co ten niefortunnie upadł na twarz obok łóżka i doznał wskazanych w opinii obrażeń, jak również cios oskarżonego wykonany był jedynie w geście obrony, ponieważ najpierw został wyzwany obraźliwymi słowami przez R.

M., a tuż po wyjściu M. K. zaatakowany fizycznie. Podkreślić należy, że kwestia rzekomych obelg ze strony R. M. nie znalazła potwierdzenia w żadnym dowodzie, M. K. wskazywała, że to pokrzywdzony był obrażany. Co do kwestii obrony oraz przedstawionego przez oskarżonego przebiegu zdarzenia to uwagi wymaga, że treść opinii biegłego jednoznacznie wyklucza wersję wydarzeń przedstawioną przez oskarżonego. Jak wskazywał bowiem biegły, obrażenia jakich doznał pokrzywdzony musiały być wynikiem co najmniej dwóch, trzech ciosów ze strony oskarżonego, przy czym również, żaden z urazów nie mógł powstać wskutek upadku pokrzywdzonego twarzą do podłogi, albowiem wówczas musiałoby dojść przede wszystkim do urazu nosa, którego R.

M. nie doświadczył. Jak wynika z uzupełniającej opinii biegłego, odległość między oczodołem, a wargą górną jest zbyt duża, by powstały urazy dwóch okolic w wyniku jednego urazu. W opisie urazów jakich doznał R. M. znajduje się rana wargi górnej, śluzówki na 1,5 cm oraz uraz obu oczodołów, przy czym do złamania kości oczodołu potrzebna jest duża siła. Uderzenie pięścią w okolicy oczodołu prawego mogło spowodować złamanie oczodołu, a następnie obrócenie się przez pokrzywdzonego i uderzenie twarzą w krawędź łóżka spowodowałoby złamanie zatoki szczękowej.

Wobec powyższego, gdyby oskarżony zadał tylko jeden cios w twarz R. M. to mogłoby dojść do jedynie dwóch urazów, bez urazu oczodołu lewego, przy czym nie ma żadnego prawdopodobieństwa doznania urazu tego oczodołu w wyniku uderzenia o krawędź łóżka. Wobec jednoznacznego stanowiska biegłego wykluczyć należało wersję wydarzeń przestawioną przez oskarżonego. Wiarę oskarżonemu Sąd dał co do tego, że użył on niewielkiej ilości gazu pieprzowego wobec pokrzywdzonego. Powyższe znalazło potwierdzenie w opinii biegłego, który wskazywał, że obrażenia zewnętrzne jakim uległ pokrzywdzony występują do jednej doby od chwili powstania.

Odnośnie wcześniejszych wydarzeń z udziałem pokrzywdzonego, związanych z jego wcześniejszym zachowaniem wobec A. J. Sąd w części dał oskarżonemu wiarę, wyjaśnienia oskarżonego znajdują bowiem potwierdzenie w zeznaniach w.w świadka. W ocenie Sądu niewątpliwie między mężczyznami relacje w czasie trwania umowy najmu mogły być bardzo napięte, a sam T. W. (1) z niechęcią podchodził do swojego lokatora, bowiem nie odpowiadało mu jego lekceważące zachowanie (vide – zachowanie wobec A. J.). Samą umowę najmu traktował jako zło konieczne, z związku z trudną sytuacją materialną.

Mógł także w jakimś stopniu obawiać się pokrzywdzonego, skoro – pomimo swojego wzrostu i postury (oskarżony jest osobą wysoką i dobrze zbudowaną) impulsywnie dwukrotnie użył wobec pokrzywdzonego gazu łzawiącego. Powyższe jednak nie usprawiedliwiało użycia wobec pokrzywdzonego przemocy i gróźb w dniu 20 listopada 2015r. Może jedynie stanowić pewne wytłumaczenie zachowania oskarżonego z psychologicznego punktu widzenia. Za w pełni rzetelne źródło dowodowe uznał Sąd sporządzoną w sprawie pisemną opinię biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej W.

M. (2) oraz dwie opinie uzupełniające złożone na rozprawach w dniu 14.02.2017 r. oraz 5.09.2017 r. Przedmiotowe opinie zostały wydane przez osobę posiadającą niezbędne kwalifikacje i doświadczenie zawodowe we wskazanej dziedzinie nauki. Są przejrzyste, spójne i uwzględniają zasady prawidłowego rozumowania. Opinie nadto nie budzą wątpliwości, co do wiedzy i bezstronności sporządzającego je biegłego, wydane została na podstawie dokumentacji lekarskiej. Sąd dał również wiarę wszystkim dokumentom zebranym w aktach sprawy, w szczególności dokumentacji medycznej pokrzywdzonego.

Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Zgodnie z art. 157 § 1 k.k., podlega karze, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony w art. 156 § 1 k.k. Przepis art. 157 § 1 k.k. przewiduje tzw. średni uszczerbek na zdrowiu. Stanowi on kategorię dopełniającą, gdyż obejmuje wszystkie inne uszczerbki na zdrowiu, które nie są ani ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu (art. 156 § 1 k.k.), ani lekkim uszczerbkiem na zdrowiu, którego znamiona określa bliżej art. 157 § 2 k.k. Średnim uszczerbkiem na zdrowiu jest naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni.

Okres 7 dni odnosi się do czasu trwania niesprawności narządu ciała bądź choroby (rozstroju zdrowia). W niniejszej sprawie do zaistniałego naruszenia czynności narządów ciała R. M. (1) doszło poprzez kilkukrotne uderzenie pięścią w twarz pokrzywdzonego. Sekwencja zdarzeń, w tym niezwłoczna wizyta w szpitalu, w sposób logiczny wskazują na zaistnienie przedmiotowego zdarzenia. Opinia biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej nie pozostawiała wątpliwości co do obrażeń ciała, jakich doznał R. M.. w dniu 20 listopada 2015 r.

T. W. (1) swoim zachowaniem spowodował u R. M. (1) naruszenie czynności narządów ciała n czas dłuższy niż 7 dni poprzez złamanie prawej zatoki szczękowej, złamanie oczodołu prawego i lewego. Zachowanie to wypełniło znamiona przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. Nadto, w tym samym czasie i miejscu T. W. (1) groził R. M. (1) pozbawieniem życia, co wzbudziło u R. M. (1) uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona – wskazane zachowanie wypełniło znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż w czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów, zachodziła jakakolwiek okoliczność wyłączająca ich kryminalną bezprawność.

Przede wszystkim brak jest przesłanek do uznania, że oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej. Jak już wcześniej wskazano, jego wyjaśnienia odnośnie przebiegu zdarzenia zostały uznane za niewiarygodne, na potencjalną możliwość ataku ze strony pokrzywdzonego nie wskazywały także zeznania M. K.. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego. Nie był on w szczególności ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swojego czynu przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych.

T. W. (1) jest i już w trakcie popełniania czynu był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego. Sprawca naruszył przepisy obowiązującego prawa, zdając sobie sprawę z ich treści i zagrożenia karnego, jakie niesie zachowanie w opisanym kształcie. T. W. (1) jest całkowicie zdolny do poniesienia odpowiedzialności karnej za zachowanie, którego się dopuścił. Wydając niniejsze orzeczenie, Sąd stwierdził, iż oceniana w świetle art. 115 § 2 k.k., szkodliwość społeczna czynów, których dopuścił się oskarżony była znaczna.

Oskarżony działał z winy umyślnej, z zamiarem co najmniej ewentualnym odnośnie czynu z art. 157 § 1 k.k. i bezpośrednim w zakresie przestępstwa gróź karalnych. Zastosowana przez niego przemoc polegała na zadawaniu pokrzywdzonemu ciosów pięściami we wrażliwe partie ciała, tj. w twarz. Dokonując pobicia R. M. (1), oskarżony ugodził w jego zdrowie, które stanowi jedno z najważniejszych dóbr chronionych prawem. Wywołane przez to obrażenia były dla pokrzywdzonego bardzo dolegliwe, a skutki tych obrażeń i ból pokrzywdzony odczuwał jeszcze przez bardzo długi czas po zdarzeniu.

Nadto grożąc pokrzywdzonemu utratą życia, naruszył jego poczucie bezpieczeństwa, a groźby oskarżonego z pewnością wywołały w pokrzywdzonym tym większą obawę spełnienia, że jednocześnie oskarżony wielokrotnie bił R. M. (1). Na szczególną dezaprobatę zasługuje też fakt, że oskarżony czynów na szkodę R. M. (1) dokonał w pokoju pokrzywdzonego, w którym ten drugi legalnie mieszkał – wynajmował go, miał więc prawo do swobodnego przebywania w nim. Konfrontując ustalony stan faktyczny z przepisami ustawy, Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do wydania wyroku skazującego.

W efekcie, w punkcie I. wyroku, uznał T. W. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 157 § 1 kk i za to skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie II wyroku, Sąd uznał zaś T. M. za winnego także stosowania gróźb karalnych wobec pokrzywdzonego i za to skazał go na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze kar uwzględniono okoliczności rzutujące na wysoką społeczną szkodliwość czynów zarzucanych oskarżonemu (omówione powyżej). Na niekorzyść oskarżonego przemawiał stopień społecznej szkodliwości czynu, a na jego korzyść poczytano brak jego wcześniejszej karalności.

Orzeczenie wobec oskarżonego jednym wyrokiem dwóch kar pozbawienia wolności zrodziło, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k., konieczność ich połączenia. W efekcie, w punkcie III wyroku wymierzono T. W. (1) karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności. Za całkowitą absorpcją kary przemawia w niniejszym przypadku jedność miejsca i czasu badanych czynów, a także działanie na szkodę tego samego pokrzywdzonego. Sąd doszedł do przekonania, że orzeczenie kary pozbawienia wolności jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można zastosować wobec oskarżonego T.

W. (1). Dopuścił się on czynów o znacznym stopniu szkodliwości społecznej, a nadto godził w najważniejsze dobro prawne jakim jest zdrowie człowieka, stosując groźbę bezprawną naruszył poczucie bezpieczeństwa R. M.. Wymierzona oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest, w ocenie Sądu, adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, jakiego dopuścił się oskarżony. Tym niemniej zważyć należało, że oskarżony nie był dotąd karany i nie zdradza cech demoralizacji. Dotychczasowa postawa życiowa oraz charakterystyka oskarżonego pozwalają przypuszczać, że jego czyny miały charakter incydentalny, były efektem frustracji z powodu konieczności wynajmowania pokoju przez oskarżonego oraz jego ogromnej niechęci wobec pokrzywdzonego spowodowanej jego wcześniejszym zachowaniem.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie istnieją zatem podstawy do zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania ww. kary pozbawienia wolności, o czym Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku. Sąd uznał, iż kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres dwóch lat próby, będzie wystarczająca dla zapobieżenia powrotowi do przestępstwa przez oskarżonego. Warunkowe zawieszenie wykonania kary powinno mieć wpływ wychowawczy na oskarżonego, pozwalając mu na normalne życie w społeczeństwie, kontynuowanie pracy, a jednocześnie powstrzymywać go przed naruszaniem porządku prawnego z obawy przed zarządzeniem wykonania kary.

Nadto Sąd zobowiązał oskarżonego do informowania Sądu o przebiegu okresu próby, o czym orzeczono w punkcie V sentencji wyroku. W punkcie VI sentencji wyroku, Sąd obciążył oskarżonego kosztami postępowania, w tym wymierzył mu opłatę, nie znajdując podstaw do zwolnienia go z tego obowiązku.